NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Raz, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem.
Pinkalicious ładnie pachnie.
Mówi bardzo dobrze jak na swój wiek.
Ale kiedy zacznie chodzić?
Martwię się. Ma pięć lat.
Kupiłam chodzik, ale wciąż nie chce go tknąć.
Nie wiemy, jak MPD wpłynie na jego stan fizyczny.
Trzeba przygotować się na to, że może nigdy nie chodzić.
To okropne.
Dopadnę cię. Ściskam cię.
Cześć.
O mój Boże. Ty dziwaczko.
Robiłeś taką samą minę, kiedy byłeś mały.
- Naprawdę ci się to podoba, co? - Tak.
Tego mi było trzeba.
Przytulasa na dzień dobry.
Miałem łzy w oczach na reklamie Geico, bo koleś wyglądał jak Tanner.
- Wyjdę z tego? - Oczywiście.
Ale wiedziałeś, że miał chłopaka.
- Mamo! Nie pomagasz! - Wybacz, masz rację.
Dobra. Poddaję się.
Kare, myślałam o tym i…
Ryan!
Mój słodki chłopczyku!
Moja dusza się raduje, kiedy widzę was razem.
To dzień powszechnego pojednania.
Twoja mama i ja się kłóciłyśmy. Ale jestem gotowa to naprawić.
Cieszę się. Znamy się?
Oczywiście! Mówiłam ci o Tonyi.
Mieszkała z nami, kiedy byłeś mały.
Kąpaliśmy się razem. Pamiętasz? Ale chlapałeś.
- Nie pamiętam. - Jak foczka.
Chodziłyśmy razem do szkoły pielęgniarskiej. Mieszka u nas.
Susan wyniosła wczoraj swoje rzeczy od Phila.
- Myślę, że z nimi koniec. - Tonyu. Cześć. Zjesz śniadanie?
Tak. Ojej.
Naleśniki. Liczyłam na francuskie tosty.
- Chyba mogłabym ci zrobić. - Byłoby miło.
Jeśli to nie problem. Dzięki.
Halo?
Tak, mówi Karen.
O mój Boże.
Tak.
Wszystko gra?
Babcia miała udar.
Nie żyje.
O mój Boże! Nie!
Nie!
PLASTERKI GROZY
Tata mi tak mówił, kiedy stracił swoich rodziców.
I przepraszam za mój wybuch.
To wyzwala we mnie trudne emocje,
bo w zeszłym roku straciłam mamę.
A żałoba trwa całe życie.
- W porządku. - Czy…
Nie martw się, Kare. Proszę, nie martw się.
Wykorzystam mój ból, żeby pomóc ci przetrwać.
Zauważyłam, że nie płakałaś.
- To w porządku. - Tonyu.
Przetwarzasz to. To normalne.
Co sobotę babcia przypominała mi o swoich planach pogrzebowych.
„Droga Karen,
jeśli to czytasz, odeszłam.
Oby nie w domu opieki, na który bym się nie zgodziła.
Zorganizuj mój pogrzeb w kościele św. Walentyny”.
W kościele? Była religijna?
Nie wiem. Czasami.
„Chcę mieć poważną uroczystość. Bez niepotrzebnej wesołości”.
Bez zabawy na pogrzebie?
Dość tego, Ry.
„Załóż tę sukienkę, którą kupiłam ci na pierwsze urodziny Ryana.
Na stypie mają znaleźć się plasterki wędlin.
Załączam bardziej szczegółowe menu.
Stypa ma się odbyć w moim domu”.
Nie lepiej byłoby u nas?
Nie, tego chciała.
Dobra.
Ryan, sprawdźmy, w jakim stanie są sypialnia i łazienka.
Zgoda? Do roboty.
Mamo?
Mamo!
Wszystko gra?
Tak. Jest tyle do zrobienia.
Dom pogrzebowy, kwiaty, powiadomienie rodziny.
Posprzątam dom.
A ja zrobię, co każesz.
Czyli pójdziesz ze mną zdjąć pościel. Chodź.
Patrz. To babcia na zakończeniu liceum.
O Boże.
Była taka piękna.
- Naprawdę. - Tak.
- Wykorzystajmy to zdjęcie. - Może…
Jesteś cudowny, że chcesz spać na kanapie. Dziękuję.
Co takiego? Nie mówiłem tak.
- Nie złość się. Jest samotna. - Dobra.
Mamo,
mogę coś jeszcze zrobić?
Piszę teksty. Mogę pomóc z mową.
Zajmę się tym.
Dobra. O czym będziesz pisać?
Niewiele wiem o życiu babci. Jakie miała hobby?
Miała mnie.
I to by było na tyle.
Była w klubie książki.
Ale ją wykopali. Po prostu wyrzucili.
Toczyła się ogromna kłótnia o to, czy Sto lat samotności było sprośne.
Uważała, że nie.
Uwielbiała…
romanse, i to tyle.
Po prostu żyła.
Zróbmy sobie przerwę.
Wiesz, kto zawsze ma się gorzej niż ty?
- Kto? - Sonja Morgan.
Tak! Przegapiliśmy połowę Żon Nowego Jorku!
- Rany. - Przyniosę coś do picia.
Ry,
myślałam o…
Reklama z gościem, który wygląda trochę jak Tanner!
Przykro mi.
Już dobrze. Wino pomoże.
Kablówka jest taka droga.
Mamo?
Najpierw pomarańcza, a teraz to. MPD znowu atakuje.
Przepraszam.
Ry, nie możesz zrobić różnych rzeczy, ale to nie jest jedna z nich.
- To czemu mnie nie nauczyłaś? - Próbowałam, ale się wymigiwałeś.
- Możesz mnie teraz nauczyć? - Nie.
Będzie łatwiej, jak zrobię to sama.
Idź.
Jak to działa?
- Powiedz. - Chcę tęczę.
Ryan, spójrz na to. Wygląda jak płatek śniegu.
To było smutne. To…
- Możesz to tu wsadzić… - Ryan.
Patrz. Babcia kupiła ci nową zabawkę.
- Proszę. - Bez czołgania.
Podejdź, jeśli to chcesz.
- Nie umie. - Nie nauczy się, jak będziesz się cackać.
Tak. Chodź.
Chodź.
Tak. Chodź. Dobrze!
Bardzo dobrze. Tak.
Już dobrze.
- Czekaj… - Grzeczny chłopak.
Widzisz? Milutko. Naprawdę milutko.
Dobra.
- Nie mogę wstać. - Dasz sobie radę…
- Cześć. - Karen, cześć.
Słuchaj,
moja mama zmarła i nie chcę być sama, więc…
Przykro mi.
Chodź tu.
Posłuchaj, mamo.
Myślałem o tym, co powiedziałaś.
Tak wiele dla mnie robisz.
Chcę ci pomóc.
Mogę chociaż zająć się jedzeniem na stypę?
Wiesz co, byłoby wspaniale.
A weźmiesz ubranie, które babcia chciała do otwartej trumny?
- Wiesz jakie, prawda? - Białą sukienkę. Jasne.
Uszczęśliwię cię, obiecuję.
Ale sprzedałam louboutiny powyżej wartości rynkowej.
- To już coś. - Prawda?
- Tak. - Kim?
Cześć.
- Jak się trzymasz? - Nic mi nie jest.
Co tu robisz?
Wiedziałam, że Karen jest ciężko, więc zaproponowałam kolację.
Tak jakby zapomniałam ci powiedzieć,
że zaprzyjaźniłyśmy się z twoją mamą, kiedy nie rozmawialiście.
Zrobiłam jej twój ulubiony makaron.
Mój makaron?
Rozumiem, czemu go lubisz.
Pycha. Jesteś na mnie zły?
Normalnie bym się złościł,
ale ciebie ktoś rzucił, a tobie zmarła mama, więc odpuszczę.
Chana masala.
Ciężko wymówić.
Rzadko ktoś dla mnie gotuje. Dziękuję.
To była czysta przyjemność.
Mogłabym spać z tydzień.
Odpocznij, pozmywam naczynia.
Po wczorajszej wpadce myślę, że to Kim powinna pozmywać.
Mamo, umiem zmywać.
Pozmywam. Żaden problem.
Jestem jak idealna żona.
Wybacz, że pytam, ale jak się czujesz?
Nie mam pojęcia.
Rozumiem to.
Kiedy moja mama zmarła, miałem być w żałobie, a byłem odrętwiały.
Dokładnie.
Nie mogłem uwierzyć, że straciłem najważniejszą osobę w moim życiu.
Moja mama była niesamowitą, kochającą osobą.
Macierzyństwo przychodziło jej naturalnie.
Zajmowała się wszystkim.
Nikt nie pokocha mnie tak jak mama.
Znam to uczucie.
Proszę.
Ani słowa.
Pani Hayes. Piękna sukienka.
Trumna jest gotowa, jeśli chcecie zobaczyć.
O mój Boże.
O Boże, Ryan!
Ryan, co ty narobiłeś?
Zapomniałeś o halce!
Wszystko jej widać.
O mój Boże.
Mamo, skąd miałem wiedzieć? Nie mówiłaś mi.
Nie sądziłam, że muszę tłumaczyć działanie ubioru.
Zdecydujemy się na zamkniętą trumnę.
Dziękuję.
Przepraszam, mamo.
W porządku.
- Może Kim powinna była wziąć sukienkę. - Co?
Tak tylko mówię. Nie schrzaniłaby tego.
Nie bądź taki dziecinny.
- Witaj, Dawnielle. - Cześć.
O mój Boże. Założyła czerwoną sukienkę.
Oczywiście.
Cześć.
Spójrz na siebie w tym stroju.
To… brawa dla ciebie.
Mogłabyś to rozdać?
Nie mogę. Mam cieśń nadgarstka.
Myślałam, że wiesz. Przepraszam. Wiem, że wam ciężko.
- Kim, dziękuję za przybycie. - Tak.
Możesz rozdać te programy?
- Tak. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Nie jestem dziecinny.
Mówię tylko, że masz więź z Kim.
Ufasz jej bardziej niż mnie.
Nie rób dzisiaj szumu wokół siebie.
To pogrzeb mojej matki. Proszę.
O mój Boże. Babcia znała innego geja? Jak?
Dziękuję za przybycie. Zaraz zaczniemy.
Miłej zabawy.
Jak widać, nic mi dziś nie wychodzi, więc usiądę.
Tak.
- Pani Hayes. - Tak?
Jesteśmy gotowi.
To wszyscy?
Przykro mi.
Możemy poczekać.
Nie.
Zróbmy to.
Proszę wstać.
Czytanie z listu do Tymoteusza.
A teraz córka Laurie, Karen.
Moja mama była…
Była supermamą.
Macierzyństwo przychodziło jej naturalnie.
Tak bardzo, że stało się jej życiem.
Nie wierzę, że odeszła.
Chyba nikt nigdy nie pokocha mnie tak jak ona.
Pani Hayes, Ryanie, moje kondolencje.
Dziękuję, Henry.
- Skąd ją znałeś? - Byłem jej ogrodnikiem.
Czasem myliła się i mówiła do mnie Ryan.
A jestem Henry.
Miło mi…
Mylili jej się geje. Problemik!
Jestem hetero.
Przepraszam.
Teraz ja robię problemy. Nie chciałem nic zakładać.
Nie żeby bycie hetero było czymś złym.
- Chociaż troszeczkę jest. - Żartuję. Jestem gejem.
Akcja samostymulacja. Mam spektrum autyzmu.
Ale tylko ociupinkę.
Mam porażenie mózgowe. Też tylko ociupinkę.
Dołącz do mojej grupy wsparcia! Nazywamy się Kaleki.
Z oczywistych względów nie możemy ogłaszać się w necie.
- Dam ci mój numer. - Byłoby świetnie.
Ry.
Chodźmy.
Tak, sekundę.
Podobała ci się msza?
- Była piękna. - Tak.
Dziękuję.
- Przykro mi. - Doceniam to.
- Ryan. - Tak.
Dobra.
- Miło było cię poznać. - Pa.
Poodsłaniajmy wszystkie zasłony.
Ze światłem jest mniej przygnębiająco.
Ry, gdzie jest twarożek?
- To nie są wędliny. - Wiem! Kupiłem…
Babcia wydała bardzo konkretne instrukcje.
Jak mogłeś? Zawsze to samo!
Te klopsiki wyglądają bosko.
Babcia wybrała kiepski bufet.
Nieważne! Powinnam była zrobić to sama.
Jak mam się uczyć, skoro mnie kontrolujesz?
No wiesz? Porozmawiamy o tym później.
- Wujku Geraldzie! Cześć! - Cześć!
Miło cię widzieć.
Ciociu Dawnielle.
Cześć. Co mogę zrobić?
Ciocia Dawnielle jest pijaczką.
Zadbaj o to, żeby nie dobrała się do alkoholu.
Ciociu Dawnielle! Cześć, laska!
To dla mnie? Dziękuję.
Jak się trzymasz?
Pamiętam, że dopiero na pogrzebie mamy poczułam smutek.
- Byłam wrakiem. Czujesz to? - Idę…
- Czujesz? - Idę do łazienki. Przepraszam.
Pewnie tam poczujesz. Bądź gotowa. Trzymaj się czegoś.
Mama prosiła, żeby każdy na stypie
powiedział o niej coś miłego.
- Ry, chcesz zacząć? - Jasne.
Tak. Kochałem babcię.
Oglądaliśmy razem Prawo i porządek.
Uwielbiała morderstwa.
- Ktoś jeszcze? - Nie znałam Laurie, ale znam Karen.
Widzę, że Karen stała się osobą, którą dziś jest,
ze względu na wyjątkowy związek z matką.
Bardzo dziękuję. Dziękuję.
Za Laurie. Kobietę nad kobietami.
Do dna.
Wiecie co? Dość tego pieprzenia.
Moja mama nie była miłą osobą. Była wredna, samolubna
i miała okropne poglądy na każdy temat.
- Karen, rozumiem. Kiedy moja matka… - Tonyu.
Mam dość tego,
że gadasz o swojej mamie i pytasz, jak się czuję.
Wiesz, co czuję?
Czuję ulgę. Polecisz jakąś książkę na ten temat?
Mama miała demencję. To było piekło.
Nawet bez demencji była koszmarna.
Skończyłam.
Amen! Dawaj, siostro. Brawa dla ciebie.
Tonyu, zamknij się.
Zasiedziałaś się u mnie i czas, żebyś sobie poszła.
Wynoś się. Nie chcę cię więcej widzieć!
Czas, żebyście wszyscy wyszli.
Chciała, żebyście zostali do 20, ale nie żyje, więc kogo to obchodzi?
Chcę tylko zdjąć tę jebaną sukienkę!
Dzięki Bogu.
Myślałam, że będzie powtórka.
Ciociu Dawnielle? Laska? Wezwij sobie podwózkę.
Wyglądasz jak moja córka.
Hej.
Zadzwonię jutro. Prześpij się.
- Nie zgub jej. - Cholera!
- Hej. - Cześć.
Mamo, nie zachowywałaś się w stylu Laury Ashley.
Myślę, że Laura Ashley byłaby ze mnie bardzo dumna.
Mamo.
Czy zrujnowałem ci życie?
Nie, kochanie.
Mówiłaś, że jestem ciężarem.
Zachowujesz się, jakbym wszystko pieprzył.
Nie chcę, żeby przeze mnie twoje życie było inne, niż chcesz.
Kochanie, urodzenie cię sprawiło, że miałam cięższe życie,
ale też dużo radośniejsze.
Nie chcę, żebyś mną też się opiekowała.
Chcę się tobą opiekować do końca życia.
Ale nie potrzebujesz tego.
Dlatego muszę myśleć o tym, czego sama chcę.
To czego chcesz?
Nie wiem.
Ale wiem, że chcę więcej niż osiem osób na moim pogrzebie.
Na pewno zbierzesz powyżej dychy. Rany!
Może. Musimy to spakować.
Dobra.
O mój Boże.
Czy to…
Włoskie nachosy z Macaroni Grill? Tak.
Ale przestali je robić.
Wiem. Ale powiedziałem im, że ktoś zmarł, i się zgodzili.
No wiesz!
A to potrójne ciasto jeżynowe ze Sweet Lady Jane.
- O Boże! - Tak.
Dzień zapowiadał się do bani, więc mam twoje ulubione jedzenie.
Jesteś…
Jesteś najsłodszy…
O Boże!
Płaczę.
Nachosy mnie złamały.
- To dobrze. - Tak.
I spójrz, zrobiłem szczotką kupkę.
Ale nie umiem jej zamieść na szufelkę.
Nauczysz mnie?
Zygzak. Proszę!
Muszę się stąd wydostać!
Musisz użyć chodzika.
Trzymaj tak nogi.
- Postaw to tutaj. - Dobra.
Musisz go dorwać.
Gdzie moje dziecko?
Gotowa?
- Tak. - Dobra.
- Jeszcze, dasz radę! - Boże, przestań!
Tak.
Ty chodzisz!
Udało ci się.
Ty chodzisz!
Udało ci się!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz