SPRZYSIĘŻENIE OSŁÓW
NETFLIX PREZENTUJE
O co chodzi z tą książką?
Miała być głęboka, ale nie wiem, o co w niej chodzi.
Jest o wyobcowaniu.
- Będą tam obcy? W którym rozdziale? - Nie.
Wyobcowanie.
Ignatius zabiega o akceptację w świecie,
który go odrzucił.
Może by go zaakceptowali, gdyby się nie wymądrzał?
Myślę, że popisuje się wiedzą w ramach samoobrony.
To trochę smutne,
bo wyobcowanie daje mu siłę, ale...
Ale też źródłem jego problemów.
Załapałeś.
Muszę już iść.
Słuchaj...
Wiem, że ledwo się znamy, ale...
może chciałabyś...
Chciałabym co?
Nieważne.
Już nic.
Znacie tę strasznie wysoką dziewczynę ze szkoły?
Tę, którą przezywają Koszykarką, Wieżowcem albo Żyrafą?
To ja.
Szesnaście lat i 185 cm wzrostu.
Prawie 186.
Ojciec zawsze martwił się moim wzrostem.
Doktorze, nasza córka ma trzy lata i mierzy 120 cm.
I wciąż rośnie.
Przepisze pan hormony?
Słyszałem, że dietylostylbestrol hamuje wzrost u dzieci.
Coś z tyloma spółgłoskami nie może być zdrowe.
U części dziewcząt dietylostylbestrol faktycznie zahamował wzrost.
Ale u innych wywołał powikłania.
Jak bezpłodność.
Może jeszcze za wcześnie na tę rozmowę, ale...
chcesz mieć dzieci?
Wciąż rosłam bardzo szybko.
I wiecie co?
Stanie w ostatnim rzędzie na każdym zdjęciu
nie dodaje pewności siebie.
Próbuję tylko przetrwać każdy dzień i jak najmniej razy usłyszeć...
Jak tam pogoda na górze?
Myślicie, że macie trudno?
Ja noszę buty w rozmiarze 47.
Męskie, bo damskich nie było.
Pobijcie to.
Fareeda, kiedy to się skończy?
- Chcę zacząć dzień w wielkim stylu. - Ja zawsze tak zaczynam.
Od rana po sobie jedziesz?
Zwykle zaczynasz po obiedzie.
- Jak pogoda na górze? - Co powiedziałeś?
Daj spokój.
Myślisz, że jesteś zabawny? Opowiedz nam coś jeszcze.
- Przepraszam. - Nie.
To mnie jest tu przykro.
Moja przyjaciółka słyszy to durne pytanie dziesięć razy dziennie.
I za każdym razem coraz bardziej ją to dobija.
A to z kolei dobija mnie.
Więc dzięki, Dobijaczu.
To twoje nowe przezwisko.
Dobijacz.
Co ty byś beze mnie zrobiła?
Aż strach pomyśleć.
Wyprostuj się. Podnieś głowę.
Nie garb się!
Jak pogoda na górze?
I znów to samo.
To moja piękna starsza siostra, Harper.
Od dziecka wygrywa konkursy piękności.
Nie odziedziczyła genu wysokości, ale loteria DNA jej nie oszczędziła.
Jest alergiczką, jak dziadek Larry.
Co myślicie o tej?
Pomachaj.
No nie wiem.
Konkurencja jest bardziej zażarta niż za moich czasów.
Musisz się bardziej postarać.
No dobrze, Jodi.
Jak leci?
Dobrze.
Jak się czujesz?
Nie boli cię głowa?
- Nie masz arytmii ani... - Tato.
Wiem, że się boisz, że nie przestanę rosnąć,
aż moje narządy eksplodują,
ale gdyby coś mi dolegało, już byśmy o tym wiedzieli.
Osteoporoza u Yao Defen pojawiła się dopiero na studiach.
To najwyższa kobieta na świecie. Zmarła w 2012 roku w wieku 40 lat.
- To straszne. - Czemu to wiesz?
I po co o tym mówić?
Rozmawiam z nią.
O śmierci wysokich ludzi?
O czymś muszę mówić.
Ledwo z nami rozmawia.
Izoluje się od nas.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz grałaś na pianinie.
Czemu już nie grasz?
Bolą cię stawy?
Nie.
To dlatego, że...
Gdy jesteś w czymś dobry, ludzie chcą cię oglądać...
Nie potrzebuję kolejnego powodu, żeby się gapili.
Musisz stawić czoło problemom.
Też tak miałam w liceum.
Przecież wszyscy cię uwielbiali.
Dostałaś dziesięć zaproszeń na bal. Jakie ty miałaś problemy?
Dziewczęta mnie nie lubiły, bo byłam taka piękna.
I musiałam odrzucić dziewięciu adoratorów.
To było trudne.
To była duża presja. „Nie, nie”.
„Nie dzwoń do mnie”. „Nie, może”.
„Ale jednak nie”.
„Nie, nie”.
„Nie, nie”. I tak dalej.
Czy to nie problemy?
Nie, mamo.
Ta jest wspaniała!
Mam jeszcze 27.
Odpuść sobie resztę. Ta jest idealna.
Tak jak ty.
To miłe, ale mam jeszcze...
Wytrzyj rękę. I nie dotykaj sukienki!
Weź sobie chusteczkę.
- Dziewięciu? - Tak.
W naszej klasie było tylko 40 osób.
LICEUM RUBY BRIDGES
To Jack Dunkleman.
Zapytacie, czemu nosi książki w skrzynce na mleko.
Przyjaźnię się z nim od lat i to wciąż dla mnie zagadka.
Co jeszcze dziwniejsze, podoba mu się ktoś dwa razy wyższy.
- Cześć. - Cześć.
Dzwonił David Blaine i pytał, kiedy ty i ja zrobimy coś magicznego.
Znów to samo. Nie masz na co liczyć.
Zrobiłem ci smoothie.
Byłoby dziwnie. Znamy się tak długo.
No i z niższym facetem będę wyglądać jak jeszcze większe dziwadło.
Połowa szkoły jest od ciebie niższa.
W tym mój problem.
Z radością pomogę ci go rozwiązać.
Nie wstydź się swojego wzrostu.
Bądź z kimś niższym. Ubierz szpilki. Zaszalej.
Nie robią szpilek w rozmiarze 47.
Ale i tak nie chcę.
Wiem, że nie mam wszystkich cech twojego idealnego chłopaka.
Ale zakładam, że pokrywa się jakieś 70%.
Znaczy 60%.
- Pięćdziesiąt? - To szczegółowa lista.
Odmawiasz mi tylko dlatego,
że nagle jakiś wyższy od ciebie,
zabawny, miły i inteligentny gość
może przejść przez te drzwi?
Daj spokój. To szaleństwo.
Posłuchajcie.
Dołączy dziś do nas uczeń z wymiany.
Przyleciał ze Szwecji i zostanie do końca roku.
Powitajcie serdecznie Stiga Mohlina.
No dobra, jest dość przystojny.
Niech będzie. No jasne, ale...
Nie znasz go. Może jest głupi...
Co on robi?
No dobra.
Jest idealny.
Nawet nie spojrzy.
Pierwszy raz chcę, by ktoś na mnie spojrzał, a on nie patrzy.
Dla niego nie jesteś wysoka.
Nie?
Gość jest ze Szwecji, Jodi.
To kraj olbrzymów. Dla niego jesteś zwyczajna.
Idę. Jak zęby?
- Masz tu brokuł. - Gdzie?
Jesteś okropna, Liz.
Dorwij go!
Na zawsze sama.
Kimmy Stitcher.
Podróżniczka, przyszła agentka nieruchomości
lub pracownica innej branży, w której liczy się twarz.
i jedna z moich PD,
pierwszych dręczycielek z dzieciństwa.
Patrzcie.
Dłoń Jodi jest tak wielka, że nie mieści się w glinie.
Nie starczy nam farby.
To było śmieszne!
POKAZ TALENTÓW
I dlatego chcę być jak Taylor Swift, gdy dorosnę.
Taylor Swift? Chyba raczej Taran Swift.
Nieźle, Kimmy.
Fajny dres, Wielka Stopo.
Cześć, jestem Kimmy.
Cześć.
Jak ci się podoba w USA?
Na razie bardzo.
Ty też nam się podobasz.
Mówisz po szwedzku?
Trochę. Nauczyłam się na wakacjach w Sztokholmie.
To piękne miasto, prawda?
W USA jest świetnie, ale zupełnie nie znam miasta.
Będę twoją ambasadorką.
Chodź.
Szybka jest.
Gość przyleciał godzinę temu,
a ona już go zaklepała.
Jodi.
Wiem, że chcesz się spotykać z kimś wyższym od ciebie,
ale pomyśl tylko.
To może mieć dla ciebie poważne konsekwencje.
Jakie?
Dobrze, że pytasz. Nakreślę ci obraz.
Ile to potrwa?
Daj mi chwilę.
Powiedzmy, że ty i Stig zaczniecie się spotykać.
Zakochacie się,
skończycie studia, weźmiecie ślub i będziecie mieć dziecko.
Połączenie obu waszych silnych genów wysokości
stworzy w twoim brzuchu zygotę wielkości przeciętnego arbuza.
To oznacza, że będziesz potrzebować cesarskiego cięcia.
Wyjścia awaryjnego.
Chcesz do końca życia
mieć na swoim pięknym torsie taką wielką, okropną bliznę?
O to się prosisz.
Coś w tym jest.
Niespodzianka!
Co on tu robi?
Zostanie u nas.
- Na czas wymiany. - Co?
Chciałem ci się przedstawić,
ale twoja mama uznała, że zrobimy ci niespodziankę.
Niespodzianka!
- Udało się. - Czemu?
Mamo, czemu to robisz?
Bo świat jest dziś w takim chaosie.
Ludzkość musi otwierać swoje drzwi
dla przybyszów z obcych krajów.
Lata 60. już za nami. Nawet cię wtedy nie było!
Stig, kolego...
Po prostu...
Odeślemy cię do domu.
To nie jest Xbox z eBaya.
To człowiek.
Chce odkryć, co USA ma do zaoferowania.
Wiesz co?
Najlepiej odczuje, co ma do zaoferowania,
gdy go stąd wykopiemy.
Wsiadaj do auta!
- Chcę z przodu. - Ale już.
Czego posłuchamy?
Niesamowite. Masz prawdziwy talent.
Ale grubo wyglądam.
Jeśli zobaczysz, że jem węglowodany,
uderz mnie w twarz.
Nie ma mowy.
Od kiedy pilnujesz diety?
Niedługo wybory Miss Louisiany.
Nie chcę ryzykować.
No dobra.
Ale musisz mi pomóc.
W czym?
Jak zwrócić uwagę chłopaka?
O...
mój...
Boże!
Już myślałam, że się nie doczekam tego dnia.
- Ale nadszedł! - Co to za dzień?
Dzień, gdy spytasz mnie o poradę miłosną.
Gdy w końcu zaakceptujesz
swą prawdziwą kobiecość i przestaniesz się ubierać jak...
bez urazy, bardzo duży mały chłopiec.
Pomożesz czy nie?
Zmienię cię nie do poznania.
Co to za jeden?
To uczeń z wymiany ze Szwecji.
- Jest taki uroczy. - Co powiedziałaś?
To uczeń z wymiany.
Co jest?
Wyjdź.
- Słucham? - Wyjdź i zapomnij o tej rozmowie.
- Ale przecież... - Wyjdź, mówię!
Przepraszam.
- To było... - Uczeń z wymiany...
Tyle rzeczy działa na twoją niekorzyść.
Poznajecie się.
Wszyscy was widzą.
Laski krążą jak rekiny.
Kiedyś jednego poderwałam.
Diego.
Paragwajczyk. Jego pot pachniał jak cappuccino.
Laski go pragnęły. To była wojna.
Czułam się jak Custer w Ardenach.
Custer nie walczył w Ardenach.
Walczył. Mieliśmy o tym na Historii USA.
Macie obowiązkowe zajęcia z historii?
A studiuję hotelarstwo!
Ale jeśli chcesz, by gość cię zauważył,
musisz pójść na całość.
A chyba nie pójdziesz. Tak czy nie?
Nie rozumiem.
Sama sobie odpowiedziałaś.
Cześć, Dunkers!
Na razie.
BAL MATURALNY W SOBOTĘ 5 PAŹDZIERNIKA O 19.00
Możemy się zaprzyjaźnić, ale musisz dać mi szansę.
Jesteś w porządku, ale to się nie uda.
Czemu nie, Dunkers?
Nie mogą nas razem widywać. I nie jestem Dunkers!
Czemu nie mogą?
Bo przy tobie jestem RB.
- RB? - Relatywnie brzydki.
Gdy jestem sam,
można mnie uznać za szóstkę, może siódemkę.
Ale przy tobie wyglądam jak mierna trójka.
Ale ja tu nikogo nie znam.
Na pewno łatwo kogoś znajdziesz.
Dajcie spokój. Nie jest aż tak przystojny.
- Jest. - Jest.
- Spróbujcie z nim pomieszkać. - Dobra.
Teraz zrobi się ciekawie.
Jak rekiny do ścierwa.
Idę tam.
Serio?
Jasne, że nie.
Nie idę.
Jakbym oglądał walki w klatce.
Ale w topach i bez rzutów o ziemię.
Dziewczyny.
A oto zwycięzca!
Co masz teraz?
Hiszpański.
Odprowadzić cię do sali?
Niech zgadnę, nauczyłaś się na wycieczce do Barcelony.
Dokładnie tak.
Chodźmy!
PIEKARNIA
Od tygodnia nie odstępuje go na krok.
Wciąż widzę ich razem.
Razem jedzą i chodzą na WF,
a potem wracają ze szkoły.
Dłużej tego nie zniosę.
Po prostu razem jedzą i chodzą.
Mogło być gorzej.
Moja ukochana
Moja najdroższa
To byłoby gorsze.
Kocham tę dziewczynę od podstawówki,
a on przyszedł i zniszczył mój plan.
Przecież i tak będzie z Kimmy.
Ale Jodi będzie już zawsze o nim marzyć. A co ze mną?
Też czasem chciałabym móc zapytać przyjaciół o radę.
Do tego...
...twój dotyk
Przez długi, samotny czas
Od kilku tygodni obserwuję twoje obrazy. Muszę przyznać, że masz talent.
Trochę Pollocka, trochę Moneta, odrobina Rembrandta.
Tylko rzucasz nazwiskami?
Da Vinci, Picasso, Matisse?
To takie oczywiste?
A mnie podoba się twój Van Gogh.
Teraz ty rzucasz nazwiskami.
Co robisz?
Kanon Pachbela zapewnił mi wygraną w Nowym Orleanie...
ale by wygrać w Louisianie...
muszę podnieść poprzeczkę.
Jasne.
Chcę...
pójść na całość.
Więc do roboty.
Chryste, Harper!
Prawie mnie zabiłaś!
Chcesz tego czy nie?
- Szminka. - „Niebezpieczna”.
Zbyt sexy.
- „Kremówka”. - Za mało sexy.
- „Wykrzycz to”? - Za mało sexy!
- Nie, nie. To tylko nazwa szminki. - Wybacz.
Jak babcina kanapa.
Lub jak piękna księżniczka syrenek!
Jak chcesz. Ta nie!
Ten.
To Duo Brush 187.
Kozi włos.
- Musiałaś zabrać mamę? - To robota dla dwóch.
Widziałam cię w telewizji!
- Skup się! - Dobrze.
To dopiero kreacja!
Wyglądasz świetnie.
Dzięki, ale nie jest w moim stylu.
No dobrze.
Niech włosy okalają twarz, by uwydatnić kości policzkowe.
Przyciąć z tyłu, ale nie za mocno.
I dodać trochę miodowych pasemek.
Co ty na to, Jodi?
Więc pomadka i błyszczyk to dwie różne rzeczy?
Nie stresuj się tak, młoda!
Rzucimy twojego Szwedka na kolana.
- No nie wiem. - Jodi!
Posłuchaj mnie.
Z takim podejściem
nie zdobyłabym posady w Hilton Corporation.
Jesteś praktykantką w sieciowym hotelu.
Co za głupotki.
To jest bardziej w moim stylu.
Wyglądasz wspaniale.
- Słucham? - Mogę rozmawiać z Jodi?
Tak, przy telefonie.
Cześć, tu Stig, uczeń z wymiany z twojej szkoły.
Halo?
No jasne. Cześć.
Mogę ci w czymś pomóc?
Nie znam zbyt wielu ludzi w szkole, a ty wydajesz się miła.
Może pójdziesz ze mną na bal, jeśli nie masz jeszcze planów?
No pewnie.
Byłoby naprawdę wybornie, gdybyśmy mogli pójść razem na bal.
A to nie jest słowo, którego się dziś nadużywa.
Zgaduję, że dostałeś mój numer od Dunklemana?
Nie, znalazłem je w książce telefonicznej pod hasłem „Żyrafa”.
Schnipper.
Mamy cię.
Co jest z wami nie tak?
Odpuść teatralne szlochy. Widziałam, jak patrzysz na Stiga.
Zbierałaś szczękę z podłogi.
- Więc chcieliśmy się zabawić. - Jak leci?
Chyba nie sądzisz, że taki przystojniak mógłby cię zauważyć?
Spójrz prawdzie w oczy.
Jesteś „tą wysoką”, nie „tą piękną”.
Cóż.
- Czemu to trwa tak długo? - Spokojnie.
To cała kreacja. Z makijażem i fryzurą. To długi proces.
Wygląda jak zawsze?
- Tak. - Tak.
- Jak tam, Stig? - Jakoś leci!
Trzymaj się!
Szybko stałeś się popularny.
- Cześć, Stig. - Sheila!
Bardzo szybko. Minął tydzień i wszyscy cię znają.
- Tak, to... - I chodzisz z Kimmy.
Nie wiem, czemu chcą się ze mną kumplować.
Ani co widzi we mnie Kimmy.
Co ty gadasz?
Spójrz na mnie.
- Jestem dziwakiem. - Jak to?
Głupio przyznać, ale w moim liceum w Szwecji
jest pełno przystojnych, popularnych, wysokich chłopaków.
Nie jestem jak oni.
Więc chcesz mi powiedzieć, że w twoim kraju to...
jest brzydkie?
No jasne.
- Niemożliwe. - Dlaczego?
Bo jeśli to prawda, w Szwecji jesteś jak ja.
- Serio? - Ale faza.
Jeśli w Szwecji jestem jak ty, to...
- kim jestem tutaj? - A kto jest tam największym ciachem?
Za kim szaleją dziewczyny i kogo wszyscy znają?
- Ingvar Krueger. - Tu jesteś nim.
Jesteś Ingvar Krueger.
Ingvar Krueger.
- Jestem Ingvar Krueger! - Przecież mówię.
Miałbym przechlapane w Szwecji.
Tak, ale to nic.
Wyjdź. Ale już.
Wybacz, właśnie czytam.
Chowasz się.
Unikam Kimmy.
Nabrała cię przez telefon.
- Co z tego? - Łatwo ci mówić.
Ciebie nic nie rusza.
Wiele mnie rusza. Ale sobie z tym radzę.
A ja radzę sobie tak.
Ładny strój.
Jeden z twoich najlepszych.
Nie zmieniaj tematu.
No dobrze, Guliwerze, co wymyślisz teraz?
Pewnego dnia, gdy ktoś ci dokuczy lub cię wyśmieje,
nie będziesz się chować.
Wstaniesz i powiesz: „Taka jestem.
Kocham moje 185 centymetrów
i żadne przytyki tego nie zmienią”.
Tego ci życzę.
Obym tylko mogła to zobaczyć.
Serio spuszczasz wodę, żeby uniknąć tej rozmowy...?
Chcesz zagrać?
Miałem wolną chwilę, więc tak sobie brzdękam.
Nie, graj.
Jestem do bani.
Rozluźnij dłonie.
Co?
Ze stresu zesztywniały ci palce.
Więc rozluźnij dłonie.
No jasne.
Dobra.
Nieźle.
- Jest lepiej. - Racja.
Dzięki.
Teraz ty zagraj.
- Nie, dawno nie grałam. - No dalej.
Mam wrażenie, że jesteś w tym lepsza ode mnie.
Jestem niezła.
Ale tylko dzięki nim.
Dzięki dłoniom?
Byłoby dziwnie grać czymś innym.
Nie, chodzi o to...
Dlatego nie ma tak wielu pianistek.
Większe dłonie lepiej sięgają klawiszy.
Takie moje szczęście...
Mogę je zobaczyć?
Masz duże dłonie.
Więc pewnie możesz to zagrać?
Faceci i laleczki, mój ulubiony musical.
- Mój też. To klasyk. - Serio?
- Lubisz musicale? - Tak.
Grałem w szkolnych Kotach.
- O rety, ja też! - Naprawdę?
Nie.
Nie wiem, czemu tak powiedziałam.
Ale zagrajmy to razem.
No dalej. Chodź.
Rozluźnij dłonie.
Dzięki, wiem.
Nigdy nie byłem zakochany
A teraz nagle zjawiłaś się ty
I będę cię kochać już zawsze
Nigdy nie byłem zakochany
Myślałem, że moje serce jest bezpieczne
Myślałem, że wszystko już wiem
Ale to wino
Jest zbyt dziwne i mocne
Gra we mnie naiwna muzyka
I muszę wylać z siebie tę pieśń
Więc wybacz mi mój bezradny stan
Bo tak naprawdę
- Nigdy nie byłem zakochany - Nigdy nie byłam zakochana
- Fantastique. - Cześć, Kimmy.
Mieliśmy iść razem na lekcję.
Wiem, ale zrobiliśmy sobie spontaniczny koncert z...
Jodi.
Miło cię oficjalnie poznać.
Ja mam na imię Stig,
a to moja dziewczyna, Kimmy.
Dziewczyna?
Tak, dziewczyna.
Dziewczyna.
Od wczoraj oficjalnie.
Stiguś, kupisz mi lemoniadę bez cukru?
Tak, jasne.
Na razie.
- Co ty wyprawiasz? - Jak to?
- Podrywasz go. - Nie.
Więc to przypadek, że byliście tu razem?
- Wara od niego. - Jasne.
- Będziemy królem i królową balu. - Na pewno.
- Przestań przytakiwać! - Dobra.
Wybaczcie.
- Co tu się dzieje? - Jak to?
Czemu w naszym domu jest pełno wysokich ludzi?
Kim oni są?
Zaprosiłem kilku znajomych na małe spotkanie.
Ale czemu wszyscy mają czapki z napisem „Spławiki”?
To dlatego, że nie są jedynie grupą przyjaciół.
Ale są też po prostu taką grupą.
Czyli to klub.
Nie, nie klub.
Kluby są do kitu.
Crystal Spitz, prezeska „Spławików” od siedmiu lat.
Będzie osiem, jeśli Bob Brickman mnie nie wygryzie.
- Nie masz szans, Bob! - Zobaczymy.
Twoi rodzice byli tak mili,
że pozwolili nam urządzić tu spotkanie.
Spotkanie czego?
Klubu wysokich.
„Spławiki” to klub wysokich ludzi?
W samych USA jest ponad 200 takich klubów.
Jesteśmy trzecim największym.
Ale dzięki nowej członkini...
- O nie. - ...mamy już 24 osoby.
Wskoczyliśmy na drugie miejsce!
„Spławiki”, zaśpiewajcie waszą piosenkę!
Nie, proszę.
O my Piękni, z wielkimi stopami
Z ubraniami, które zawsze są za małe
Jesteśmy tacy gigantyczni
Że ciśniemy się w każdym samolocie
Nie gniewaj się na mnie, Jodi.
Posłuchaj...
Myślałem, że chętnie poznasz innych wysokich ludzi.
I że zrozumiesz, że bycie wysokim jest w porządku.
Bycie wysokim jest do bani. Jestem tu tylko dla żarcia i znajomych.
Do łazienki tędy?
Jodi, chcę byś czuła się normalna.
Czy nie rozumiesz,
że wszystkie twoje próby sprawiają, że czuję się jak jeszcze większe dziwadło?
ZAKAZ WSTĘPU
Operacja zmniejszenia wzrostu.
Zobaczmy.
Kosztuje 150 tysięcy dolarów.
„Ale znam kogoś, kto zrobi to taniej.
Proces rekonwalescencji był długi i bolesny,
ale gdy stanęłam na nogi, było warto”.
Czemu nie mogłam być normalna?
NIEZNANY NUMER
- Słucham? - Cześć Jodi, tu Stig ze szkoły.
Wiesz co, Schnipper?
Wybrałeś zły dzień, żeby ze mną zadrzeć, czaisz?
Gdy tylko cię zobaczę, wezmę moje wielkie buty
i z całej siły kopnę cię w klejnoty.
Rozumiesz?
Moje wielkie stopy plus twoje maleńkie jaja równa się ból.
I jeszcze...
To naprawdę Stig...
co nie?
Tak.
Strasznie cię przepraszam. Ja...
Myślałam, że jesteś kimś innym.
Nie szkodzi.
Nie przeszkadzam? Chciałem tylko zapytać...
czy nie wpadłabyś dziś do mnie, że obejrzeć musical?
O mój Boże.
Jodi?
Cześć.
Jak leci?
Kto tam z tobą jest?
Zaczekaj!
Wybacz, to tylko...
mój partner do gry, Shoshi z Okinawy.
Cześć.
Wyglądam dziwacznie, co?
- Pójdę już. - Co?
Skąd, nie wyglądasz dziwacznie, tylko...
Wyglądasz przepięknie.
- Naprawdę? - Tak...
Jestem w szoku, że tak się wystroiłaś.
Cześć, Jodi.
O rety.
Cześć.
Dzięki, że przyszłaś.
Dzięki za zaproszenie.
Wejdź.
Pa, Dunk.
Ale to było niezręczne.
Nikt cię nie pytał.
Oglądacie to?
No tak.
Głuptas ze mnie.
Salsa.
Zapomniałem.
Zaraz wracam.
Przepraszam.
To nic.
Widzę tu wiele składników,
które mógłbym wykorzystać do zrobienia smoothie.
Owoce i takie tam.
Byłem dziś na siłce, więc dodam białko w proszku.
Przyda się.
Najpierw masa...
Nie chce nas zostawić.
Na to wygląda.
Może zapytam go, czy chciałby...
To chyba dobry pomysł.
Dunkers.
Co?
- Co tam? - Obejrzysz z nami?
Nie chciałbym... No dobra.
Świetny pomysł!
Czas na przytulanki?
No jasne.
Wybacz.
To może...
I już.
Tak lepiej.
To...
gdzie twoja dziewczyna?
Na imprezie.
Chyba.
No i...
tylko ty chciałaś oglądać musical.
No tak.
Jest taka ładna...
Kimmy.
Ale czasem brakuje jej pewności siebie.
- Naprawdę? - Tak.
Odkąd zobaczyła nas razem, zasypuje mnie pytaniami.
„Czy to naprawdę był przypadek?
Podoba ci się?”.
Kimmy Stitcher nie czuje się zagrożona nikim ani niczym.
A na pewno nie mną.
Ale dlaczego nie?
Bo nie ma żadnego powodu.
Przecież Kimmy jest idealna.
A ja jestem taka.
Poważnie? Świetnie jest być wysokim.
Tak, jeśli jesteś facetem, ale...
gdy jesteś dziewczyną, ludzie widzą tylko twój wzrost.
Ja widzę więcej.
A co widzisz?
Nie wiem.
Nie wysoką dziewczynę.
Tylko dziewczynę.
Bardzo inteligentną, zabawną,
wyjątkową...
piękną dziewczynę.
Przepraszam.
Nie musisz.
Dobry wieczór, siostro.
Co ty masz na sobie?
Allie McKinney, była Miss Florydy,
napisała w swojej autobiografii,
że aby znaleźć idealną suknię, trzeba kupić trzy rozmiary mniejszą
i nosić ją dwie godziny dziennie, aż sama się dopasuje.
Możesz w tym oddychać?
Zapomnijmy o tym, czy...
Nie myśl o tym.
Powiedz mi, co ze Szwedkiem.
Obejrzeliśmy film.
I co?
A potem zaprosił też Dunklemana.
A potem...
nazwał mnie przyjaciółką.
A potem...
pocałowałam go.
Po tym wszystkim
ty pocałowałaś jego?
Kim ty jesteś?
Nie wiem.
Nie chciałam całować cudzego chłopaka, nawet jeśli to chłopak Kimmy, ale...
Nie chcę być kobietą na boku. Jestem dziewczyną.
Sprawa robi się naprawdę paskudna.
Czemu mówisz do okna, a nie do mnie?
To dla nas nowa sytuacja. Jeśli Kimmy się dowie...
To bułeczka?
Nie, to nie jest bułeczka.
Ja tylko...
Uderzyłaś mnie?
Robię tylko to, co mi kazałaś.
Nie sądziłam, że to zrobisz.
- A gdyby został mi ślad? - Dość o tobie.
Mów, jak to cofnąć.
Nie możesz tego cofnąć.
Pocałowałaś go, a on ciebie.
Więc masz u niego szansę.
Możesz wygrać tę wojnę.
Jak generał Custer.
On nie jest tym, za kogo go masz!
Dunkers.
- Nie śpisz? - Co? Nie.
Co jest?
Muszę ci coś wyznać.
Zdradziłem Kimmy.
Z Jodi. Pocałowała mnie.
I ja ją też.
Nie odsunąłem się.
Jestem podły?
Nie.
Ludzie...
To się zdarza. Ludzie popełniają błędy.
Jak było?
Zupełnie inaczej niż z Kimmy.
Było świetnie. Zmysłowo i...
- namiętnie, czułem jej... - Fajnie.
Dość, tyle mi wystarczy.
Co mam zrobić?
No wiesz...
Słuchaj...
Przecież jesteś już...
w jednym związku, więc...
Więc...
Myślę, że powinieneś się skupić na...
pielęgnowaniu, doglądaniu i kontynuowaniu...
tego związku.
A jeśli lubię Jodi bardziej niż Kimmy?
- W porządku? - Tak.
No jasne.
Wiem, że Jodi jest świetna.
I pachnie...
jak deszcz pod koniec sierpnia.
A jej skóra jest jak bita śmietana, ale...
Ty, mój przyjacielu, umawiasz się z najładniejszą,
najbardziej lubianą dziewczyną w szkole.
Jeśli tak dalej pójdzie, zostaniesz królem balu.
A tutaj traktujemy to bardzo poważnie.
No tak.
Niedługo wrócisz do domu
i znów będziesz taki jak ja.
Więc wykorzystaj ten moment.
Możesz być jak Ingvar Krueger.
- Racja. - Właśnie.
Ale jest jeden problem.
Mogę się wciąż przyjaźnić z Jodi?
- Nie mogę? - Cóż...
Myślę, że to da jej złudną nadzieję.
Więc lepiej byłoby zerwać z nią kontakt.
Jak plaster.
Po amerykańsku.
Tak.
No dobra.
Dobrze, że cię mam.
Dzięki za szczerość. Doceniam to.
- Pocałowałaś Stiga? - Może ciszej?
- Czy ja krzyczę? - Tak.
Wybacz, ale to twój pierwszy pocałunek!
Jak było? Opowiadaj.
Było idealnie.
Poza tym, że już ma dziewczynę.
Czy to podłe?
Nie. To ona jest podła.
Nie zasługuje na niego. Ty tak.
I muszę przyznać, że podoba mi się nowa Jodi.
Nowa Jodi?
Jodi, która pokonuje strach i walczy o swoje.
Jodi, która zna swoją wartość.
I słucha własnych rad.
A komu tak poradziłam?
Mnie.
Żebym powiedziała rodzicom, że chcę być projektantką, nie lekarką.
Racja.
Myślisz, że kiedyś mi to wybaczą?
Nie. Dla nich jesteś martwa.
Co ona chce udowodnić?
Że makijaż i fryzura sprawią, że będzie mniej brzydka?
Jest mniej brzydka?
Skąd. Jest wciąż tak samo brzydka, no nie?
Kłamiesz.
No dobra. Spójrz na nią.
Jest taka pewna siebie i czuje się ze sobą dobrze.
Jest niezależna i ma fajną fryzurę.
Podoba mi się.
Lepiej uważaj.
To ona powinna uważać.
Idzie.
Czemu nie odpisywałeś mi na SMS-y?
To dość zabawna sprawa.
Mój telefon był wyłączony.
Znaczy wyciszony.
Nie, chyba się zepsuł.
Dunkers! Mamy tu miejsce.
Nie trzeba. Usiądę...
Nie, chodź tutaj. No już.
Dobra.
To mój współlokator, Dunkers.
Nazywam się Dunkleman.
I jestem jego gospodarzem, nie współlokatorem.
Gospodarzem! Dobry żart.
Dunkers jest zabawny. Umie naśladować ludzi.
Co takiego?
- Chyba... - Gordona Ramsaya?
- Ja nie... - Zobaczmy!
- Jest świetny. - Jasne.
Ten indyk jest niedopieczony. I gdzie jest sos?
Zaczekaj. Masz, weź to.
- Sushi? - Tak.
Moja ślepa babcia zrobiłaby lepsze sushi!
- Zrób kanapkę. - Nie wiesz...
Uwielbiam to.
- Czym jesteś? - Nie wiem!
Kanapką z idiotą!
Zrób Kevina Harta!
No jasne.
W Szwecji go uwielbiają.
No dobra, dobra!
Kevin tak robi, no nie?
McConaughey też, ale Kevin był pierwszy.
Podchodzisz, a on wtedy...
Co ja paczę?
Nie wiem.
Jesz ciasteczka od Glutio? Smakują jak trociny.
Nie mogę jeść glutenu, a chcę coś przekąsić.
Może spróbujesz tych?
- Nie jesz glutenu? - Od 2012 roku.
Nie wierzę, że są bez glutenu.
- Kto je robi? - Girls Gone Vegan.
Zabiorę cię.
Jak żyłem bez ciebie?
- To było do ciastka. - No jasne.
Dla ciebie.
Nie jestem już dość fajna, żeby z tobą zjeść?
Ja tylko...
Stig mnie zaprosił i nie mogłem odmówić.
Mówił ci ostatnio coś o mnie?
- Niby co? - Nie wiem.
Wciąż mnie unika, a spędziliśmy miły wieczór.
- Na pewno. - Słucham?
Co? Nic.
Coś ci powiedział. Co?
- Nie wiem. - Stój, mówię do ciebie.
Co ci powiedział?
- Mówił, że się całowaliście. - Co?
Ale on jest zajęty. Znajdź kogoś innego.
- Kogoś wolnego. - Co mówił?
Że nie wie, czy woli ciebie, czy Kimmy.
Tak mówił? I co?
Zasugerowałem mu, że powinien się skupić na związku z Kimmy.
Jesteś po stronie Kimmy? Przyjaźnisz się ze mną.
- No właśnie. - Ale nikt inny nie może mnie mieć?
Nie schlebiaj sobie.
Mam randkę z Liz w piekarni.
Wspaniały początek historii miłosnej.
Wiedz, że mi na tobie zależy.
Nie chcę, żeby ktoś cię zranił.
Co ci się stało?
Rowery są do bani.
Możemy chwilę pogadać?
Jasne. Wejdź.
To...
Co jest?
Chciałam cię przeprosić za to, że cię pocałowałam.
- To nic. - Nie.
Nieprawda. Masz dziewczynę, a ja ci się narzuciłam.
Pewnie dlatego mnie dziś olałeś.
- Nie wiedziałem, co powiedzieć. - Nie musisz nic mówić.
Najlepiej, jeśli nadal będziesz mnie olewać.
Serio?
Czemu?
Bo inaczej wciąż będę liczyć na szczęśliwe zakończenie,
które może zdarzyć się tylko w filmie z aktorką poniżej 180 cm.
Chciałbym chociaż wciąż być twoim przyjacielem.
Jasne, przyjaźń.
Zapomnijmy o pocałunku, jakby nic się nie stało.
- Możemy tak zrobić? - No jasne.
- Świetnie. - Racja.
Czad.
Piąteczka.
Piątunia.
I jak to się skończyło?
Trochę się poobijał,
ale nie gadamy ze sobą.
- To wasza pierwsza kłótnia? - Chyba tak.
Nawet nie podrywał mnie na powitanie.
A co ze Stigiem?
Nic.
Podjął decyzję.
Znajdziesz innego.
No cóż.
Od początku nie było nam to pisane.
Zapomnij o tym. Zatańczmy.
Jodi.
Chodź tutaj.
Nie.
Jeśli nie zatańczysz z orkiestrą, będziesz mieć pecha.
Zaryzykuję.
Jodi.
Mam sprawę.
- O co chodzi? - O chłopaka.
Ponoć bardzo mu się podobasz.
- Nie chciałam... - Schnipperowi.
Co?
Leci na ciebie.
Wychodzimy grupą w piątek, chodź z nami.
Tym razem się nie nabiorę.
To nie żart. Kazał mi cię zaprosić.
Czemu mam ci uwierzyć?
Nie zawsze byłam dla ciebie miła, ale chcę ci to jakoś wynagrodzić.
Ciao.
Czego chciała?
Zaprosiła mnie na piątek.
- Czemu? - Bo podobam się Schnipperowi.
- Nabiera cię. - Też tak myślałam.
Ale to brzmiało szczerze.
Chyba śnisz.
Bo nie mogę podobać się Schnipperowi?
Tak.
Wciąż się z ciebie śmieje.
Niby czemu miałabyś się z nim umówić?
Może jeśli Stig zobaczy mnie z kimś innym, zrozumie swój błąd.
W piątek miałyśmy iść na koncert.
Na pewno znajdziesz kogoś innego.
Więc teraz mnie zbywasz?
Czemu robisz z tego taką aferę?
A czemu ty szalejesz z powodu gościa, którego podobno odpuściłaś?
Brak ci pewności siebie?
Jeśli nie chcesz mnie wspierać, zachowaj te uwagi dla siebie.
Nie martw się, tak zrobię.
Witajcie...
w Maison Voodoo.
To tutaj...
ja i mój klan zostaliśmy zamordowani...
poprzedniej nocy.
Macie dokładnie godzinę...
By znaleźć wskazówki i zabójcę, bla, bla.
Znamy to. Wpuść nas.
I tak mi za to zapłacą.
Zaczekajcie.
Gdzie się spotykamy przed tegorocznym balem?
Moja mama wyjeżdża w ten weekend na obóz jogi,
więc możemy spotkać się u mnie.
Serio? Doskonale.
- Impreza u Dunklemana! - Spotkanie.
- Impreza! - Spotkanie!
- Spotkanie. - Impreza!
Słyszeliście mnie, prawda?
- To impreza. - Spot... Halo?
Co?
No dobrze.
Wskazówka jest na górze.
Chodź ze mną, Stiguś.
Od kiedy urządzasz spotkania i imprezy?
Od kiedy popularne dzieciaki tego ode mnie oczekują.
- Szczęściarz z ciebie. - Dzięki.
Zmęczyłam się. Czas na przerwę.
Zostało nam 12 minut.
Wystarczy.
I jesteśmy tu sami.
Wykorzystajmy to.
No dobra.
Nie mogę.
Czemu? Ładna z was para.
Pójdę już.
Nie tędy.
Ani tędy.
- Przecież miałaś iść. - Próbuję.
- Dzięki, że przyszłaś. - Jasne.
Co jest tak ważne, że musimy być sami?
Pamiętasz nasz plan, by zapomnieć o tamtym pocałunku?
Tak.
Nie podoba mi się.
Obmyśliliśmy naprawdę okropny plan.
Pocałowałaś Schnippera...
To już się więcej nie zdarzy.
Chciałam, żebyś był zazdrosny.
Udało się.
Więc to był genialny plan.
Posłuchaj...
Zerwę z Kimmy, żebyśmy mogli być razem.
Pomyślałem, że zrobię to wieczorem i...
może potem się spotkamy?
Dziś nie mogę.
Moja siostra ma konkurs.
Jasne.
Chyba że chcesz pójść tam ze mną.
Jako twój chłopak?
Tak.
Z chęcią.
A potem pójdziemy na imprezę.
Ale mam warunek.
Pójdziesz ze mną...
na bal maturalny?
Oczywiście.
Więc Stig przyjdzie z tobą
- i zaprosił cię na bal? - Tak.
A do tego zerwie z Kimmy, żeby być z tobą?
Źle się z tym czuję, ale...
tak.
Co jest?
Nic. Zupełnie nic.
Po prostu...
Sama nie wiem.
Było fajnie, gdy mnie potrzebowałaś.
Pewnie więcej się to nie zdarzy.
Jak to?
Aż do teraz nigdy nie potrzebowałaś mojej pomocy.
Chciałam z tobą rozmawiać o różnych rzeczach, ale...
W czym problem?
Sama nie wiem...
Byłaś zajęta konkursami
i uznałam, że masz mnie gdzieś.
Jesteś ważniejsza...
niż jakaś głupia korona.
Więc chyba jeszcze przyjdę do ciebie po radę.
Do kogo innego miałabym pójść?
Jesteś moją starszą siostrą.
A ty moją dużą młodszą siostrą.
Właśnie.
Gdzie on jest?
Spóźnia się, jak widać.
- Ale przyjdzie? - Tak.
Wybacz. Po prostu bardzo chcemy go poznać.
Tylko mnie nie ośmieszcie.
Nigdy.
Zamierzam ją ośmieszyć.
Ja też!
Panie i panowie, oto kandydatki na Miss Louisiany.
KONKURS TRWA OD 30 MINUT.
GDZIE JESTEŚ?
Panna Harper Kreyman!
Gdybym miała zmienić świat na lepsze,
wykorzystałabym moje umiejętności hotelarskie.
Najważniejsze jest spełnianie i przekraczanie...
oczekiwań gości.
Czy nie byłoby wspaniale,
gdybyśmy mogli spełnić i przekroczyć oczekiwania gości...
w obecnym konflikcie na Bliskim Wschodzie?
Dziękuję.
Dobrze ci tak, Miss Shreveport!
Zamorduję tego chłopaka.
Przestań.
Mówię poważnie. Rozjadę go.
Pójdziesz siedzieć.
No to odsiedzę wyrok jak mężczyzna, bo nikt nie będzie wystawiał mojej córki!
Patrz na drogę!
Nikt!
Jodi.
Wybacz. Mogę się wytłumaczyć?
- Słucham. - Cały dzień pomagałem Dunkersowi.
A potem przyszli ludzie
i nagle zrobiło się zamieszanie.
Straciłem poczucie czasu. Przepraszam.
No dobra, ale...
gadałeś już z Kimmy?
Zamierzałem, ale wciąż ktoś z nią rozmawiał.
A chciałem to zrobić na osobności.
Robimy selfie, Stig.
- Może być? - Tak!
Dobra, na razie.
- Co? - Nie zerwiesz z Kimmy.
Nigdy.
Czemu tak mówisz?
Bo podoba ci się popularność.
O wiele bardziej niż bycie ze mną, więc...
Nie, Jodi.
Daj spokój. Wróć.
Chodź tutaj, Stig. Coś ci pokażę.
Masz partnerkę na bal?
Nie.
Chcesz iść ze mną?
Tak.
Ale nie.
Chcę i nie.
Jak to? Myślałam, że mnie lubisz.
Lubię, ale...
kocham...
kogoś innego.
Wiem.
- Co? - Tak.
Widzę, jak patrzysz na Jodi.
Dlaczego nie jesteście razem?
Chyba nie jestem w jej typie.
Więc chcesz do końca życia czekać, aż to się zmieni?
Jeśli tak trzeba, to chyba tak.
Jasne.
Pewnie mnie nienawidzisz.
Jest mi smutno.
Ale cię nie nienawidzę.
Twoich obrazów już tak.
Są okropne.
Jodi?
W porządku?
Nie martw się.
Nie chcę cię zdenerwować. Po prostu...
Wiedz, że cię kocham.
I...
Możesz na mnie liczyć, dobrze?
Skrzat i słonecznik.
Klasyka.
Boże!
Co tu robisz?
Harper mnie wpuściła.
Żebyś wszedł do środka,
a nie dotykał moich włosów, gdy śpię.
Od kiedy znasz karate?
Mama zapisała mnie na kurs, gdy w okolicy grasował morderca.
Co tu robisz?
I co ci się stało w oko?
Sprawy przybrały wczoraj dziwaczny obrót i się przewróciłem.
Ale to nic.
- Boli cię? - Nie...
Nie aż tak.
Mama spytała mnie o to samo,
gdy wróciła wcześniej z wyjazdu i dała mi szlaban za imprezę.
- Więc... - Kurczę.
Więc...
nie mogę iść na bal.
Przepraszam.
Nie masz żadnego powodu, by mnie przepraszać.
Nie byłem ostatnio zbyt dobrym przyjacielem.
I przepraszam.
Ale mam prezent.
Być może...
ci to jakoś wynagrodzi.
Nic więcej nie powiem. Otwórz go.
Ładne pudełko.
Otwórz.
Wysokie obcasy.
Kupiłem je w specjalnym sklepie dla drag queen.
To świetne miejsce.
I dali mi kartę lojalnościową, dziesiąta para gratis.
Są piękne. Dziękuję.
Ale nigdy ich nie włożę.
Ale je zachowaj. Na wszelki wypadek.
Czemu?
Dobrze, że pytasz. Nakreślę ci to.
- Tylko nie... - Posłuchaj.
Jesteśmy trzy lata starsi.
Studiujesz...
na jakimś dobrym uniwersytecie, na przykład Notre Dame.
I...
spotykasz kogoś...
wyższego od ciebie
i bardzo miłego...
I podobasz mu się, bo...
jesteś taka dobra.
Bo zawsze siadasz obok kierowców Ubera,
żeby nie czuli się samotni i...
nie znosisz rodzynek, a lubisz płatki z rodzynkami.
Co nie ma sensu.
Ale może mu się to podoba.
I zaprasza cię na randkę.
Chcesz ubrać szpilki.
Więc idziesz na zakupy, ale sklepy są zamknięte z powodu śnieżycy.
Więc przypominasz sobie tę chwilę.
Myślisz: „Trzeba było zachować te buty od Dunklemana”.
Z facetem pewnie by ci nie wyszło.
- Fakt. - Ale wyglądałabyś świetnie.
Dzięki.
Nie ma za co.
TU LIZ. MUSISZ COŚ ZOBACZYĆ.
Szalona impreza, co nie, Dunkleman?
Nagrywam to dla ciebie jako przypomnienie,
gdybyś chciał urządzić kolejną imprezę.
Stig.
O czym rozmawialiście z Jodi w kuchni?
Wyglądało poważnie.
Zadrwiłem z niej.
I dlatego była na mnie zła.
Co zrobiłeś?
Mówiła mi wcześniej,
że wyszła z escape roomu, bo nie chciała mnie widzieć z kimś innym.
Więc poniekąd wyznała, że jest we mnie zakochana.
Co?
Wyznała ci miłość? Ale żenada.
Ja jej nie kocham.
Nie chciała się odczepić,
więc powiedziałem jej, że spotkamy się dziś wieczorem.
Ale ją wystawiłem.
- O rety! - Tak trzymać!
Sauvage, brachu.
Dunkers!
Co ty...?
Sauvage, brachu.
- Co ty...? - Dunkers.
O co ci chodzi, Dunkers?
O ciebie.
Gdy cię poznałem, byłeś miłym gościem.
A teraz jesteś dupkiem.
Oczerniasz Jodi przy wszystkich,
ale na osobności wyznałeś mi, że ją kochasz.
A przecież ty nic o niej nie wiesz.
Kiedy ma urodziny? Znasz jej drugie imię i kolor jej oczu?
- Zielony. - Nie, niebieski.
Jodi ma tyle do zaoferowania. To najlepsza osoba, jaką znam.
Pewnie nawet nie wiesz, że czyta listę 100 najlepszych książek.
Bawi mnie, że uważasz się za lepszego od niej.
Nie możecie się z nią równać.
Jest lepsza niż wy wszyscy razem wzięci.
Jest też wyższa niż my wszyscy.
Dunkers!
Boże, Dunkers!
Chłopaki, przestańcie!
No już! Dajcie spokój!
Chłopaki! Dość!
No dobrze, moi drodzy.
To moment, na który czekaliście.
Rozstrzygnięcie konkursu na króla i królową balu maturalnego.
Powitajcie osobę, która ogłosi zwycięzców,
absolwentkę naszego liceum i nową Miss Louisiany,
Harper Kreyman.
Dziękuję, uczniowie. Witajcie.
Wygląda pan fantastycznie, dyrektorze.
Schudł pan? Jaki jest pana sekret?
Obgadamy to.
Nie przedłużajmy, czas ogłosić króla i królową balu.
Dziękuję.
Zwyciężają...
Na pewno?
- Tak mówili. - Jasne.
Kimmy Stitcher i Stig Mohlin.
Dziękuję bardzo!
Dziękuję!
Dzięki. Kto by się spodziewał?
Dziękuję wszystkim!
Stiguś, udało nam się!
Co jest?
Mam tego dość.
Czego?
Tego.
I tego.
Czemu?
Popełniłem błąd.
Bycie Ingvarem Kruegerem nie było tak fajne, jak myślałem.
Co to znaczy?
Nieważne.
To dlatego, że lubisz Jodi?
Możesz mi wyjaśnić, co takiego w niej widzisz?
Mogę prosić o uwagę?
Cześć, jestem Jodi.
Może znacie mnie...
jako Amazonkę, Godzillę,
Wielkoluda lub jako jakieś inne...
przezwisko, które mi nadaliście.
Rozumiem to.
Jestem strasznie wysoka i zmagam się z moim wzrostem...
przez całe życie.
On...
mnie określał.
Ale chyba czas stworzyć nową definicję.
- Mogę? - Harper.
- To moja chwila. - Słówko.
No jasne.
Jestem kimś więcej niż tylko wysoką dziewczyną.
Jestem siostrą.
Przyjaciółką.
Zwykle dobrą, ale czasem kiepską.
Wybacz.
Jestem inteligentna i zabawna.
I popełniłam kilka błędów.
Pocałowałam chłopaka, który jest w związku.
Co?
I żałuję.
To był błąd.
Gram na pianinie
i jestem w tym naprawdę dobra.
Bycie wysokim jest częścią mnie, a ja lubię siebie.
Wy też powinniście się polubić.
Jesteśmy tego warci.
I gdy to zrozumiemy, nikt nam tego nie odbierze.
Więc śmiejcie się ze mnie dalej.
Przezywajcie i pytajcie: „Jak pogoda na górze?”.
Wytrzymam to.
Bo pogoda na górze jest świetna.
Jodi!
Było jak w twojej wizji?
Nawet lepiej.
Muszę iść.
Zaczekaj!
Czekaj.
Tak mi przykro.
Przepraszam za wszystko.
- Dzięki. - To była piękna przemowa.
Dzięki, że mi to mówisz.
Zerwałem z Kimmy.
W końcu.
Słuchaj...
Czy jest jakaś szansa, żebyśmy zaczęli od nowa?
Proszę.
Chętnie zacznę od nowa.
Ale nie z tobą.
Czemu skłamałeś na temat swojego oka?
To nie było ważne.
Ale przecież...
obroniłeś mój honor i dostałeś za to z pięści.
No cóż.
Chyba właśnie tak było.
Co?
Nic.
Nanoszę w myślach poprawki do mojej listy cech idealnego chłopaka.
Przekroczyłem 50%?
I to o wiele.
Jedyną przeszkodą pozostaje ta dziwna skrzynka na mleko.
Czemu po prostu nie spakujesz rzeczy do plecaka?
Jak wszyscy.
Bo wiedziałem, że pewnego dnia będzie mi potrzebna.
Chciałem być gotowy.
Gotowy na co?
Na to.
Za krótkie rączki walizek na kółkach,
stopy wystające poza każde łóżko, w którym spałam,
brak miejsca w samolocie...
Wszyscy mamy coś, co chcielibyśmy w sobie zmienić.
Ale nie mamy nad tym kontroli.
Mamy wpływ tylko na to, jak sobie z tym radzimy.
Według mnie mamy dwie opcje.
Możemy się nie wychylać lub iść z podniesioną głową.
Napisy: Marta Racka