JARNSAXA: KOCHANKA THORA I OLBRZYMKA, Z KTÓRĄ MIAŁ SYNA.
Tak do mnie mówisz?
Grozisz mi?
Tak do mnie mówisz?
- Cześć. Przeszkadzam? - Nie.
Wiesz, gdzie jest Laurits? Nie wrócił do domu.
Może sypia w Jutulheimie. Nie wiem.
Bo wiesz… Zwykle ktoś prowadzi pannę młodą do ołtarza.
A skoro dziadek nie żyje, a Laurits nie popiera tego ślubu,
pomyślałam sobie… że może ty byś mnie poprowadził?
Pewnie, że tak.
Kochany jesteś. Dziękuję.
- Chcesz smoothie? - Tak.
- Zamkniesz drzwi? - Jasne.
ODCINEK 2: DOPÓKI ŚMIERĆ NAS NIE ROZŁĄCZY
EDDA GRILL
- Proszę bardzo. - Dzięki.
I to, co zwykle. Oczywiście na koszt firmy.
- Dzięki. - Czemu nie musi płacić?
Rodzina Jutulów to nasi przyjaciele.
Sądzę, że rodzina Jutulów chce zapłacić.
Mam rację? Fjor?
- Nie trzeba. - Ależ tak.
Nie.
W porządku.
Nie.
Mam tylko tyle.
- Nie mogę… - Proszę wziąć.
To napiwek.
Zasłużył pan.
Fjor.
Następnym razem skorzystaj z parkingu.
Tak jak wszyscy.
I płać za swoje jedzenie.
Rozumiesz?
Tak.
Miłego dnia.
Tak…
Już…
Co jest?
No już, już.
Dobra, masz!
Nie tylko ty jesteś głodny.
Mamusia wykorzystała limit na karcie.
Wybacz, maleńki.
Hej…
Mamusia znajdzie ci coś do jedzenia.
Do zobaczenia.
Spójrzmy na współczesne miasta.
Naukowcy twierdzą, że otwarte przestrzenie…
Dzień dobry.
Chciałam poinformować, że niedługo dostaniecie oceny końcowe.
Serwer padł przez awarię zasilania,
ale e-maile wkrótce do was dotrą.
Oby trafiły do spamu.
Dla ciebie to byłoby spełnienie marzeń.
Twoje oceny sięgnęły dna.
Spędzaj więcej czasu na nauce, a mniej w Edda Grill.
Na czym skończyliśmy?
- Cześć, Magne. - Cześć.
- Tak nie można. - Jak?
Myślisz, że możesz mówić do ludzi, jak ci się podoba.
Upokorzyłaś uczennicę przed całą klasą.
Czasy, kiedy mogłaś to robić, dobiegły końca.
Jeden rzut…
i będziesz…
Masz rację. Popełniłam błąd. W porządku?
Tak po prostu?
Zatrucie wody pitnej też było zwykłym błędem?
A to, co spotkało Isolde?
Co spotkało Marit?
Co mam zrobić?
To, co należy.
Przeprosisz.
Nie mnie.
Cześć. Miło cię widzieć.
- Nie było cię tu od miesięcy. - Ano nie.
Nie.
Co u Mortena?
U Mortena?
Nie wiem. Nie jesteśmy już razem.
- Co tam masz? - Jedzenie.
Na projekt o marnowaniu żywności.
No bo…
wiele osób nie ma co jeść.
Dla nich to byłaby uczta.
Aha.
- Tak myślisz? - Tak, spójrz.
To na przykład… nie jest zbyt świeże.
- Nie. - Ale…
O, mam.
Z tym wszystko jest okej.
- Fakt. - No i…
Nie powinno się tego wyrzucać.
Ale następnym razem nie musisz wchodzić.
Możesz zabierać śmieci, kiedy zechcesz.
- Dobra… - Nie o to chodzi!
Śmieci muszą zostać na zewnątrz,
ale ty zawsze możesz wpaść.
Tak?
To cześć.
Cześć.
- Wszystko gra? - Tak.
Mogę wpaść o 19. Przygotujemy się razem.
- Reszta przyjdzie o 21 albo 22. - Spoko.
- Kupisz mi alkohol? - Jasne.
Wystarczy wino.
Czas na modne spóźnienie minął parę godzin temu.
Musiałem wynieść się z domu.
Mam trochę kłopotów.
Będziesz to jeść? Bo jeśli nie, to chętnie wezmę.
Bierz.
Dzięki.
Posłuchaj, Ada…
Chciałam przeprosić za to, co powiedziałam wcześniej.
To było niemiłe. Popełniłam błąd.
W porządku.
Co to było?
Miałeś z tym coś wspólnego?
Nic a nic.
- Nie? - Nie.
Cześć, Magne.
Signy.
- Nie miałaś jechać na wymianę? - Tak.
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
Potrzebowałam zmiany. Ty chyba rozumiesz.
Czułam, że nie wykorzystuję swojego potencjału.
Spójrzmy na wyniki kwartalne.
Mamy od 12% do 15% wolnych mocy przerobowych.
Jakiś komentarz?
Nie, kontynuuj.
Przeczytałeś raport, który ci wysłałem?
Powinniśmy przyjrzeć się naszym wolnym mocom przerobowym.
Vidar mawiał, że ostatnia korona generuje największe zyski.
Przepraszam, że przeszkadzam. To Marianne, nowa w księgowości.
Pracuje przy mnie.
- Odd Moland. - Marianne Hansen. Miło mi.
- Dzień dobry. - Marianne Hansen.
- Cieszę się na współpracę. - A to dlaczego?
Wiele słyszałam o panu i o firmie.
Co konkretnie?
Na pewno same dobre rzeczy.
Chwileczkę.
Powinniśmy się dowiedzieć, co słyszała.
Prawda?
Wiesz, co tu produkujemy?
Tak, metal.
- Metal? To niezbyt konkretne. - I…
Produkujemy tytan.
Wspaniale. Dzięki za przypomnienie.
Jak można wcale się nie przygotować?
Kto tam?
To ja, Turid. Mama Lauritsa.
- Jest z tobą Magne? - Nie, przyszłam sama.
- Hej. - Cześć.
Ja tylko przyniosłam…
No proszę!
Rany.
Przyniosłam torbę Lauritsa.
Wyniósł się tak nagle. A próżniak z niego, więc uznałam…
Wszystko tu jest.
- Jak to? - Przekażesz mu ją?
Zaniesiesz mu do pokoju?
On nie ma tu pokoju.
- Nie? - Nie ma go tu.
Magne twierdzi, że poszedł do was.
Magne tu jest? Czeka w aucie?
Mówię o Lauritsie, tym młodszym.
- No tak. - Wiesz, gdzie się podział?
Nie odbiera telefonu. Zaczął nazywać siebie Jutulem.
Magne poczuł się urażony. Jest wściekły.
Aha.
Magne musi ochłonąć.
Krótka rozłąka dobrze im zrobi.
Tak.
Rozumiem.
Wiesz co?
Pozdrów Magnego. A Lauritsowi przekaż, że może tu przychodzić, kiedy zechce.
- Znajdę mu ładny pokój. - Nie mogę się do niego dodzwonić.
- Cieszymy się na wasz ślub. - Ja też.
Pozdrów Magnego i pogratuluj mu świetnych ocen.
- Słucham? - Ma wspaniałe wyniki.
PODSUMOWANIE – EWALUACJA
Ryż szkodzi ptakom.
66, 67, 68, 6…
Zrobimy 75. Tyle wystarczy.
Lauritsa nie było w Jutulheimie. Nie odbiera telefonu.
Może przesadzam, ale chciałabym wiedzieć, gdzie jest.
Widziałem go dziś w szkole. Pewnie nocuje u kogoś znajomego.
Magne, zadzwonisz do niego?
Ran prosiła, by mu przekazać, że jest mile widziany.
Nie. Nie będę się w to mieszał.
Musisz się pogodzić z tym, że brat ma dwie rodziny.
Było miło, starają się. Ran nawet poprosiła,
żeby pogratulować ci ocen.
Ma tupet.
Nie dostanę dobrych ocen.
- Wysłali już wyniki? - Zerknę.
Wspaniale!
Co masz?
Fantastycznie. Czwórka z historii!
Same czwórki i piątki.
Erik, dziękuję, że mu pomogłeś!
Wspaniałe wyniki. Gratulacje!
Dzięki.
Co sądzisz o tych ocenach?
Nigdy takich nie miałeś.
Na pewno są twoje?
To musi być jakaś pomyłka albo…
Może dostałeś wyniki kogoś innego.
- Możliwe. - Na pewno nie są twoje, Magne.
Lepiej pogadaj z dyrektorką.
Ani myślę.
Nie będę z nią gadał.
To ma jakiś związek z sytuacją na korytarzu?
Jaką? Z Ran?
Nie.
- Obawiasz się czegoś? - Co masz na myśli?
Dlaczego nosisz w plecaku wielki młot?
Czujesz, że musisz się przed czymś chronić?
- To nic takiego. - Martwię się.
Niepotrzebnie.
Traktujesz ten młot jak swoje dziecko.
- To nic takiego. - Widzę, że…
Signy! Nic się nie dzieje.
To nie twoja sprawa.
Dobra.
To nie moja sprawa?
Więc śpij dziś sam.
Przynosi ten młot do szkoły. Grozi mi nim.
Nagle zdałam sobie sprawę…
że wszystko może się skończyć, ot tak.
Rozumiesz?
Nie czułam się tak od ponad tysiąca lat.
Rany. Sporo tych emocji.
Po co ci e-papieros?
Rozumiesz, że możemy zginąć?
Tak, dlatego chcę się go pozbyć.
Zamknij drzwi na klucz.
Ciężki dzień?
Musiałem wstać o 7.30.
Raniutko. Chcesz się zamienić?
A zajmiesz się Magnem? Zachowuje się jak glina.
Groził mi dziś w szkole. Coś okropnego.
Przestańcie się nad sobą użalać.
Po prostu grajcie w jego grę.
Bądźcie mili, a straci czujność.
Tak właśnie robię. Wystawiłam mu dobre oceny.
Niedorzecznie dobre. Liczę, że się zadowoli.
I powiedziałam Turid, że Laurits może tu mieszkać.
Żeby Magne się nie wściekał.
Świetnie.
Więc…
zamierzasz uwieść Magnego?
Omamisz go, a potem odbierzesz mu młot?
- Tak. - Zawsze ma go przy sobie.
- Pilnuje go. - Ale nie wtedy, gdy śpi.
- Poświęcę się. - Rozumiem.
Zabujałaś się.
Tylko ja sądzę, że to kiepski plan?
Może i kiepski, ale lepszego nie mamy.
Twój plan z Lauritsem i wężem nie za dobrze się sprawdza.
Czyż nie?
Proszę bardzo. Jedna dla ciebie.
I jedna dla mnie.
Jedna dla ciebie.
I jedna dla mnie.
A ty dokąd?
Tutaj mieszkasz?
Z Magnem nie mogę, więc…
U was też nie jestem mile widziany.
- Co robisz? - Jem.
Jesz? Karmisz go kanapkami z masłem orzechowym?
Tylko to mam.
Chcę zobaczyć, jak duży urósł. Pokaż mi.
On nie wynurzy się na zawołanie.
Jest nieśmiały. Musi zaufać…
To nie jest zwierzątko domowe.
To Wąż Midgardu. Ma atakować i zabijać ludzi.
Musisz go szkolić.
Szkolić? Na ludziach?
- Oszalałeś? - Taki jest cel jego istnienia.
A kto powołał go do życia?
Hej. Tak tu sobie stoisz z młotem?
Tak.
Coś nie tak z Signy? Wyglądała na zdenerwowaną.
Wszystko gra. Co tam?
Znalazłam stary garnitur taty. Babcia go zatrzymała.
Pomyślałam, że możesz go włożyć na ślub.
Nosisz teraz ten sam rozmiar co tata.
Jest trochę…
- staroświecki. - Niekoniecznie.
Styl vintage jest teraz w modzie.
- Ma dziurę. - Zaszyję.
A może kupimy nowy?
I tak mamy dużo wydatków.
A ja zarabiam teraz mniej niż w Jutul Industries.
To nie w porządku, że nie wypłacili ci pieniędzy.
To nic. Poradzimy sobie.
Masz do nich prawo, mimo że cię zwolnili.
To już stare dzieje. Zszyję ci go.
Ran?
Widziałem oceny Magnego.
- Aha. - Nie rozumiem.
Nie wystawiłem mu czwórki, tylko dwójkę.
Rozmawiałem z Idą. Ona też nie wystawiła mu piątki.
- Nie. - Więc…
- Magne wiele przeszedł. - Wiem o tym.
Nawet ty potraktowałeś go nieetycznie. Zasługuje, by dać mu szansę.
- Ale nie możemy… - Erik.
To tylko cyferka.
LICEUM W EDDZIE
Mam lekcję.
No dobrze.
Widzieliście dokument Davida Attenborough o zmianie klimatu
i straszliwym zagrożeniu, jakie stanowi dla naszej planety.
Najpierw skupimy się na przekazie,
jaki wysyła nam twórca filmu.
Omówicie to w grupach. Już was podzieliłam.
Saxa…
i Magne.
Pracujecie razem. A co do reszty,
możecie pracować razem w ławkach albo się wymieszać,
jak wolicie.
Do roboty.
Przyniosłeś młot?
Wiem, że tak.
Czy to nie szaleństwo, że masz taką moc?
Owszem.
Dlaczego nie drżysz ze strachu, jak reszta rodziny?
Może i drżę.
Ale sądzę też, że to fascynujące.
Że możecie zginąć?
Nie. Że wreszcie znalazłam kogoś równego sobie.
- Hej. - Cześć.
Pracujemy w grupach.
Jasne.
Spoko.
Chciałam przeprosić, że wczoraj tak wyszłam.
Nie chciałam cię zranić.
- Nie tak łatwo to zrobić. - No tak.
- Pogadamy później? - Spoko.
Też tego próbowałam.
Związków z ludźmi.
Bywa całkiem miło, choć są krusi i śmiertelni.
Tyle że nie możesz jej powiedzieć, co czujesz albo co myślisz.
Wiesz o tym.
I ta wiedza cię męczy.
- Nie. - Sądzę, że tak.
Ona nigdy nie pozna cię do końca.
Nie widzisz, że to wbrew naturze?
A jeśli się kochamy?
To pięknie.
A ona jest słodka i nawet ładniutka.
To typ wyluzowanej artystki.
Ale kiedy za 60 lat pochowasz ją jako pomarszczoną staruszkę,
sam nadal będziesz młody, silny i przystojny.
Wtedy pogadamy.
Bo jak ja, będziesz żył wiecznie.
Nie, nie przeczytałem tego głupiego raportu, Greg.
Tak, ale to nie jest moja odpowiedzialność.
Nie jest. Powiedz mu, żeby do mnie nie wydzwaniał.
Są dokumenty i…
Nora, mogłabyś…
Przepraszam, myślałam, że…
Chciałam tylko posprzątać.
Mogę oddzwonić?
Już, już…
Został cały kawałek ciasta.
Ktoś nie miał ochoty.
Może ty chcesz?
Lubisz ciasto?
Zjadasz resztki po spotkaniach?
Tak?
Weźmiesz sobie ten kawałek?
Weź go.
Zjedz.
Smacznego.
Musimy pomówić o twoim tonie.
Marianne jest nowa. Daj jej szansę.
- Spytałem tylko, czy lubi ciasto. - Nie rób tego.
Chcesz się szarpać z jej związkiem zawodowym?
Oni zwracają uwagę, jak przełożeni traktują swoje podwładne.
A ona miała łzy w oczach. Podobno przez ciebie poczuła się gruba.
Jeśli masz jakieś zastrzeżenia, przyjdź z nimi do mnie.
A Marianne zostaw w spokoju.
- Zgoda. - Dobrze.
Tak?
Masz chwilę?
Mam się bać o posadę?
Nie.
To sprawa osobista.
Mam…
nagłą potrzebę, z którą mógłbyś mi pomóc.
- Tak? - Jako terapeuta.
Jasne.
Pewnie, siadaj.
A więc…
Nie wiem, od czego zacząć.
Właściwie to mam kilka problemów.
Liczę, że mi z nimi pomożesz.
Nie ma sprawy.
- To zostanie między nami? - Oczywiście.
Dobrze.
Gnębi mnie nieopanowany lęk przed śmiercią.
Odkąd ktoś mi zagroził.
Rozumiem.
To był jeden z naszych uczniów.
Ten, który zabił mi męża.
To wcale nie był zawał, ale nie chcę mieszać w sprawę policji.
Tak czy inaczej, usiłuję sobie z tym poradzić.
Wystawiłam mu lepsze oceny, żeby przestał grozić mnie i mojej rodzinie
niebezpieczną bronią, którą cały czas nosi przy sobie.
Czuję też, że moje dzieci są mi obce.
Może dlatego, że nie są moje. Ale o tym nikt nie może się dowiedzieć.
Sama nie wiem, ale…
No tak…
To od czego zaczniemy?
- Każdy schodzi nam z drogi. - Nie mnie.
Nie lekceważ siebie.
Będą cię szanować, gdy zobaczą, kim jesteś.
Tutaj nikomu nie mogę tego pokazać.
To niemożliwe.
Mój świat różni się od twojego.
Twoja rodzina jest bogata i potężna. Moja nie.
Mama pracuje w sklepie.
Bo ją zwolniliście.
A w czym pójdę na jej ślub?
W starym garniturze taty.
Sama widzisz.
Wiem, że jesteśmy wam coś winni.
Moim zdaniem to oburzające, że Fjor zwolnił twoją mamę.
Wiedz o tym.
Pozwól, że trochę ci pomogę.
- Co to? - Moja karta firmowa.
Kup sobie nowy garnitur.
Mogę z niej korzystać?
Hej.
- Cześć. - Praca skończona?
Tak.
- Idziemy na randkę? - Nic o tym nie wiem.
- Poróbmy coś razem. - Dobra.
Jej też kup coś ładnego. Porządny prezent.
Miłej zabawy.
- O czym ona mówiła? - Nie wiem.
Wiesz już, co włożysz w sobotę?
- Jeszcze nie. - Nie?
Poprawimy rękawy i spódnicę.
Mogę znaleźć pasujący krawat.
- Poszukać? - Tak, poproszę.
Wiem, że ci się podoba, ale chyba do mnie nie pasuje.
Wyglądasz ślicznie.
Dwa tysiące koron to dużo jak za sukienkę, i to na jeden raz.
Mogę poszukać czegoś nieco tańszego.
Na pewno mam coś w domu. Może tak będzie lepiej?
Sądzisz, że mnie nie stać?
Skąd, ale…
A może chcę zostawić tu fortunę?
Co…
Nie twoja sprawa, co kupuję. Jak masz na imię?
- William. - William.
Na kiedy te poprawki?
Na jutro, po 12.
- Czym będzie płatność? - Kartą.
- Proszę, William. - Dziękuję.
To było niemiłe.
Przepraszam, ale to nie pańska karta. Należy do Saxy Jutul.
Do Saxy?
To nic.
- Dała ci swoją kartę? - Tak.
- A więc o tym mówiła. - To nieważne.
Nieważne?
To karta firmowa, więc muszę zadzwonić i potwierdzić.
Dobrze.
Nie złość się. Ona chce tylko pomóc.
Czuje, że jest nam to winna.
To ty się na to zgodziłeś.
Ja nie chcę żadnych długów u Saxy.
- Jest pan pewien? - Na karcie jest nazwa firmy.
To raczej niemożliwe.
Należy do Saxy Jutul.
Dobrze, chwileczkę. Fjor?
Sprzedawca twierdzi, że ktoś chce zapłacić kartą firmową Saxy.
Może ty z nim pomów.
Przepraszam, mam Fjora Jutula na linii.
Nie może się dodzwonić do siostry
i nie rozumie, czemu ma pan jej kartę.
- Cześć. - Co zrobiłeś Saksie?
Nic. Po prostu uznała, że jest nam coś winna.
Bo zwolniliście moją mamę.
Ale to ty jesteś nam dłużny.
Jak to?
Ty ją zwolniłeś.
- Chcesz ciuchy w ramach rekompensaty? - Tak.
Tak.
To sprawiedliwe.
Właściwe.
Jeśli to jakiś problem, mogę się do ciebie pofatygować.
Nie trzeba. Daj mi tego sprzedawcę.
Czyli co?
- Odrzucasz mój prezent? - Nie jest od ciebie, tylko od Saxy.
To wszystko jest jakieś dziwne. Ty jesteś jakiś inny.
Inny?
Nie rozumiesz, że nie chcę dłużej być mięczakiem?
Nie pojmujesz tego?
Słyszysz, co mówisz?
Nie chcę się kłócić w sklepie.
Moje oceny nie były dla ciebie dość dobre.
Nie o to chodziło.
- Po prostu nie były prawdziwe. - Mój prezent też cię nie zadowala.
Co się z tobą dzieje?
Signy…
Sądzę, że jesteś zazdrosna o Saxę.
Nie poznaję cię.
Nie poznajesz?
Muszę pomyśleć. Dajmy sobie czas.
Marianne?
Muszę cię przeprosić.
Byłem niemiły.
Nie ma sprawy. Wszystko w porządku.
Nie, nie jest w porządku.
Wiem, że nie jest ci łatwo.
Przepraszam.
Może moglibyśmy zacząć od nowa?
To bardzo miłe. Dziękuję.
Zgoda.
Może podwiozę cię do domu?
Nie mogę przyjąć takiej przysługi.
Ależ możesz.
Pojedziemy malowniczą trasą.
Pokażę ci pewne miejsce.
- Jest bardzo ładne. - W porządku.
Na koszt firmy.
O ile pozdrowisz ode mnie brata.
Dzięki za spotkanie.
Pamiętasz, jak złapałeś za nóż, sądząc, że chcę cię zabić?
Tak. Wtedy się ciebie bałem.
I słusznie.
Byłeś tylko małym, niepewnym, dyslektycznym chłopcem.
Ale zmieniłeś się.
Możesz być, kim zechcesz…
o ile sobie na to pozwolisz.
Teraz mamy do siebie szacunek.
Rozumiemy się.
Wiesz dlaczego?
Bo jesteśmy tacy sami.
Jak tu wszedłeś?
Jestem królem wśród bogów.
No i drzwi były otwarte.
Czego chcesz?
Dowiedzieć się, co z tobą.
Zacząłeś się umawiać z olbrzymkami?
- O co ci chodzi? - Co masz w plecaku?
Daruj sobie.
Posłuchaj mnie.
To najpotężniejsza broń świata.
A ty wymachujesz nią niczym tanim scyzorykiem.
Sam mi kazałeś.
- Nagle zmieniłeś zdanie? - Nie używasz młota, by walczyć ze złem.
Skąd wiesz? Dokładnie to robię.
Nie. Zachłysnąłeś się jego mocą i używasz jej, by zastraszyć innych.
Muszą zrozumieć, kto tu rządzi.
W tej chwili…
- przemawia przez ciebie młot. - Młot przemawia…
Młot tobą zawładnął, Magne. Wykorzystuje cię.
Grozisz mi?
Tak do mnie mówisz w moim domu?
Grozisz mi?
Magne…
Grozisz mi?
Gdzie jesteś?
Wtargnąłeś do mojego domu.
Wynoś się. I zabierz swoją cholerną kulę.
Zabieraj ją!
Dobrze.
Spóźniają się.
Dostałam wiadomość od Nory, że nasza nowa pracownica nie żyje.
Marianne. Z twojego biura.
Policja znalazła jej okaleczone ciało.
To okropne. Mój Boże.
Niezbyt siebie lubiła, więc może to i dobrze.
Jeśli masz z tym coś wspólnego…
Coś ty zrobił?
Przepraszam, czy mogę…
Cześć.
Nie, nie, przepraszam.
Udajmy, że mnie tu nie było.
Magnego nie ma, a miał mnie poprowadzić do ołtarza.
Nie wiem, co robić. Mam pójść sama?
Ja cię poprowadzę.
Nie, ja to zrobię.
Moi umiłowani.
Droga Turid, drogi Eriku.
Zebraliśmy się dziś tutaj, aby świętować miłość
tych dwojga wspaniałych ludzi.
Wybacz spóźnienie, braciszku.
Napisy: Lidia Bogucka