Uwaga załoga lotu,
proszę wznowić odliczanie i przygotować start.
- LTS? - Gotowi.
- TTC? - Gotowi.
- CBC? - Gotowi do startu.
BTC.
BTC, zespół gotowy? Proszę potwierdzić.
Potwierdzam, jesteśmy gotowi.
- Przyjąłem. OPS? - Jesteśmy gotowi.
- Elektryka? - Gotowi.
- SRO? - SRO gotowe do startu.
- Kontrola? - Gotowi
- Tito? - Zimorodek gotowy do startu.
- Dowódca misji? - Gotowa.
Dowódco Barnett, w imieniu ekipy Hyperiona
i milionów ludzi na całym świecie: życzymy powodzenia
i do zobaczenia za dwa lata.
Dziękuję, Jim. Podziękowania dla ekipy startowej
i uczestników programu MTS.
Załoga gotowa do startu.
Przyjąłem. Automatyczna sekwencja startowa.
Startujemy za 15 sekund. Czekajcie na odliczanie.
Dziesięć, dziewięć, osiem…
Główny silnik uruchomiony.
Trzy, dwa, jeden, zero.
Pierwszy etap odłączania za trzy, dwa, jeden.
Przerwa.
Manewr obrotu, MTS.
Spodziewana poprawa łączności, MTS.
Przyjęłam. Potwierdzam.
Rozpoczynamy drugi etap odłączania.
Przyjęłam, drugi etap odłączania.
Wysokość lotu 70 kilometrów.
Przebyta odległość 170 kilometrów.
Hyperion, słaby ciąg głównych silników.
- Przyjąłem, słaby ciąg silników. - Dobry odczyt.
Zaczekaj. Analizujemy lot.
Opuśćcie osłony.
Osiągnęliśmy „punkt bez powrotu” za liną oceanu.
Przerwać misję?
TRYB PRZERWANIA PROMU
Hyperion?
Powrót negatywny.
Mamy dość paliwa.
Powrót negatywny.
Przyjęłam. Powrót negatywny.
Wchodzicie na marsjańską orbitę transferową.
Finalna kontrola systemu.
Gotowi?
Tak jest.
Przyjęłam. Gotowi na orbitalne przyspieszenie.
Przyjąłem. Bawcie się dobrze.
Wejście na orbitę za trzy, dwa, jeden.
Powrót negatywny, MTS.
Maksymalne ciśnienie dynamiczne.
Wyłączenie głównego silnika za trzy, dwa, jeden.
Gotowe.
Oto i ona.
MTS, przygotowujemy odłączenie Zimorodka.
Przyjęłam. Odłączenie Zimorodka.
Odłączenie prawidłowe.
Zimorodek został automatycznie zadokowany.
- Wchodzimy w tryb kołowania. - Przyjąłem.
MTS, aktualna prędkość zbliżania się?
Prędkość w normie. Pięć centymetrów na sekundę.
MTS wszedł w swobodny dryft.
Chwila wytchnienia.
Wirowanie grawitacyjne. Hyperion, przygotujcie się.
Sztuczna grawitacja rośnie.
Pięciokrotność przyspieszenia ziemskiego.
Wysuwanie złączy.
Aktywacja paneli słonecznych.
Maksymalny obrót grawitacyjny.
Dobra. Wyciągamy wtyczki.
Dzięki za start, Jim. Do zobaczenia przy pierwszej kontroli.
Co to było?
Coś niesamowitego!
Jasne.
- Jak się czujesz? - Dobrze. Wszystko dobrze.
Idziemy.
- Wezmę to. - Dzięki.
O Boże.
Zoe, weź to. David, zacznij z tyłu.
- To? - Tak jest.
- Będę w tylnym skrzydle. - Przyjęłam.
- Hej. - Hej.
Jak się czujesz?
- Potrzebujesz czegoś? - Poradzę sobie.
Chcesz piwo?
Jak miło.
To ci pomoże.
Dzięki, Zo.
Bez jaj, Zo.
Co?
- Serio? - Co ty? Ja nie...
Jak jej na to pozwolili?
Nie mam u nich żadnych znajomości, więc nie wiem...
Zmarnowałaś na to 800 gramów osobistego sprzętu?
- Przecież ty nie dbasz o rywalizację. - Nie. Ale ty, David.
Łatwo cię wrobić.
Spoko.
Pięć godzin minęło,
jeszcze dwa lata.
Jako twój lekarz każę ci to wypić.
ROZPOCZNIJ POŁĄCZENIE
ŁĄCZY SIĘ
„Stosowany”?
- To brytyjski angielski. - Tak?
- Jak wyglądam? - Pięknie.
Poważnie. To ważna sprawa.
Dobrze wyglądasz. Naprawdę dobrze.
Świetnie.
Tak. Słyszymy was doskonale.
Witamy na pokładzie MTS-42.
Tak. Udało się.
Przy stracie małe perturbacje mogą się zdarzyć,
ale dzięki przygotowaniu i kompetencji naszej ekipy naziemnej
mieliśmy łagodne rendez-vous z MTS Cycler.
Zgadza się.
To słodko-gorzkie uczucie.
Miałam zaszczyt uczestniczyć dotychczas w dwóch misjach.
Teraz pracuję z wyjątkowo utalentowaną ekipą
na trzeciej, ostatniej misji.
Minęło dopiero kilka godzin, ale to już zmieniło moje życie.
Bardzo się cieszę, że tu jestem.
Nie przypuszczałam, że tak się stanie.
Planowałam swoją karierę na Ziemi.
Życie płata nam niespodzianki.
Tak, zgłosiłam się do programu,
bo sądziłam, że będzie zabawnie dostać kosza od Hyperiona.
Ale teraz wiem, że to jedna z tych rzadkich okazji,
które mogą nadać mojemu życiu najwyższy sens.
Eksploracja kosmosu to źródło
wielkich zdobyczy medycyny,
które znajdują zastosowanie na Ziemi.
Start był niesamowitym przeżyciem.
Trochę mi zajmie przyzwyczajenie się do sztucznej grawitacji.
Dwa lata to długa rozłąka z żoną,
ale ta misja to moja życiowa szansa.
Cieszę się, że żona mnie wspiera.
Moje badania są ważne
dla umożliwienia i stałego utrzymania życia na Marsie.
Stawiamy pierwsze kroki, by Mars stał się naszym drugim domem.
Nie. Skądże.
Spośród tysięcy kandydatur
studentów i profesorów z całego świata
tych dwoje zdecydowanie się wyróżniło.
Całkowicie ufam ich umiejętnościom i przygotowaniu.
Wiem, że poradzą sobie z każdym wyzwaniem.
POCHŁANIACZ CO2
Cholera.
Niech to!
Dowódco!
Jasny gwint.
- Co się stało? - Podnieście go!
Co się dzieje?
Podnieście go!
- Jest żywy? - Podciągnij go.
Podnieście go.
Starczy. Przenieśmy go do gabinetu.
Mam go.
Gotowy? Na trzy!
- Tutaj? - Tak.
Tak jest dobrze.
- Kto to, do cholery, jest? - No już.
David, włóż rękawiczki.
Tak jest.
Przytrzymaj to. Trzymaj tak blisko, jak się da.
Nieźle.
Tak jest dobrze.
Uszkodzenie modułu funkcjonalnego.
Spora ilość atmosferycznego tlenu ulotniła się z MTS.
W kadłubie jest wyrwa. Rozumiesz mnie?
To dobrze.
Hej, Jim.
Kto jest na moim statku?
Tak. Nadal nieprzytomny, ale czy on jakoś nam zagraża?
Powinniśmy go obezwładnić albo…
Myślisz, że się obudzi?
Dziwi mnie, że nadal żyje.
Nazywa się Michael Adams.
Wiedzą tylko, że należał do załogi startowej.
- Jak mogli go przeoczyć? - Sprawdzają to.
Nie popełniamy takich błędów.
- Zakradł się tu celowo? - Hyperion jeszcze nie wie.
Jak dajesz radę nie krzyczeć z bólu?
To boli.
To poważna kontuzja.
Jak długo?
Zanim się zagoi? Co najmniej sześć tygodni.
OSTRZEŻENIE
Stężenie CO2 wzrosło o 2%.
Dlaczego?
Padł pochłaniacz.
Wyłączyliśmy cały moduł funkcjonalny, w tym podtrzymywanie życia.
Zacznijmy od pojemników z wodorotlenkiem litu.
Zrozumiałem.
Maski tlenowe w siłowni też są podłączone do pochłaniacza CO2.
Lepiej zrezygnujmy z ćwiczeń, zanim nie znajdziemy rozwiązania.
- Przyjąłem. - Zrozumiano.
Możemy zaczynać.
OSTRZEŻENIE
Czy ktoś spoza Hyperiona o tym wie?
Jeszcze nie.
To tylko kwestia czasu.
Cholera.
Rany!
Hej. Siadaj.
- Lecimy? - Siadaj.
- Lecimy? - Siadaj, bo zemdlejesz.
- Czy... - Nic ci nie jest.
- Lecimy? - Nic cie nie jest. Jesteś bezpieczny.
- Jesteś bezpieczny. Jest dobrze. Dowódco! - Nie. Lecimy?
Głębokie oddechy. Oddychaj.
Wdychaj nosem, wydychaj ustami.
Tak jak ja. Super. Michael?
Michael, prawda? Jestem Zoe. Lekarka.
Skup się na spowolnieniu oddechu.
Tylko powoli. Dobrze? Sprawdzę szwy.
- Dobrze? - Jakie szwy?
- Spokojnie. - Co?
Zraniłeś się w bok podczas startu.
Tak dobrze? Tylko zerknę. Gotowy? Wszystko w porządku.
Dobrze.
Świetnie.
Ok. Jest dobrze.
Spokojnie i powoli. Zwolnij tętno.
- Zgoda? - Tak.
- Ok. - Świetnie.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Ok. Cześć, Michael. Jestem Marina Barnett.
Dowódca statku. Mogę zadać ci kilka pytań?
Tak. Nie ma sprawy.
- Pracujesz dla Hyperiona? - Tak.
Byłem w obsłudze technicznej startu.
Rozumiem.
Pamiętasz, co się wydarzyło na platformie?
Tak. Byłem…
Byłem…
Montowałem silniki wspomagające drugiej fazy i myślałem…
Myślałem, że jestem przypięty…
- Nie. - Masz wstrząs mózgu. To normalne.
- Jest ok. - Myślałem, że mam pasy.
Nie musisz tego pamiętać.
Jak długo byłem nieprzytomny?
Wystartowaliśmy 12 godzin temu.
Dwanaście godzin.
- Muszę wrócić do siostry. Proszę. - Nie.
- Jest sama. Muszę wrócić. - Michael, rozumiem.
- Ale nie zawrócimy. - Co to znaczy?
- To dwuletnia misja. Proszę. - Rozumiem.
- Muszę wrócić. - Michael, spokojnie.
Lecimy zbyt szybko. Nie mamy paliwa na powrót.
- Muszę wrócić. - Rozumiem, naprawdę.
Zdam raport Hyperionowi. Zaraz wrócę. Dobrze?
Zaraz wracam. Zgoda?
Zaczekaj tutaj.
- Tak, dowódco. - Coś wymyślimy.
Oddychaj głęboko, zanim tego nie wyjaśnimy. Dobrze?
Możesz się na tym skupić? Zwolnij oddech.
Jest stabilny.
Potrzebuje czasu, żeby odpocząć i wszystko przetrawić.
Rozumiem.
- Mogę w czymś pomóc? - Nie trzeba.
Michael.
- Hej. - Hej.
- Pomogę ci. - Dam radę.
- W porządku? - Dzięki.
Usiądź.
- Dobrze? - Tak.
Dam radę. Dzięki.
- Na pewno? - Tak.
Hyperion rozmawiał z twoją siostrą. Ma się dobrze.
Zapewnią jej całodobową opiekę
i pokryją wszelkie wydatki.
Dziękuję.
To dla ciebie. Dowódca misji poda więcej szczegółów jutro,
kiedy połączmy się na żywo, więc...
Dobrze.
Dziękuję.
Przyszedłem tutaj, bo chciałbym coś powiedzieć.
- Mogę? - Oczywiście.
Po pierwsze,
chciałbym przeprosić za moje zachowanie na początku.
Doznałem szoku, kiedy się tu obudziłem.
Dziękuję.
Nie ma za co.
I nie chcę tu siedzieć bezczynnie.
Wiem, że statek jest mały i ze mną będzie jeszcze mniejszy.
Pewnie macie trochę niewdzięcznej roboty. Szybko się uczę.
Mogę robić, co trzeba.
Dziękuję, Michael. Doceniam to.
Czekamy na instrukcje Hyperiona,
ale w międzyczasie, jeśli czujesz się na siłach,
Zoe wprowadzi cię w procedury bezpieczeństwa.
Tak.
Przykro mi, że przegapiłeś filet mignon, ale to też jest pyszne.
Podejrzewamy, że to spaghetti.
Ostrzegam, że Zoe uważa się za pokładowego komika.
Rozumiem.
David Kim, prawda?
- Po prostu David. - Dobrze.
Jeszcze się szkolisz?
Tak. Robię dyplom z inżynierii budowlanej.
Starałeś się dostać na HARP?
Chcę przygotować coś dla następnej misji.
Chyba nie musisz już składać podania.
No tak. Chyba nie.
Na zdrowie. Witamy na MTS-42.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Na zdrowie.
Nie wiem. Nie sądzę, że trafił tu z premedytacją.
Zgoda. To co robimy?
Dajmy mu jakieś zajęcie. Tylko...
chyba nic dla niego nie mam.
Cóż, może pomóc mi wpisywać dane.
Byłoby miło mieć towarzystwo.
Tak, to ma sens.
Co takiego?
Będziesz musiał dzielić z nim zasługi za swoje badania.
- Nie dbam o zasługi, Zo. - Dobra.
Jesteś lepszym człowiekiem niż ja.
To pewne.
- A więc mamy plan? - Mamy plan.
Doskonale.
Postaraj się nie chrapać.
W nocy światła muszą być przyćmione. Procedura oszczędności energii.
Jeśli w jakimś bloku dojdzie do awarii przez pożar lub dekompresję...
Uważaj na głowę!
...musisz zamknąć właz. Pa pa, Davidzie.
To schron przed promieniowaniem magnetycznym.
W razie burzy słonecznej, wejdź tutaj.
Wiem, że miałeś tu przykry start,
ale to moje ulubione miejsce na statku.
Nieźle.
Zdjęcia tego nie oddają.
Nie. Ani trochę.
Jak ma na imię twoja siostra?
Ava.
Masz tylko ją?
Tak.
To jest seria 62.
Seria 62.
Na początek weźmiemy rząd 4.
Rząd 4.
Rząd 4A daje wynik…
10,23.
Sekcja B...
Co?
Przepraszam.
Muszę zapytać...
Słuchaj,
co to ma być?
Czego my słuchamy?
- Nie słuchasz jazzu? - Nie.
Niespecjalnie.
Żona wciągnęła mnie w słuchanie jazzu, teraz sam go uwielbiam.
Sekcja B daje wynik...
2,16.
Dwa przecinek szesnaście.
Badania bywają monotonne.
Zwłaszcza fykologia, ale...
ci faceci trzymają mnie w pionie.
No wiesz: Sanders, Coltrane, Bird.
To jacyś koszykarze czy...
Tak, to koszykarze. Żartuję.
To legendy jazzu z lat 60.
Jasne, wiedziałem. Tylko...
Słyszysz, jaki jest nieprzewidywalny? Ale trzyma się zasad.
Grają razem,
ale czasem któryś z nich odpłynie
w swój mały świat.
O tutaj. Słyszysz?
Nie. Nie słyszę.
- Dobra. - Dla mnie to jest pokręcone.
Za to lubię jazz, że nie jest oczywisty.
Czasem bywa nawet nieprzyjemny.
Ale to czysta ekspresja.
- I zwykle odnajduje balans. - Nieźle. Rozumiem.
No dobrze.
Sekcja C, 9,86.
Jak tam wygląda?
Cała lewa strona się obluzowała.
- Zdejmij pokrywę. - Zrozumiałam.
Ostrożnie.
Przyjęłam.
Cholera.
- Co? - Musiało wystąpić zwarcie.
W warstwie osuszającej?
Właśnie.
Przepaliło cały system.
Zrób zdjęcie.
To wszystko?
KONTROLA MISJI
Hyperion, tu MTS. Odbiór.
Tak. Uszkodzony system podtrzymywania życia.
Przeanalizujcie zdjęcia pochłaniacza CO2.
Jim, musimy go naprawić. To zagrożenie dla całej misji.
Dokładnie. Bez odbioru.
POCHŁANIACZ DWUTLENKU WĘGLA
David, mogę cię prosić?
- Tak. - Michael, załóż skafander Davida.
- Zoe wszystko ci wyjaśni. - Tak. Oczywiście.
Słucham.
Ile tlenu produkuje twoja hodowla?
Jakieś 90 litrów dziennie. Niezbyt wiele.
Dasz radę to zwiększyć do 950?
- 950? - Właśnie.
Nie. Nie z mikrolistkami.
Testujmy produkcję żywności, nie redukcję CO2.
Sadziłam, że to właśnie badasz.
Tak, ale na glonach. Można je otworzyć dopiero na Marsie.
Ile tlenu mogą wyprodukować twoje glony?
Mniej więcej…
taką ilość, o jakiej mówisz,
ale w odpowiednich warunkach,
a potrzebny sprzęt już przetransportowaliśmy na Marsa.
O czym my tu mówimy?
Straciliśmy pochłaniacz CO2?
Jeszcze nie wiemy.
No tak.
A zapasowe zbiorniki?
Mamy ich za mało.
Cholera, nie możesz zupełnie nic zrobić?
Mógłbym hodować glony tutaj,
ale ryzykujemy zniszczenie całej kultury.
No dobrze.
Jeśli użyję połowy glonów,
może zostanie dość dla kultury starterowej na Marsie.
Świetnie. Odłóż wszystko inne i skup się na tym.
Tak jest.
Zajmie mi to trochę czasu.
Przyjęłam.
David?
Zoe i Michael demontują pochłaniacz. Nie muszą o tym wiedzieć.
- Test łączności. - Tak. Słyszę cię.
Kiedy mówię „test łączności”, odpowiadasz „działa”.
Dobrze.
- Test łączności. - Działa.
Otwieram komorę wejściową.
Wszystko tam będzie normalne.
Brakuje powietrza, ale całe reszta jest normalna.
Nie będziemy fruwać, tylko...
- Tak? - Jest ok.
- Tylko czytasz instrukcję. - Jasne.
Co najpierw?
Musisz odkręcić powłokę pochłaniacza.
To te śruby obok.
Co to za urządzenie?
Filtruje dwutlenek węgla z powietrza.
Weź to.
- Gotowy? - Tak.
Do dzieła.
Ostrożnie. Bardzo ostrożnie.
Dobrze.
Nigdy się nie przyzwyczaję do tego, jak niewiele dzieli nas od kosmosu.
Wiem.
Kiedy dodali trzeciego pasażera,
żeby wyrównać masę, zmniejszyli moduł funkcjonalny o 50%
i usunęli warstwę ochronną pancerza.
To mi nie pomoże.
- To fakty. - Nie uspokajasz mnie.
To czyste fakty.
- Wezmę to. - Dobrze.
- Jesteście cali? - Tak.
Dobra. W porządku.
Michael?
Cholera.
Chwilka.
Świetnie.
Dobrze?
Malutkie ukłucie.
Dziękuję.
- To moja praca. - Nie tylko za to.
Sprawiłaś, że czuję się tutaj mile widziany.
Jasne.
Gotowe.
Możesz to zdjąć?
- Koszulkę? - Tak.
- Możesz podnieść rękę? - Tak.
Dziękuję.
Świetnie.
- Jak leci? - Kończymy, ale martwię się.
Martwię się, że uda nam się wyprodukować tylko 500 litrów dziennie.
Doskonale. To połowa potrzebnego tlenu.
Odmrozimy drugą partię glonów.
Musiałbym ściąć mikrolistki.
- Zrób to. - Zaczekaj.
Te algi nie kwitną.
Uzyskam tylko ułamek tego, co osiągnąłbym z odpowiednim sprzętem.
Zużycie drugiej połowy nie oznacza podwojenia produkcji.
Musimy spróbować.
Nie możemy polegać na tej metodzie.
Glony mogą w każdej chwili umrzeć, a ja stracę postawę swojej misji.
Dowódco,
te badania to lata pracy.
Oboje wiemy, jakie to ważne.
Chcemy to zaprzepaścić,
chociaż mamy szansę naprawić pochłaniacz?
Nie mamy szansy.
To złom.
Rozumiem.
Hej, Ava. Mam nadzieję, że dobrze traktujesz ludzi z Hyperiona,
bo podobno załatwili ci mieszkanie bliżej szkoły.
Fajna sprawa.
Wyślij mi parę selfie, jak będziesz mogła.
Naprawdę mi się tu zadomowiłem.
Na początku myślałem, że będę ciężarem
dla załogi i całej misji,
ale znaleźli mi zajęcie.
Przepraszam, że tak wyszło,
ale myślę, że to może okazać się
wspaniałą szansą dla mojej i naszej przyszłości.
Zgadza się. Niestety druga partia się zmarnowała.
Tego się obawiałam.
Jesteś pewien?
Dlaczego nie możemy się tam wspiąć?
Rozumiem, musisz być ze mną szczery.
Czy...
jest szansa, żebym ja zrobiła to zamiast niego?
Hyperion może utrzymać kapsułę na orbicie Marsa
i przysłać pilota z kolonii. Ale jak mam...
Nie możesz wymagać...
No dobrze. Ja...
Musisz przedstawić mi wszystkie opcje.
Każdą alternatywę.
Ja...
Naprawdę...
Trudno mi o tym mówić.
Pochłaniacz CO2 został nieodwracalnie uszkodzony.
Zbiorniki z wodorotlenkiem litu były tylko tymczasowym rozwiązaniem.
Mamy zapas tlenu dla dwóch osób.
Poprosiłam Davida o przyspieszenie badań.
Udało mu się wygenerować tlen dla dodatkowej osoby.
To...
Co takiego?
Nie dolecimy na Marsa z Michaelem na pokładzie.
Udusimy się dwutlenkiem węgla
kilka tygodni przed lądowaniem.
Wiecie, że....
to statek dla dwuosobowej załogi.
Hyperion umożliwił lot trzem pasażerom,
ale nie wytrzyma czterech.
Dobrze. Myślałem o tym.
Wystarczy, że dotrzemy do kolonii na Marsie.
CO2 to nie problem.
Wypuścimy go i obniżymy ciśnienie atmosferyczne.
Potrzebujemy tlenu.
Możemy użyć butli tlenowych albo wody.
Wygenerujemy tlen z tych źródeł.
To nie wystarczy. Zyskamy kilka dni, nie miesiące.
Może bezzałogowa misja zaopatrzeniowa?
Lecimy zbyt szybko.
Zimorodek to największa rakieta, jaką dysponują.
Dobrze, ale mieliśmy na start olbrzymi zbiornik z ciekłym tlenem.
Na pewno coś zostało.
Nie wiemy tego.
Nie zwiniemy złączy z Zimorodkiem na ogonie.
To wejdźmy na górę i sprawdźmy.
Wspiąć się na samą górę?
- To 450 metrów. - Nie byłoby...
Michael był tu przy stracie, więc zużyliśmy więcej tlenu i paliwa.
Ledwie starczyło na dotarcie tutaj.
Wspinaczka tam to ryzyko uszkodzenia paneli słonecznych,
odcięcia zasilania, nawet wypadnięcia ze statku.
Hyperion to sprawdził.
Nie mogę ryzykować waszego życia,
dla ewentualności ocalenia jego.
Musi być jakiś sposób. Cokolwiek.
Słuchajcie, nie pytam was o pomysły.
Cały Hyperion nad tym pracuje.
Chcę was psychicznie przygotować na to, co się stanie.
Ile czasu mu zostało?
Porozmawiam z nim dzisiaj.
- Dam mu kilka dni. - Nie, zaczekaj.
Porozmawiasz z nim?
Co zrobimy? Każemy mu wyskoczyć ze śluzy?
To znaczy... No dobrze.
Ile mamy dokładnie czasu, zanim będzie za późno?
Technicznie rzecz biorąc 20 dni.
Dobrze, wykorzystajmy ten czas.
Musimy założyć marginesu błędu na nieprzewidziane okoliczności.
Margines błędu?
Jaka hipotetyczna sytuacja może być gorsza od tej?
W najgorszym wypadku on umrze, a my razem z nim.
Czemu?
Resztka hodowli glonów wisi na włosku.
Chcesz poświęcić człowieka przez ryzyko...
Zoe, każdy dzień z nim na pokładzie
to zagrożenie dla załogi.
Mówiłam wam,
wszyscy naukowcy Hyperiona szukają dla nas rozwiązania.
Ale nie ma ich tutaj!
Może wymyślimy coś, na co nie wpadli.
Zbudowali ten statek.
Mają dokładną replikę MTS. Wiedzą o nim wszystko.
- Nie wiedzieli o Michaelu. - Zoe, to całkiem inna sprawa.
Dwadzieścia dni? Dowódco,
jeśli nie możemy nic zrobić,
musimy odebrać komuś życie.
Nie lepiej wykorzystać ten czas, żeby przeanalizować wszystkie opcje?
Dziesięć dni. To wszystko.
- Z całym szacu... - Mamy dziesięć dni.
Dobrze.
Co powiemy Michaelowi?
Zostaliśmy wybrani do tej misji.
Przeszkolono nas psychologicznie i wytrenowano. Jego nie.
Nie wniesie żadnego pomocnego rozwiązania,
więc uważam, że to powinno pozostać między nami.
- Zrozumiano? - Tak jest.
David?
Tak.
Zrozumiano.
A więc...
jak ci idzie twoje nowe zadanie?
Dobrze.
Super.
Jim? Dla ich zdrowia psychicznego,
musimy pozwolić im spróbować.
O czym ty mówisz? Misja jest spalona!
Mamy...
Mamy przed sobą pięciomiesięczną podróż i lot powrotny.
Załoga musi być w stanie wykonywać niezbędne zadania.
Nie będą sprawni, jeśli przygniecie ich poczucie winy.
Dobrze, daję nam tych dziesięć dni.
Dowódco, minęły trzy dni.
Hyperion nadal szuka rozwiązania?
Tak.
Śmiało.
Czy gdyby istniała szansa uratowania go, już by o tym nie wiedzieli?
Wiem, co czujesz, ale w tej chwili nie mamy innej decyzji.
Ryzykujemy własnym życiem.
Im dłużej to potrwa, tym trudniej będzie zrobić ostatni krok.
- Podnieś rękę. - Jasne.
Byłem w pożarze mieszkania.
Miałem...
wtedy dziewięć lat.
Ogień wybuchł chyba w mieszkaniu po nami.
Mieszkałem w pokoju z Avą.
Ona była...
jeszcze malutka.
Zrobiło się nieciekawie,
zanim tacie udało się...
nas wydostać.
Był odważny.
Tak.
A więc…
on się nie uratował?
Nie.
Ava i ja tułaliśmy się potem po różnych miejscach.
Ale zawsze trzymaliśmy się razem.
Dała mi tę bransoletkę.
Jest słodka.
Tak. To ja.
A to ona.
Urocze.
Wiesz, że zostałem jej prawnym opiekunem?
Dlatego jest mi tak trudno,
nie być przy niej.
Możemy pomówić?
Hej.
Jasne.
Mam ci coś poważnego do powiedzenia.
Dobrze.
Pochłaniacza CO2 nie da się naprawić.
Nasze systemy bezpieczeństwa
nie mogą zapewnić przeżycia dla nas czworga.
Wiemy o tym od trzech dni.
Ludzie Hyperiona pracują nad tym problemem bez wytchnienia.
Zoe, dowódca i ja…
zrobiliśmy wszystko, żeby znaleźć rozwiązanie.
Ale obliczenia pokazują…
że z tobą na pokładzie
cała załoga udusi się, zanim dotrzemy na Marsa.
Każdy dzień z tobą tutaj zwiększa zagrożenie dla załogi
i dla całej misji.
Muszę być szczery. Ja...
Kategorycznie zakazano mi o tym z tobą rozmawiać.
Dlaczego?
Zoe przekonała Barnett,
żeby wykorzystać nasz margines bezpieczeństwa
i poszukać dla ciebie ratunku.
Istnieje coś, co możemy spróbować?
- Cokolwiek? - Nie.
Hyperion już by o tym wiedział.
Tak byłoby bezboleśnie.
Po prostu byś zasnął.
Przykro mi, Michael.
Cześć, Ava.
Wiem, że ta zmiana była dla ciebie trudna.
I choć trudno mi się z tym pogodzić, muszę stawić czoła temu,
że nie będę przy tobie na zawsze.
Ale jesteś silna.
Dużo silniejsza niż ja.
Poznałem tutaj wspaniałych ludzi.
Są inteligentni,
troskliwi,
oddani.
Są najlepsi w tym, co robią. Wiem, że jesteś do nich podobna.
Muszę już iść, ale…
Kocham cię.
Michael?
Coś nie tak?
Michael?
Nie musisz tego robić.
Nie ma innego wyjścia.
Tego nie wiemy.
Wiem, że o mnie walczyłaś.
Ale to inna sytuacja.
Teraz...
Nie ma nadziei, rozumiesz?
Nie prawda.
Coś ci opowiem.
To się wydarzyło 12 lat temu.
Dostałam wakacyjną pracę.
Pilnowałam ludzi na plaży.
Nie miałam ich ratować tylko obserwować.
Wszędzie były zakazy wchodzenia do wody.
Pływanie było tam zabronione.
Myślałam, że będę całymi dniami czytać książki.
Ale...
pojawili się pijani faceci, którzy cały czas siedzieli przy ognisku.
Zobaczyłam jednego w wodzie.
Jego kumple spali.
Po prostu zasnęli na piasku, a on...
po cichu tonął…
zupełnie sam.
Zawołałam pomoc, ale nikt nie odpowiadał.
Tam...
są sile fale.
Wskoczyłam, a kiedy do niego dotarłam, byłam wykończona.
Próbowałam trzymać jego głowę nad wodą.
Trzymałam go tak pięć minut. Bez końca...
Poczułam, że go tracę.
I wtedy...
poczułam, że ktoś mnie złapał.
Ktoś wyciągnął nas oboje, zanim ten facet się utopił.
Odstawili nas na plażę. Koniec historii.
Skąd wiedziałaś, że ktoś się zjawi?
Nie wiedziałam.
Mamy trochę czasu.
To jest ostateczność.
Nie zrezygnuję z ciebie.
Zgoda?
Tak.
Dobrze.
- David, co ty zrobiłeś? - Zoe.
Co, do diabła, zrobiłeś?
- Michael... - Nie, nie zabił się!
Tego chciałeś, prawda?
Nie miałeś prawa o tym mówić.
Ani prawa wchodzić do mojej pracowni i kraść leki.
- Chciałem nas chronić. - Mamy dziesięć dni!
Racja.
Ta zwłoka naraża nas na niebezpieczeństwo.
Czego tu nie rozumiesz?
Już robimy wszystko, żeby go ocalić.
Więcej się nie da.
Próbuję chronić to, co zostało z naszej misji, w tym ciebie!
Michael.
On już był martwy, kiedy wystartowaliśmy.
Chciałeś się go pozbyć. Nawet nie próbowałeś nic zrobić.
Nie próbowałem?
Zniszczyłem wszystkie badania!
To! Widzisz to?
To wszystko, co trzyma nas przy życiu.
Zaprzepaszczone trzy lata mojej pracy.
I kolejne dwa lata przyszłych badań!
Akurat ty powinnaś wiedzieć, co to dla mnie znaczy.
Poświęciłem to, by go uratować!
A co ty zrobiłaś, Zoe?
Co zrobiłaś?
Skąd wiemy, czy tam jest dość tlenu?
Nie wiemy. Ale nie mamy wyboru.
Tego używamy do wspinaczki.
Podepnij to
i użyj jako dźwigni.
Trzymaj uchwyt ściśnięty,
kiedy się wspinasz, bo inaczej się obsuniesz.
Chcesz spróbować?
Wiem, że to nieintuicyjne,
ale podnosisz tę nogę tą ręką.
Z prawej strony, dobrze.
Im bliżej paneli słonecznych, tym słabsza grawitacja,
więc im wyżej wejdziesz, tym łatwiej będzie się wspinać.
Rozumiem.
Spokojnie. Nie ma sprawy.
Spróbuj jeszcze raz. Damy radę.
- Mam to! - Super.
Dobrze.
- Od nowa? - Nie.
Kurwa!
- Wszystko w porządku? - Tak!
Dowódco.
Rozumiem obowiązek ochrony załogi
i ryzyko związane z ochroną Michaela.
Ale on...
Ta sytuacja dotyczy nas wszystkich.
Musimy być gotowi poświęcić więcej niż surowce.
Wiem, że wspinaczka po złączach jest ryzykowna,
ale musimy zaryzykować.
Nie wybaczę sobie, jeśli nie spróbuję wszystkiego, by go ocalić.
Davidzie?
Musisz mi pomóc.
Michael nie da rady się wspiąć. Próbował.
- Jak to... - Michael wie.
- David, ja... - Zrobię to.
Zrobisz to? Tak po prostu?
Potrzebujemy tlenu dla dwóch osób.
Gdy tam dotrzesz, przebij zbiornik z ciekłym tlenem
i przelej jak najwięcej do kanistrów.
Dowiesz się, ile napełniłaś, kiedy podłączysz miernik.
Kanister pomieści tlen dla jednej osoby,
więc liczymy, że uda ci się napełnić oba.
Gdy przebijesz zbiornik, łącze nie będzie szczelne.
Upewnij się, że strumień tlenu będzie skierowany w bok.
Posłuchajcie mnie.
Nie byliście szkoleni do tak kompleksowych zadań.
Zachowajcie spokój.
Komunikujcie się.
Dajcie sobie czas.
Nie spieszcie się.
Michael?
- Chcę ci powie... - W porządku.
Nie ma sprawy.
- EV1, test łączności. - Działa.
- EV2, test łączności. - Działa.
Dobrze.
Na dachu poczujecie pełną siłę grawitacji.
Trochę ponad 200 metrów do paneli słonecznych,
ale im wyżej, tym grawitacja będzie słabsza.
Przyjęłam.
Nie dotykajcie zaciskami złączy
zasilania z paneli słonecznych.
Zrozumiałam.
Nie wchodzić po złączach zasilania.
Tutaj strasznie kręci mi się w głowie.
Dasz radę?
Tak.
Skupię się na wspinaniu.
Zaczekaj. Muszę zrobić przerwę.
Wszystko w porządku?
Tak. Powoli robi się łatwiej.
Teoretycznie.
Mów za siebie.
Staraj się nie używać górnej części ciała.
Dobrze.
MTS, jesteśmy w połowie drogi.
Przyjęłam, EV2. Mam łączność wzrokową.
Nie spieszcie się.
Zachowajcie spokój.
Koniecznie trzymajcie się z dala od paneli fotowoltaicznych.
Możemy stracić zasilanie statku.
Nieodwracalnie.
Przyjęłam.
Jestem gotowa. Jak u ciebie?
Gotowy.
Po prostu puść. Ja cię wciągnę.
Wszystko dobrze?
Tak.
MTS, schodzimy do Zimorodka.
Przyjęłam.
Przypnij się, żeby nie schodzić zbyt szybko.
MTS, jesteśmy na Zimorodku.
Świetnie. Cieszę się, EV1.
Raz, dwa, trzy.
W porządku.
Schodzę do Zimorodka.
Dasz radę, Zo.
W porządku, Zo?
Tak.
Nic mi nie jest.
Dobrze.
Okej. Jestem w środku.
Dobrze. Z tyłu znajdziesz przewód ciekłego tlenu.
Widzę go!
Doskonale. Mów mi dokładnie, co robisz.
Tak jest.
Podłączam się do przewodu.
Przyjęłam.
Okej. Przyłączyłam się.
Dobrze. Jaka szczelność?
Na pewno nie 100%.
Trudno powiedzieć, ile ucieka bokiem.
Postaraj się stracić jak najmniej.
Zrozumiano. Gotowa do pomiaru zawartości tlenu.
Mamy 250.
Wystarczy na co najmniej jedną butlę.
Przyjęłam. Dobra wiadomość.
Dalej.
MTS.
Mamy więcej tlenu niż potrzebujemy.
Wskaźnik rośnie.
Jasny gwint!
- Tak! - Nadal rośnie.
Dobrze, skup się. Trzeba napełnić butle.
David, opuść pierwszą.
Przyjąłem. Opuszczam.
Jest w drodze.
Podziwiasz widoki, David?
To nie jest zabawne, Zoe.
Okej.
Pierwsza jest pełna.
Odłączam ją.
Wciąż mamy mnóstwo tlenu w zbiorniku.
Jestem gotowy.
- Podaję ci. - Okej.
MTS, mamy pierwszą butlę.
Świetnie. Przyjęłam.
Spuszczam drugą butlę.
Jak idzie, Zoe?
Zbiornik wciąż przecieka, ale jest dobrze.
Napełniam drugą butlę.
Wygląda...
Co się dzieje?
Ostrzeżenie przed burzą słoneczną. Przerwać misję!
Mój Boże.
Ile mamy czasu?
Dwadzieścia minut.
Zoe! Szybko! Idziemy!
Nie. Nie zostawię butli.
To tlen dla Michaela.
Nie ma czasu. Musisz zostawić butlę.
To koronalny wyrzut masy.
Promieniowanie będzie zabójcze. Musicie natychmiast wracać!
Zoe, wracaj!
- Zoe! - Już idę!
Dalej, Zoe. Musimy ruszać.
Wyszłam. Wspinam się.
O Jezu.
W porządku. Przypnę cię.
Dobrze.
- Okej. - Dobrze?
Wchodzę.
W porządku.
Cholera.
Zoe? David? Podajcie położenie.
Przebyliśmy ćwierć drogi do MTS.
Wykorkuję tutaj, Zo.
- Będzie coraz łatwiej. Chodź. - Zostało osiem minut.
- Michael. - Tak?
- Zamknij osłony. - Tak jest.
Zostań z tyłu.
Jak daleko jesteście?
Mijamy panele słoneczne.
Idź przodem.
Będę tuż za tobą.
Cholera.
Zoe?
Zoe, słyszysz mnie?
Nie mogę zwolnić.
Przypnij się do złączy! Zoe, schodzisz za szybko!
- Nie mogę! - Przypnij się!
Zoe?
- Zoe? - David.
- Wracaj. - David, wypuściłam ją!
Chodź. Ruszajmy. Trzymam cię.
Podnieś się. Dobrze.
Ruszajmy.
Spójrz.
Nadal mamy zbiornik z tlenem, ale przecieka.
Ulotni się.
Jeśli tam wrócimy...
troje z nas ma szansę przeżyć.
W tej chwili wyjście to pewna śmierć.
Przeczekajmy burzę.
Jak długo to potrwa?
Kilka godzin.
Ja pójdę.
Michael…
Czemu chcesz to zrobić? Nie masz przygotowania.
Jeśli nie wrócisz, jedno z nas też zginie.
- Pójdę. - Ja pójdę.
Dam radę.
Tak.
Dam radę.
- Czekaj. - David.
Nie pozwolę ci na to.
Chcę, żebyś wrócił do domu.,
spłodził dziecko
i posłał je do Yale. Zgoda?
Czekaj. Zoe, ja…
- Nie, Zoe. - Wiem.
- Tak mi przykro. - Wiem.
- Chciałabym to zrobić. - Wiem.
Wiem.
Zgłosiłam się do programu,
bo sądziłam, że będzie zabawnie dostać kosza od Hyperiona.
Ale teraz wiem, że to jedna z tych rzadkich okazji,
które mogą nadać mojemu życiu najwyższy sens.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Napisy: Urszula Michałowska