Ang mga Hapones ay...
kumakain at natutulog sa tatami...
mula noong unang panahon.
Ang mga damdamin at emosyon...
na nangyari sa samabahayan...
ay nag-iwan ng marka sa tatami.
Dahan-dahang kumalat sa suson...
sa mahabang paglipas ng panahon.
Hindi lang kaligayahan at kaluguran...
kung hindi sama ng loob at pagkapoot din.
Sinumpa
Ang pagpatay sa pamilyang Shinomiya.
Ang mga Hapones ay...
kumakain at natutulog sa tatami...
Ang takot ba at galit na nadama ng mga Shinomiya...
sa kanilang agaw-buhay na sandali...
ay nabubuhay sa kanilang tatami?
Shibata: Kumusta ang lagay ng istorya?
Ipapadala ko ito para sa pag-edit at pagwawasto...
kapag tapos na ako.
Shibata: Ang pulong ay sa Miyerkules.
Shibata: Maari ko bang makuha ito ng alas-9 ngayong gabi?
Paumanhin, maari ba nating ipadala sa ibang araw?
Kailangan ko ng higit pang panahon para sa istoryang ito.
Shibata: Hindi mo kailangan maging...
masyadong partikular tungkol dito.
Oo, ngunit gusto kong makuha itong tama.
Shibata: Hintay, hindi mo iniisip...
na magpalipas ng gabi diyan, ikaw ba?
Iyan ang plano.
Shibata: Bakit ka...
masyadong nahuhumaling sa istoryang ito?
Bakit ang mga Hapones...
Bakit ako masyadong...
Sa banda...
dito.
Ina
Namatay ang iyong Ama.
Makoto?
Maraming salamat para sa iyong tulong.
Talagang pinahahalagahan ko ito.
Paumanhin. Maari ka bang makausap?
Mag-usap tayo doon.
Mawalang galang lang.
(Nasa bahay ka na.)
(Nagugutom ka ba?)
(Gusto mo ng makakain?)
(Hindi, busog pa ako.)
Ayos lang.
Ipaalam sa akin kung ikaw ay nagugutom.
Ang direktor ng punerarya ay nangangailangan ng larawan...
ng iyong ama para sa kanyang libing.
Maari mo bang kunin ang album ng pamilya?
Salamat.
Ang iyong ama ay nakasimangot sa lahat ng kanyang mga larawan.
Napakaguwapo mo noon, Makoto.
Magbabantay ka ba...
sa katawan ng iyong ama ngayong gabi?
(Ako naman ang magbabantay?)
(Ikaw ay dapat magpahinga.)
Sa banda... dito.
Makoto.
Oh, mahal ko.
Nasaktan ka.
Oh, ang aking nakakaawang bata.
Ito marahil ay talagang masakit.
Tingnan kung gaano ka nawalan ng dugo.
Alam kong darating ang araw na ito.
Alam kong isang araw...
malalaman mo.
Sa totoo lang...
wala akong pakialam tungkol sa alinman sa mga ito.
Maging ito ang bahay o ang pamana.
Ngunit ang iyong ama ay hindi kayang pakawalan ito.
Kaya ito kung ano ang sinabi ko sa kanya.
"Kung ito ay hindi ibibigay sa iyo ng iyong kapatid..."
"kunin na lang ito mula sa kanya."
At ganito kung paano...
natapos ang kapatid niya.
Isang mantsa sa tatami.
Ibigay na lang.
Kapatid.
Talagang ayaw kong gawin ito sa iyo.
Ikaw ang unang anak.
Ang lahat ay nagmamahal sa iyo, para lang diyan.
Nasa iyo na ang lahat.
Ako ay nagtitiis...
sa kaapihang ito sa buong buhay ko.
Kapatid...
Kaya... ayos lang?
Gawin lang ang sasabihin ko, pakiusap.
Oh... oo. Paumanhin...
Ayos lang ngayon, gawin ito.
Kalahati lang. Ang kalahati ay sapat na mabuti...
Heto na, isulat ito dito.
Sabihin mo sa akin...
kaya ano kung makuha mo ang kalahati ng pamana?
Huh?
Wala ka namang tagapagmana.
Nagpakasal ka sa walang kuwentang baog na babae.
Ang lakas ng loob mong sabihin iyan!
Magsimulang magsulat ngayon!
Dapat mong malaman ang iyong kinalalagyan!
Ako ang pinuno ng pamilya!
Ako ang pinuno...
Ang iyong ama ay hindi kailanman ngumiti muli.
Ngunit iyon ay ayos lang.
Dahil...
ikaw ay dumating sa aking buhay.
Madali, ilagay ito sa ulo niya.
Tumabi ka.
Buksan ito!
Buksan ang pinto!
Buksan ito!
Buksan ang pinto!
Itigil ito!
Ina!
Ang batang ito...
ay akin.
Siya ay isang kaloob mula sa Diyos.
Anak ko...
Matagal akong naghintay para sa iyo.
Matagal akong naghintay...
Anak ko.
Talagang masaya ako...
na ikaw ay dumating sa akin, Makoto.
Mahal na mahal kita!
Makoto...
maraming salamat sa pagdating sa buhay ko.
Ngunit sa hula ko oras na upang ibalik ka.
Hindi kailangang matakot.
Sasama ako sa iyo.
Ayos lang ngayon...
tayo na.
Sa banda dito.
Oh oo! Nakakuha ako ng magandang kasunduan.
Oh sige, dapat akong makakuha ng mas mahusay na bargain.
Hoy babae sa kabilang pinto, bakit hindi ka lumabas?
Oh hindi ko magagawa, may mga halimaw sa labas.
Itago ang mukha sa palayok at lumabas.
Oh hindi ko magagawa, wala akong palayok.
Takpan ang sarili ng kumot at lumabas.
Oh hindi ko magagawa, ang kumot ko ay punit at sira-sira.
Ibigay sa akin ang batang iyan.
Hindi, kailangan ko ang batang ito.
Pagkatapos ibigay sa akin ang batang iyan.
Hindi, kailangan ko ang batang ito din.
Pumili tayo ng isa.
Oo, pumili tayo.
Ikaw ang taya.