NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Potwory – stworzenia, które walczyły z bogami u boku olbrzymów.
Najsłynniejsze z nich to wąż Jormungand, wilk Fenrir oraz Garm, pies piekieł.
Notatka.
Nie wiem, co wczoraj zaszło.
Coś mi podali.
Co było w miodzie?
Nie panowałem nad sobą.
Co zobaczyłem w lustrze?
Vidar, nie.
Tak.
Rada wojenna.
Tak bez wojny?
Kogoś takiego jak on nie było od tysiąca lat.
Nie wiesz, czym jest.
Ale wiemy, że potrafi więcej niż ludzie.
Pochodzi ze starego świata.
- Jest jednym z nich? - To niemożliwe.
Wszyscy zginęli.
To była chaotyczna bitwa.
Od tamtej pory nie spotkaliśmy nikogo jak my.
Wrócili.
Trzeba podjąć kroki.
Wszyscy patrzą nam na ręce.
Najpierw ustalmy, kim i czym jest.
Topór czeka. Wybierz stronę.
Jak ostatnim razem.
Jeśli to jeden z nas, to jest naszym sojusznikiem.
Proponuję się tego dowiedzieć,
nim wyruszymy na wojnę.
To tylko chłopak, Vidar.
ODCINEK 4: GINNUNGAGAP
I jak było? Jak żyją?
Nieźle.
Wystawnie.
To szósty lub piąty najbogatszy ród w kraju.
Rozmawiamy o kolacji.
Było wielu gości?
Tylko my.
Co jest?
Musiałem odetchnąć.
Było oficjalnie czy raczej luźno?
Ran jest dość sztywna.
Dobrze się bawiliście?
Tak.
I tak się dowie.
Trochę się wczoraj upiłem.
Trochę się upiłem.
Piłeś?
Częstowali nas winem, nalewkami, szampanem i…
Miodem.
- Miodem? Co? - Mamo.
Oni są otwarci.
To, że mieszkają na wsi, nie oznacza…
Magne mógł wypić kapkę za dużo.
Miód.
Mitologia nordycka.
LICEUM W EDDZIE
Turid?
Byłyśmy umówione?
Powinnyśmy porozmawiać.
Mam pytanie.
Upiliście wczoraj Magnego?
Nie, sam się upił.
Podaliście alkohol do kolacji?
Lampkę wina do posiłku, owszem.
A szampana i tequilę?
- Nie, to… - I miód!
Podawanie alkoholu nieletnim jest nielegalne.
Z drugiej strony to dobrze,
że spróbowali alkoholu pod kontrolą.
Zajmij się edukacją Magnego,
a ja będę go wychowywać.
Do tej pory dobrze mi szło.
Czyżby?
Parę tygodni temu siedziałaś przede mną
i mówiłaś, jak źle sobie radzisz.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Magne to mój syn. Dobrze go znam.
Jest uprzejmy i ma dobre serce.
Nie doceniasz go.
Zrobiła mi pani coś, gdy przyjechaliśmy.
To zawsze w tobie było.
Ja tylko otworzyłam ci oczy.
Co się dzieje?
Wczoraj spojrzałem w lustro.
Nie wyglądałem jak ja.
Raczej jak…
Thor?
- Nie jestem Thorem. - Magne.
Ludzie zawsze lękali się mroku,
brutalnych sił natury i niesprawiedliwości.
Dostrzegłeś szansę, by to zmienić.
To od twoich czynów zależy, co się stanie.
Olbrzymi nadal istnieją.
Niszczą świat, a ludzie mogą tylko się przyglądać.
Nikt nie stawił im czoła.
Jak dotąd.
Gry.
Co się stało?
Pisałem do ciebie. Nie dostałaś SMS-ów?
Dostałam, ale uznałam, że powinieneś wziąć się za inną.
Zaczekaj.
Nie zareagowałeś,
gdy robili ze mnie idiotkę.
Wkrótce mamy tradycyjną wycieczkę w góry.
Trzy dni w dziczy z pełnym ekwipunkiem.
Wybierzemy się na górę zwaną…
Ginnungagap.
Kto mi powie, co oznacza ta nazwa?
Aicha.
Zgodnie z podaniami wikingów
jest to miejsce, w którym chłód spotyka się z gorącem.
- Miejsce stworzenia świata. - Tak!
Doskonale.
Kto zasiedlił tę ziemię?
Bogowie i olbrzymi.
Zgadza się. Gdybyś się zgłosił, dostałbyś dziesięć punktów.
Bogowie i olbrzymi.
Znamy historię Thora, którego olbrzymi poddali próbie,
podając mu miód.
Ale kim byli olbrzymi?
Hilde.
Czymś jak trolle? Czarnymi charakterami?
Nie, to zbyt subiektywne.
Przez długi czas uważano ich za bogów.
Czczono ich, składano im ofiary.
Nawet z żywych zwierząt.
Aż samozwańczy bogowie zepchnęli ich na bok.
Zgadza się.
Ale czy było coś…
albo ktoś, kogo olbrzymi się bali?
To były najgorętsze hity popołudnia
sponsorowane przez Jutul Industries.
- Cześć. - Dzień dobry.
Trzy podwójne cheeseburgery,
jeden z dodatkowym burgerem i serem
i dużą porcją bekonu.
I pół kurczaka z rożna.
Do tego trzy razy duże frytki i trzy razy colę.
Czyli to, co zwykle.
Dziękuję.
Cześć.
Cześć. Jak się trzymasz?
Cóż…
Radzę sobie. Chyba.
Ponoć czeka was wycieczka.
Tak, w góry.
Dasz sobie radę?
Cóż, będzie…
Często zabierałem tam Isolde, gdy była mała,
więc wrócą wspomnienia.
Mieliśmy swoje tajne miejsca.
Będzie okropnie.
- Pójdziemy do mnie popracować? - Jasne.
Magne!
Sprawdziłam te próbki krwi.
Miałeś rację. To nie ta sama krew.
Ta z przodu należała do Isolde.
A na kapturze?
Do zwierzęcia.
Pomożesz mi przeczytać resztę?
Dzień dobry.
Proszę o uwagę.
Od dziś mamy w klasie nową uczennicę.
- Ta młoda, piękna dama… - Iman.
Tak. Mamy miejsce po…
Znasz Aichę?
Niby skąd?
Tam mamy wolne miejsce,
możesz je zająć,
- nowa… - Iman.
Właśnie. Iman.
Dziś omówimy główne argumenty waszych prac.
Grupami.
- Gry i Magne, wy pierwsi. - Dobrze.
Choć w Norwegi istnieją demokratyczne instytucje i tradycje,
nadal to korporacje i zyski
w największym stopniu kierują społeczeństwem.
Na przykład małe miasteczko może być w pełni zależne od firmy,
która tworzy miejsca pracy…
Znowu to samo? Wina bogatych?
Wiesz, że mamy tu problem z zanieczyszczeniami?
Nikt nic z tym nie robi.
Spuszczano groźne odpady,
a burmistrz ściska dłoń waszego ojca na okładce broszury powitalnej.
Mogę?
W pewnym sensie masz rację.
Ale nam chodzi o postęp. On zawsze był niebezpieczny.
Gdy było nam zimno, rozpaliliśmy ogień.
Czasami płonęły domy, czasem całe wsie,
ale nie cofamy się do czasów bez ognia.
A samochody?
Setki ofiar wypadków. Co roku!
Samochody są coraz bezpieczniejsze, nikt nie wraca do powozów.
Wiesz, że ludzie chorują?
Przez was po ulicach chodzą bezrobotni, a wy macie to gdzieś!
Wiem.
To ich wkład w postęp. Ktoś musi napędzać zmiany.
Mój ojciec przez was choruje!
Macie to gdzieś. Grosza nie dostaliśmy.
Więc chodzi o twojego ojca?
Przejdźmy do kolejnej grupy.
Aicha, czy mogłabyś…
- Tak. - Świetnie.
Cześć, Magne.
Głodny?
- Myślałem, że przyjaźnisz się z Gry. - Nie wstawiłbyś się za rodziną?
Gotowi na wycieczkę?
Kręci mnie sranie do dziury i kąpanie się w przeręblu.
Nie ma mrozu.
Współpracownicy ojca załatwiają nam najlepszy sprzęt.
Wpadnijcie, to coś wam damy, żebyście to przeżyli.
- Wszystko nowe? - Tak.
Wpadnijcie po szkole, coś ogarniemy.
Jasne.
Skoczysz mi po wodę gazowaną?
Jasne.
Ale jedna dla mnie, bogaczko.
Rozumiesz, co mówię?
Posługujesz się pradawną mową?
Spróbujemy wieczorem.
Mój misiaczek.
Uroczy, prawda?
- Uwielbia słodycze. - Lubisz słodycze?
Ile ma lat?
Nie pamiętam. Mamy go od dawna.
Najnowsze i najlepsze.
O rany.
- Po prostu nam je dacie? - Jasne.
Gdzie Magne?
Powiedział, że niczego nie chce.
Miał ważniejsze sprawy.
Nieźle.
Nie wiem, co mam powiedzieć.
Mówiłeś, że masz nowe dowody, ale…
To krew Isolde.
A to…
To krew zwierzęcia.
Pachnie zupełnie inaczej.
Gdy się wspinaliśmy, nie miała zakrwawionej kurtki.
Mogła ją zdjąć i położyć na ziemi.
- Nie dziwi to pana? - Nie.
Nic z tym nie zrobimy?
Nie powiemy policji?
Zapomnij o tej kurtce.
Proszę cię.
Jak poszło?
Nie przyszedł.
- Nie mówiłem? - Zadaje sporo pytań.
Nadal bada śmierć Isolde.
Trzeba było go zabić.
Nie ryzykować.
Tu jest pełno ciekawskich ludzi.
- Dwoje z nich już nie żyje. - Nie zrobimy tego tutaj.
Jedziesz na wycieczkę. Dołączę.
Porozmawiam z nim.
Jeśli będzie trzeba,
zrobimy to tam.
Na wycieczkach zdarzają się wypadki.
Najpierw to przegłosujemy.
Gadasz jak polityk.
Zawsze dostosowywałam się do epoki. Ty też powinieneś.
A jednak kąpiesz się w mleku.
Marnujemy tylko czas.
Wszędzie musi być ta cholerna równość.
Niedługo będę musiał pytać żonę o zgodę,
by ją posiąść.
Byłoby ciekawie.
Gdy dostanę kasę, kupię ci ubrania.
Znalazłem wszystko na strychu.
Skąd to buchnąłeś?
Jutulowie mi dali.
- Mają tego za dużo. - Przyjmiesz to?
Mamy być biedni, ale dumni?
Mogłeś iść ze mną.
Niczego od nich nie wezmę.
Na razie.
Miło zobaczyć ten plecak.
Należał do taty.
Znalazłem też jego śpiwór i nóż.
Uważaj na siebie.
Pamiętaj, co ustaliliśmy.
- Żadnych wypadków. - Wiem.
- Pa. - Baw się dobrze.
Strasznie szybko chodzisz.
Tak?
No.
Ja mam niezłą kondycję, ale…
To inni się ślimaczą.
To oni?
Tak. Hilde, Dagny, Saxa i Ida.
Ja widzę tylko kropki.
Bez okularów widzę lepiej.
W takim razie…
co tam leci?
Myszołów włochaty.
- Ma coś w oku. - Jasne.
Martwy renifer.
Gdzie?
Tam.
- Sprawdzimy to? - Ja już nie schodzę.
- Chodź. - Poszukam obozu.
Na pewno?
Tak, stąd trafię.
W razie czego mnie znajdziesz.
Dalej, panie Laurits.
- Dalej. - Wybierz kogoś.
Musisz wybrać Jenny.
- Weź Jenny. - Wybierz Iman, żebyśmy…
Gra pan w butelkę?
- Nie jesteście za starzy? - Gdzie tam.
Jesteśmy ciekawi, o kim pan myśli.
Sądzę, że wiecie.
Idę się przejść.
Na razie.
Teraz Ola.
To tak nie działa.
Magne!
Wybieram cię.
Zadamy ci pytanie.
- Musisz odpowiedzieć szczerze. - Spoko.
Chcę wiedzieć,
co czujesz do Gry.
Nie znam piękniejszej i milszej osoby.
Zakochałeś się czy co?
Nie mów tak przy wszystkich.
Dlaczego?
Bo się odsłaniasz.
Wykorzystają to przeciw tobie.
- Ale to prawda. - Magne…
Wybacz, jeśli pomyślałeś, że…
Być może odbierasz pewne rzeczy…
powierzchownie.
Nie, to moja wina. Przepraszam.
Zależy mi na tobie i cię lubię, ale…
nie w tym sensie.
I chyba zakochałam się we Fjorze.
Powinieneś wiedzieć.
Cześć, Magne.
- Co pan tu robi? - Chyba nie wracasz?
Być może.
Widział pan Erika?
Potrzebował chwili dla siebie.
Nie był tu od wypadku.
Pomożesz mi z posiłkiem?
Odłóż plecak, porozmawiamy.
Śmiało!
Cudowny zapach dzikiej zwierzyny.
Spróbujesz?
Potnij na małe kawałki.
Co tu robisz?
- Chciałem cię zobaczyć. - Po to szedłeś taki kawał?
- Tak. - Może chciałam pobyć sama.
Idź sobie.
Wiesz, że mi się podobasz?
Naprawdę.
Możesz mieć każdą. Czemu ja?
Przez twój charakter.
Jesteś odważna i uparta.
Zrobimy coś fajnego?
Chodź.
No chodź.
- Co będziemy robić? - Latać na paralotni.
Ze szczytu Ginnungagap.
Lećmy w tandemie, będę sterował.
Nic ci nie będzie.
Zaufaj mi.
Udziec jest najdelikatniejszy.
Ale szczerze mówiąc…
wolę serce.
Widziałem martwego renifera.
Ktoś wyrwał mu serce.
Znasz się na tym. Umiesz używać noża.
Pamiętasz starą krainę?
Bitwę.
Ostatnią, wielką bitwę.
Dźwięk rogu, który wzywał do boju.
Rozumiesz pradawną mowę?
Tak.
Rozumiem.
Nie unikniesz sprawiedliwości.
Laurits?
- Gdzie Gry? - Z Fjorem.
A co on tu robi?
Nie wiem.
Zabrał ją i poszli tam.
Latać na paralotni.
Ona już wybrała.
Spoko.
- Co robisz? - To plecak Magnego.
Miałem rację. Zagraża nam.
Znalazł renifera i kto wie co jeszcze.
To on rzucił tym młotem.
Od początku chce nas dopaść.
Trym!
Szukaj.
Stań się tym, czym byłeś. Wykonaj swoją misję.
Zabij go.
Twoje badanie wody.
Więc to tutaj.
Ukryłaś go w naszym miejscu.
Ciekawska jesteś. Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Po co wam w kuchni kawał drewna z powbijanymi nożami?
To nie mój pomysł.
Wiesz, w czym problem? Nie w tym, że to dziwne.
Ostrzy nie da się doczyścić.
- Fakt. - To wkurza.
- Nie myślałam o tym. - Okropne.
Tragiczny pomysł.
Tata chciał być kreatywny.
- Ale wygląda fajnie. - Tak?
Dzięki, powiem mu.
Wypiłam o kieliszek za dużo.
Która godzina?
Hej.
Wiem, że nie czujesz do mnie tego, co ja do ciebie.
Ale będę czekał, ile będzie trzeba.
Odwieźć cię?
Trym!
Nie wolno ci tu wchodzić.
Rozumiesz?
Musisz to zapamiętać.
Mój Boże.
Co się stało?
Napisy: Konrad Szabowicz