NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dokąd idziesz?
Zrobić ci śniadanie.
Zostań.
Zaraz wracam.
Dzień dobry.
Jest pani mąż?
Odpoczywa, majorze.
Co robicie?
Kim jesteście?
Co tu się dzieje?
Kochanie.
Co się dzieje?
Dnia 20 marca
wydałem rozkaz, by każdy wojskowy w Aschaffenburgu
zgłosił się do jednostki rezerwowej w ciągu 24 godzin w celu obrony miasta.
Porucznik Heymann złamał ten rozkaz.
- Majorze, leczę rany. - Nie obchodzą mnie one.
Twoje działania wskazują, że jesteś tchórzem i zdrajcą Rzeszy.
Stanowią zagrożenie nie tylko dla miasta,
ale całego kraju.
Co robicie?
Twój mąż to zdrajca.
Nie.
Zostaje uznany za winnego dezercji i skazany na śmierć.
Nie jest zdrajcą. To bohater wojenny.
Proszę. Zalecenia od lekarza.
Nie!
Proszę, zostawcie go!
Moje rozkazy mają wykonywać wszyscy!
Zostawcie go!
Nie będzie wyjątków.
Puść go! Proszę!
Nie!
Zakazuje się usunięcia ciała zdrajcy.
Kto złamie zakaz, zostanie stracony.
Wygląda dość spokojnie.
Za spokojnie.
Siły Pattona oczyściły miasto?
Tak nam powiedziano.
Czyli muszą się ukrywać.
Poruczniku.
- Znajdźmy ich. - Tak jest.
To kapral Mann, nowy tłumacz.
- Pułkowniku. - Brałeś już udział w walce?
Nie, ale liczę, że zobaczę ich wiele.
- Powiedziałem coś nie tak? - Nie.
Uważaj tylko, o co go prosisz, bo to dostaniesz.
Poruczniku. To sierżant Nick Walsh.
Zamienia Xandera z Kompanii I.
Cieszę się.
Długo tu jesteś?
- Wystarczająco. - Dobrze.
Przekroczymy most. Naszym celem jest ta wieża.
Gomez, bierzesz Kompanię E. Ty weźmiesz I, do Schubert Strasse.
Rozumiem.
Pytania?
Długo jest pan porucznikiem?
Wystarczająco.
Hobson.
Dasz zapalić?
O co chodzi?
Nie słyszałeś, Mills?
Hobson czekał na koniec wojny w niemieckim spa.
Które wyzwolono.
To był obóz jeniecki, bucu.
Miałem być w domu,
- a nie z wami, kretyni. - Tak?
To czemu nie jesteś?
Nie odeślą nikogo, aż będzie po wszystkim.
Najpierw muszę zabić paru szkopów.
Słuchaj, Curtain.
Może zabijesz dziś nazistów za mnie? Miłej zabawy.
Junior się trzyma?
Tak.
ASCHAFFENBURG, NIEMCY 31 MARCA 1945 ROKU
Gińcie, nazistowskie psy.
Jezu.
Snajper!
Zostańcie tu.
Co jest?
Karabin maszynowy na wieży.
Wszystkie ulice w sektorze biegną obok wieży. Sprowadź czołg.
Zlikwidujcie go.
Powinien pan się wycofać, dopóki nie usuniemy snajperów.
Niedawno się cieszyliście, że z wami jestem.
Był pan zwykłym kapitanem.
Snajperzy ich olewają.
A pułkownik to cenny łup.
Boicie się, że nie trafi i to wy oberwiecie.
Kompania E, wchodzimy.
Pora wypieprzyć tego snajpera!
Spokojnie. Nie dosięgną nas.
- Chyba że snajperzy. - Snajperzy?
Nie szukaj ich. Nigdy ich nie widać.
Raczej nas nie sięgnie.
- Tak mówiłeś ostatniemu tłumaczowi. - Racja.
Daj centralę.
Tak jest. Mam ją na linii.
Mówi Sparks. Przechodzimy do sektorów 3, 4 i 5.
Dobra.
Sprawdźcie piętro.
Uwaga na pułapki.
Co ty robisz?
Przestań!
Jest tam kto?
Mówiłem, że to nie tu.
Tak.
Bo snajper ci odpowie.
Jezu Chryste!
- W porządku? - Tak, to matka z dziećmi!
Już dobrze. Spokojnie.
Uważaj!
Stójcie! Ktoś jest w drugim pokoju!
Nie! Proszę!
Z drogi!
Nie!
Z drogi!
Przepuść mnie!
Jezu, to dzieciak.
Rzeźnicy!
Świnie!
Boże.
Zamknij się, do kurwy nędzy.
To twój syn?
- Ja. - Kochasz go?
- Ja. - Tak.
To ściągnij z niego ten mundur, zanim zginie.
Walczymy z więcej niż czterema dywizjami?
Von Lamberth zmusił cywilów do obrony miasta.
Mężczyzn, kobiety, czasem dzieci.
Ci, którzy nie walczą aktywnie,
mają zajmować budynki, żebyśmy ich nie niszczyli.
Czemu nie ominąć Aschaffenburga? Nie ma znaczenia wojskowego.
Możemy zostawić oddział i ruszyć dalej.
Z całym szacunkiem,
ale wtedy Von Lamberth ogłosi zwycięstwo.
Każde miasto w Niemczech pójdzie w jego ślady.
To co nam zostaje?
To, o co nas nie podejrzewa.
Zniszczyć miasto.
Gotowy?
Zaraz po artylerii Walsh wejdzie z Kompanią I.
Przecież oczyściliście budynki.
Tak, ale znalazł nowe miejsce do ataku.
Kiedy ostrzał ustanie, ruszamy.
Najwyższy czas.
Oby roznieśli ten kościół.
- Jak i całe miasto. - Chłopcze.
Co z tobą nie tak?
Tam są niewinni ludzie.
Mam im współczuć?
Nic z tego.
Niech mają to, co sami robią w tej zasranej wojnie.
Ruszamy.
Nie strzelać.
Proszę.
Jezu.
Sanitariusz!
Nie umieraj.
Sanitariusz!
Jest ranna. Pomóżcie jej!
Spójrz na mnie. Nic ci nie będzie, rozumiesz?
Zaopiekują się tobą. Patrz na mnie.
Będzie dobrze. Zajmą się tobą.
Bierzemy ją.
Widzę go!
Czysto.
Pusto.
Jesteś pewny, że to tu?
Na sto procent.
Idziemy.
Gdzie Gomez?
Sprawdza ostatnie mieszkanie.
Dawaj.
Sukinsyn.
Cholera.
Gomez!
Sierżancie?
Dobra. Wracaj do reszty.
No i…
Idioto.
Rozejrzyj się.
To twój jebany grób.
Gomez!
Chodź, stary.
Sprowadźcie sanitariusza!
Dorwałem sukinsyna.
Wiedziałem.
Prawie nam się udało, co?
Zamknij się.
Nic ci nie będzie.
Tak.
Obydwaj zostaniemy generałami.
To są dobrzy ludzie.
Twoi ludzie.
Dobra. Kompania E, idziemy!
Droga Mary.
Podobno Aschaffenburg budowano tysiąc lat.
A my i naziści zniszczyliśmy go w niecały tydzień.
Dziś mam rozkaz przyjęcia
kapitulacji miasta od jego dowódcy.
To cała ceremonia.
Ale według mnie
nikt nie powinien robić tu widowiska po tym wszystkim.
O 11.00 spotkamy się z ludźmi Von Lambertha w ratuszu.
Przejdziesz do sali,
gdzie major ogłosi kapitulację przez radio
i odda ci swoją broń.
Co tam jest napisane?
„To nagroda dla tchórzy”.
Zatrzymaj się.
Proszę, pomóżcie mojemu mężowi.
Mówi, że on nie jest zdrajcą ani tchórzem.
Wyciągnęli go z łóżka i powiesili.
To jego rozkazy.
Był porucznikiem wysłanym do domu, żeby wyleczyć rany.
Zapytaj ją, kto to zrobił.
Kto to zrobił?
Mówi, że major Von Lamberth.
Groził wszystkim.
Walsh, odetnij tego żołnierza.
Przekaż jej coś.
- Dobrze. - Powiedz…
że zajmiemy się jej mężem.
Będzie pochowany z honorami wojskowymi.
Wszystko będzie dobrze.
Ma moje słowo.
To raczej zły pomysł w związku z kapitulacją.
Zrób to.
Mam im powiedzieć, że wszystko w porządku?
Nie.
Nie od ciebie mają to usłyszeć.
Pułkowniku, major Von Lamberth czeka.
Zmiana planów. Jedziemy na przejażdżkę.
Ale generał Frederick zapewniał…
Mam gdzieś, co obiecał.
Powiedz majorowi, żeby ruszył swój jaśniepański tyłek
albo moi ludzie mu pomogą.
Rozumiesz?
Obywatele Aschaffenburga.
Odłóżcie broń.
Walki się skończyły.
O dziewiątej rano
zakończyliśmy działania wojenne przeciwko aliantom.
On był bohaterem. Ty jesteś tchórzem!
- Powiedział… - Zrozumiałem.
Moja matka mawiała, że tylko głupcy opróżniają popielniczki, gdy dom się pali.
To był mój problem.
Bardzo starałem się być tym, kim byłem przed wojną.
Prawda jest taka,
że ta osoba zniknęła już dawno.
Pewnie na zawsze.
Wojna zmieniła nas wszystkich.
Nikt nie będzie już taki sam.
Obyśmy widzieli już wszystko.
BAWARIA 29 KWIETNIA 1945 ROKU
Nie czuć, że to wiosna.
Przemarzły mi dłonie.
Czuć.
Taka wiosna jest w Chicago.
Jak na otwarciu Wrigley Field, gdy szczękasz zębami.
Wygląda jak obóz jeniecki, ale wieże stoją puste.
Co tak cuchnie?
Boże.
Otworzyć wszystkie!
Jazda!
Kto mógł to zrobić?
Gdzieś ty był?
Wiemy, kto to zrobił.
Wciąż tam są.
- Dorwijmy ich! - Tak!
- Brać ich! - Chodźcie!
Mamy rozkaz zabezpieczyć obóz i to zrobimy.
Nic więcej.
Zabezpieczyć wejście do czasu, aż dowiemy się, co to za miejsce.
Walsh, zabezpiecz tylną bramę.
Walsh!
Słyszysz?
Tak jest. Chodźmy.
Lubicie się wspinać?
To kwatera oficerska.
Rozdzielcie się.
Nie strzelać. Poddajemy się.
Co to za sala operacyjna?
Boże.
To prosektorium.
Widziałem u siebie.
Naprawdę?
Od kiedy trzeba przywiązywać zwłoki?
Mann, co to znaczy?
„Istnieje droga do wolności.
Wyznaczają ją…
uczciwość, czystość, trzeźwość, ciężka praca
i miłość do ojczyzny”.
Dla kogo to?
Dla nich.
Chryste.
Wyglądają jak patyki.
Co on mówi?
Chce wiedzieć, czy nie śni.
Powiadomić dowództwo.
Potrzebujemy jedzenia, lekarzy, ubrań, leków.
Tu nie ma wrogów. Sami ranni żołnierze.
Wszyscy na zewnątrz.
- Ale są ranni. - Mam to gdzieś. Już!
Wychodzić.
Ruchy!
Do szeregu.
- Daj tu karabin. - Na co się gapisz?
Ruchy!
- Wstawaj! - Sierżancie.
- Niektórzy ranni nie mogą stać. - Tak?
Myślałeś o tym, gdy pilnowałeś więźniów?
Strażników już tu nie ma.
Jesteśmy żołnierzami jak wy.
Nie jesteście tacy jak my.
Ani trochę.
Pułkowniku! Szybko!
Szeregowy Curtain, do karabinu.
Ręce do góry, zasrańcy.
Są ranni, nie mogą tego zrobić.
Curtain, jeśli któryś się ruszy, pakuj w tych bydlaków.
- Ruszają się. - Celuj.
- Sierżancie! - Nie daj im uciec.
Padnij!
Co ty wyprawiasz?
- Chcieli uciec. - Są nieuzbrojeni!
To zwierzęta. Zasługują na śmierć.
Nie ty będziesz decydował!
Posłuchajcie!
Też czuję odrazę do tego miejsca, ale nie po to tu przyszliśmy!
Mieliśmy to zatrzymać.
Aresztować ich.
Sanitariusze!
Pomóżcie im.
Chciałbym powiedzieć, że to odosobniony przypadek.
Ale te obozy są wszędzie.
W Polsce dwa, trzy razy większe.
Pełne mężczyzn, kobiet…
i dzieci.
Wiem o incydencie przy składzie węgla. Jakie są ofiary?
Siedemnastu zabitych, 12 rannych.
Ludzie pękli.
Najpierw pociąg.
Potem to.
Nic dziwnego.
Wspomnę o tym w raporcie.
Dobra wiadomość jest taka, że skoro nie żyje, przenosimy twoich ludzi
do Monachium.
- Kto nie żyje? - Hitler.
Dotarły wieści z Berlina.
Niemcy się poddali.
Droga Mary.
I tak po prostu wojna się skończyła.
Niestety nie dla mnie.
Byłeś przy tym zdjęciu?
Jeśli tak, to na jakiej pozycji?
Tutaj.
Przy karabinie?
Jakie miałeś rozkazy?
Pilnować jeńców.
Żeby nie uciekli.
Kiedy otworzyłeś ogień?
Gdy próbowali zbiec.
Przysięgam.
Przesunęli się.
Czy twoje doświadczenia w obozie jenieckim sprawiły,
że chciałeś ich zastrzelić?
Nie.
Żeby zemścić się za to, co wam robili?
Wykonałem rozkaz.
Widzieliśmy, jak Niemcy uciekali z obozu.
Kiedy się przemieścili,
- otworzyliśmy ogień. - Kto wam kazał?
Sierżant Walsh.
Zamierzałeś ich zabić, ustawiając pod ścianą?
Nie.
To było dobre miejsce, żeby ich zebrać.
Wiedziałeś, że wielu z tych jeńców
to ranni ze szpitala polowego?
Mieliśmy rozkaz zebrać wszystkich i powstrzymać przed ucieczką.
Kto wydał rozkaz?
Czy pułkownik Sparks był obecny przy zabójstwie?
Kiedy zobaczyłeś pułkownika?
Generale.
Co za niespodzianka.
45 Dywizja ma dokonać inwazji na Japonię.
Przeszkolimy się w Stanach.
Wszyscy domyślali się, że nie wrócimy do domu.
Niestety ty masz zostać.
Generale?
Dochodzenie w sprawie obozu stało się poważne.
Przejął je generał White, szef sztabu 7 Armii.
Skupił się na tobie.
Na mnie?
To politycznie wrażliwy moment.
Waszyngton martwi się o nasz wizerunek na świecie.
Masz się zgłosić jutro o 9.00 do Dowództwa 7 Armii,
gdzie prokurator wojskowy przedstawi ci zarzuty.
Przykro mi.
Proszę.
Żołnierze są gotowi do odjazdu.
- Jeśli mam zostać… - Nie.
Jedź, Bruce. Dam sobie radę.
To był zaszczyt.
Pułkowniku.
Jeśli potrzebuje pan kierowcy, jestem.
To byłby zaszczyt, kapralu.
Dziękuję.
Dobra!
Kurtyna w górę.
Najdroższa Mary.
Nie prosiłem o dowodzenie trzema dywizjami.
Jedynie kompanią strzelców w Oklahomie.
Ale gdy wkraczasz na drogę,
nie wiesz, dokąd doprowadzi.
Przepraszam. Szukam biura generała Gainera.
Dziękuję.
Tak.
Pułkownik Sparks.
Za mną.
Jest pan oskarżony o zaniedbanie obowiązków oficera
w armii USA,
co doprowadziło do śmierci 17 nieuzbrojonych jeńców wojennych.
Przeanalizowaliśmy sprawę,
a ustalenia trafiły do najwyższego dowództwa.
Z tego powodu sprawa zostanie poddana rewizji
przez głównego sędziego wojskowego.
Pierwszy raz słyszę te zarzuty.
Jeśli mogę…
Przedstawi pan swoje zeznania
jutro na przesłuchaniu.
Proszę zgłosić się o 9.00 do dowództwa okupacyjnego, biuro 1644.
Odmaszerować.
Pułkowniku?
- Tak? - Pański kierowca czeka.
Nie mam kierowcy.
Gomez, po tym, jak cię sprowadził, krzyczy na majora:
„Zabierzcie go na salę operacyjną.
Albo rozniosę to miejsce”.
- Tak by zrobił. - Tak.
Powinien tu być.
Wszyscy powinni.
Hallowell…
Cruz, Cloudfeather, Garcia.
Childers.
Pamiętasz ich nazwiska.
Wysłałem dużo listów.
Skoro ich tu nie ma, ja to powiem.
Byłeś najlepszym dowódcą.
Wróciłeś do nas, a mogłeś jechać do domu.
Sprawiłeś, że czuliśmy się jak mężczyźni.
Dałeś nam szansę.
Zwłaszcza mnie.
Nic nikomu nie dałem.
Zasłużyli na to.
Zwłaszcza ty.
Sam…
Dzięki.
Zapraszam do Madison w Oklahomie.
Dokąd szedłeś?
Gdy zatrzymałem cię przed barem?
Miałem się zobaczyć…
z sierżantem, który uprzykrzył mi życie.
Chciałem go zabić.
Poszedłbyś siedzieć.
Tak.
Zamiast tego zostałem sierżantem.
Proszę usiąść. Generał zaraz będzie.
Spocznij.
Przepraszam. Kazano mi przyjść
do głównego sędziego wojskowego.
To ja, pułkowniku. Usiądź.
Niezłe biuro, prawda?
Należało do wydawcy Mein Kampf.
Opłaca się wydać bestseller.
Pułkowniku, to poważne zarzuty.
Jeśli mogę, nie miałem…
Byłeś pod dowództwem Charliego Ankcorna na Sycylii.
Tak jest.
I walczyłeś w Salerno z Middletonem.
Tak jest.
Ranny.
Ewakuowany do Algieru na operację.
Zakwalifikowany jako niezdolny do walki.
Samowolnie oddalił się i porwał B-17?
Złapałem stopa.
Wróciłeś do Włoch do swoich ludzi.
Anzio.
Via Anziate.
Twój oddział powstrzymał tego geniusza Kesselringa.
Dostałeś prezydenckie odznaczenie.
Moja kompania dostała.
Potem operacja Dragoon.
Przez Francję do Wogezów.
Naplułeś Frederickowi w twarz?
Mieliśmy sprzeczkę.
Sprzeczka z przełożonym.
Cóż mogę o tym wiedzieć.
Aschaffenburg. Więcej nieprzyjemności.
I wreszcie…
Dachau.
„29 kwietnia 1945 roku około 9.30
żołnierze Kompanii I ze 157 Pułku,
pod dowództwem podpułkownika Felixa Sparksa,
zamordowali z premedytacją…
17 nieuzbrojonych żołnierzy niemieckich w obozie koncentracyjnym Dachau”.
Zaprzeczasz, że do tego doszło?
- Nie. Ale moi ludzie… - Nie o nich tu chodzi.
Byłeś tam, gdy strzelano?
Nie, ale odpowiadam za…
Czy wydałeś swoim ludziom rozkaz,
by otworzyli ogień do jeńców?
Nie. Ale to wciąż moi ludzie.
Nazwałbyś mnie bohaterem?
Oczywiście.
Jestem zawodowym żołnierzem od prawie 37 lat.
Meksyk.
Dwie wojny światowe.
W tym czasie widziałem wiele walk
i zostałem ranny na służbie jak ty.
Ale jeśli policzyć, ile czasu spędziłem na polu walki,
wyszłoby może 50 tygodni.
350 dni.
Ty z kolei…
spędziłeś ponad 500.
Pięćset dni.
Powiedz mi.
Kto jest bohaterem?
Jedź do domu.
Nie pozwól, by blizny cię zniszczyły.
Odmaszerować.
Droga Mary.
Moje życie żołnierza się skończyło.
Po opuszczeniu Niemiec miałem odesłać wojska do domu.
Potraktowałem to dosłownie i sam wsiadłem na statek.
Kiedy wrócę, zwolnią mnie z Fort Bliss,
niedaleko El Paso, dużo bliżej ciebie.
Spotkajmy się tam.
Tak bardzo chcę zobaczyć syna.
Ale najpierw ciebie.
Wojna mnie zmieniła.
Widziałem okropieństwa zgotowane przez ludzi,
których nie da się zrozumieć.
Zabijałem ludzi.
I widziałem, jak giną.
Przeżyłem, a zginęli inni, którzy bardziej zasłużyli na życie.
Przez te doświadczenia nie jestem tym, kogo poślubiłaś.
Może nie będziesz mnie już chciała.
Ale liczę, że tak.
Modlę się o to.
Podczas II wojny światowej 157 Pułk walczył ponad 500 dni.
Dziewięciu żołnierzy otrzymało Medal Honoru,
61 – Krzyż Wybitnej Służby,
3 – Medal za Wybitną Służbę, 1848 – Srebrną Gwiazdę,
38 – Legię Zasługi, 59 – Medal Żołnierza,
5744 – Brązową Gwiazdę i 52 – Medal Lotniczy.
157 Pułk składał się z Apaczów, Seminolów,
Czirokezów, Siuksów, Czoktawów i Amerykanów meksykańskiego pochodzenia.
Mimo napięć rasowych w swoim kraju
ci ludzie zebrali się, by walczyć ze wspólnym wrogiem.
Felix Sparks ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Kolorado,
został prawnikiem, a potem pracował w Sądzie Najwyższym Kolorado.
Felix i Mary byli małżeństwem 65 lat,
do jego śmierci w 2007 roku.
Napisy: Anna Samoń