เอาจริงดิ
เขยื้อนแล้ว ทันจิโร่เขยื้อนได้แล้ว!
บ้าเอ๊ย แพ้เข้าแล้วไง!
ยะ ยังหรอก...
ผ่อนแรงลงแค่ชั่วพริบตาก็เหมือนจะดันหินไม่ไป...
ต้องดันหินให้นานขึ้นไม่ขาดตกไปสักวินาที
ไม่ใช่แค่แรงแขนอย่างเดียว...
ต้องใช้แรงขาด้วย!
ต้องพยายามดันด้วยแรงขาด้วย!
มัดกล้ามเนื้อที่ส่วนล่างมีเยอะกว่าส่วนบน
อะไร!?
เทมปุระ เทมปุระ!
หมูป่าบุกทะลวง!
อิโนสุเกะก็ดันหินเขยื้อนได้เหมือนกัน...
แย่ที่สุดเลย!
ที่เหลือก็มีแค่ฉันคนเดียวสิ!
แย่ที่สุดเลย!
จุนทาโร่?
มีอะไรของนายเล่า?
ฉันยังดันหินไม่เขยื้อนเลย
เลยยังไปฝึกฐานต่อไปไม่ได้
อย่ามาเร่งกันแบบนี้สิ
เจ็บโว้ย อะไรเนี่ย!?
เอ๊ะ... อะไร?
จดหมายเหรอ...
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก)
เหตุที่ฟังดูเหมือนเป็นข้ออ้าง
เพราะอ่อนแอตะกายคว้าอนาคตอันเลื่อนลอย
ซึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความเข้มแข็ง
จงเกลียด จงเกลียด
ชิงชัง ชิงชัง
แทบจะบดบังดวงจันทรา
ดำมืด ดำมืด
หัวใจที่หยุดชะงักลงไป หากไม่มีเธออยู่ด้วยสักคน
กวัดแกว่งไหวเอน กวัดแกว่งไหวเอน
ยึดโยงเจตจํานงเฉกเช่นบุปผา
ช่วงชิงเอามา ช่วงชิงเอามา
ฉีกกระชากหัวใจดั่งพายุกรรโชกโหมกระหน่ำ
ตัวเธอที่ไม่รู้ถึงความหมายของนิรันดร์
ถึงคราวต้องชี้นำไปสู่คำตอบ
มุ่งหน้าสู่วังวนแห่งฝันและจินตนาการ
จะมีใครกันที่รอคอย
(ตอนที่ 7 )
หนึ่งโจ...
ดันสำเร็จแล้ว...
เพียงเท่านี้...
การฝึกของคุณ...
ฮิเมจิมะก็...
จบลงเสียที...
อ้าว?
อ้าว...
นะ นี่มันอาการขาดน้ำ...
โหมแรงจนเหงื่อโชกเป็นน้ำตกไม่พอ ยังไม่ดื่มน้ำอีก...
เซะ... เซนอิตสึ...
อิโนสุเกะ...
คุณมุราตะ...
เรากำลังจะตายอยู่ตรงนี้...
ใคร...
ใครก็ได้...
คุณฮิเมจิมะ?
รอดไปที!
นะโม อมิตตาพุทธ
เอ๊ะ นี่เราตายแล้วเหรอ?
อะ ยังมีชีวิตอยู่!
ขะ ขอบคุณมากเลยครับ
ผ่านการทดสอบของหินผาแล้ว
รวมถึงตอนที่อยู่หมู่บ้าน ก็ยังตัดสินได้อย่างถูกต้อง...
ฉันยอมรับในตัวเธอแล้ว
หมู่บ้าน... คือว่าน้ำ...
พอแล้วก็ได้ครับ...
ตอนที่เธอได้อยู่ที่หมู่บ้านช่างตีดาบ
ให้ความสำคัญกับคนจากหมู่บ้าน...
ยิ่งกว่าน้องสาวอสูรของตนเอง
อะ...
คือว่าเรื่องนั้น...
หาได้มีสิ่งใดต้องละอาย
เธอคือนักดาบแบบอย่างโดยแท้
จงภาคภูมิที่ตนปฏิบัติอย่างถูกต้องครรลองธรรมเถิด
ไม่ครับ ไม่ใช่เลย
ผู้ที่ตัดสินใจคือเนซึโกะเองครับ
ไม่ใช่ผมแต่อย่างใด
ผมไม่สามารถตัดสินใจเองได้
เกือบทำให้คนจากหมู่บ้านต้องตายด้วยซ้ำ
ถ้ายอมรับเพราะเรื่องนี้ไม่ดีแน่ครับ
สิ่งที่เรียกว่าเด็กนั้น...
ทั้งอ่อนแอและไม่ประสีประสา...
พูดโกหกได้ไม่ลังเล...
และทำเรื่องโหดร้ายได้หน้าตาเฉย
เป็นร่างจำแลงแห่งความเห็นแก่ตัว
แต่ทว่า เห็นได้ชัด...
ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่อย่างนั้น
ไม่ว่าจะเป็นเมื่อไหร่ตอนไหน
ก็ตั้งใจจะไม่พลั้งพลาดเดินไปในทางที่ผิดครับ
ข้างหน้าไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มีคนคอยช่วยตลอด
ทำให้ผมผ่านมันมาโดยที่ไม่พลาดก็แค่นั้น
ในตอนนั้นก็ด้วย...
มันเกือบไปแล้วจริง ๆ
เพราะฉะนั้น!
อย่ายอมรับในตัวผมง่าย ๆ เลยครับ!
(เด็กหนุ่มหัวแข็ง)
ขอบคุณสำหรับน้ำนะครับ
ขอบคุณที่ช่วยสั่งสอนจนถึงวันนี้ด้วย
เป็นบทเรียนได้เยอะเลยครับ
สิ้นสงสัยแล้วล่ะ
ไม่ว่าใครจะว่าเช่นไร ฉันก็ยอมรับในตัวเธอแล้ว
ทันจิโร่ คามาโดะ
เอ๊ะ มะ ไม่เข้าใจครับ...
ทำไมเป็นแบบนั้นครับ?
เมื่อครั้งสมัยก่อนตัวฉัน...
คอยเลี้ยงดูเด็ก ๆ กำพร้าพ่อแม่อยู่ในวัด
คาซึโนริ!
ช้ามากเลยนะ
อ้าวโทษที!
- พอดีอยากไปชิ้งฉ่องน่ะ - อะไรล่ะนั่น?
อาจารย์คะ
วันนี้น่าอร่อยจังเลยนะคะ
อืม
พอดีไปเจอพ่อค้าของตากแห้งเดินทางมา
เขาขายของเหลือให้ราคาถูกมากจนเหมือนได้ฟรี
ต้องขอบคุณผู้ที่มีน้ำใจเผื่อแผ่
และต้องขอบคุณเวรทำอาหาร...
อย่าง เรียวทาโร่ กับ อาซามิ ด้วย
ขอบคุณซะนะ!
เดี๋ยวเถอะเรียวทาโร่!
ซาโยะ?
เป็นอะไรไปหรือ?
ปลาของซาโยะ...
ให้อาจารย์เลย!
ก็อาจารย์ดูผอมมากเลย
กินเยอะ ๆ นะ
งั้นเองหรือ
เป็นเด็กที่มีน้ำใจอะไรเช่นนี้
ขอบคุณมากที่เป็นห่วงกัน
แต่อาจารย์กำลังบำเพ็ญตนอย่างหนัก
ถึงหิวหน่อยก็สบายมาก
ซาโยะรับประทานสิ่งนี้ให้เต็มที่เถอะ
อือ!
ถึงเห็นแบบนี้ก็แรงดีไม่แพ้พวกเธอหรอกนะ!
ถ้างั้น ขอผมก็แล้วกัน!
ไม่ได้ จะให้อาจารย์แค่คนเดียว!
ทานแล้วนะครับ
ทานแล้วนะครับ!
แม้ว่าทุกคนไม่ได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือด
- ต้องกินให้หมดเกลี้ยงนะ - แต่ก็มีความกลมเกลียว...
- ค่อย ๆ กินนะ - แต่ก็มีความกลมเกลียว...
ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
- เจอก้าง - เราใช้ชีวิตกันแบบครอบครัว
- เอ้า ๆ ระวังหน่อยสิ - เราใช้ชีวิตกันแบบครอบครัว
ตัวฉันเองก็ตั้งใจ...
ว่าจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อเรื่อยไป
แต่ทว่า...
กระทั่งในคืนหนึ่ง...
มีเด็กที่ไม่ยอมเชื่อฟัง
แม้ตะวันตกดินก็ยังไม่กลับมาที่วัด
ไปพบเจอกับอสูรเข้า
เพื่อที่จะทำให้ตัวเองรอด
จึงบอกให้อสูรบุกมาที่วัด...
เพื่อเข้ามากินฉันแล้วเด็กอีก 8 คนในวัด
- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ - ราตรีสวัสดิ์ครับ
ในเขตที่ฉันอาศัยอยู่นั้น
มีเรื่องเล่าการคุกคามของอสูรจารึกไว้มากมาย
ฉะนั้นแล้วในตอนกลางคืน...
จะต้องจุดเตาเครื่องหอมดอกฟูจิ
แต่ว่าเด็กคนนั้น...
ได้ดับไฟในเตาเครื่องหอม
และเชื้อเชิญให้อสูร... เข้ามาในชายคาวัด...
ใครเหรอครับ?
เด็ก 4 คนถูกฆ่าตายทันที
และถึงแม้พยายามจะปกป้องเด็กที่เหลืออีก 4 คน
เด็ก 3 คนก็...
ไม่ยอมฟังที่ฉันพูดเลยแม้แต่น้อย
กระโจนหนีโดยไม่สนใจฉัน
จึงถูกกรีดคอหอยและตายลงทันใด
ฉันในตอนนั้น ไม่ค่อยได้กินอิ่มสักเท่าไหร่
จึงผอมแห้งแรงน้อย
และใจฝ่อมาก...
จึงไม่ได้เปล่งเสียงที่ดังมากพอ
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ใหญ่ที่ตาบอดแบบนี้...
ไม่แปลกที่เด็ก ๆ จะตัดสิน...
ว่าพึ่งพาอะไรไม่ได้
คุณฮิเมจิมะ...
ดวงตา...
ที่ยอมฟังที่ฉันพูดนั้น...
มีเพียงน้องเล็กสุดอย่างซาโยะ
มีเพียงแค่ซาโยะ...
ที่เข้ามาหลบอยู่ข้างหลังฉัน
ส่วนฉันนั้น...
ต่อสู้เพราะคิดว่าจะต้องปกป้องซาโยะเอาไว้ให้จงได้
สัมผัสตอนต่อยสิ่งมีชีวิต...
มันช่างราวกับตกนรก...
ความรู้สึกอันน่าขยะแขยงในตอนนั้น...
ทำเอาฉันไม่ลืมไปชั่วชีวิต
เมื่อทุ่มแรงกระหน่ำกำปั้นสุดตัว...
เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมานั้น...
ตัวของฉันมีพละกำลังมหาศาลจนน่ากลัว
ถ้าเกิดไม่โดนอสูรเข้ามาจู่โจม
ฉันก็ไม่มีวันรู้เลยว่า...
ตัวเองนั้นแข็งแกร่งสักเพียงไหน
ตราบจนรุ่งสางส่องฟ้า...
ฉันใช้กำปั้นขยี้ศีรษะอสูรจนแหลกเหลวต่อไป
ฉันในค่ำคืนนั้น...
ราวกับสูญสิ้นหมดทุกสิ่งอย่าง
แม้บาดเจ็บ...
เพื่อปกป้องซาโยะด้วยชีวิตก็ตาม
แต่ครั้นผู้คนรุดเร่งมาถึงที่แห่งนี้ สิ่งที่เด็กคนนั้นพูดออกไปคือ...
"คนนั้นคือสัตว์ประหลาด"
"ทุกคนถูกคนคนนั้น..."
"ฆ่าตายหมดเกลี้ยง"
อะไรกัน...
คงเพราะเจอเรื่องน่ากลัวจนสับสนไปหมด
เป็นเด็กอายุแค่ 4 ขวบ
ก็ถือว่าช่วยไม่ได้...
เพราะว่าเด็กเป็นสิ่งมีชีวิตแบบนั้น
แต่ว่าตัวฉันเอง...
ถึงอย่างนั้น ยังอยากได้คำขอบคุณจากซาโยะเท่านั้น
คำว่า "ที่อุตส่าห์ช่วยต่อสู้ให้ ขอบคุณนะ"
ขอเพียงมีสักหนึ่งถ้อยคำที่ว่านี้ ฉันก็เหมือนสวรรค์มาโปรด
แต่สำหรับเด็กตัวน้อย ลำพังแค่ปัญหาตัวเองคงเต็มกลืน
ร่างของอสูรสลายหายกลายเป็นเถ้าธุลีไป
เหลือไว้แต่เพียงร่างไร้ชีวิต ของเหล่าเด็ก ๆ เท่านั้น
ฉันถูกคุมขังด้วยข้อหาก่อคดีฆาตกรรม
ถ้าเกิดไม่ได้นายท่านช่วยเหลือออกมา...
ป่านนี้ฉันคงถูกประหารแล้ว
นับจากนั้นเป็นต้นมา...
กลายเป็นนึกระแวงสงสัยอยู่เสมอขึ้นมาจริง ๆ
แน่นอนว่านึกสงสัยในตัวเธอเช่นกัน
เพราะปกติไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ที่รักดีเพียงใด...
ย่อมเผยธาตุแท้เมื่อยามจนตรอก
แต่ทว่ากับเธอแล้ว ทั้งไม่วิ่งหนี...
ไม่เบือนหน้าหนี และไม่พูดโกหก
พูดออกมาอย่างซื่อตรงว่าง่าย
ถึงแม้มันจะเหมือนเป็นเรื่องง่าย...
แต่น้อยคนนักที่ทำสิ่งนี้ได้ทุกสถานการณ์
เธอนั้นเป็นเด็กที่พิเศษมาก
นี่เป็นคำพูดจากฉัน...
ที่มองผู้คนผ่านดวงตาจิตใจมานักต่อนัก
เรื่องนี้ขอรับประกัน
จะผู้ใดก็ล้วนกังวลต่ออนาคตที่ไม่แน่นอน
เพื่อที่เธอจะไม่ได้หลงผิดไป
จากนี้ฉันจะช่วยชี้แนะให้เอง
จะพยายามครับ...
ขอบคุณมากเลยครับ
การสั่งสอนของฉันเสร็จสิ้นแล้ว
เธอทำได้ดีมากเลยนะ
คุณฮิเมจิมะถึงมีอะไรหลายอย่างแต่ก็เป็นคนดีนะ
ถึงเพราะฉันไม่มีความสามารถ เลยรับเป็นเด็กสืบทอดไม่ได้ก็ตาม
แต่พอดีว่าเห็นฉันสามารถกินอสูรได้...
ก็เลยรับไว้เป็นศิษย์
รวมถึงช่วยแนะนำคุณโคโจ
ให้มาช่วยตรวจร่างกาย
อ๋อ เป็นแบบนั้นเองเหรอ?
และคุณโคโจเองก็ทำหน้าตาขยาดมากเลย
โดนเทศนาทุกครั้งที่เจอเลยล่ะ
อิโนสุเกะ!
นั่นเป็นส่วนของเซนอิตสึเขานะ กินไม่ได้!
ห๊า มันไม่มาแสดงว่าไม่คิดจะกินแล้วนั่นแหละ
เจ้าบ้านั่น ยังไงก็คงไม่ได้ท้องหิวอะไรหรอก
ไม่สิ จะอย่างไหนก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปล่อยให้หิวนะ?
ให้ตายทีเถอะ
เอาแต่ห่วงคนอื่นตลอดแฮะหมอนี่
นายเองก็หัวดื้อหัวรั้นเอาเรื่อง
คิดอยู่ว่าคงโดนว่าหลายอย่าง
แต่สุดท้ายก็ไม่ค่อยได้โดนว่าอะไรมากมายนะ
ก็แหม...
ถ้าเกิดใช้ปราณไม่ได้... สุดท้ายฉันเองก็คงไม่ต่างกับนาย
แต่ว่า ร่างกายไม่เป็นอะไรเหรอ?
เพราะว่าคุณชิโนบุ คงกังวลเกี่ยวกับร่างกายของเก็นยะแน่เลย
ใช่หรือเปล่าน้า...
ก็ต้องใช่สิ
ถ้าฉันกินนี่เสร็จแล้ว ก็ว่าจะไปหาคุณกิยูหน่อย
เก็นยะก็จะมาด้วยไหม?
ไม่เอาอ่ะไม่ไป
ยังเขยื้อนหินไม่ถึงหนึ่งโจเลย
ของฉันเหลืออีกแค่นิดเดียวเอง!
เพราะใช้ปราณไม่ได้ล่ะนะ ฉันน่ะ
นี่แกใช้ปราณไม่ได้เรอะ!?
กระจอกจัด!
นี่แกบอกว่ากระจอกงั้นเหรอ!?
กระจอก!
- เดี๋ยวเถอะ ๆ ๆ - นี่แกจะเอาใช่ไหม!?
ออกไป!
ถ้าไปด้วยกันก็คิดว่าน่าจะได้คุยระหว่างทาง
เรื่องอะไรล่ะ?
เสาหลักวายุ
หมายถึงเรื่องคุณพี่ชายน่ะ
โอ๊ะ...
คือว่าคนคนนั้น...
อ๊ะ เซนอิตสึ!
อยู่ที่นี่เองหรอกเหรอ?
เขยื้อนหินได้หรือยัง?
ไม่ ยังไม่เขยื้อน
งั้นเหรอ?
ฉันตั้งใจจะไปฐานฝึกต่อไป
ไม่เป็นไรแน่นะ?
พอดีเซนอิตสึไม่ค่อยพูดมาสักพักแล้วก็เลยเป็นห่วง
งั้นเหรอ...
ดีจังเลยนะ
พยายามเข้า
ส่วนฉัน...
สิ่งที่ควรทำ...
แค่สิ่งที่ไม่ว่ายังไงต้องทำมันชัดเจนแล้ว
เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?
ถ้ามีอะไรที่ฉันทำได้ก็บอกได้หมด...
ทันจิโร่น่ะ...
มีเรื่องที่ทันจิโร่ต้องทำเหมือนกัน
แต่ว่า แต่ว่า...
เป็นห่วงนายนะ
นายเนี่ยเป็นคนดีจริง ๆ เลย
ขอบคุณมากนะ
แต่ว่า...
เรื่องนี้ไม่ว่ายังไง
ฉันก็ต้องเป็นคนจัดการเอง
เซนอิตสึ... จะไหวหรือเปล่านะ?
ยิ่งไปกว่านั้นเนซึโกะ...
ฝากเขาไว้แบบนั้นจะดีหรือเปล่านะ?
คงไม่เหงาหรอกใช่ไหม?
อ้าว คือว่าตรงนี้มัน...
ที่นี่มัน...
จุดที่คุณกิยูอยู่ มันน่าจะบริเวณนี้ใช่ไหม?
ระ เร็วมาก!
ปราณวายุ
กระบวนท่าที่ 1
พายุหมุนบดขยี้!
แต่ว่า...
เรามองออก...
ตามการเคลื่อนไหวทัน!
เอ้า ๆ เป็นอะไรไปแล้ว!?
ไม่ใช่แกบอกว่าตัวเองต่างจากพวกเราเรอะ?
ฉันต่างจากพวกนาย
อะ เรื่องนั้นมัน ไม่ได้หมายความแบบนั้น...
ปราณวารี
กระบวนท่าที่ 4
คลื่นน้ำ!
ช้าเกินไปแล้วเฟ้ย!
กระบวนท่าที่ 7
หยาดน้ำค้างสะท้อนผืนน้ำ!
กระบวนท่าที่ 5 ลมหนาวกระโชก!
เฮอะ
ดีล่ะ
ต่อไปมาฆ่ากันด้วยมือเปล่าไหม?
ช้าก่อน ๆ ๆ ๆ
ได้โปรดขอให้ช้าก่อนเลยครับ!
ไม่ยอมให้ฆ่ากันเองแบบนี้หรอกครับ!
หนวกหูเป็นบ้าเลยแกน่ะ!
เดิมทีโดนสั่งห้ามมาคุยด้วยไม่ใช่เรอะ?
ดันมาแอบฟังตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เจ้ากากเดนเอ๊ย!
แย่งโอฮางิกันเหรอครับ?
ถ้าเกิดเป็นแบบนั้น...
เดี๋ยวผมจะทำให้ทานจนอิ่มท้องเลย
มากวนประสาทกันซะได้นะ...
เอ๊ะ?
ไม่ ๆ นี่พูดจริงจังนะครับ!
คุณชินาซึกาวะ ชอบโอฮางิใช่ไหมล่ะครับ?
- เจ้าพวกเฮ็งซวย กลับไปสอบคัดเลือกใหม่... - ตอนที่ได้รับการสั่งสอนจากคุณชินาซึกาวะก็ด้วย
- แล้วค่อยกลับมาอีกรอบ! - ได้กลิ่นถั่วแดงกวนกับข้าวเหนียวตลอดเลย
หอมมากเลยครับ!
ทุกครั้งที่กลับมา ก็จะได้กลิ่นหอมชามัทฉะกับโอฮางิ...
คิดว่าต้องใช่...
ชินาซึกาวะ...
ชอบโอฮางิเหรอ?
อร่อยใช่ไหมล่ะครับ โอฮางิ?
ชอบแบบบดหยาบ หรือว่าบดละเอียดครับ?
พอดีคุณย่าผมเองก็ชอบโอฮางิมาก
บ้าเอ๊ย!
อ้าว ๆ... อ้าว?
คุณกิยู?
ชินาซึกาวะ
กระฟัดกระเฟียดและไปไหนก็ไม่รู้
อย่างนั้นเหรอครับ...
ทำไมถึงได้ทะเลาะกันล่ะครับ?
ไม่ใช่การทะเลาะหรอก เป็นส่วนนึงของการสั่งสอนเสาหลัก
เสาหลักต้องเป็นคู่มือให้กับเสาหลักด้วยกัน
เป็นอย่างนั้นเองหรอกเหรอครับ...
อ๋อ จริงด้วย สมเหตุสมผลเลยครับ!
แถมใช้ดาบไม้กันด้วย
อย่างนี้เอง ๆ...
ขอโทษที่เข้ามาขวางนะครับ
ไม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้นเลย
ฉันเองก็พูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่
ชินาซึกาวะเองก็เอาแต่โกรธตลอด
แต่ดีใจจังที่รู้ว่าชินาซึกาวะชอบอะไร
ตอนหลังเดี๋ยวจะแอบห่อโอฮางิใส่ผ้าไว้...
แล้วก็มอบให้กับชินาซึกาวะตอนที่เจอ
อ๊า แบบนั้นดีจังเลยครับ!
ถ้าทำแบบนั้นแล้ว คิดว่าจะต้องสนิทสนมกันมากขึ้นแน่
ผมเองก็จะทำแบบนั้นครับ
หยุดซะเดี๋ยวนี้ เจ้าบ้า!
เจ้าพวกนั้น...
จะหาเรื่องยั่วโมโหไปถึงไหน...
ยิ่งโดยเฉพาะในเวลาแบบนี้...
ที่โทคิโทวกับอิกุโระไม่อยู่
ขืนยังวอแวแต่กับพวกไม่เอาอ่าว...
มีหวังฝีมือตกหมด!
แย่งโอฮางิกันเหรอครับ?
ทันจิโร่ คามาโดะ...
ถ้าแกไม่มาทำให้กร่อยซะก่อน...
เฮงซวยเอ๊ย!
อะไรของเจ้าหมอนั่นนักหนา!?
เป็นเด็กที่เห็นแล้วประสาทจะเสีย ให้ตายเถอะ!
นี่มันอะไรกัน?
โดนบุกรุกเข้ามาเหรอ?
เถ้าเพลิงแผดเผาฟ้าสวรรค์
อันแน่นอนเหนืออื่นใดจะเทียบเคียง
แม้นเว้าวอนภาวนากู่ก้องเสียง
กลับละห้อยคล้อยดับดิ้นเช่นแมลง
ไฉนผู้ที่กัดกินกลืนชีวิต
ถึงอ้อนวอนน่าเวทนาเช่นคนไม่รู้จักสิ่งชั่ว
ฟันฝ่าได้เพียงจิตวิญญาณที่ชิงชัยเหนือความมืดมัว
จงไปเอามาเสียความนิรันดร์
อันที่แห่งนี้มีจิตคนึงคิดไม่รู้ดับสูญ
ผู้ทรงกำลังเอ๋ยจงขับขานฝัน
เป็นทำนองแซ่ซ้องก้องกังวานชั่วนิรันดร์
ไม่ช้านาน แสงเรืองรองนี้จักครองผืนฟ้า
ในมุมของโลกที่ถูกกินกัดกระจัดกระจาย
คมดาบยังเงื้อตะกายไม่วายสน
แม้ต้องล้มลุกคลุกคลาน
จักกระเสือกสนดิ้นรน แด่ความอดสู
รอยแมลงที่ถูกบดบี้ไม่ลบเลือนไป
หนึ่งเจตจำนงคงเหลือจักไม่รู้จักหาย
ลื่นไถลร่วงหล่น สู่ก้นบึ้งแห่งอวสาน
โลกตะโกนก้องคำราม
เย็นยะเยือกจนถึงปลายสุดอนาคต
ดวงชีวิต เจตจำนง
ต้องอยู่รอดต่อไป
ในห้วงกาลอันไร้สุดสิ้น
ทลายสิ้นซึ่งความวอดวาย แผดเผาโชคชะตาให้ถึงที่สุด
ผู้ไร้กำลังเอ๋ยจงร่วงโรยอย่างเวทนา
ตรึงความเป็นนิรันดร์ไว้จนมิอาจเขยื้อน
ฝันแห่งชีวิต
ไม่ช้านาน แสงเรืองรองจักเติมเต็มผืนฟ้า
ก้มหัวเปิดเส้นทาง
ปั่นป่วนยุ่งเหยิงโลกเสีย
ไง มาแล้วเหรอ?
ยินดีที่ได้รู้จักนะ
มุซัน คิบุทสึจิ
อะไรกัน
สารรูปน่าเวทนาเหลือเกินนะ
อุบุยาชิกิ
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคการสั่งสอนของเสาหลัก ม้วนที่ 7)
คราวนี้จะมาแนะนำคุณ ชินาซึกาวะ ครับ
อะไร ๆ?
มีธุระอะไรกับฉันหรือไง?
คามาโดะ!
ไม่สิ จะเรียกธุระก็กระไร...
ถ้าไม่มีก็รีบไสหัวไปได้แล้ว!
ชิ
ตรงนี้จะเล่าเรื่องซุบซิบยุคไทโช
งานอดิเรกคุณชินาซึกาวะนั้น คือเลี้ยงด้วงกว่างครับ
ของทานที่ชอบเห็นว่าเป็นโอฮางิแหละครับ
โอฮางิ?
ยังจะพูดเรื่องโอฮางิอีกเหรอ?
ตอนต่อไป ตอนสุดท้าย "เสาหลักรวมพล"
รอก่อนนะเฟ้ย!
(ติดตามตอนต่อไป)