Je staat onder arrest.
Ga op je knieën zitten.
Ik heb niks gedaan.
Je handen.
William, ik heb je toch gezegd de was buiten te zetten.
Billy, waar ga je heen? - De was doen.
Kun je de mijne ook doen? - Nee.
Ik hoop dat Sherman je te pakken krijgt.
Als je hem ziet, laat het weten.
Hij hoeft niet nog meer kinderen bang te maken.
HEB JE DEZE MAN GEZIEN?
En dat is wat bekend is. De kinderen zijn nog steeds naar hem op zoek.
Ga niet naar buiten als het donker is.
Dat zei ik.
Een verdachte in het gebouw. We gaan het controleren.
Ben je zenuwachtig? - Wat?
Je doet dat met de fles, met je handen.
Ben je rusteloos? - Nee.
Jawel. - Ben je nerveus?
Nee, ik wil de beste vriend van je zus worden.
Wat vindt je daarvan?
Dat is geen probleem.
Wat is dit voor wijn? Walgreens? Rothschild?
We hebben een moscato in de koelkast, als je die liever hebt.
We kunnen het ook online bestellen.
Is dit er een van jou?
Ja. Een heel oud werk.
Hij haat het dat ik dat daar ophang.
Op een gegeven moment moet je vooruit.
Alleen heb je geen schilderij meer gemaakt de afgelopen twee jaar, toch?
Omdat je mijn muze bent en ik je niet vaak genoeg zie, Troy.
O, mijn God, stop ermee. Je bent vervelend.
Bedankt. - Idioot.
Laat het even ademen.
Hij is nog van streek, omdat hij niet onze makelaar was.
Zoals je ziet.
Het is verschrikkelijk. Hoe ga je daarmee om? - Nee, schatje.
Je weet niets van onroerend goed in Chicago.
Hij mag jou wel want hij laat letterlijk zijn kont zien.
Dat doet hij altijd. - Je hebt te veel betaald, Bri.
Het is niet alleen het interieur dat telt.
Het is vlakbij de galerij. - Handig.
Wat is het probleem? - Niets.
Zoals ik vaak tegen mijn zus heb gezegd, de buurt spookt.
Het spookt overal. - Troy, begin daar nou niet mee.
Maar waarom kiezen voor een buurt dat Smokey Hollow heette?
Daarna Little Hell, en toen nog? Combat Alley?
En hoe heet het er nu? - Cabrini-Green.
Het waren sociale huurwoningen.
Lage huurwoningen die een slechte reputatie hadden.
Dat is niet te zien.
Omdat ze alles hebben gesloopt en het hele gebied hebben opgeknapt.
Vertaling: De blanken bouwden het getto en verwoestten het,
toen ze zich realiseerden dat ze het getto hadden gebouwd.
Niets persoonlijks. - Geeft niet.
Ze namen de gelegenheid om het bewoonbaar te maken.
Ik had iets beters kunnen vinden.
Ze zeiden dat ze alles beter zouden maken,
verhuisden mensen van de ene woning naar de andere, maar ze
gingen toch slopen om het hele gebied te kunnen ontwikkelen.
O, zoals hier.
Wil iemand een eng verhaal horen?
Nee. - Jammer dan.
Maar ik heb nee gezegd.
O, mijn God.
Echt?
Hoop dat het de moeite waard is.
Dit is een verhaal over een vrouw genaamd Helen Lyle.
Ze was een masterstudent, een blanke masterstudent,
die haar scriptie maakte over de broodjeaapverhalen van Cabrini-Green.
Ze was een paar keer bij Cabrini geweest voor haar onderzoek.
Om vragen te stellen, foto's maken van graffiti, van mensen.
En dan,
op een dag,
is ze helemaal...
doorgedraaid.
Ze heeft een rottweiler onthoofd.
Toen de politie arriveerde,
maakte ze een sneeuwengel in een plas bloed in het appartement.
Onzin.
Hoe kom je hieraan? - Vermoordde een rottweiler?
Het is extravagant, zelfs voor jou.
Daar zijn artikelen over geschreven. Zoek het op.
Ze arresteren haar, maar ze ontsnapt onmiddellijk.
Het zaait terreur.
Een reeks lichamen op haar pad achterlatend, en dan...
wordt de baby van een van de bewoners ontvoerd.
De moeder is er kapot van. Iedereen zoekt hem,
maar kunnen niets vinden.
Op de avond van het jaarlijkse vreugdevuur waar
alle inwoners van Cabrini naar staan te kijken,
komt Helen...
met een zondeoffer.
Ze rent naar het vuur met de baby in haar armen, maar ze hielden haar tegen.
Ze zeggen dat ze in een roes verkeerde, blindelings worstelend.
Maar ze wisten de baby te redden.
Terwijl iedereen zich op de baby concentreerde...
staat Helen op en loopt recht het vuur in.
Daar sterft ze,
levend verbrand, midden in het centrum van Cabrini-Green.
Ligt mijn rosé nog in de vriezer?
Wil je de moscato niet?
Moscato is een dessertwijn.
Doei, Bri-Bri. - Ik hou van je.
En Anthony, ga schilderen. Mijn zus zal je niet voor altijd steunen.
Leg die gewichten neer en pak je penselen.
Hij is grappig. - Hij is belachelijk.
Hij heeft gelijk.
Ik ben blij dat Troy eindelijk met iemand normaal gaat daten.
Het vermoeide me om al die Europese modeontwerpers bij te houden.
Hallo?
Hoe laat komt Clive morgen?
Tien uur.
Ben je blij met wat je hem gaat laten zien?
Ik denk het wel.
Er zijn dingen die hem zullen bevallen.
Ze heeft echt een rottweiler vermoord.
Het maakt me niet uit.
Ik wordt niet bang in mijn nieuwe appartement voor het slapen.
Je nieuwe appartement is spookbestendig.
Dat stond op de Zillowsite. - Ons nieuwe appartement.
Sorry.
Kom hier.
Wie ben je eigenlijk?
Nou...
Dit is de Anthony McCoy van twee jaar geleden.
Ik wil de Anthony McCoy van de toekomst.
Ik wil de grote Zwarte hoop van de kunstscene in Chicago van morgen.
De man die ik tentoonstelde direct na mijn afstuderen.
Ik wil je niet vervangen tijdens de zomertentoonstelling,
maar jij bent de enige die me nog niet heeft laten zien wat ik moet ophangen.
Ik ben bezig met iets nieuws. - Duik in je roots, man.
Ik wil iets met sociale huurwoningen gaan doen.
En hoe blanke suprematie... - Blanke mensen.
Ja, over hoe ze deze ruimtes met minderheidsgemeenschappen creëren...
vooral met zwarten. - Zoals jou afkomst.
Bronsville. - South Side is saai.
Of Cabrini-Green.
Ik heb honger. - Ik ook.
Doei schat.
We gaan vanavond naar je moeder. - Zeven uur.
CABRINI GREEN TOEN EN NU
CABRINI FLATS GESLOOPT DE HUURHUIZEN BLIJVEN OVER
HELEN LYLE STERFT IN ILLEGAAL KAMPVUUR
DE NIEUWE GEEST VAN CHICAGO
De politie kwam hier niet vaak.
Tenzij het was om iemand te arresteren.
Maar dat is al zo lang geleden.
Nu zijn ze altijd dichtbij.
's Nachts waken ze over onze huizen.
Een patrouille aan elke kant van het blok.
Om ons veilig te houden...
of om ons hier te houden.
Woon je hier al lang?
Al vóór de sloop van de torenflats.
William. William Burke.
Anthony McCoy.
Hulp nodig?
Oost West Thuis Best.
Hoe meer dingen veranderen, hoe meer ze hetzelfde blijven.
Vraag de blanke mensen hier over "Girl X", Dantrell Davis.
Ze hebben geen idee.
Als een blanke vrouw sterft in de buurt, gaat het verhaal eeuwig door.
Het is een goed verhaal, denk ik.
Mag ik wat aantekeningen maken?
Je vraagt je af waarom iemand zo gek wordt.
Helen Lyle was hier om de Candyman te zoeken.
Als je mijn mening wilt, ze heeft hem gevonden.
Wat is Candyman?
Voor mij was Candyman een man genaamd Sherman Fields.
Hij had een haak in plaats van een hand.
Dit buurtfiguur gaf hier snoep weg toen ik klein was.
Op een dag in oktober,
lag er een scheermesje tussen de Halloween-snoepjes van een blank meisje.
De politie kwam voor Sherman, maar hij was verdwenen.
En op een dag zag ik het met eigen ogen.
Hij had zich verstopt in de muur.
Toen zag ik het echte gezicht van angst.
Vlug, kom op.
Deze kant op.
Ga uit de weg.
Ze stormden op hem af.
Hebben hem ter plekke vermoord.
En wat vonden ze een paar weken later?
Meer scheermesjes in meer snoep.
Toen kwamen we erachter dat Sherman onschuldig was.
Ongevaarlijk.
Maar dat is niet de laatste keer dat we hem zagen.
Beshaw heeft zich teruggetrokken uit mijn tentoonstelling.
Ik heb je maanden geleden gezegd haar naar een afkickkliniek te sturen.
Het is aan jou om dat op te lossen.
Dat is niet mijn schuld.
Ja, bedankt.
Zeg het maar.
Wat is er?
Je bent vergeten naar je moeder te gaan.
Sorry.
Zou je die vrouw kunnen bellen?
Morgen. - Dat zei je gisteren ook.
Het is aardig van haar dat ze je wil zien.
Niet iedereen doet dat.
Is ze in orde?
Ze liet doorschemeren dat ik je betaal om haar niet te bezoeken.
Ze is dus nog gewoon hetzelfde.
Genoeg. - Mooi.
Ik wil je iets laten zien.
Moet ik mee naar boven? - Blijf daar.
Shermans gezicht was zo gehavend dat hij bijna onherkenbaar was...
en daar begint het verhaal.
Dat we hem in Cabrini begonnen te zien.
En dat hij wraak kwam nemen.
Na verloop van tijd verdween zijn naam en werd hij de Candyman.
Wat denk je?
Nou... het is een heel letterlijke benadering.
Geen ruimte voor de interpretatie van de toeschouwer.
De overgang van de symboliek van geweld naar de representatie ervan.
Maar welke impact heeft dit op jou?
Dat is...
pijnlijk.
Ik voel een heel sterke band. Het was nog nooit zo duidelijk geweest.
Het is alsof ik precies weet wat ik moet doen.
Schat, dat is geweldig.
En ik weet zeker dat Clive... - Er is nog iets.
De legende gaat dat als je zijn naam vijf keer voor de spiegel zegt...
verschijnt hij in de reflectie en doodt je.
Dus ik dacht dat we... - Waar denk je aan?
Roep hem op.
Zeker niet.
Nee.
Candyman. - Stop. Hou op.
Candyman. - Hou op.
Zeg het nooit meer.
Candyman. - Anthony, dat is niet grappig.
Stop. - Wat is er gebeurd met je hand?
Een bij heeft me gestoken. - Echt?
Het doet ongelooflijk veel pijn.
Het lijkt erop, ja.
Geef het een kus. - Haal dat van mijn gezicht.
Help.
ANTHONY MCCOY ZEG MIJN NAAM 2019 SPIEGEL, ALUMINIUM, GESCHILDERD OP CANVAS
OM "CANDYMAN" OP TE ROEPEN KIJK IN DE SPIEGEL EN ZEG VIJF KEER ZIJN NAAM.
Het is tijd om te gaan. - Eindelijk.
Een jaar geleden hadden we een Jameson-show in Los Angeles.
Fenomenaal werk.
Dit zijn gelijkaardige werken, maar hier creëert het een archiefreeks in een lus.
Neem je tijd.
Een hele afwijking van je vorige werken.
Ga je gang en open het.
Ik probeer momenten in tijd die op dezelfde plaats bestaan op één lijn te brengen.
Het idee is om bijna
een tragedie te kalibreren tot een gerichte afstemming die culmineert in het heden.
Brianna, zeg tegen je hem dat hij de kritiek niet mag monopoliseren.
Het heeft een behoorlijke enscenering.
Ja, ik weet het, ik heb het gehoord. Het is ingewikkeld.
Ze interageert met het werk.
De spiegel nodigt uit om er zelf een beroep op te doen.
Hoe dan ook, ik weet niet waarom ik bij mijn eigen werk ben...
als een idioot.
Het werk spreekt voor zich. - Het praat, dat is zeker.
Ze spreekt in didactische en schokkerige clichés
van het omringende geweld van de cyclus van gentrificatie.
Maar mensen zoals jij zijn de echte pioniers van deze cyclus.
Pardon?
De artiesten.
Kunstenaars die in achterstandswijken wonen,
goedkope huurprijzen ontdekken om in hun studio's rond te hangen
zonder het overweldigende gewicht van een dag werk.
Ik ga voor mezelf een drankje halen.
We hebben het geprobeerd. - Wat?
Om de Candyman op te roepen?
Nee, wij zwarten roepen niemand op.
Kom op, dat is onzin. - Dit is niet het zuiden.
In Chicago zijn het blanke mensen.
Candyman. Candyman. - Hou op, genoeg.
Natuurlijk ging ik akkoord. Ik was het Brianna schuldig.
Ze stelde me drie jaar geleden voor aan Thelma Golden.
Daar heb je nog steeds iets tegoed van.
Tonnie, toch?
Ik hou van de interventionistische strategie.
Conventioneel schilderen is zo saai.
Ik vind het geweldig dat je die dingen verbergt in een donker magazijn. Erg slim.
Is al je werk gebaseerd op gevonden materiaal?
Waar heb je die schilderijen gevonden?
Een kringloopwinkel in de woestijn?
Ik vond ze in het atelier waar ik ze schilderde.
Belachelijke eikel.
En jullie ook, stelletje hyena's.
Wat is dit voor rommel? - Laten we gaan, Clive.
Denk je dat je hier zou zijn zonder haar?
Moet je geen anticonceptie kopen om te verdelen onder je stagiaires?
Dat was niet spontaan. Je had het voorbereid.
Ja, dat klopt, bitch.
Het is in orde. Ik vind het niet erg om een bitch genoemd te worden.
Ik gebruik een anticonceptie-ring. - Dat weet ik.
Bedankt voor het komen.
Ik ben het beu.
Als ze haar man niet onder controle kan houden...
Ze heeft de controle verloren. - Krijg ik een bedankje? Nee.
Krijg ik een verontschuldiging voor die scène?
Een tentoonstelling van wreedheden.
Haar vriendje in mijn zomershow stoppen was haar eerste fout.
De enige fout. - Ze is geruïneerd.
En ze kan alleen zichzelf de schuld geven.
Vermeng natuurbehoud niet met wie we neuken.
Liefde zal ons uit elkaar duwen.
Jezus, Jerrica, ik snap het. Je houdt van Joy Division.
Wat is dit ook alweer? - Welk ding?
Je weet wel.
Zeg wat vijf keer voor de spiegel?
Het is aan jou om het me te vertellen. Je leest het persbericht nog een keer.
"Candyman."
Maar niet doen, oké?
Ik wil niet dat je vanavond sterft.
Tenminste niet voordat we... neuken.
Je bent niet goed voor me.
Weet je, ik ben van gedachten veranderd. Doe het.
Ik heb altijd al necrofilie willen proberen.
Laten we het dan hier doen.
Ik heb hier al de hele dag doorgebracht. - Ga verder.
Candyman. - Jij bent serieus?
Hou je mond, bitch.
Candyman.
Zie je?
Niets.
Tot zover dan.
Is dit echt?
Wat verdomme?
Verdomme.
Hallo?
Wat...
verdomme?
Ik moet sneller.
Stop.
Help
Verdomde klootzakken.
De moorden vonden plaats na de opening in de Night Driver Gallery.
De lichamen werden ontdekt voor een werk
van rijzende ster, Anthony McCoy, genaamd Say My Name.
Wetshandhavers zeggen onderzoek te doen...
Zeg mijn naam.
Ze zeiden mijn naam.
En zeg mijn naam.
Ik weet het niet, het is gewoon...
Het is cool om genoemd te worden, denk ik.
Ik bedoel natuurlijk...
Natuurlijk is het verschrikkelijk.
Echt?
Clive?
Pa?
Waarom zit je daar?
Ik wed dat je niet wist dat papa kon vliegen.
Of wel?
Nou ik kan het.
Alles in orde?
Ik had een nachtmerrie. - Ik ook.
Wat was het?
Wat was wat?
De droom.
Ik kom zo bij je.
Ik weet niet waar dit over gaat, of hoe je wist dat het bestond,
maar dit is alles wat we hebben over Helen Lyle.
Ik wist het niet. Daarom vroeg ik het.
Nou, hier is het.
Heel erg bedankt.
Ik vond het gearchiveerd onder de naam True Crimes.
Werkstudenten zijn het ergst.
Ben jij een student?
Enkele dingen die Cabrini in de loop der jaren zijn overkomen
zijn van zo'n extreem geweld, zo bizar.
Het is bijna alsof geweld een ritueel is geworden.
Het ergste is,
dat bewoners bang zijn om de politie te bellen.
Een erecode misschien, angst voor de politie.
Het gemakkelijke antwoord is altijd: "Candyman heeft het gedaan."
Het summoning-spel zelf kan ermee te maken hebben.
Het is duidelijk dat niemand dit verzint.
Het groeide in het collectieve onbewuste van de gemeenschap.
Een overlevingsinstrument, ontstaan uit de behoefte om jezelf en je
kinderen te beschermen van de verschrikkingen van de gemeenschap.
Bernadette en ik probeerden het op te roepen.
Het is verbazingwekkend hoe effectief het is.
De suggestie dat je wordt gevolgd of opgejaagd
door iemand die op de loer ligt in je eigen spiegelbeeld.
Maar ik begrijp het.
Er is iets opwindends en onverklaarbaars aanlokkelijks
in de belofte een geest te zien.
Bijna alsof...
Kom op.
Pardon.
Ze hoorde een geluid. - Weet je zijn naam nog?
Ik geloof dat het Ruthie Jean was, en ze hoorde gebonk en gekraak,
alsof iemand een gat in de muur probeert te maken.
Dus Ruthie belde 112 en ze zei: "Er komt iemand door de muur."
En ze geloofden haar niet.
Ze dachten dat ze gek was.
Dus belde ze weer 112, maar ze geloofden haar nog steeds niet.
Toen ze eindelijk aankwamen was ze dood.
Was ze neergeschoten?
Nee.
Ze werd gedood met een haak.
Is dat waar?
Ja, ik las het in de kranten.
Candyman heeft haar vermoord.
Ja, maar... ik weet er niets van.
Hallo?
Ik ga uit.
We eten vanavond. - Ik weet niet hoelang het gaat duren.
Jack Hyde komt uit New York en hij komt haast nooit naar Chicago.
Dus verpest dit niet, alsjeblieft.
Het komt wel goed met mij.
Voor mij dan.
Verpest dit nou niet voor mij.
Het zijn twee gekke weken geweest.
Dit is een understatement.
Zoals je verwacht is wat ik schrijf geen kritiek meer op je tentoonstelling.
Het werd een langer artikel, die beide werken
beïnvloedt en de omstandigheden rond de moorden.
Ik snap het.
Dus ik wilde gewoon wat opmerkingen van je horen.
Ik weet niets.
Je werk is zo macaber, en het is...
erg interessant, gezien wat er is gebeurd.
Het is toeval.
Ik zeg niet dat jij de schuldige bent,
en zeker geen gemanifesteerde geest die
door collectieve verhalen een beroemde kunsthandelaar vermoord.
Ik wil alleen zeggen dat...
plotseling lijkt je werk...
voor eeuwig.
Wat is het volgende?
Ik vergroot het werk om er een serie van te maken.
Ik hoop op een solo-expositie.
Alles over Candyman. Zeg het voort.
Ik hou van dit idee.
Het verbaast me hoe positief je nu bent over mijn werk.
Ik raakte eraan gehecht.
Het leek alsof je het niet begreep. - Ik begrijp het wel.
Het is de gentrificatie van de buurt, enz.
Zijn kunstenaars de buurt aan het gentrificeren?
Wie maakt de buurt, denk je?
De stad snijdt de gemeenschap los en wacht tot het sterft.
Vervolgens nodigen ze de ontwikkelaars uit
en zeggen: "Hé, jullie artiesten",
jullie jongeren, de blanken, bij voorkeur of alleen maar,
kom naar deze buurt, het is goedkoop.
"En als je twee jaar wacht, komt er ook een biologische winkel."
Je wilt deel uitmaken van het verhaal, hè?
Als criticus...
Om echt betrokken te raken bij het werk,
"te begrijpen"...
moet je het zeggen. - Wat zeggen?
Zeg zijn naam.
Ik moet naar de wc.
Het kan op elk moment.
Ik daag je uit.
De deuren openen direct bij State en Lake.
Stap over op de Red Line-treinen bij State en Lake.
Finley?
Alles in orde?
Ik dacht... - Wat?
Ik moet gaan.
Echt? Niemand gelooft het, maar het kan me niets schelen.
Let op.
Ik vind het heerlijk om hier te zijn. Het is zo provinciaal, maar opwindend.
O, mijn God. Heb je Danielle Harrington ontmoet? Ze is...
Curator bij het MCA.
Het is gek dat we elkaar nog niet hebben ontmoet.
Ik wilde je graag al eens ontmoeten.
Wacht er even mee. Ik ben eerst.
Clive moest eerst sterven om Brianna vrij te laten zijn.
Jameson exposeert in mijn galerie in New York.
Dit is de perfecte kans om je vleugels uit te slaan. Kom naar de grote stad.
Ik zal je voorstellen aan Entre Nous, als je voor New York kiest.
Wauw, bedankt.
Ik overweeg eigenlijk om voor mezelf te beginnen.
Je wil je niet focussen op de artiesten in plaats van openstaande facturen te betalen?
U kunt de instelling van binnenuit wijzigen.
U zou eens naar het museum moeten komen.
Ik denk dat ik dat wel zou willen.
O, mijn God. - Wat is er?
Finley Stephens werd dood aangetroffen in haar appartement.
Haar man heeft haar gevonden.
Arme meid. - O, haar man is een verdachte.
Wat is hij?
Candyman is niet "hij".
Candyman is de hele verdomde bijenkorf.
Zijn er nog anderen?
Samuël Evans.
Ten val gebracht tijdens de rassenrellen van de jaren vijftig.
William Bell, gelyncht in de jaren 1920.
Maar de eerste, waarbij het allemaal begon,
was in het jaar 1890.
Dit is een verhaal gevonden door Helen. Die van Daniël Robitaille.
Hij verdiende goed met het schilderen van portretten voor rijke families,
meestal blank, en ze aanbaden haar.
Maar je weet hoe het gaat.
Ze houden van wat we maken, maar niet van ons.
Op een dag bestelden we bij hem een schilderij van de dochter van een
fabriekseigenaar in Chicago die zijn fortuin had verdiend in de haven.
Vervolgens beging Robitaille de ergste misdaad van zijn tijd.
Ze werden verliefd.
Ze hadden een affaire, ze werd zwanger.
Het meisje vertelt haar vader en... je weet wel.
Hij huurde mannen in om op Robitaille te jagen en zegt dat ze creatief moeten zijn.
Ze hebben hem hier midden op de dag opgespoord.
Hij zakte in elkaar, uitgeput, in de buurt van waar de oude Chestnut toren stond.
Ze sloegen hem, en hem gemarteld.
Ze sneden zijn arm af en staken een vleeshaak in de stronk.
Ze smeerden honing uit de bijenkorven op zijn borst, om de bijen te laten steken.
Een menigte verzamelde zich om dit spektakel te aanschouwen.
De laatste apotheose:
Ze hebben hem in brand gestoken en hij stierf uiteindelijk.
Maar zo'n verhaal met zo'n pijn,
duurt eeuwig.
Dat is Candyman
Dus...
Is hij echt?
Bell is echt.
Samuel, Sherman, Daniel Robitaille. Ze zijn allemaal echt.
Candyman, dat is hoe we omgaan met die dingen die gebeuren.
Dat ze nog steeds gebeuren.
Ga en rust uit, jongeman.
Je zult je morgen beter voelen.
Kijk daar niet naar.
Wat is dit, verdomme?
Hier moet je niet naar kijken.
Anthony, dit gaat de gevoeligheid van een kunstenaar ver te boven.
Wat gebeurd er?
Ik geloof.
Ik heb een fout gemaakt, Bri. - Wat bedoel je?
Ik heb hem teruggebracht. - Wie?
Zweer je dat je niet denkt dat ik gek ben? - Anthony, wie?
O, God.
Burke vertelde me... - Wie is Burke?
Van de wasserette. Hij weet er alles van.
Alles van wat?
Candyman.
Candyman is niet echt. - Ik zag het.
Candyman is niet echt, Anthony.
Weet je wat echt is?
Ik, Anthony. Ik. Dit is echt.
Je begrijpt het niet.
Ik zal je laten zien dat...
Zeg niet zijn naam.
Blijf daar staan. - Brianna... Volg me niet.
Laat de klootzak proberen hier naar boven te komen.
De boeman van de kunst, de fi-fa-fo-fum. Grady geeft hem een schop.
Dat is zo toch, Grady? - Als ik moet schoppen, dan schop ik.
Hij zei echt deze woorden:
"Ik heb Candyman opgeroepen", en ik...
Candyman is niet echt, nigga.
Ik zei je niet te daten met die Dapper Dan-ass,
die kleine Basquiat-ass, die verdomde Sun Ra zonder baan...
Troy, genoeg.
Nooit in mijn leven zou ik een duivelse hobby steunen.
Oké, Troy, stop.
Wat? Het is de waarheid. Als Grady nu zou komen...
met kapotte spiegels...
Spiegels.
Hij heeft gelijk.
Jij...
zorgt voor Lucy.
En jij, jij gaat in de hoek.
Kom hier.
Dat is genoeg.
Ik sprak met mama.
Ze wil de opslag opzeggen,
dus we krijgen eindelijk met papa's werk te maken.
Ik dacht dat we misschien wel konden
verkopen of...
Als je iets wilt bewaren... - Dat wil ik niet in huis.
Dankjewel. - Dus verkoop, of doe een tentoonstelling.
Je zou een galerij moeten openen.
Ik ga geen tentoonstelling maken met dat wat hem doodde, Troy.
Je kunt niet alles verbergen en hoop dat het zomaar weggaat.
Je hoeft er niet elke keer te zijn als een
gekwelde kunstenaar een psychotische crisis heeft.
Het spijt me.
Bri.
Ik ben blij dat je er bent.
Je kunt zo lang blijven als je wilt als je niet probeert Candyman op te roepen.
Wie zou zoiets doen?
Alles kits?
Trina was dronken dit weekend.
Wat moet ik doen voor mijn pony? - Wie geeft er om je pony?
Annika, kijk hier eens naar.
Trina is super dronken. Kijk kijk.
Samantha. - Oh, mijn God, dat is zo triest.
Kijk nou.
O, mijn God, in het bijzijn van iedereen.
Heb je gehoord van Candyman?
Ik ben van gedachten veranderd. Ik ga het niet doen.
Kom op. Wees niet bang voor je kutje. - Waarom niet? Het is heet en geweldig.
Boof, we zijn al in positie.
We zullen. - Klaar?
Candyman.
Allemaal bij elkaar, teven.
Candyman.
Niet vandaag.
Nog twee keer.
Candyman.
Nog één keer.
Candyman.
We leven nog, dus...
Laten we gaan.
Hé, Triney, hoe gaat het met je kater? Je bent een wrak.
Trina was super dronken. - Laat haar niet zoveel drinken.
Het is tussen haar en haar god.
Trina, je hebt die verdomde deur kapot gemaakt.
Ik ben te jong om te sterven. Maak open. - Ik werk eraan.
Meisjes... - Wat is...?
Wacht, ik ben mijn inhaler vergeten. - Boof.
Ik denk niet dat je moet... Boof?
Boof?
Wat ben je aan het doen?
Mijn God. Stop met zo dom te zijn. - Haley.
Dit is niet leuk meer.
Jongens, wat verdomme? Dit is niet grappig.
Nee.
We probeerden een nieuwe richting in te slaan de laatste jaren,
en onze laatste curator was geweldig, maar worstelde om dat te bereiken.
Ik heb echt een verandering van het programma opgemerkt
sinds uw komst. - Hopelijk is het positief.
Ik ben zo blij dat ik je eindelijk heb ontmoet bij Jack's Diner.
Ja. Hij had al eerder geprobeerd ons bij elkaar te brengen.
Dit is te gek voor Clive.
Ik hoorde dat jij de lichamen hebt gevonden.
Ja...
Je bent echt naar voren gekomen als een interessant personage van dit alles.
Ook de door jou georganiseerde expo zag er uitstekend uit.
Je was zo moedig om het vormloze te verwelkomen.
In feite waren er veel lichamen... silhouetten in de tentoonstelling.
Zoals in het werk van Arnold.
Abstractie heeft lang een gesublimeerde emotionele toestand aangewezen,
Ik wilde me op het lichaam concentreren.
Natuurlijk, maar tussen de recente tragedies en de
erfenis van je vader heb je een boeiend verhaal.
En een oog voor opkomend talent. Hoe lang werk je al met Anthony McCoy?
Net twee jaar.
Leden van mijn commissie praten voortdurend over het werk van McCoy.
We zouden kunnen gaan praten over een tentoonstelling in de Project Room.
Met natuurlijk elke andere artiest die je interesseert.
De Near North Side gemeenschap, voorheen Cabrini-Green genaamd,
is verbijsterd door het hevige bloedbad op Golin Prep School.
De politie vond een verrassende connectie met de moorden
in de kunstwereld, een bepaald werk genaamd Say My Name,
woorden geschreven in het bloed van de slachtoffers op de muur.
Welkom terug, Mr McCoy.
Wat?
Ik zag in je dossier dat u hier geboren bent.
Ik ben geboren aan de zuidkant.
Nee, er staat dat u hier geboren bent.
Maar goed dat je gekomen bent.
U moet direct worden opgenomen voor verder onderzoek.
Anthony, waar ben je geweest?
Wat is er gebeurd met je hand? Ziet er slecht uit.
Ik ging naar River North Memorial, in de buurt van Cabrini.
Ze hebben me weer op de been gekregen.
Heb je de laatste tijd geschilderd?
Ja, ik was erg geïnspireerd, door Cabrini.
Wil je thee?
Ik hoorde een verhaal over een brand.
Hij vermoordde een vrouw genaamd Helen Lyle.
Er was een baby ontvoerd.
Iets wat ze Candyman noemden.
Niet doen.
Zeg dat niet.
Jij zei me dat ik in de South Side geboren ben.
Ik heb je opgevoed in het huis dat je je herinnert.
Maar je bent geboren in River North Memorial,
en je hebt je eerste twee jaar in Cabrini doorgebracht.
Waarom loog je?
Om jou te beschermen.
Waarvoor?
Ik wilde dat je gelukkig opgroeide en normaal.
Zie ik er normaal uit, mam?
Ik moet het weten.
Nu.
Toen je ontvoerd werd, dacht ik dat zij degene was die het deed.
Helen.
Ik vond haar in haar appartement, onder het bloed.
We dachten allemaal dat ze gek was.
Maar zij was het niet.
Hij was het.
Hij had een doel voor je.
Hij koos jou om een van zijn slachtoffers te worden.
Hij wilde dat je in dit vuur zou branden.
Maar zij nam je mee terug...
en bracht jou naar mij.
Ik dacht dat het die avond zou eindigen. - Wacht.
In het vuur. Ik dacht dat ze er een einde aan had gemaakt.
We hebben gezworen zijn naam nooit meer te zeggen.
Maar...
iemand heeft het pact verbroken en...
hij heeft mij gevonden.
Het spijt me.
Anthony, wacht. Lieverd, wacht.
Waar ga je naar toe?
Anthony, schat, wacht even.
Anthony?
Ik ben het, Troy.
Kom onmiddellijk naar waar ik je kan zien.
Onmiddellijk. - Troy, stop ermee. O, mijn God.
We halen onze spullen op en wij gaan...
met hen mee.
Ik snap het. Ja, bedankt.
Hij is ook niet bij Noah.
Wat is er in godsnaam aan de hand?
Candyman heeft hem misschien gepakt. - Dat is niet grappig, Troy.
WASSERETTE
Hallo?
Anthony?
Nee.
Hallo. Pardon.
Alsjeblieft.
Ik wil spelen. - Nee.
Kom op, ik ben niet meer bang. - Speel met je poppen.
Ik ga op je bed pissen als je me niet binnenlaat.
Jij bent zo vervelend. - Wat doe je?
Bemoei je met je eigen zaken.
Kom op, laat me spelen. Alsjeblieft.
Dit spel is voor volwassenen en jij bent een grote baby.
Ik ben geen baby.
Ga weg.
Nee, het zal niet werken.
Candyman.
Ik zei...
Sabrina?
Sherman.
Nou...
we hebben een getuige.
Ik denk dat ik de man heb gezien die je zoekt.
De "Zeg mijn naam" moordenaar. Hij sluipt rond Cabrini's huizen.
Een zwarte man van rond de 30.
Hij zwaaide met een haak en was uitzinnig. Ik denk dat hij daar mensen vermoordt.
Wat verdomme?
Verdomme.
Ik ben hier gedoopt.
Dat is mooi, nietwaar?
Anthony?
Ik denk dat ik nu iets anders aan het najagen ben?
Als iets een vlek achterlaat, zelfs als we het wassen, het is er altijd.
Je kan het voelen.
Een diepe versmalling in de stof.
Deze buurt is gevangen in een spiraal.
Het was op precies dezelfde plek bevlekt,
opnieuw en opnieuw, totdat het van binnenuit gaat rotten.
Ze hebben onze huizen gesloopt zodat ze er weer in konden trekken.
We hebben Candyman nodig.
Omdat hij deze keer hun vaders zal doden, hun baby's, hun zussen.
Het was slechts een kwestie van tijd voordat de
baby hier terug zou komen, in perfecte symmetrie.
Een kans voor Candyman om terug te nemen wat van hem is.
Zijn legende.
Geef mij je hand.
Nee... Niet doen, niet doen.
Anthony.
Je kan het verhaal echt je eigen maken.
Maar enkele details moeten consequent zijn.
Hier hebben we het verhaal van Anthony McCoy,
een kunstenaar die zijn verstand heeft verloren.
De politie arriveerde en doodde hem in koelen bloede zonder een woord te zeggen.
Zeg zijn naam, als je durft.
Zeg het vijf keer voor een spiegel. Je zult zien wat er gaat gebeuren.
Als het allemaal voorbij is, vertellen ze het verhaal,
en Candyman zal leven...
voor eeuwig.
Hier is de zwerm.
Bent u klaar voor het avondmaal?
Waar ga je naar toe?
Wil je geen snoepje?
Waar ga je naar toe?
Wie kan er een zonsopgang maken
Besprenkeld met dauw
Dit is een plek die net zo goed is als alle andere.
Ik denk dat hij wel dood is.
Brianna.
Nee.
Sta op, Anthony.
Liefje...
Anthony, schat.
Alles is in orde. - Sta alsjeblieft op.
Blijf bij me, Anthony, alsjeblieft.
Alsjeblieft. Sta op.
Sta op, Anthony.
Blijf erbij.
We zullen hulp voor je zoeken. We brengen je naar het ziekenhuis.
Hier.
Handen in de lucht. - Hij hoeft alleen...
O, mijn God.
Hé, meelopen.
Kom op. Beweging. - Wat gebeurd er?
We hebben twee verdachten, één neergeschoten.
Zet haar in de auto. - Haast je.
We wisten niet wat we moesten doen.
Erg jammer wat er met je man is gebeurd.
We waren op zoek naar hem.
We kregen te horen dat hij hier zou zijn. Weet jij daar iets van?
Alles wat u ons vertelt, zal nuttig zijn.
Alle medewerking wordt genoteerd.
Zeg wat je zag...
toen hij naar Jones ging...
en Jones, wetende wat hij al eerder had gedaan,
zag zijn haak, wetende dat je in gevaar was,
en had geen andere keuze dan te schieten.
Klinkt dat goed voor jou?
Of...
ze is een medeplichtige.
Ze hield de slachtoffers op de grond, hij sneed ze in stukken.
Hij stierf toen hij een politieagent aanviel.
Ze gaat de rest van haar leven de gevangenis in.
Welke versie heeft jouw voorkeur?
Kan ik mezelf zien? - Wat?
In de spiegel.
Ik zal je alles vertellen als je me mezelf laat zien.
Nee.
Ik zal zeggen wat je wilt.
Candyman.
Wat?
Candyman.
Wat, verdomme?
Candyman.
Candyman?
Wat is er aan de hand?
Rooney? Jezus, wat is dit?
10-1, noodgeval. Gewonde agent.
Wat is er? Ga op de grond liggen, nu!
Wat is er?
Laat me binnen.
De deur gaat niet open.
Stop.
In godsnaam.
Wie ben jij?
Ik ben de woorden op de muren.
Ik ben de zoete geur van bloed in de straat.
Het geroezemoes dat in de steegjes weergalmt.
Ze zullen zeggen dat ik het bloed van onschuldigen heb vergoten.
Jij bent verre van onschuldig, maar ze zullen zeggen dat je dat was.
Dat is het enige dat telt.
Zeg het...
aan iedereen.
Vertaling & sync: Moost Aanpassingen : Alpago5