SIRI ASLI NETFLIX
LANGIT BIRU TAPI DENGAN GAY
TUNGGU KAMI NAMPAK KACAK DI SINI
PERUBAHAN IKLIM MEMANG BERLAKU
Selamat pagi.
Pagi.
KISAH INI TAMAT DI SINI
Saya nak tulis tentang kaitan antara media sosial dan hutang kad kredit.
Iklan tersasar di Instagram menjejaskan kredit saya
tapi saya cuma dapat jumpsut yang salah saiz?
Ya. Jumpsut.
Hebat.
Saya suka.
Terus terang saja.
Kami sangat meminati awak dan rasa awak akan menyerikan Listicool.
Awak akan sunting laman gaya hidup dan menyelia penulis lain.
Bagaimana?
Saya perlu fikir dulu.
Ini merupakan
jumlah
gaji permulaan awak.
Olivia, saya berhenti kerja tapi jumpa di majlis kahwin awak nanti.
Tunggu, Kim.
Saya tak boleh kehilangan awak.
Awak senjata tiga mata. Bukan orang putih, lelaki atau kurus.
Kami akan tawarkan gaji yang sama.
Gajinya seratus ribu setahun.
Peluang baru ini seperti ditakdirkan. Semoga berjaya.
Hei, Ry.
Nampaknya, sampai di sini saja kerana kita hanya kawan di tempat kerja.
Semoga berjaya dalam segalanya.
Masukkan saya dalam LinkedIn.
Saya sangat gembira untuk awak.
Juga kecewa sedikit bagi saya.
Saya nak lepak dengan siapa di sini?
Ryan.
Saya dah tonton sakan Atypical dan saya rasa kini saya faham awak.
Jom makan esok?
Jadi, awak suka tak?
Maaf, saya baca kontrak prakahwin.
Tapi saya suka karya awak. Bagus, diva.
Betul? Terima kasih.
- Tapi kita tak boleh terbitkannya. - Apa?
Karya awak ialah kisah hebat dan menyelar
tentang pengalaman OKU dalam masyarakat berdiskriminasi.
Tapi ia juga sedih dan marah.
Ya, kerana saya sedih dan marah.
Saya faham perasaan ditindas, okey?
Saya berambut merah.
Tapi ini?
Ia cuma akan menyedihkan orang.
Boleh awak akhirinya dengan menerima kecacatan
dan entah, mendaki Gunung Everest?
Olivia, saya terima kecacatan saya
tapi saya hidup dalam dunia yang tak terima saya.
Itu sangat menyakitkan dan teruk.
Saya tak nak berdalih.
Mungkin awak boleh ringkaskannya jadi senarai lucu.
Macam? "Sepuluh Kali Saya Jatuh Paling Teruk?"
Ya! Bagus. Sila tulis.
Tak, awak tak boleh dapat kereta. Itu saya boleh jamin sekarang.
Ry, boleh ibu cakap dengan awak?
Alamak, apa awak buat di atas lantai?
Tak boleh panjat katil.
Hei.
Ibu ingat tak?
Mak ingat ketika saya jumpa doktor semasa saya 15 tahun kerana saya pendek?
Ya.
Dia kata awak takkan meninggi lagi.
Awak buktikan si bodoh itu salah.
Tapi saya rasa itu kali terakhir saya atasi jangkaan sesiapa.
Olivia tak suka artikel yang awak tulis?
Tak, dia suka. Cuma…
Tak sesuai untuk Eggwoke.
Saya sangka saya boleh miliki semua yang orang lain ada
tapi rasanya tak boleh.
Mungkin hidup lebih mudah semasa kita berdua saja.
Kenalkan ahli pasukan baru, Kim.
Kim, ini Joey, Adam, Gabe dan Benjamin.
- Apa khabar? - Itu dia.
Helo! Tenaga wanita. Saya Kim.
Itu Tracy, budak air. Maaf!
Wanita air. Jangan boikot saya.
Jadi, saya…
- Semuanya lelaki dan saya? - Ya.
Dulu kami tak peduli kepelbagaian. Tapi kami cuba berubah.
Adam gay dan dia dari Filipina. Kami rasa itu hebat.
Betul, saya sangatlah gay.
Memang betul. Baiklah, mari kita mula.
Benjamin, awak dulu. Mula.
"Tujuh Belas Bukti Kehebatan Penyerang Patriot Tahun Ini."
Bagus, saya suka. Teruskan.
Okey, tidak.
Saya nak buat senarai lucu,
"Sepuluh Kali Ahli Politik Lelaki Pintas Cakap AOC…"
Bunyinya bagus, ia menyuarakan pengalaman wanita.
Semua artikel awak patut begitu.
Saya sangka saya tulis kandungan gaya hidup.
Ya, topik budak perempuan.
Hei.
Topik wanita.
Hai.
Kenapa sorok-sorok? Ibu tengok apa?
Ry, janganlah.
Biar saya tengok.
- Ry! - Lepaskan.
Rumah di Carmel. Ibu nak pergi lagi?
- Ry. - Tunggu.
Ibu kenal seseorang di sana?
Lelaki?
Wanita? Ibu, tolonglah jadi gay supaya kita jadi gay sama-sama.
Ry.
Ibu nak jual rumah ini.
Apa?
Maaf, ibu tak tahu cara nak beritahu awak.
Tiba masa untuk permulaan baru.
Nenek dah tiada dan awak dah berpindah.
Saya di sini sekarang.
Cuma untuk beberapa hari, bukan?
Ya, tapi ibu baru hias semula rumah.
Tak logik kalau berpindah sekarang.
Ubahlah sebanyak mana pun, ibu masih terperangkap di Agoura Hills.
Tanpa kawan atau komuniti.
Ibu kesunyian.
Saya faham tapi ini keputusan yang besar.
Ibu perlu pertimbangkannya.
Ibu dah pertimbangkannya.
Saya perlu pergi kerja.
Saya terkejut dengar berita ini
tapi secara keseluruhan, saya gembira untuk pihak ibu.
SEPULUH KALI SAYA JATUH PALING TERUK AGOURA HILLS, ESKALATOR, 2001
Hei, Ry.
Nak buat apa malam ini? Saya pinjam kereta ibu.
Kita boleh pergi tengok wayang, makan aiskrim,
kelar tayar perempuan jahat.
Kenapa tiada Sky Ferreira?
Saya tak tahu.
Blondie.
"Call Me."
Saya memang harap awak telefon, budak tak guna.
Maafkan saya.
Saya tahu saya lama berdiam
tapi saya putus cinta.
Orang tak tipu, putus cinta memang seksa.
Ya. Tapi saya gembira awak telefon.
Ya. Saya juga.
Awak tahu, saya boleh bawa teman ke majlis kahwin yang amat mewah.
Pergi majlis kahwin untuk janji temu kedua?
Berani betul awak.
Saya tak tahu, adakah kita nak cuba berjanji temu?
Saya tak tahu.
Awak rasa?
Tak guna.
Alamak, mereka kata New York akan tenggelam 20 tahun lagi.
Teruk betul.
Selamat malam, sayang.
Ibu, beri kami privasi!
Sudahlah, ibu tahu kamu berasmara.
Sudah sepuluh tahun ibu tahu.
Menakjubkan.
Mak cik beritahu ibu awak pada 2012.
Mak cik nak tanya kamu.
Tapi dia kata, "Jangan, Bina. Biar ia mekar seperti bunga yang indah."
- Boleh ibu keluar? - Okey.
Selamat malam.
Maaf, saya dah tak ada nafsu.
Saya sangka memang tak jadi, itu sebab kita makan burrito.
Saya baru kerja di Listicool sehari tapi dah makan banyak kerana stres.
- Jangan pandang serong! - Tak…
Ya, Listicool teruk.
Ya, saya dilantik kerana saya wanita, berkulit gelap dan gemuk.
Ertinya, saya cuma untuk cukupkan syarat lagi.
Ya, biar saya kaut untung atas trauma sendiri, bukan orang lain.
Saya tiada overhed kerana tinggal dengan ibu bapa
dan boleh bekerja bebas
tapi kerja ini akan lunaskan hutang dan bantu saya pindah.
Okey.
Jadi, beginilah.
Biarlah satu bahagian hidup saya tak gembira, okey?
Fikiran awak kusut dan saya nak sokong awak,
jadi awak renunglah sambil saya turun
dan ambil keju sedap dari peti sejuk ibu awak, okey?
Nak tahu tak?
Saya akan ambilkan untuk awak.
Saya dah jemu lihat awak berdua mengelak. Saya nak pergi minum lagi.
Saya nak ikut awak.
Tak payah.
Awak kena berdepan dengannya.
Hilang selera dibuatnya.
- Hai. - Hai.
Kita patut tentukan awak atau saya yang dapat tempat ini.
Kenapa saya berlagak comel? Saya tak suka awak.
Saya faham.
Apa khabar?
Baik. Saya balik kepada Richard, jika itu maksud awak.
Bukan, tapi saya tumpang gembira?
Biadab, kenapa tanda soal?
Tak ada apa-apa. Saya cuma rasa keliru.
Awak kata kamu berdua tak bahagia.
Bukan tak bahagia, cuma…
Dia keluarga saya. Lagipun, awak tak menari sendirian.
Cepat betul awak sambar Henry.
Mesti awak jumpa ibu setiap malam sejak kita berpisah,
berkepit macam ibu anak Grey Gardens.
Saya dan Henry berkawan.
Ibu saya nak pindah ke Carmel dan saya sokong dengan kasih sayang.
Yalah itu.
Beginilah, jangan hina saya kerana balik kepada Richard.
Saya jemu dengan kejutan.
Walaupun ia tak hebat atau mengujakan, saya rasa lega kerana ia sentiasa selamat.
Itu cukup bagi saya.
Tanner, saya tak nak buat begini.
Terus terang,
saya cemas apabila ibu saya kata dia nak berpindah.
Ya, mestilah awak cemas.
Adakah kita kenal satu sama lain melebihi jangkaan kita?
Saya tak tahu.
Itu kita takkan tahu.
Tapi awak tak langgar peraturan.
Ryan, kita langgar banyak peraturan.
Maksud saya, awak tinggalkan saya dalam keadaan lebih baik.
Terima kasih.
Jumpa lagi, Ry.
Jumpa lagi.
Tapi saya di sini dulu, jadi…
Ini bilik tidur kedua. Anak saya baru berpindah keluar.
Kami biarkan carta ketinggian.
Tengok betapa tingginya dia.
Comelnya. Kami tak merancang nak ada anak.
Saya hormatinya.
Kita pula hormati planet ini.
- Ini warna apa? - Ini "bisk tomato".
Saya yang cipta warna ini.
Kita boleh robohkan dinding ini untuk besarkan bilik tidur utama.
- Yang ini? - Tak boleh.
Ini rumah dua bilik.
Tapi boleh jadi satu bilik besar.
Tahu tak, sayang? Kita boleh cabut pokok mawar.
Buat taman batu.
- Hebat. - Saya tahu.
Taman batu?
Ya.
Keluar sekarang.
Kami takkan usik pokok mawar jika ada pengairan.
Tiada masalah.
Bila kita nak berkahwin?
Sayang, saya tolak perkahwinan heteroseksual.
Telefon tak dibenarkan?
Tindakan ekstrem. Okey.
Dia akan curi identiti kita semua.
Betulkah?
Saya sangka akan ada 500 tetamu tapi ini majlis VIP yang intim.
Alamak, takkanlah kita senyap-senyap kawan rapat Olivia?
Itu siapa?
Rasanya isteri Olivia?
Dia kahwin dengan orang tempang?
Kita tiada pilihan selain menyokongnya.
Pengantin perempuan tiba
Berpakaian serba hitam
Saya tak jemput ibu
tapi hai, rasanya.
Tenang dan manis
Disinari cahaya lembut
Rae, apabila saya langgar awak dengan kereta saya,
saya memang nak biarkan awak mati.
Tapi saya nampak muka awak yang cantik dan tiba-tiba rasa nak tunggu.
- Okey. - Okey.
Olivia,
saya amat gembira awak tak memandu pergi hari itu.
Satu sebabnya, saya akan mati hilang darah.
Ada ramai pembenci di luar sana.
Mereka kata ini trauma kepala.
Tapi bukan.
Awak seorang yang unik dan istimewa.
Saya isytiharkan kamu sebagai pasangan isteri.
Teruk, perkahwinan yang pelik pun sentuh emosi saya.
Spritz Adderall?
Kita suka majlis kahwin yang diceriakan amfetamina.
- Minum, sayang. - Minum.
Ryan, saya baca senarai jatuh awak.
Ia artikel ringan yang menyeronokkan, kesukaan pembaca.
Saya siarkan Isnin nanti.
Memandangkan Kim dah tiada, awak boleh jadi budak nombor satu saya.
Hore!
Tengok, bekas kekasih saya. Hai, Elon.
- Hei, awak okey? - Ya.
Tapi saya nak makan.
Tiada makanan.
Olivia tak nak lihat orang mengunyah pada hari bahagianya.
Saya ada kacang.
- Ravi! - Maskuliniti toksik.
Tak, saya bawa kacang. Awak nak?
Dia baik betul.
Ya Tuhan.
Selamat datang, teman tersayang
dan yang sesetengah budaya gelar sebagai keluarga.
Inilah masanya dalam majlis ini untuk anda memuji kami.
Maaf.
Olivia,
persahabatan awak telah mengubah hidup saya.
Saya takkan dapat bayaran enam angka itu jika saya tak ternampak awak…
Terima kasih, Samantha.
Ryan?
- Apa? - Ry.
- Saya tak nak. - Pergilah.
- Alamak. - Saya okey.
Apa yang boleh dikatakan?
Awak memang orang yang sentiasa dapat kemahuannya.
Awak mendorong saya.
Dengan cara yang baik untuk saya dan yang tak begitu baik.
Kebelakangan ini, lebih kepada cara yang kedua.
Saya tak rela menulis secara berlapik lagi.
Saya tak berminat untuk buat orang rasa selesa dengan kewujudan saya.
Saya buat begitu sepanjang hidup saya
dan saya tak pernah tanya diri saya,
"Adakah saya selesa?
Apa perasaan saya?"
Saya nak berhenti.
Apa-apa pun,
pengantin bahagia, hidup bahagia, perkahwinan bahagia.
Terima kasih.
Okey.
Okey. Terima kasih.
Ya Tuhan, budak nakal!
Awak berani.
Syabas.
Tak sangka saya berani. Itu kesan Adderall?
Tidak, ia datang dari hati.
Apa rancangan awak?
Mungkin saya akan terbitkan artikel kecacatan di tempat lain.
Saya akan beritahu tempatnya.
- The New York Times. - Ravi!
Dalam laman web yang kita akan lancarkan bersama.
Saya dah jemu kerja untuk orang yang tak faham saya.
Saya jemu cuba muatkan diri yang berisi tapi seksi
di kerusi kecil di meja mereka yang bosan dan bodoh.
Saya akan bina meja sendiri. Betul kata Ravi. Saya usahawan.
Saya tak kata tapi saya setuju.
Tak kisah. Yang penting, saya nak ambil risiko.
Bagaimana?
Tidak.
Saya tak nak uruskan laman web.
Ini patut jadi visi dan idea awak.
Tapi saya akan bekerja untuk awak.
Saya terima.
Saya bos awak sekarang!
Mari sini.
Biar kami peluk.
- Okey. - Layankan saja.
Hai.
Okey.
Kita perlu tentukan hala tuju kita. Awak dan saya? Saling tertarik.
Sejak dulu lagi, tapi kita perlu setuju untuk teruskannya atau tidak.
Jangan main tarik tali.
Okey, tarikan itu memang ada.
Henry, saya tak boleh ada teman lelaki sekarang.
Maafkan saya.
Tapi saya boleh ada kawan baik.
Jika awak sudi.
Okey.
Menarik juga bunyinya.
Saya sudi.
- Bagus. - Mungkin itu yang terbaik.
Kita berdua submisif.
Ya, sukar kalau begitu.
Sudikah awak menari?
- Saya… - Saya nak minum lagi.
Okey.
- Saya akan rindu awak. - Olivia, saya cuma…
Jangan bercakap.
Satu lagi, saya dominan.
Ingat tak?
Aduhai, cara awak cipta peluang hari ini?
Ia gegarkan ego lelaki saya yang rapuh
tapi ia juga buat saya terangsang.
Saya gembira untuk awak.
Saya juga gembira untuk saya.
Selain hal terpaksa tinggal dengan ibu bapa.
Tapi semua yang lain.
Sebut tentang itu, ertinya saya akan terus tinggal di LA.
Di sinilah saya kenal orang dan boleh kumpul duit.
Ya, saya faham.
Ya, hubungan jarak jauh pula teruk,
jadi kalau awak tak nak laluinya…
Saya cadangkan awak pindah ke LA.
- Kenapa? - Jangan suruh saya cakap.
Tak, saya perlu dengar.
Penerbangan dari Oakland ke LA sangat lama, 28 minit.
- Jadi, jika awak… - Okey.
Sebabnya…
saya sayang awak.
Saya mahu sentiasa bersama awak.
- Itu yang awak nak dengar, gila? - Ya.
Saya sayang awak juga.
- Hei! - Apa cerita?
- Dengar sini! - Apa?
- Kami bertunang. - Tidak!
Saya hamil!
Ya Tuhan!
Hei, ibu. Majlis kahwin itu gila.
Mereka rampas telefon kami dan tak hidangkan makanan.
Nak ibu sediakan makanan?
Saya boleh buat.
Macam mana? Semuanya okey?
Maafkan ibu.
Ibu tak jadi pindah. Ibu akan tinggal di sini.
Apa? Tak, ibu patut berpindah.
Ibu nak mustard?
Ya.
Beginilah, ibu. Saya mengada-ada sebelum ini.
Ibu berhak ada hidup sendiri.
Ibu ada kehidupan di sini.
Tak ada. Itu yang ibu beritahu saya.
Ibu bercuti hujung minggu saja di sana. Mengarutlah.
Bagaimana jika ibu ke sana dan keajaiban
yang ibu jangkakan tak berlaku?
Ibu, saya faham kenapa ibu takut, okey?
Kita tinggal bersama, ibu masak untuk saya?
Ia terasa selesa dan selamat.
Sebahagian diri saya tertanya-tanya,
"Kenapa saya mengejar air terjun?
Saya patut kekal di sungai dan tasik yang saya dah biasa," tapi…
Pedulikan.
Kita berhak alami kehidupan yang sangat indah.
Nah.
Terima kasih.
Indah betul metafora air terjun itu.
Sedap betul.
Saya belajar sikit-sikit.
SEBULAN KEMUDIAN
Ada tertinggal apa-apa?
Saya rasa tak ada. Dramatik betul rumah kosong.
Ruang kosong, ada gema. Macam ia mencari perhatian.
Nak ucap selamat tinggal?
Ya.
Tapi bukan di sini. Saya tak nak dibayangi.
Mari.
Ibu telefon apabila dah tiba.
Okey.
Saya sayang ibu.
Ibu sayang awak.
Selamat jalan.
- Hai. - Mana artikel awak?
Nantilah, saya nak ucap selamat jalan kepada ibu saya.
Maafkan saya.
Saya nak awak patah balik
dan lengkapkan gelung item tindakan.
Awak guna jargon pejabat yang aneh
yang saya tak faham sangat.
Hoi!
Ya Tuhan.
Helo?
Awak okey, Ry?
Hai. Saya tak apa-apa.
Nanti saya telefon?
Terjemahan sari kata oleh Fariza Zainal