NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Drogi pamiętniczku,
zajebistego piąteczku.
Syd.
Czy Bananek Wiercipięcki wie, że jest jeżem?
A jeśli tak, to czy to lubi?
Bąblu, zaufaj mi, Bananek jest dumny z bycia jeżem.
Bez wątpienia.
Wczoraj prawie uwierzyłam,
że rozwaliłam ścianę w pokoju, nie dotykając jej.
Mama mówi, że jak się tak gapisz, to nie wyskoczą.
Tak to jest, gdy mieszkasz w ruderze z beznadziejnymi fundamentami.
Wszystko pęka.
Ale mama nie wie, że potrafię robić różne rzeczy...
siłą umysłu.
Super.
Pokażesz mi?
Chodziłaś w tym swetrze wczoraj?
Chodziłam.
Taka jestem ohydna.
Potrzebuję, żebyś zrobiła zakupy,
bo zaraz wszystko nam się skończy.
- Wolę nie. - To nie była prośba.
- Jak niby mam to przynieść do domu? - Tak jak ostatnio.
Świadcząc usługi seksualne obcym? Nie ma sprawy.
Komiczne.
Zmień ten sweter.
Sydney.
Wychodzę przez ciebie na złą matkę.
A jestem supermamą!
Łażenie na zakupy, to właśnie moje życie.
Dina sobie chodzi z Bradem, a mnie został...
Cześć, Syd.
Cześć.
Siema.
Idziesz do szkoły?
- Ano. - No tak.
Ja też.
Uwierzysz, że niektórzy już szukają partnerów na bal?
Ale to głupie, jeszcze szmat czasu.
Dokładnie.
Cały szmat.
Tydzień czy coś.
Głupio mi prosić, ale...
możesz mnie podwieźć po szkole?
Mama mnie wysłała po zakupy. Wiem, że to żalowe...
Skąd, zrobiłabym to.
Obiecałam Bradowi, że pójdę z nim na wiec kibiców...
Czy wiece nie są dla tych ludzi...
Jakich ludzi?
No wiesz, tych co...
kibicują.
Wiem, że to głupie, ale to ważny mecz.
Na mecz też idziesz?
Tak. Chcesz iść?
Wybacz, ale...
No co?
Chodzi o tę kurtkę.
Nikomu jej nigdy nie dał.
To słodkie.
Tak że ten...
Więc Dina mnie olała dla Bradleya „Myślę fiutem” Lewisa.
Włożyła jego durną kurtkę.
Jakby byli jakąś obleśną parą z lat 50.
A ja wciąż muszę zrobić te jebane zakupy
i wziąć je, kurwa, do domu.
Co do chuja?
KRĘGIELNIA
Ciężkie czasy, głupie rozwiązania.
Pożycz auto.
Cześć, Syd.
Nie na długo, tylko z godzinkę.
Żartujesz?
Ojciec mnie zabije. Nawet nie wie, że jeżdżę tym gratem.
Masz prawko?
Pewnie, że tak.
No dobra.
To pokaż.
Zapomnij.
Nie, zaczekaj.
Wszystko gra, zajmę się tym,
ale ja prowadzę.
Gladys, wracam za 20 minut.
Samochód Stana wali zielskiem.
Jak stara furgonetka ojca.
Zawsze go o to pytałam, gdy byłam mała.
Dlaczego w jego aucie śmierdzi skunksem.
Później zrozumiałam, że jarał na potęgę.
Widzisz tamtą wieżę?
Jest tam od jakiegoś 1890 roku.
Podobno setka ludzi zginęła przy budowie.
Niemożliwe, że aż tylu musiało ją stawiać.
No dobra, to może z pięciu,
ale mój praprapradziadek był jednym z nich.
Nie był zbyt fajny.
Wszyscy faceci w naszej rodzinie to gnoje.
Więc będę musiał przywrócić chlubę naszemu nazwisku.
Nigdy nie widziałam twojego ojca.
Przez większość miesiąca jeździ tirem.
- Spoko. - No.
Bez niego moje życie jest lepsze.
Mógłby w ogóle nie wracać.
Ja wolałabym, żeby mój tata żył.
Nie chciałem...
Nie chciałem, no wiesz...
Nic się nie stało.
Muszę coś podrzucić, to zajmie chwilkę.
Jeszcze wiele nie wiem o Stanleyu Barberze.
Do zobaczenia.
Czyli co, dilujesz prochami?
Mam klientów.
Kuźwa, ilu?
Czterech.
Jeden to mój kuzyn.
Jak nie lubisz zakupów, to co robisz?
Okazuje się, że naprawdę mało wiem o Stanie.
Wspieram koleżankę.
Jest strasznie dziwny, ale zabawny.
Może nie aż tak.
- Nieważne. - No dobra.
Ale pomógł mi, gdy Dina mnie olała.
To zepsuje całą zabawę.
- Ale frajda. - No tak.
Najnudniejsze zakupy w życiu.
Są całkiem... spoko.
Razem wychodzi 67,99 $.
Kurwa. Dostałam tylko 50.
Chyba policzyła pani za dużo.
A na czym?
Na wszystkim.
Taka jest cena.
Płacicie czy co?
- Pożyczyć ci? - Nie.
Po prostu to odłożę.
Stanley Barber, miło mi.
Tylko spokojnie, Syd.
Uspokój się.
Weź się w garść.
Oddychaj.
Oddychaj, Syd!
Głęboki oddech.
Oddychaj.
Syd?
Cześć.
Atak paniki, co?
Moja...
Moja mama też je miała.
Może wciąż ma, nie wiem...
Szkoda, że też je masz.
Przykro mi.
Czemu wciąż ze mną gadasz?
Bo wszyscy inni są nudni.
Nigdy nie jarałam.
Chcesz spróbować?
Mam zacząć?
Musiałam spróbować.
Żeby stłumić to, co się we mnie działo.
Robiłam to, co on.
Nawet nie zakaszlałam.
Powieki mi ciążyły.
A w głowie miałam pustkę.
Nie martwiłam się ani zakupami, ani mamą, ani Diną, ani tym, że tracę rozum.
Chcesz iść na mecz?
Nie ma mowy.
Będziemy walczyć!
Dziwne, że na to chodzisz.
To frajerskie.
Wręcz przeciwnie, Syd.
To jak teatr na żywo.
Liceum Westinghouse Memorial w piątkowy wieczór.
Widziałaś większą tragedię? Coś bardziej szekspirowskiego?
Tylko pomyśl.
Gdy tylko podnoszą kurtynę na Hamlecie, wiesz, że to się źle skończy.
Taki Bradley Lewis.
W najlepszym wypadku będzie prowadził firmę ubezpieczeniową.
Co najwyżej wybierze sobie pracownika miesiąca.
To właśnie tacy ludzie
przyjeżdżają na piątą, dziesiątą albo piętnastą rocznicę matury.
Bo poza tym wszystkim
w ich życiu nie wydarzy się już nic ważnego.
Nic większego nie osiągną.
A ja lubię ich oglądać, jak Hamleta,
bo gdy na końcu wszystko się chrzani...
wszyscy umierają.
Chciałam chłopaka, żeby nie być w tyle za Diną,
ale może nie muszę udawać.
Najlepszy teatr w mieście.
A może Stan naprawdę mi się podoba?
Dawaj, Brad!
Kurwa!
Tak, Bradley, dajesz!
To twój pokój?
Tak.
O kurczę, masz kasety?
Mam.
Nic ich nie przebije.
Co za bzdura.
Nie mówię o jakości.
Mówię tylko, że całe doświadczenie kryje się w beznadziejnym obrazie.
Nie znoszę płyt.
O Boże.
Nawet nie będę zaczynał.
Zajaramy znowu?
No dobra.
Wolałabyś być...
orłem czy meduzą?
Co to za pytanie?
O co ci chodzi?
Stary!
Orłem, bez dwóch zdań.
W porządku.
Twoja kolej.
Dobra.
Wolałbyś mieć supermoce
czy raczej...
Każdy człowiek na świecie wybrałby supermoce.
No to jakie by były?
Z całą pewnością byłbym...
zmiennokształtny.
Nie żeby wchodzić do szatni dziewczyn czy coś takiego.
Zmieniłbym się w...
zajebiście wielką meduzę.
- Co ty masz z tymi meduzami? - No dobra.
Czytałem gdzieś, że gdy ludzkość się już wykończy,
planety wcale nie przejmą karaluchy.
No bo jak?
Składamy się w 70% z wody.
Karaluchy są do dupy.
Więc Ziemia stanie się...
planetą meduz?
Właśnie. A ja będę ich przywódcą.
Będziemy walczyć z karaluchami
i pływać w wielkim, błękitnym oceanie.
Brzmi fajnie.
Tak.
No dobra.
A ty?
Spasuję.
Co? Ale frajerka.
Pasuję. Teraz ty.
Dobrze.
Wolałabyś...
zdradzić mi swój największy, najmroczniejszy sekret czy...
Zdradzę ci mój sekret.
Ale jak ci powiem, nie możesz nikomu wygadać.
Nikomu!
Jasne?
Obiecuję.
Powiedz mu, Syd.
Mam krosty na udach.
Poważnie? Czemu?
Nie wiem, po prostu mam.
To pokaż.
Nie!
Są obleśne.
No to cię przebiję.
Niemożliwe.
Dobra.
Obczaj to.
Cesarskie syfy.
O ja pierdzielę!
Ohyda!
Ciągną się aż do tyłka.
Prosto między poślady.
O mój Boże!
Totalnie wstrętne.
Wygrałem.
Już ja ci pokażę, Stanleyu Barberze.
Obczaj...
to.
Bum! Są niepokonane
i nieporównywalne.
Brutalny nokaut.
W życiu nie widziałem czegoś tak ohydnego.
Prawda?
Nie wiem, jak opisać to, jak się przy nim czuję.
Przepraszam. Nie powinienem?
Wiem tylko, że czuję się mniej dziwnie.
Napisy: Magdalena Adamus