O PRODIXIO
Ola.
Este é o comezo.
O comezo dun filme chamado O prodixio.
As persoas que van coñecer,
os personaxes,
cren as súas historias con total devoción.
Sen historias non somos nada,
polo que os convidamos a crer nesta.
Estamos en 1862.
Partimos de Inglaterra cara a Irlanda.
A sombra da Gran Fame segue presente
e os irlandeses consideran a Inglaterra responsable desa devastación.
Vemos unha enfermeira sentada.
Unha enfermeira inglesa.
Viaxa soa.
Comezamos con ela.
Debe ser a enfermeira inglesa.
Debo?
Espero unha monxa e unha enfermeira, e vostede non é a monxa.
Non.
Maggie!
Non ía hospedarme cos O'Donnell, a familia da nena?
Desculpe a decepción.
Non, eu só…
Non deben ter sitio para vostede. Os O'Donnell viven lonxe da vila.
Vostede e a monxa hospedaranse aquí.
- Perdoe, por que unha monxa? - Benvida a Irlanda.
O seu cuarto.
O almorzo é ás oito.
Bo día.
Veu para facer experimentos con Anna?
Non. Coñecédela?
Aquí coñecémonos todos, Sra. Wright.
Compartiamos pupitre na escola.
Si?
Que bendición ter tantas fillas, Sra. Ryan.
Só esa. As outras bendicións son da primeira señora Ryan.
Diría que caín na trampa.
Señora Wright, espéraa o comité.
Deixa que almorce.
Por favor.
Grazas.
- A vixilancia durará dúas semanas. - Así se decidiu.
- É demasiado. - Debemos ser exhaustivos.
A vila está repleta de curiosos e miróns que veñen ver a nena.
E os xornais.
Cando deixarán de rir de nós pola ambición xornalística dalgúns?
- Era unha revista médica. - Nun xornal nacional.
Permítenme, cabaleiros?
Ninguén me contou que lle sucede exactamente á nena.
Nada en absoluto.
Fantástico.
Volverei entón a Inglaterra.
Anna O'Donnell non come.
Cando se negan a comer no hospital usamos a forza.
Non se debe forzar a nena.
Nin interrogala nin importunala.
Mais tampouco se lle negará comida en caso de que a solicite.
A nena vive sen comer de forma milagrosa
dende que cumpriu 11 anos.
Eu non diría "de forma milagrosa".
O obxectivo da vixilancia é determinar de forma exacta
como sobreviviu Anna O'Donnell sen comida.
- Entón quere que a vixiemos? - Iso é.
Propoñemos gardas de oito horas
con trocos ás cinco da mañá,
unha da tarde e nove da noite.
Está de acordo?
Non deliberarán entre vostedes.
No décimo cuarto día
cada unha presentará o seu testemuño por separado.
Canto tempo pasou dende a última vez que comeu?
Catro meses.
É imposible.
Por que non dúas enfermeiras, doutor McBrearty?
Sor Michael é a segunda enfermeira, Sra. Wright.
Á familia O'Donnell reconfórtaa a idea dunha monxa,
igual que ós membros do comité con menos mentalidade científica.
Supoño que está encamada.
Mellor non supoña nada.
Xa chegamos.
- Bo día, doutor. - Bo día, Rosaleen.
Ola.
- Tome, doutor. - Grazas.
Cal é a historia clínica da súa filla, Sra. O'Donnell?
Que historia vai ter unha nena?
Leva catro meses sen comer. Correcto?
Correcto.
Entendo que a describe como "sa"?
Un pouco delicada, talvez.
Mais nunca se queixa.
E de apetito?
Nunca foi lambona.
Podo vela, por favor?
Agora mesmo ten visita.
Visita?
Continuamente.
De todas as partes.
Señor O'Donnell, que tal está?
Doutor.
Preséntolle a señora Wright.
Significa "benvida".
Grazas.
Talvez…
Opino que sería máis apropiado realizar a vixilancia nun hospital.
Non.
Non levarán a miña pequecha.
Grazas.
Polas molestias.
Non é molestia.
Só é algo para a neniña.
Déixeo para os pobres, se insiste.
É un encanto.
Un prodixio.
Grazas, doutor.
Grazas, enfermeira Wright.
…santa cruz,
adornada polos tenros, delicados e venerables membros de Cristo salvador,
cuberta e tinguida do seu preciosísimo sangue.
Ola, Anna.
Ola.
Son Elizabeth Wright. Podes chamarme señora Wright. Podo?
Abre, por favor.
Brazos arriba.
Abaixo.
Dá a volta.
Outra vez.
Abre ben os ollos.
Diría que estás ben, Anna.
Non estás nerviosa?
Por que debería?
Polos descoñecidos, coma min.
Sabes por que estou aquí?
Para que non coma.
Para vixiar.
Non para evitar que comas.
Coñeces os perigos do xaxún prolongado?
Non preciso comer.
Vivo do maná
do ceo.
E como te sentes?
Chea.
O seu fillo non está na casa?
Pat marchou, que Deus o acompañe.
Vostede non recibiu bendicións?
Non.
Son viúva.
Estivemos casados menos dun ano.
Adorada sexas, santa cruz,
adornada polos tenros, delicados e venerables membros de Cristo Salvador,
cuberta e tinguida do seu preciosísimo sangue.
Amén.
- Boa tarde, irmá. - Boa tarde.
E ben?
Requiriuse a miña presenza neste lugar…
- Ninguén a obrigaría. Outra? - Outras dúas.
- Para dar a miña opinión profesional… - Pode darma a min…
A miña opinión profesional sobre unha nena
á que lle poderían estar dando de comer en segredo.
Podería ser.
Que vila atrasada contrata unha enfermeira profesional
para algo así?
"Vila atrasada." Non foi enfermeira en Crimea?
Xusto, señor Ryan. Isto non ten que ver coa enfermaría.
Páganlle ben por pasar dúas semanas sen mover un dedo.
- Págolle eu para que os mova… - Xa está ben!
É un disparate? Demóstreo.
Demóstreo e marche, hostia.
Fixen que lle pintaran os ollos.
Despois.
Entendina mal.
Pensei que o seu fillo emigrara.
Necesito os meus fillos preto.
Síntoo.
Ós mellores…
lévaos axiña para seren os seus anxos.
Deberiamos volver?
Non.
O aire fresco éche bo para os pulmóns.
Que botas tan grandes.
Eran do meu irmán.
Tes fame?
Queres auga?
Grazas.
- Máis? - Non, grazas.
Quen é esa?
Santa Cecilia.
Padroa da música.
Oíaa soar no corazón.
Que sorte tiña santa Cecilia.
Santa Lucía.
Padroa dos cegos e protectora da vista.
Santa Inés. Castidade e pureza.
Cal é a túa favorita?
Esta, mire.
O matrimonio místico de santa Catarina co neno Xesús.
El deulle un anel de voda, pero só o podía ver ela.
Calquera pode ser elixida.
Santas ou pecadoras.
Isabel de Hungría.
Era viúva.
O peor dos pecados.
Non, para nada.
Non quería dicir iso.
Xa o sei.
A súa familia chámalle Elizabeth?
Ou Eliza?
Ao mellor Betty?
Non me chaman nada.
Xa non teño familia.
Síntoo.
Non semella unha nena que leve catro meses sen comer, non si?
Efectivamente.
Con que forza arde a chama da vida.
Atópaste ben, Anna?
Moi ben, padre, grazas.
Ben, miña nena.
Quieta.
Un,
dous,
tres,
catro…
E se Anna é capaz de aproveitar
algunha forza nutritiva que aínda non comprendemos?
Por exemplo?
Magnetismo, quizais?
Moléculas de aroma?
Anna recibe visitas constantemente.
Nun estudo serio precisariamos calma e illamento, doutor.
Doutor.
Come por vostede mais pola paciente?
Vaia grosaría.
Descúlpeme.
Will Byrne, do Daily Telegraph.
Veño de Londres.
Coma vostede.
Gustaríame entrevistar a nena milagreira.
Non recibe visitas.
Ordes do doutor.
E quen llas dá a el?
O querido doutor foi o que comezou todo isto.
Escribo un artigo sobre a nena.
Só fago o meu traballo.
E eu o meu.
Talvez podería entrevistala a vostede no seu lugar?
A enfermeira Nightingale que veu vixiala.
Nunca falaría dunha paciente.
E menos a un xornalista.
Debería saber que colaborei con ducias de publicacións.
Escribe o que sexa por un xilin.
Que máis a levou a cruzar o mar para ser carcereira dunha nena?
Kitty.
Que foi o último que comeu Anna?
Lémbrase?
O corpo do noso salvador.
O seu aniversario e primeira comuñón coincidiron no mesmo día.
Unha bendición.
Entón só auga e trigo?
Non, señora, non só auga e trigo.
É o corpo e a sangue de Cristo.
Iso é unha historia, Kitty. Eu busco feitos.
Desculpe.
Non quería…
Para iso estou aquí. Para diferenciar entre…
Eu afondo na turba, vostede na verdade.
Exactamente.
Vostede tamén precisa historias.
Vainas apuntando na libretiña esa.
Grazas.
Vai escribir a biblia?
Ola de novo.
Xa llelo dixen.
Non somos nada sen historias.
O padre Thaddeus pasou por aquí.
Dixo que lle pediu un candil.
Pedín.
- As candeas non dan luz para vixiar. - Soña cos anxiños.
É importante estar atentas, irmá.
Funciona con combustíbel.
Durme ben, amor.
E debe manter a mecha curta.
- Boa noite, mamá. - Amañareime.
Boa noite, Kitty.
Poderás durmir coa luz acesa?
Si, grazas, señorita…
Betsy?
Enfermeira Wright para ti, señorita.
- Novas? - Non debemos deliberar.
Boa noite, Anna.
Boa noite, irmá.
…cuberta e tinguida do seu preciosísimo sangue.
Amén.
Bo día, Anna.
Bo día…
Lily?
Se me inventas nomes, terei que facer o mesmo contigo.
Bo día,
Lizzie.
Debo chamarche Annie?
Ou Annabelle?
Hannah, talvez?
Entón sería outra persoa. Non eu.
Nancy.
Ou Nan.
Nan. Gústame Nan.
Verás, Nan…
Déboche unha desculpa.
Onte á noite…
Tirei un dos teus tesouros, síntoo.
O guecho de pelo é do teu irmán?
Debes botalo en falta.
Túa nai bótao moito en falta, seino.
A pena é a pa de Deus.
Que significa iso?
Prepara o terreo.
Podo dicirche algo?
Miña nai chamábame Lib.
Lib.
Señora Lib.
Deus te salve María, chea de graza, o Señor é contigo.
Bendita ti sexas…
Viu algo?
Non había nada que ver.
Xa.
Bo día, ruliña.
Anxo divino, o meu garda querido, polo amor de Deus…
Señora Lib?
Si?
É certo que foi á guerra?
É. Dá a volta. Senta, por favor.
Como foi?
Foi difícil.
Atendía os soldados.
Homes que viron cousas horrendas…
e fixeron cousas horrendas.
Estaban moi enfermos?
Algúns estaban, si.
Mais…
foi un gran privilexio.
Cando estas coa xente no seu ocaso,
falan.
Contan as súas historias.
Abre.
As ánimas do purgatorio deben arder un intre,
para purificarse.
Mais as ánimas do inferno deben arder para sempre.
Abofé que teu irmán está no ceo.
Non podemos sabelo, señora Lib.
Supuxen que xa estaría de volta en Londres.
Oxalá.
O editor esíxeme reportaxes diarias deste tema de relevancia internacional.
O único que podo ofrecerlle é especulación satírica.
Debo pedirlle axuda de novo.
Pídallo á monxa.
Se me ve, darame unhas vareadas. Pequei demasiado. Nótase ás leguas.
Porén, tería unha boa reportaxe.
Sacan diñeiro con ela?
Esmola para os pobres.
Cartos para a Igrexa, logo?
Non dabondo para tanta molestia.
E o doutor? Busca fama?
Non. Admira a súa forza vital.
E Flynn? É o dono da casa e o máis fervente de todos.
Está obsesionado coa nena milagreira.
Nunca está alí, se é o que implica.
É todo cousa da nena?
Vixieina ata ardérenme os ollos.
En todos estes días
polos seus beizos só pasou auga.
É unha actriz.
Deus bendiga este leito.
Cando durmo pouso a cabeza e prégolle a Deus que a miña alma goreza.
Se morro a durmir en calma,
prégolle a Deus que me leve a alma.
Espértame agora ou nunca me espertes,
a miña alma…
Ninguén se lle achegará máis.
Agás sor Michael e eu, ninguén poderá tocala.
- Marchen. - Non pode obrigarnos.
É un requisito da vixilancia. Marchen.
- Só lle damos as boas noites. - Fágano dende as escaleiras. Anna, ven.
- Sor Michael? - Son ordes do doutor McBrearty?
- Fóra. - O bico dunha nai é sagrado.
Boa noite.
Será por pouco tempo.
Que dereito ten a interpoñerse entre unha nena e os seus?
Non queda guiso.
Non pasa nada.
- Vou ver que teño. - Grazas.
Esa é a enfermeira.
Grazas pola axuda.
Como vai a farsantiña?
Non está ben.
Mais non semella desnutrida.
Claro que non, danlle de comer.
Ten boas argucias. Quen manexa ese peón?
Non cría que a fose engaiolar tan axiña.
É sincera.
Veña.
Déixeme coñecela.
Unha nova mirada.
Sacaríalle a verdade á súa santiña en dez minutos.
Tense en moi alta estima.
Prohibinlle á familia achegárselle,
a verdade sairá á luz decontado.
Se detén a familia, detén o alimento.
Se a historia da neniña que non come se volve real,
podería morrer.
A non ser que confesen.
Se confesan, botaranos do seu fogar,
excomungaranos,
convocaranos ante o xuíz por terxiversación, encubrimento,
conspiración de estafa.
Como lle sentaría iso á xente coa que pasou tanto tempo?
Grazas, Maggie.
- Ola, ruliña. - Ola.
Ola, Anna.
Vai arriba, por favor, Anna.
- Veña. - Non pasa nada, meu amor.
Señora Wright, Rosaleen díxome
que non lle permite estar coa súa filla.
Síntoo.
Se queremos un informe obxectivo, non poden tocala.
Nunca o entenderá.
A miña única preocupación, como párroco da familia,
é que vivan en paz.
E por que permite este disparate?
O seu traballo non é cuestionarnos, enfermeira.
Só está aquí para vixiar.
Pois déixeme.
Adorada sexas, santa cruz,
adornada polos tenros, delicados e venerables membros de Cristo Salvador,
cuberta e tinguida do seu preciosísimo sangue.
Amén.
Mira arriba.
Mírame a min.
Abre.
Cúspeo.
Non pasa nada, cúspeo.
Saúde a Will da miña parte, si?
Coñece o señor Byrne?
Coñeciámonos de cativos.
Despois el foi á escola e…
Eu non.
Agora traballa nun xornal.
A súa familia enclaustrouse na casoupa.
Despois de que marchara.
Cando chegou a fame,
entaboaron a porta dende dentro.
Por que farían algo así?
Por privacidade,
para evitar a vergoña de caer mortos na rúa.
Non.
Déalle recordos, si?
Señora Wright.
Que sucede?
Kitty faloume da súa familia. Non sabía nada, síntoo.
Que lle contou?
A parte máis macabra.
Non estaba aquí.
En tal caso, teríalles axudado.
Grazas.
Por favor. Grazas a vostede.
Pensei que non lle gustaba.
Gústame quen me gusta.
Tiven unha neniña.
Viviu tres semanas e dous días.
Síntoo.
E o seu marido?
Esfumouse días despois.
Talvez morrese tamén.
Adorada sexas, santa cruz,
adornada polos tenros, delicados e venerables membros de Cristo Salvador,
cuberta e tinguida do seu preciosísimo sangue.
Amén.
O padre Thaddeus faiche dicir iso a cada minuto?
O padre Thaddeus non.
Trinta e tres veces.
E por que trinta e tres?
A idade do noso Señor. E resucitou ó terceiro día.
O tres é un número sagrado.
Un visitante, Sra. Lib?
Non, é amigo meu.
Bo día, Anna.
Son Will e este é Barry.
"Non me queda reino por coñecer.
Sexa día ou noite, ninguén me pode ver.
Quen son?"
Alguén invisible,
que vai a calquera parte.
- Ou algo? - Esta moza non precisa pistas.
O vento?
O señor Byrne tamén viaxou a moitos reinos.
Ten informado dende Rusia, o Punjab, Exipto…
Viu a esfinxe de Gizeh?
E sentei nas súas costas.
A 20 metros de altura.
Toma.
Que é?
Chámanlle taumátropo.
Xira o fío co polgar e o índice.
Está engaiolado ou é libre?
Decídeo ti.
Dentro. Fóra.
- Dentro. Fóra. - "E despois…
de que a miña pel…
fose desf…"
Desfeita.
"…desfeita,
aínda na miña…"
Carne.
"…carne verei a Deus."
"Eu mesmo
o verei."
Señora O'Donnell,
advertiría que Anna está máis débil.
Está pálida. Está cansa.
Estivo perfectamente
todos estes meses, ata que a separou de nós.
Señor O'Donnell,
non quere que se poña ben?
Máis que nada.
Pois pídalle que coma.
Fíxome xuralo.
No seu aniversario.
Fíxome xurar
que non lle volvería pedir que comese.
Pola miña esposa…
e os meus fillos.
O meu pequeno ritual.
Na súa lembranza.
Entón…
Presenta dores?
Sabe que Anna nunca se queixa.
E se desenvolveu a capacidade de converter a luz solar en enerxía,
igual cás plantas?
Anna está en perigo.
As grandes descubertas científicas,
de Arquímedes a Newton,
sempre semellaron maxia negra ó principio, non si, enfermeira?
Non é ciencia, é un disparate. Debe deter a vixilancia.
- Sra. Wright… - Anemia, hidropisía, escorbuto, pelagra…
Vostede é enfermeira.
Por favor, non me veña con diagnósticos.
Páganlle para vixiar, non para intervir.
Non é a nai da nena nin o seu doutor.
Está a excederse, señora.
Se Anna non come, podería morrer.
Limítese a facer o seu traballo.
Podería comer algo, por favor?
Comeremos nun intre.
Se quere comer algo, pode.
Hai sopa na mesa.
Unha sopa sería xenial, grazas.
- Non está quente. - Non pasa nada.
Grazas, Kitty.
Señora Lib?
Abre a boca, Anna, por favor.
Se non comes, terá que ser pola forza.
Señora Lib, non.
- Non, por favor. - Abre a boca.
Se non vaiche doer.
- Abre a boca, Anna. - Non.
- Por favor. - Anna, quieta!
Abre.
Anna, abre a boca!
Abre.
Síntoo.
Perdóame.
Anna?
Vai todo ben?
Si, todo ben.
Estás ben?
- Será mellor volver. - Non.
- Quero ensinarlle algo. - Noutro momento, Anna.
A vostede non.
A vostede.
Vai con ollo, Anna.
O pozo sagrado.
Viñamos aquí cando eramos…
"Xira os coios no…"
"Goio."
"No goio."
"Refrega un farrapo no que doe e átao ó espiño".
Iso.
"Cando podreza,
irase a túa dor."
Entreguei o artigo.
"Asasinato ós poucos."
Probe cos outros membros do comité.
- Vai morrer. - Non siga.
Anna?
Anna, estou aquí.
Pásema. Vostede non pode levala. Veña, Anna.
- Hai que pórlle fin. - Vamos.
Anna!
Aquí está.
Só me desmaiei, mamá.
Queres…
Queres que che traia algo?
Nada?
Nada de nada, Anna?
Só quero durmir un pouco, mamá.
Logo espertarei.
Logo espertarás.
Que tal está?
"A pequena Anna O'Donnell,
a única filla que lle queda a un humilde labrego dun lamazal,
non parece precisar máis alimento có aire."
Tiven a mellor mestra.
Por que está nesa cadeira?
Tróuxoa o doutor McBrearty.
Deixoulla sir Otway.
Só ata que Anna volva poñerse en pé.
Inclínate, Anna.
Inspira.
Outra vez.
Dentro.
Fóra.
Dentro.
Fóra.
Senta.
Apértame o brazo. Apértamo.
Grazas, irmá.
Chega un pouco cedo.
- Anna. - Adeus.
- Grazas. - Pase un bo día.
"Maná do ceo."
Alimentábaste de maná.
"O bico dunha nai é sagrado."
Non nos entende.
Non, mais…
Entendo que túa nai che daba comida mastigada…
Maná do ceo.
- Da súa boca. - De Deus.
- Para alimentarte. - Maná.
Comida, Anna. Comida.
Era un segredo sagrado.
Un misterio.
Anna.
Anna, debo informar disto.
É o meu deber.
Para iso estou aquí, para descubrir a verdade.
Pois come.
E se puidera bicarte de novo?
E se…
E se Deus
puidese prover maná de novo?
Por que non comes, Anna?
Adorada sexas,
santa cruz,
adornada polos tenros,
delicados e venerables membros…
A túa oración?
Trinta e tres veces.
En xaxún.
Pero para que, Anna? Para que?
Liberarase unha alma.
Liberarase?
Do inferno.
O teu irmán?
Xa debe de estar moi preto.
Anna,
o xaxún implica saltar unha comida, non todas.
É unha expiación.
Teño que salvalo
de todas esas chamas.
Non deixa de arder.
Non.
Non, señora Lib.
O inferno é así.
- Non. - Incesante.
Anna, só era un mozo.
Só era un neno. Por que ía arder?
Que fixo?
Dixo que era dobre.
Dobre?
Dobre amor.
Irmá…
e esposa.
E eu…
Cantos anos tiñas?
Nove.
Só foi unha vez?
O amor é para sempre.
Contoumo coma unha historia.
Casamos de noite.
Despois enfermou.
Non era sagrado. Por iso recibiu castigo.
E…
E mamá dixo…
- …que foi culpa miña que marchara. - Non.
Non, iso non é certo.
Non é certo, Anna.
Non.
Eu queríao.
Ten información urxente relativa á vixilancia, señora Wright?
Teño.
Adiante.
Anna O'Donnell está morrendo.
- Señora Wright… - Apenas pode erguerse.
Apenas pode moverse.
Sufre febres e o pulso aceléraselle cada vez máis.
Se ten preocupacións médicas sobre a paciente,
pediríalle que me consultase en lugar de convocar a todos…
A nosa vixilancia desbaratou o que a mantivo viva
estes catro meses.
Continúe.
A nai de Anna, a señora O'Donnell,
pasáballe comida na súa propia boca.
Aloumiñáballe a cara e bicábaa cada mañá e cada noite,
alimentado a súa filla con cada bico.
Coma un paxaro.
Agora que teñen a resposta, suplícolles que deteñan a vixilancia
e fagan o posible por evitar a morte da nena.
Mente.
Non minto.
Traer unha enfermeira aquí foi un erro terrible.
Unha enfermeira inglesa.
Por que ía mentir?
"Asasinato ós poucos", señora Wright.
Tráteo co xornalista. Non o escribiu ela.
E de que outra forma ía ter acceso á nena en xaxún?
Interroguen entón o señor Byrne, non a min.
Impediu que esa neniña vise os seus propios pais,
pero si un xornalista calquera.
Só fixen o que me pediron.
Sor Michael,
presenciou vostede dita práctica entre nai e filla?
Eu…
non a presenciei, sir Otway.
- Aí o teñen. Mente. - Non minto.
- Inventouno todo. - Eu non minto.
- Non debeu vir aquí. - Dígolles a verdade.
Talvez llo deberiamos preguntar á propia Anna.
Moi ben.
Que pase a nena.
Adiante.
Velaí a está.
Anna,
a señora Wright compartiu connosco
algo que observou
entre ti e a túa nai.
A túa nai dáche de comer, Anna?
Pasa comida da súa boca á túa?
Se me permiten, preguntarei de forma máis directa.
Comiches algo
nos últimos catro meses, Anna?
Maná do ceo.
Iso é todo.
Ben feito, Anna.
Proseguirá a vixilancia segundo o plan, señora Wright.
- Necios. - Sr. Ryan, a vixilancia proseguirá.
Acaba de dicírnolo. Atopou o motivo.
Todos aceptamos a vixilancia
e chegaremos ata o final con ela.
Atendereina ata a súa morte.
Como fixen tantas outras veces.
Nada máis que dicir.
Celebrarei unha misa solemne na túa honra mañá á noite.
Rezaremos pola fortaleza, a esperanza
e pola túa recuperación, Anna.
Grazas, padre.
Ben, miña nena.
Moi ben. Xa está.
Xa foi.
Déitate. Veña.
Así. Pecha os ollos.
Está morrendo.
Foi elixida.
Non foi elixida. Só é unha nena.
- Non nos coñece. - Agarde.
Iso é certo de moitas maneiras.
E seguro que non comprendo case nada da súa vida.
Pero coñezo o dó
e a perda.
Tamén coñezo a dor de perder unha filla.
Eu non…
Deixar morrer a Anna cando pode evitalo
é algo terrible.
É pola súa salvación.
Daríalle de novo un bico de boas noites?
Ou de bos días.
- Ou de despedida. - Esta vida é moi breve, señora Wright.
A seguinte é eterna.
Os meus fillos irán ó ceo.
É de tolos.
- É de tolos, Lib. - Está ben, non me axude.
- Non pode arrebatarlles a filla. - Non a queren.
Non comprende o básico desta xente, da miña xente.
Ese home ámaa.
O amor require certa acción e intervención nun momento dado.
- Non quedar de brazos cruzados. - A súa acción é a fe, a oración.
- Non o entende. - Pode que non.
Mais isto non é un debate filosófico.
É a vida dunha nena, están a matala.
Vostede mesmo o escribiu. Ou acaso mentía?
- A súa nai e o seu pai… - Falláronlle.
- Non… - Non me vai axudar?
Esta noite a familia irá á misa. A miña última ocasión para axudarlle.
Por favor.
O sol ponse ás nove. Vémonos no pozo?
Podería ser algo novo para os dous.
Unha historia nova. Unha vida nova.
Non quero iso.
Non lle pido que namore de min.
Pídolle que me axude e talvez…
Vivir doutra forma e atopar a felicidade noutro lugar.
Non.
Se non quere vir…
Gustaríame…
Quero que veña.
Mais se non quere, podería levarnos ata Dublín?
Só iso. Nada máis.
Non me pide pouco.
É secuestro, Lib. Acabariamos na cadea.
Oxalá alguén tivera loitado pola súa familia.
Síntoo. Síntoo moito.
Will, non.
Por favor. Síntoo.
Anna.
Anna, tes que espertar.
Anna.
Vou a carón de Deus?
Vas.
Xa case chegou a hora.
Anna vai con Deus.
Anna vai morrer agora.
E se…
cando morra Anna,
espertas ti?
Unha nena nova.
De nove anos.
A esa neniña nunca lle pasou nada malo.
Como se chamaría?
Ei.
Nan.
Claro.
Anna vai morrer.
Vai.
Morrerá Anna,
pero vivirá Nan.
É hora de ir con Deus, Anna.
Non pasa nada.
Non pasa nada. Estou aquí.
Pecha os ollos.
Veña.
Iso é.
Adeus, Anna.
Nan?
Xa podes espertar, Nan.
Nan?
Son Nan?
Es.
Es Nan, si.
Aquí está todo.
"20:22. Conxestión pulmonar grave.
20:43. Delirios.
20:49. Dificultades respiratorias.
Ritmo cardíaco irregular.
20:57.
Defunción."
O que me desconcerta é…
como se incendiou a casa,
señora Wright?
Confésoo,
cando morreu, altereime moito.
Cando intentei reanimala
a miña sa…
O candil.
Debino tirar co vestido.
Debía vixiala
e o único que nos deixou foi cinza.
Nin sequera os ósos? Buscaron ben?
- Dificultades agravadas pola choiva. - Incrible.
Faremos unha ermida das ruínas.
Déixese de parvadas, Flynn.
Se houbese corpo que abrir,
verían unha nena morta de fame.
O único que verían sería santidade.
A nosa primeira santa dende os Anos Escuros.
- Padre, polo amor de Deus. - Non se demostrou nada, Flynn.
Certo.
Porque esta muller destruíu calquera proba de milagre
incendiando a casa.
Cristo bendito.
Está acusándoa?
Claro que a estou acusando.
- Debería ser asunto da policía. - Abonda.
A cuestión máis imperiosa,
ó meu parecer,
sería o grao de responsabilidade atribuíble a unha enfermeira
que actuaba en calidade de empregada
para este comité?
Permanecerá aquí
ata que o xefe de policía anuncie que pode marchar.
E coido que non fai falta dicir
que non recibirá o seu estipendio.
Dóelle?
É espantoso.
Que o permitiran tanto tempo.
Que morrera unha neniña.
Os homes estes…
Podo…
preguntarlle algo?
Antes de atopala onte á noite,
coido que se me concedeu unha visión.
Era tan inquietante que non puiden quedar ata a fin da misa.
E de camiño á casa,
vin…
un anxo
ó lombo dun cabalo,
que levaba a Anna.
Está nun lugar mellor?
Pode prometermo?
Prométollo.
"Debido á ausencia do corpo,
a famosa nena en xaxún
foi declarada falecida in absentia.
Non haberá acusados.
Non se lles atribuirán acusacións
ó pai e á nai
que deixaron que a nena
se fose consumindo.
Tampouco se presentarán cargos
contra o ancián doutor
que se convenceu
de ter atopado a fonte da xuventude.
Así mesmo, o comité autodesignado
tampouco deberá explicar por que supervisou unha inanición máis
dunha criatura irlandesa.
Pode que non sexa só unha vila a que se reúne para chorar a súa perda
e arrepentirse dos seus pecados de omisión,
tampouco unha única nación.
En todo o imperio,
non se deixan morrer nenos tirados en trincheiras e cunetas
cada noite do ano?
O mundo enteiro está aflixido,
demasiado famélico para ver o prodixio
que agocha cada criatura."
Señora Lib?
Pasaxeiros do SS Northumberland con destino a Sydney!
Abran as portas.
- Nomes? - Elizabeth Chesire.
C-H-E-S-H-I-R-E.
Wilkie Chesire.
E o teu nome?
Está ben, amor. Dillo.
Nan Chesire.
Perfecto. Por aquí.
Grazas.
Seguinte.
Dentro. Fóra.
Subtítulos: Abraham Díaz López