Dobra, kochani, chodźcie tu wszyscy Przyszedł Candy Man
Jakie chcecie cukiereczki? Czekoladowe?
Czekoladowo-słodowe? Żelki? Mam wszystko
Trafiliście pod dobry adres Bo jestem Candy Manem
Kto do wschodu słońca Doda szczyptę dżdżu?
Kto obleje lukrem to I doda do tego cud?
Candy Man...
Aresztuję cię.
Na kolana.
Nic złego nie zrobiłem!
Ręce!
William, kazałam ci iść do pralni.
- Billy, dokąd to? - Do pralni.
- Upierzesz moje rzeczy? - Nie.
Mam nadzieję, że dorwie cię Sherman.
Daj znać, jak się pojawi.
Nie może tak straszyć dzieciaków.
WIDZIELIŚCIE TEGO MĘŻCZYZNĘ?
W tym cały problem. Biedne dzieci.
Wciąż go szukają.
Lepiej nie wychodzić po zmroku.
Też tak mówię.
PRALNIA
KOMPLEKSOWE USŁUGI DEZYNSEKCYJNE
Żadnych nowych doniesień.
Podejrzane dźwięki wewnątrz budynku.
Sprawdzimy to.
- Nerwy? - Co?
Miętosisz flaszkę.
- Jesteś pobudzony. - Nie.
- Tak.
Denerwujesz się?
Nie, mam się zaprzyjaźnić z twoją siostrą. Rozumiesz?
I jak się z tym czujesz?
Dobrze.
Co to za wino? Z dyskontu?
Od Rothschilda?
Mam w lodówce moscato, jeśli wolisz.
Albo zamówimy z knajpy.
To twój obraz?
- Tak. Sprzed lat. - Wkurza go, że tam wisi.
Nie można wiecznie tkwić w miejscu.
Ale od dwóch lat nie malujesz.
Bo jesteś moją muzą, a za rzadko cię widuję, Troy.
Przestań!
- Przeginasz. - Dzięki.
Musi odetchnąć.
Ma żal, że wybraliśmy inną agencję.
Co widać.
Jak można tu mieszkać?
Nie znasz się na chicagowskich nieruchomościach.
Lubi cię, bo się na ciebie wypina.
Zawsze tak ma.
Przepłaciliście, Bri. Wnętrze to nie wszystko.
- Jest blisko galerii. - Praktyczne.
- Co jest z nim nie tak? - Nic.
Wciąż mówię siostrze, że na tej dzielni straszy.
- Jak wszędzie. - Troy, nie zaczynaj.
Ale to miejsce nazywano kiedyś Dymną Dziurą,
potem Piekiełkiem, potem... Zaułkiem Walki?
- A jak się teraz nazywa? - Cabrini-Green.
Dawne lokale socjalne.
Tanie osiedle o paskudnej reputacji.
- Nie wygląda. - Bo wszystko zburzyli i odpicowali.
W tłumaczeniu: biali zbudowali getto
i skasowali je, kiedy odkryli, że to getto.
- Bez obrazy. - Spoko.
Chcieli, żeby się nadawało do mieszkania.
Są lepsze miejsca.
Wmówili ludziom, że będzie lepiej.
Wysiedlili ich.
Ale od początku chcieli wszystko zburzyć, żeby podnieść status okolicy.
Jak tutaj?
Opowiedzieć wam straszną historię?
- Nie! - Skucha.
Głosowałam na nie.
Troy!
O jeny...
Powaga?
Oby to było dobre.
Oto opowieść
o niejakiej Helen Lyle,
białej magistrantce piszącej pracę
o miejskich legendach z Cabrini-Green.
Zaglądała tu czasem w poszukiwaniu materiałów.
Pytała, robiła zdjęcia graffiti,
zdjęcia ludzi...
Aż wreszcie, pewnego dnia
nagle...
coś jej odwala.
Ucina łeb rottweilerowi.
Gdy zjawiają się gliny,
zastają ją w jednym z mieszkań. Robi orły w kałuży krwi.
Pierdzielisz.
Troy!
- To jest chore! - Rottweiler?
- Grubo, nawet jak na ciebie. - Pisali o tym w prasie. Poszukajcie.
Zamykają ją w areszcie.
Laska od razu ucieka.
I łapie morderczą fazę.
Zostawia za sobą kolejne trupy.
I nagle znika dziecko jednej z mieszkanek.
Kobieta rozpacza, wszyscy go szukają.
I nic.
W noc dorocznego ogniska
w obecności wszystkich lokatorów Cabrini
zjawia się Helen,
niosąc rytualną ofiarę.
Biegnie z niemowlakiem w stronę ognia, ale tłum ją dopada.
Podobno była w amoku i broniła się, waląc na oślep.
Ale odebrali jej dzieciaka.
Kiedy wszyscy się nad nim roztkliwiają,
Helen wstaje
i idzie prosto w ogień.
I tam kończy życie.
Płonie żywcem
w samym środku osiedla Cabrini-Green.
Czy mojeroséwciąż się chłodzi?
Nie chcesz moscato?
Moscato to wino deserowe.
Pa, Bri-Bri.
Miło było cię poznać.
Anthony, maluj, nie żeruj na mojej siostrze.
Odłóż hantle, chwyć pędzle.
- Troy... - Do dzieła!
Zabawny typ.
Totalnie odjechany.
Ale ma rację.
Troy wreszcie wyrwał kogoś normalnego.
Już mi się zaczynali mylić ci jego projektanci mody z Europy.
Halo!
O której przyjdzie jutro Clive?
O dziesiątej.
Jesteś zadowolony z tego, co zobaczy?
Chyba tak.
Część może mu się spodobać.
A jednak naprawdę zabiła rottweilera. Cholera.
Mam to gdzieś.
Nie chcę się bać przed snem w moim nowym mieszkaniu.
Twoje nowe mieszkanie jest duchoodporne.
- Było wystawione u Zillowa. - Nasze nowe mieszkanie.
Wybacz.
No chodź...
Kim ty jesteś, człowieku?
Cóż...
To jest Anthony McCoy sprzed dwóch lat.
A ja chcę zobaczyć McCoya przyszłości.
Wielką nadzieję czarnych chicagowskiego rynku sztuki,
nie faceta, któremu zrobiłem wystawę, jak tylko skończył studia.
Słuchaj, nie uśmiecha mi się szukanie kogoś, kto cię zastąpi.
Ale jako jedyny nie pokazałeś mi, co będę wystawiać!
- Pracuję nad czymś. - Sięgnij do waszej przeszłości!
Myślę o czymś związanym z dawnym osiedlem.
- O pokazaniu, jak supremacja białych... - Białych?
Tak. O tworzeniu enklaw zaniedbania dla kolorowych społeczności.
- Zwłaszcza czarnych. - Jak twoja.
Tak. Bronzeville.
South Side już nikogo nie kręci.
No to Cabrini-Green.
Ale zgłodniałam.
Ja też.
- Pa! Pamiętaj, że idziemy do twojej mamy. - O siódmej!
Pa!
CABRINI GREEN DAWNIEJ I DZIŚ
BLOKI ZBURZONO, SZEREGOWCE ZOSTAŁY
OGNISKO HELEN LYLE
UCIEKINIERKA GINIE W PŁOMIENIACH
Wtedy rzadko tu zaglądali.
Chyba żeby kogoś zgarnąć.
Ale to było dawno temu.
Dzisiaj prawie zawsze się tu kręcą.
Nocami patrolują te nasze ostańce.
Na obu końcach kwartału stoi radiowóz.
W trosce o nasze bezpieczeństwo.
Albo po to, żebyśmy się nie rozłazili.
Długo tu mieszkasz?
Byłem tu, zanim zburzyli blokowisko.
William. William Burke.
Anthony McCoy.
Może pomóc?
Nie ma to jak w domu.
Im więcej zmian, tym więcej rzeczy niezmiennych. Cześć, ziomku.
Popytaj białych o Dziewczynkę X, czy Dantrella Davisa. Puste spojrzenia.
Ale historia zabitej białaski żyje wiecznie.
Bo jest intrygująca.
Mogę robić notatki?
Człowiek się zastanawia, dlaczego jej nagle odbiło.
Helen Lyle szukała tu Candymana.
I na moje rozeznanie go znalazła.
A kto to jest Candyman?
Dla mnie był to niejaki Sherman Fields.
Miał hak zamiast dłoni.
Wystawał na osiedlu
i rozdawał nam słodycze, kiedy byłem mały.
Aż raz, w Halloween, biała dziewczynka trafia na żyletkę w cukierku.
Policja szuka Shermana, ale ten zniknął.
Aż pewnego dnia...
Ja też go zobaczyłem.
Ukrywał się w ścianie.
Podejrzane dźwięki...
I poznałem prawdziwe oblicze strachu.
Brać go! Idziemy, szybciej!
Tutaj!
Zabierzcie dzieciaka!
Szybko! Raz, raz!
Osaczyli go.
PRALNIA
WIDZIELIŚCIE TEGO MĘŻCZYZNĘ?
Zabili na miejscu.
Nie!
I co widzimy parę tygodni później?
Kolejne żyletki w kolejnych cukierkach.
Wtedy zrozumieliśmy, że Sherman był niewinny.
Niegroźny.
Ale znów go mieliśmy zobaczyć.
Nie wiem, co mam mówić.
Beshaw wycofała prace z wystawy.
Już parę miesięcy temu prosiłam, żebyś ją posłał na odwyk.
Sam to teraz odkręć!
Co jest?
- Zapomniałeś o własnej matce. - Kurde! Przepraszam.
Zadzwoń do niej.
- Jutro. - Mówiłeś to wczoraj.
Ciesz się, że w ogóle chce cię znać, nie każdy ma tyle szczęścia.
Ale dobrze się miewa?
Twierdzi, że cię przekupuję, żebyś do niej nie chodził.
Czyli wszystko bez zmian.
- Przestań. - Bomba.
Coś ci pokażę.
- Mam iść na górę? - Nie, zostań!
Dobra.
Zmasakrowali mu twarz, był nie do rozpoznania.
I z tego wyrosła cała historia.
O tym, jak krąży po osiedlu.
I jak czyha na ofiary.
Z czasem jego imię idzie w zapomnienie. A on staje się po prostu Candymanem.
- Podoba ci się? - Potraktowałeś to bardzo dosłownie.
Nie zostawiasz odbiorcy miejsca na interpretację.
Symbol przemocy staje się jej wizerunkiem.
Ale jak to odbierasz?
Jako wyraz...
bólu.
Utożsamiam się z tym. Jak nigdy dotąd.
Jakbym dokładnie wiedział, co mam teraz robić.
Kochanie... to świetnie.
A Clive na pewno...
Jest jeszcze coś.
Legenda głosi, że jeśli pięć razy powtórzysz przed lustrem jego imię,
pojawi się w odbiciu i cię zabije.
Więc...
Pomyślałem, że moglibyśmy...
Co pomyślałeś?
Przywołamy go.
Cholera, nie.
Nie.
Candyman.
Anthony.
- Candyman. - Anthony, nie!
- Candyman. - Przestań! Już.
- Candyman. - Przestań!
Nie waż się tego wypowiadać ostatni raz.
- Candyman. - Przeginasz!
Nie! Puść!
Co ci się stało w rękę?
- Cholerna pszczoła. - Naprawdę?
- Tak. Kurewski ból. - Ja myślę.
Pocałuj.
Spieprzaj.
Pomocy! Pomocy!
KAPRYŚNE BRZMIENIE
ANTHONY MCCOY WYPOWIEDZ MOJE IMIĘ, 2019
PRZYWOŁAJ GO, WYMAWIAJĄC 5 RAZY JEGO IMIĘ DO LUSTRA
Możemy już iść.
Nareszcie.
Rok temu mieliśmy z Jamesonem własne stoisko na targach w LA.
Genialne prace.
Te są podobne,
ale teraz odtwarza i zapętla archiwalne zdjęcia filmowe.
Nie spieszcie się. W razie czego jestem.
Zupełnie inne niż twoje poprzednie prace.
Śmiało, otwórz.
Próbuję zgrać w czasie chwile zaistniałe w jednym miejscu.
Chodzi mi o skalibrowanie tragedii
do wizji następstw z kulminacją w teraźniejszości.
Brianna, nawtykaj mu za monopolizowanie krytyczki.
Ma swoją koncepcję.
Tak, nie...
Wiem, słyszałem. To skomplikowane.
Musi wejść w interakcję z dziełem.
Lustro zachęca do podjęcia próby przywołania.
Nie wiem, po co objaśniam własne dzieło
jak jakiś dupek.
- Przemawia samo za siebie. - Aż za głośno.
Wciska nam dydaktyczne banały
o przemocowym aspekcie procesu gentryfikacji.
Ale to właśnie ludzie z twojego kręgu są pionierami tego procesu.
Słucham?
Artyści.
Wkraczają do dzielnic wysiedleńców zwabieni niskim czynszem,
żeby opieprzać się w swoich pracowniach, wolni od jarzma etatowej pracy.
Pójdę po kolejnego drinka.
- Spróbujemy? - Co?
Przyzwać Candymana.
Nie. Czarnym nie trzeba więcej gówna.
Bredzisz.
To nie jest Południe.
W Chicago to gówno białych.
Candyman.
Morda. Przestań.
- Candyman! - Przestań!
Jasne. Byłem to winien Briannie.
Trzy lata temu przedstawiła mnie Thelmie Golden.
Wciąż wisisz mi za to przysługę.
No i...
Tony, tak?
Uwielbiam twój interwencjonizm.
Malarstwo konwencjonalne to nuda.
Dobrze, że upchałeś to badziewie za drzwiami. Sprytny ruch.
Zawsze wystawiasz znaleziska?
Gdzie wyszukałeś te obrazy?
W lumpeksie na pustyni?
Znalazłem je we własnej pracowni, gdzie je namalowałem,
ty durny zasrańcu.
I wy, hieny pierdolone.
- No co? - Chodźmy.
Clive.
Nie wystawiałbyś tu, gdyby nie ona.
Nie powinieneś kupować „pigułek po” przed pracą ze stażystkami?
To nie spontan, miałeś przygotowany tekst.
A tak, zdziro.
Luzik. Nie ubliża mi nazwanie mnie zdzirą.
- Spoko, mam założony NuvaRing. - Wiem, wiem.
Dzięki, że wpadliście.
Mam tego dość.
Nie umie zapanować nad facetem...
Straciła kontrolę.
Tak. Ale czy usłyszałem „dziękuję”?
Nie. Czy usłyszałem przeprosiny za ten popis?
Pokaz godny zera.
Wpychanie swojego kochasia na mój letni przegląd to pierwszy błąd.
I jedyny.
Jest skończona. I sama jest sobie winna.
Nie miesza się kuratorstwa z kopulacją.
Miłość nas rozłączy.
Dobra, Jerrica, wiem. Lubisz Joy Division.
- Przypomnisz mi, co to? - Co?
No wiesz.
Co trzeba powtórzyć pięć razy do lustra?
Ty mi powiedz. Robiłaś korektę materiałów dla prasy.
„Candyman”.
Ale... nie rób tego, dobrze?
Nie chcę, żebyś dziś umarła.
A przynajmniej... zanim cię nie przerżnę.
- Jesteś dla mnie za cienki. - Zmieniłem zdanie. Zrób to.
Nekrofilia zawsze mnie kręciła.
No to zróbmy to tutaj.
- Nie, spędziłem tu cały dzień. - Dawaj.
Candyman.
Ty poważnie?
Milcz, zdziro.
Widzisz?
Nic.
No to jedno mamy z głowy.
To się naprawdę dzieje?
To się dzieje?
Kurwa, co to?
Co jest, kurwa?
Halo?
Kurwa...
Kurwa.
Kurwa!
Kurwa... Muszę spadać!
Muszę spadać!
Nie! Nie!
Puszczaj! Nie!
A to zasrańce.
Do zabójstw doszło
po wernisażu w galerii Nocny Kierowca.
Zwłoki leżały przed dziełem A. McCoya noszącym tytułWypowiedz moje imię.
Organy ścigania prowadzą śledztwo...
Wypowiedz moje imię.
Moje wypowiedzieli.
Wypowiedz moje imię.
Sam nie wiem, ale...
Fajnie, jak o tobie mówią.
To znaczy, jasne...
Jasne, że to potworne.
Naprawdę?
Clive?
Tato?
Dlaczego tam siedzisz?
Pewnie nie wiesz, że tata potrafi latać.
Wiesz?
Potrafię.
Anthony?
Wszystko dobrze?
Miałem zły sen.
Ja też.
Co to było?
Niby co?
Ten sen.
Za minutkę wyjdę.
Anthony?
Nie wiem, co to, ani skąd pan wie, że istnieje.
To wszystko, co mamy o Helen Lyle.
Nie wiedziałem. Dlatego spytałem.
No to proszę.
Dzięki. Doceniam.
Znalazłam to w dziale „Autentyczne zbrodnie”.
Pan studiuje?
Niektóre z późniejszych wydarzeń na osiedlu Cabrini
szokują skalą okrucieństwa i dziwaczności.
Zupełnie jakby doszło do rytualizacji przemocy.
Najgorsze jest to,
że mieszkańcy boją się wezwać policję.
Może to kwestia honoru? Lęku przed władzami?
Najprostsze wyjaśnienie: „Zrobił to Candyman”.
Może ma z tym związek gra w przyzywanie.
Jasne jest jedno: nie wymyśla tego jedna osoba.
To wytwór podświadomości kolektywu.
Narzędzie przetrwania zapewniające społeczności i jej dzieciom ochronę
przed okropnościami.
Bernadette i ja podjęłyśmy próbę.
Niesamowite, jak skutecznie działa
sugestia, że śledzi cię albo uwziął się na ciebie
jakiś byt przyczajony w twoim własnym odbiciu.
Ale rozumiem to. Jest coś odurzającego...
coś nieodparcie pociągającego w perspektywie ujrzenia ducha.
No nie...
...usłyszała hałas.
Jak miała na imię?
Zdaje się, że Ruthie Jean...
Usłyszała łomot, jakby ktoś wybijał dziurę w ścianie...
MAMA
Ruthie zadzwoniła na policję, że ktoś przebija mur.
Nie uwierzyli jej.
Uznali, że rozmawiają z wariatką.
Więc kiedy zadzwoniła drugi raz, też jej nie uwierzyli.
A kiedy w końcu przyjechali, zastali ją martwą.
Zginęła od kuli?
Nie.
Ktoś ją zadźgał hakiem.
Ach tak.
To prawdziwa historia?
A pewnie. Opisywali to w gazetach.
Zabił ją Candyman.
Właśnie. Chociaż ja nic na ten temat nie wiem.
Halo?
Wychodzę.
Mamy dziś kolację.
Nie wiem, kiedy wrócę.
Jack Hyde przyjeżdża z Nowego Jorku. Nigdy nie zagląda do Chicago.
Więc proszę, nie spieprz tego.
Nie martw się o mnie.
Mówię o sobie.
Proszę, żebyś mi tego nie spieprzył.
To były...
zwariowane dwa tygodnie.
Delikatnie mówiąc.
Jak się domyślasz, nie piszę już recenzji z wystawy.
Zrobił się z tego większy artykuł,
dotyczący zarówno dzieł sztuki, jak i okoliczności zabójstw.
Rozumiem.
Chciałabym przytoczyć także i twoje wypowiedzi.
Niewiele wiem.
Twoje prace ocierają się o makabrę, co jest...
dość frapujące... w świetle tego, co się stało.
To zbieg okoliczności.
Nie obwiniam cię.
Ani nie twierdzę, że upiór zrodzony
z kolektywnej narracji zabił wpływowego marszanda sztuki.
Chcę tylko powiedzieć, że...
nagle twoje dzieło wydaje się...
odwieczne.
Co dalej?
Zrobię z tego całą serię.
W nadziei na samodzielną wystawę
wokół Candymana. Opowiem o nim.
Świetny pomysł.
Zaskakujące, że tak pozytywnie oceniasz dzisiaj moją pracę.
Przekonałam się do niej.
Nie rozumiesz jej.
Przeciwnie. Osiedle, gentryfikacja i tak dalej.
Artyści gentryfikują osiedle?
A kto tworzy osiedle?
Władze miasta izolują społeczność i czekają na jej śmierć.
Potem ściągają deweloperów
i mówią: „Hej, artyści,
młodzi ludzie, biali, najchętniej albo wyłącznie...
błagamy, zamieszkajcie tu, jest tanio.
A jak wytrzymacie tu parę lat, zbudujemy wam eko-market”.
Chcesz wejść w tę historię?
Jako krytyk uważam...
Żeby się utożsamić z dziełem,
żeby to pojąć...
trzeba je wymówić.
- Co? - Jego imię.
Muszę skorzystać z toalety.
Każda pora jest dobra.
Rzucam ci wyzwanie.
Drzwi otwierają się z prawej strony. Możliwość przesiadki do linii czerwonej.
Anthony...
Finley?
Wszystko w porządku?
- Myślałem... - Co?
Muszę lecieć.
Uważaj.
Zachwyciło mnie to miasto.
Prowincjonalne, acz fascynujące.
Boże, znacie Danielle Harrington?
Jest głównym...
Kustoszem w MCA.
Dziwne, że się jeszcze nie znamy.
- Tak chciałam panią poznać. - Nie zaczynaj.
Pierwszy! Clive dosłownie oddał życie, żeby Brianna była wolna.
Przepraszam.
Jameson robi u mnie w Nowym Jorku wystawę.
To dla pani świetna szansa, by rozwinąć skrzydła.
Wielkie miasto.
A ja przedstawiłabym panią członkiniom Entre Nous.
Dziękuję.
Ale kusi mnie praca na własny rachunek.
Nie lepiej pracować z artystami, zamiast martwić się o zaległe rachunki?
Mogłaby pani zmienić instytucję od środka.
Zapraszam do muzeum.
Dobrze. Chętnie skorzystam.
O Boże.
- Co się stało? - Finley Stephens nie żyje.
Zwłoki znalazł mąż. Biedak... Jest podejrzany.
Muszę iść.
Anthony!
Kim on jest?
Candyman to nie „on”. To cały pieprzony ul.
Są inni?
Samuel Evans.
Ofiara buntów białych lokatorów z lat 50.
William Bell, zlinczowany w latach 20.
Ale początek wszystkiemu dała sprawa
z lat 90. XIX wieku.
Trafiła na nią Helen. To historia Daniela Robitaille'a.
Jako wzięty artysta jeździł po kraju i malował portrety rodzin bogaczy.
W większości białych. Był uwielbiany.
Ale wiesz, jak jest.
Uwielbiają to, co robimy. Nas już nie.
Pewnego dnia zamówiono u niego portret córki chicagowskiego fabrykanta.
Cóż.
Robitaille zrobił coś niewybaczalnego.
Zakochali się w sobie.
Mieli romans, ona zaszła w ciążę.
Dziewczyna przyznaje się ojcu, a on, sam wiesz...
Najmuje ludzi, żeby go dopadli. Prosi, by wykazali się fantazją.
Dopadli go tu w samo południe.
Daniel padł ze zmęczenia tam, gdzie była kiedyś wieża wodna.
Bili go.
Katowali.
Ucięli mu dłoń i wbili w kikut hak rzeźnicki.
Wysmarowali go miodem z pobliskich uli, żeby pocięły go pszczoły.
Wokół zebrał się tłumek gapiów.
I wielki finał.
Podpalili go.
I w końcu zakończył życie.
Ale taka historia...
takie cierpienie...
trwają wiecznie.
I to jest właśnie Candyman.
Więc...
On istnieje?
Bell istniał. Samuel, Sherman, Daniel Robitaille. Wszyscy istnieli.
Candyman to nasza reakcja na to, co się stało.
I na to, co się wciąż dzieje.
Idź się przespać, żółtodziobie.
Rano lepiej się poczujesz.
Nie oglądaj ich!
Co to jest?
Nie powinnaś ich oglądać.
Anthony, nie zgrywaj przewrażliwionego artysty!
Co się tutaj dzieje?
Zdaje się...
- że popełniłem błąd. - Jak to?
- Ściągnąłem go. - Kogo?
- Obiecaj, że nie nazwiesz mnie wariatem. - Anthony, kogo?
O Boże...
- Burke mówił... - Boże. Kto to jest Burke?
Facet z pralni, wie wszystko.
O czym?
O Candymanie.
- On nie istnieje. - Widziałem go!
Candyman nie jest realnym bytem!
Ale wiesz, co nim jest? Ja.
Ja. I to! To są realne byty.
Nic nie rozumiesz.
Dobra, dowiodę ci, że...
- Candyman. - Nie!
Candyman.
Nie... wymawiaj jego imienia.
Stój tam.
- Brianna. - Nie idź za mną.
Niech skurwiel odważy się tu przyjść.
Pieprzony ogr artysta, pieprzony Goliat. Grady nakopie mu do dupy.
- Prawda? - Jak trzeba,
- to nakopię. - Dosłownie... stwierdził:
„Ściągnąłem Candymana”, a ja na to...
Candyman to mit, czarnuchu!
Mówiłem, nie umawiaj się z tym gogusiem,
z tym pseudo Basquiacikiem, bezrobotnym Sun Ra...
Troy, dosyć.
Kutas nie zrównoważy zajoba na punkcie demonologii.
Troy, przestań!
Mówię prawdę. Gdyby wbił tu Grady,
tłukąc lustra...
Lustra.
On ma rację.
Dobra.
Ty... zaopiekujesz się marysią.
A ty masz szlaban.
Odpuść sobie.
Gadałem z mamą.
Chce zwolnić boks magazynowy.
Trzeba się zmierzyć ze spuścizną taty.
Pomyślałem, że moglibyśmy
sprzedać albo... Chcesz coś zatrzymać?
Nie chcę tego w moim domu. Dziękuję.
No to sprzedamy albo wystawimy. Otworzyłabyś...
Nie wystawię na pokaz tego, co go uśmierciło.
Nie da się wszystkiego ukryć, w nadziei, że zniknie.
Nie musisz niańczyć każdego udręczonego psychopaty.
Przepraszam.
Bri.
Cieszę się, że tu jesteś.
Siedź tu, ile chcesz, pod warunkiem, że nie przywołasz Candymana.
A na co to komu?
Siema.
Trina się narąbała w weekend.
- Co zrobić z grzywką? - Lejemy na to.
Annika, patrz.
Nawalona Trina. Patrzcie.
- Gdzie? - U Samanthy.
- Boże. - Ale przypał.
Patrz, jak rzyga.
Jeny, i tak przy wszystkich...
Słyszałyście o Candymanie?
Odpadam. Nie chcę...
Boof, nie bądź cipa.
- Cipa jest miękka i miła. - Nie psuj nam formacji.
Dobra.
- Gotowe? - Candyman.
Wszystkie naraz, tłuku.
- Nie dziś. - No co ty.
Jeszcze dwa razy.
Jeszcze raz.
No i wciąż żyjemy, więc...
Hej, Trina.
Chodźmy.
Triney, jak kac?
Ale się urządziłaś.
Trinę ścięło.
- Nie powinna tyle pić. - Jej sprawa.
Trina, zepsułaś drzwi.
- Nie chcę młodo umierać, otwórz. - Staram się.
Dziewczyny...
Co jest?
- Zapomniałam e-faja. - Boof!
Chyba nie powinnaś...
Boof?
Co robisz?
- Boże... ale jesteście głupie. - Haley, nie idź tam!
Co jest? Celine, to mało zabawne!
Dziewczyny, kurwa! To nie jest śmieszne!
Nie!
Od paru lat staramy się odświeżyć wizerunek.
Ostatni kustosz był świetny, ale tu mu nie wyszło.
Jednak odkąd go zastępujesz, widać zmiany.
Oby na lepsze.
Super, że Jack nas sobie przedstawił.
Właśnie.
Już wcześniej próbował.
Masakra z tym Clive'em.
Słyszałam, że to ty znalazłaś zwłoki.
Tak.
I wyrosłaś wśród tego wszystkiego na interesującą postać.
Ta wystawa to petarda.
Tak odważnie zmierzyłaś się z aformalnością.
Ale było wiele ciał...
wyobrażeń postaci. Jak dzieła Arnolda.
Abstrakcjoniści od lat katalogują niuanse uczuć,
- ja chcę się skupić na ciele. - Jasne.
Poza ostatnią tragedią i spuścizną po ojcu
twoje życie to fascynująca historia.
No tak.
I potrafisz wyłowić nowy talent.
Od kiedy współpracujesz z Anthonym McCoyem?
Od paru lat.
Nasza rada nadzorcza nie mówi o nikim innym.
Chyba możemy się przymierzyć do wystawy w galerii Project Room.
Plus inni artyści, którzy wpadli ci w oko.
Mieszkańcy Near North Side,
dawniej Cabrini-Green, są w szoku po okrutnej rzezi w Golin College.
Policja wiąże je z serią zabójstw w świecie sztuki,
zwłaszcza z dziełemWymów moje imię.
Tytuł wypisano krwią ofiar na ścianie...
Witamy z powrotem, panie McCoy.
Co?
Urodził się pan w tym szpitalu.
Urodziłem się na South Side.
Z karty wynika, że tutaj.
Dobrze, że się pan zgłosił.
Zatrzymamy tu pana na obserwację i dalsze badania.
Anthony...
Anthony, gdzie byłeś?
Co ci się stało w rękę? Kiepsko wygląda.
Byłem w szpitalu River North Memorial, niedaleko Cabrini.
Udzielili mi pomocy.
Malowałeś?
Tak, mam ostatnio źródło natchnienia.
W Cabrini.
- Chcesz herbaty? - Mówili mi o ognisku.
Spłonęła w nim niejaka Helen Lyle.
Ktoś uprowadził niemowlę.
Tak zwany Candyman.
Nie.
Nie wypowiadaj tego słowa.
Mówiłaś, że się urodziłem na South Side.
Wychowałam cię w domu, który pamiętasz.
Ale urodziłeś się w szpitalu River North.
Dwa pierwsze lata spędziłeś w Cabrini.
Dlaczego mnie okłamałaś?
Żeby cię chronić.
Przed czym?
Chciałam tylko... żebyś wyrósł na szczęśliwego człowieka.
I normalnego.
A wyglądam na normalnego, mamo?
Muszę wiedzieć.
Teraz.
Kiedy cię pierwszy raz zabrali, pomyślałam, że to ona.
Kiedy pierwszy raz zniknąłeś, myślałam, że to ona.
Helen.
Zobaczyłam ją w naszym mieszkaniu,
całą we krwi.
Uznaliśmy, że zwariowała.
Ale to nie ona to zrobiła.
Zrobił to on.
Chciał cię wykorzystać.
Wybrał cię na jedną ze swoich ofiar.
Chciał, żebyś spłonął w tym ognisku.
Ale ona cię wyciągnęła.
I mi cię oddała.
Myślałam, że to koniec.
Że zakończyła tę sprawę w ogniu.
Przysięgliśmy sobie nie wymawiać więcej jego imienia.
Ale...
Ktoś złamał pakt i...
Odnalazł mnie.
Tak mi przykro.
Anthony, dziecko, czekaj.
Dokąd idziesz?
Anthony, skarbie, zaczekaj.
Anthony?
To ja, Troy.
Masz wyjść i stanąć tak, żebym cię widział.
- Natychmiast. - Troy, przestań.
Weźmiemy tylko jej rzeczy,
a potem
je wyniesiemy.
Jasne. Dzięki.
U Noaha też go nie ma.
Co się dzieje?
Może dorwał go Candyman.
Kiepski dowcip, Troy.
PRALNIA SAMOOBSŁUGOWA BURKE'A
PRALNIA SAMOOBSŁUGOWA CZYNNA 7 DNI W TYGODNIU
Halo?
Anthony?
Nie.
Przepraszam!
Proszę!
Idź sobie!
- Chcę pograć. - Nie!
Już się nie boję.
Pobaw się kukiełkami.
Wpuść mnie, bo ci naszczam do łóżka.
Wkurzasz mnie.
Co robisz?
Pilnuj swoich spraw.
No weź, chcę zagrać. Proszę.
To gra dla dorosłych. Dzieciuch jesteś.
Nieprawda!
Odejdź!
Gotowa?
Nic z tego nie wyjdzie.
Candyman.
Mówiłem...
Sabrina?
Sherman...
I teraz...
mamy świadka.
Chyba widziałem ściganego.
Zabójcę „wymów moje imię”. Krąży wokół szeregowców Cabrini.
Czarny, około trzydziestki.
Machał hakiem i bredził.
Chyba zabija tam ludzi!
Co jest, kurwa?
Co to, kurwa?
Tu mnie ochrzczono.
Pięknie tu, co?
Anthony?
Chyba kręci mnie teraz coś innego.
Kiedy coś zostawia plamę,
to chociaż ją zmywasz,
nie znika.
Wyczuwasz ją.
Cieńsze miejsce głęboko w tkaninie.
To osiedle wpadło w pętlę.
Plama pojawiała się w tym samym miejscu, raz za razem,
aż wreszcie wygniła od środka.
Zburzyli nasze domy,
żeby zająć nasze miejsce.
Potrzebujemy Candymana.
Tym razem uśmierci ich ojców,
ich dzieci, ich siostry.
Wiedziałem, że to tylko kwestia czasu i niemowlę znów się zjawi.
Idealna symetria.
I Candyman będzie miał szansę odzyskać to, co mu się należy.
Własną legendę.
Ręka.
Nie!
Anthony!
Możesz sprawić, że to będzie i twoja historia.
Jednak... pewne szczegóły
powinny być zbieżne.
Mamy tu historię Anthony'ego McCoya,
artysty, który zwariował,
a gliny odstrzeliły go z zimną krwią
bez jednego słowa.
Wypowiedz jego imię, jeśli masz odwagę.
Pięć razy, patrząc w lustro. I zobacz, co się stanie.
Kiedy będzie po wszystkim, ludzie zaczną snuć opowieść,
a Candyman będzie żył...
wiecznie.
Nadlatuje rój.
Jesteś gotów przyjąć sakrament?
A ty dokąd?
Nie chcesz cukiereczka?
Kurwa!
Dokąd to?
Kto do wschodu słońca
Doda szczyptę dżdżu?
Miejsce dobre jak każde inne.
Chyba nie żyje.
Brianna.
Nie!
Wstań, Anthony! Wstań!
Kochanie? Skarbie...
Błagam, nie! Nie.
Anthony, skarbie...
- Już dobrze. - Wstań, błagam.
Zostań ze mną, Anthony, błagam!
Tak cię proszę.
Wstań.
Wstań, Anthony!
Nie umieraj.
Wezwę pomoc, pojedziesz do szpitala.
Do szpitala.
Tutaj!
- Ręce do góry! - Trzeba...
Trzymaj się na nogach. Jazda!
- Co mamy? - Dwoje podejrzanych, jeden zabity.
- Do wozu z nią. - Szybko!
Nie wiedzieliśmy, co robić.
Przykre, co spotkało twojego faceta.
Szukaliśmy go.
Dostaliśmy cynk, że tu będzie.
Wiesz coś na ten temat?
To, co nam powiesz, może ci pomóc. Chęć współpracy zawsze procentuje.
Powiedz, co widziałaś.
Ruszył na Jonesa.
Jones wiedział, co facet przedtem zrobił.
Zobaczył hak. Wiedząc, że jesteś zagrożona,
nie miał wyjścia i oddał strzały.
Czy taka wersja ci pasuje?
Albo... dziewczyna to jego wspólniczka.
Przytrzymywała ofiary, kiedy je masakrował.
On zginął, atakując gliniarza.
A ona dostanie dożywocie.
Którą wersję wybierzesz?
Mogę się przejrzeć?
Co?
W lusterku.
Opowiem wszystko, jeśli pozwoli mi pan się przejrzeć.
Nie.
Zeznam, co pan zechce.
Candyman.
Co?
Candyman.
Co to, kurwa, ma być?
Candyman.
Candyman?
- Kurwa... - Cholera jasna!
Rooney? Chryste! Kurwa!
10-1, sytuacja kryzysowa! Ranny funkcjonariusz!
Co jest? Na ziemię! Już!
Co jest, kurwa?
Wpuść mnie!
- Wpuść mnie! - Zablokowało drzwi!
- Pomocy! - Nie, nie...
Cholera jasna...
Kim ty jesteś?
Jestem napisem na murze.
Jestem mdłą wonią krwi na ulicy.
Brzęczeniem niosącym się echem w zaułkach.
Powiedzą, że przelałem krew niewinnych.
- Anthony... - Daleko wam do niewinności.
Ale stwierdzą, że byliście bez winy.
I tylko to się liczy.
Opowiedz to...
wszystkim.
NASIONA
PRZEPROWADZKI SPRZEDANE
CUKIERKI
PRALNIA
SŁODYCZE DLA SŁODYCZY
WIĘCEJ NA TEMAT ORGANIZACJI
WSPIERAJĄCYCH SPRAWIEDLIWOŚĆ RASOWĄ: WWW.CANDYMANMOVIE.COM/ IMPACT
Napisy: Elżbieta Gałązka-Salamon