‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฉันชอบยามเช้าเสมอ
‪เช้าตรู่ ก่อนที่ทุกคนจะตื่น
‪สัญญาของวันใหม่
‪และความหวังว่ามันจะดีกว่าเมื่อวาน
‪แต่วันนี้เป็นวันของแอมเบอร์
‪แล้วใครจะยังอยู่ที่นี่เมื่อถึงยามราตรี
‪- ลูก้า เรามีปัญหา ‪- ใครไม่มีล่ะ
‪อย่าทำตัวตามสบาย ฉันไม่ให้พักที่นี่หรอก
‪นก
‪นกเหรอ
‪หรือว่าเธอหิว
‪"นก" อาจหมายถึง "ไก่" ได้ไหม
‪ครัวปิดแล้ว
‪ย้ำหน่อยสิ ฉันบอกเหรอว่า ‪"แวะมาตอนไหนก็ได้ พาเพื่อนมาด้วยนะ"
‪ฉันบอกเธอว่า "อย่าบอกใครว่าฉันอยู่ที่นี่"
‪ทำไมล่ะ
‪- เพราะฉันถูกตามจับ ‪- ข้อหาอะไร
‪ข้อหาที่ทำกับคนช่างถาม
‪โอเค ฉันเข้าใจ นายเป็นผู้ร้าย ‪นายหนีมาอยู่กลางธรรมชาติ แล้วแต่
‪แต่มีอาบอกว่านายมีเรือ ‪และเราจำเป็นต้องออกจากเกาะนี้
‪งั้นฉันก็หวังว่าพวกนายจะว่ายน้ำเก่ง ‪เพราะฉันไม่ให้
‪- เธอเข้าใจใช่ไหม ‪- ใช่ เราเข้าใจ ดีมาก
‪แต่นายต้องสงบปากสงบคำและฟังฉัน
‪ไม่ว่านายกำลังหนีจากอะไร ‪แอมเบอร์เลวร้ายยิ่งกว่า
‪นางเข้าไปในหัวของคนอื่น
‪ควบคุมพวกเขา
‪และพวกเขาก็ไม่เป็นตัวเองอีกต่อไป
‪รู้ไหมว่าเธอไม่ควรซี้ซั้วกินเห็ดที่เจอในป่า
‪นายอยู่ในอันตรายเหมือนกัน
‪แอมเบอร์จะไม่หยุด ‪จนกว่าจะเปลี่ยนทุกคนบนเกาะ
‪นางทำให้คนสติพัง
‪นกอีกแล้ว
‪จิ๊บๆ จิ๊บๆ
‪จิ๊บๆ‪ ‪จิ๊บๆ จิ๊บๆ
‪จิ๊บๆ
‪วันนี้เป็นวันเพเรอกรินฮันท์
‪หนึ่งปีที่แล้ว มันจบลงด้วยอุบัติเหตุอันเลวร้าย
‪เพเรอกรินออกล่า นกพิราบหลบซ่อน
‪ถ้านกพิราบถูกจับ ‪ก็กลายเป็นเพเรอกรินด้วย ทีนี้...
‪ใครเป็นนกพิราบบ้าง
‪พวกนกพิราบบินหนีเข้าป่าไปแล้ว
‪ยอดเยี่ยม
‪แอมเบอร์กำลังย้ำเหตุการณ์ปีก่อน
‪ฉันไม่รู้ว่านางกำลังวางแผนอะไร ‪แต่มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเราแน่
‪แซ็คกับเบรนแดนกำลังมองหาเด็ฟ
‪แต่ไม่มีร่องรอยของเขาเลย
‪ไม่มีตั้งแต่เมื่อคืน
‪งั้นเขาก็อยู่กับพวกนั้น
‪กับมีอา
‪เรามาขอดีๆ แต่เราจะเอาเรือไปเลยก็ได้
‪ใจเย็น พระเอก
‪ฉันรู้ว่านายอยากเด่น แต่มันมีรูที่ท้องเรือ
‪- เรือแสนดีของลูก้าไปไหนไม่ได้ ‪- เรารู้
‪เราเอาเครื่องมือมา
‪เมื่อเรากลับไปถึงแผ่นดินใหญ่ ‪นายจะหนีไปที่ไหนก็ได้ที่นายต้องการ
‪ดีกว่าติดอยู่ที่นี่ ไม่มีทางออก ‪มีแอมเบอร์ไล่ล่า
‪และนายก็ไม่มีเสบียง
‪น่าจะซ่อมได้ในสองสามชั่วโมง
‪นายมีเสื้อชูชีพไหม
‪โอเค เราต้องซ่อนตัวจนกว่าเรือจะซ่อมเสร็จ ‪จากนั้นก็ออกไปจากที่นี่
‪ไม่ได้หรอก ‪แบตฯ ในมอเตอร์หมดแล้ว ติดเครื่องไม่ได้
‪ถ้าไม่มีแบตฯ เราต้องรอจนกว่าน้ำจะขึ้น
‪นานแค่ไหนกว่าพวกเพเรอกรินจะมา
‪มีอากับอเล็กซ์ซ่อนตัวในดงไม้
‪ไม่
‪ไม่ใช่มีอากับอเล็กซ์
‪อเล็กซ์กับเพทัล
‪ฉันมีเรื่องต้องบอกเธอ
‪ฉันไม่รู้หรอกนะ ‪ว่าเธอฟังฉันอยู่หรือเปล่า แต่...
‪ฉันต้องบอกเธอว่าฉันขอโทษ
‪ฉันอยู่นี่ นางอยู่นี่
‪ฉันขอโทษที่ทำท่าทาง...
‪แบบที่ฉันทำ
‪ฉันอยากรู้จักตัวเองให้ได้เหมือนเธอ
‪ฉันน่าจะพูดก่อนหน้านี้
‪ฉันน่าจะยอมทำตามความรู้สึก
‪ไม่ว่ามันจะนำไปทางไหน
‪ตามเพทัลมา
‪ใช่
‪ฉันน่าจะตามไป
‪ตามเพทัลมา หามีอา
‪มันอาจจะแค่ต้องชาร์จไฟ ‪ถ้าเราเจอแหล่งพลังงาน...
‪ไม่
‪เราจะไม่กลับไปที่ค่าย
‪เรารอน้ำขึ้นได้
‪ที่นี่เป็นเกาะใหญ่ ‪แอมเบอร์ก็ไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
‪นางรู้
‪หรือกำลังจะรู้
‪- แอมเบอร์กับเพทัลยังเชื่อมต่อกันจาก... ‪- ใกล้แล้ว
‪- นั่นล่ะ ‪- ไกล
‪ใกล้อีกแล้ว
‪นางใช้เพทัลตามรอยเรา ‪เหมือนกับเครื่องส่งสัญญาณ
‪แอมเบอร์จะรู้เมื่อนางเข้ามาใกล้
‪- เราต้องล่อแอมเบอร์ไปให้ห่างจากเรือ ‪- ถ่วงเวลาให้ฉันซ่อมท้องเรือ
‪- รีบไป ฉันจะจัดการเอง ‪- แหงสิ
‪เราทิ้งนายไว้กับเครื่องมือ ‪นายจะได้ซ่อมเรือแล้วแล่นหนีไป
‪ฉันจะอยู่ซ่อมเรือกับนาย
‪แล้วแต่เลย พระเอก
‪แต่เธอควรจะกลับมาให้ทันเวลา ‪เมื่อน้ำขึ้น ฉันจะไป
‪เรือลำนี้จะไม่ออกไปไหน ‪ถ้าเราทุกคนยังไม่ได้ขึ้น
‪เด็ฟ...
‪ลูก้าพูดถูก
‪เมื่อน้ำขึ้น นายต้องไป ‪ไม่ว่าฉันจะกลับมาหรือไม่ก็ตาม
‪เหมือนกับที่ฉันสัญญากับอเล็กซ์ไว้
‪ถ้าเราคนใดคนหนึ่งรอด ทุกคนก็รอด
‪นายไปขอความช่วยเหลือแล้วกลับมาช่วยฉันได้ ‪แต่ถ้าแอมเบอร์เจอเรือลำนี้...
‪เราไม่มีทางได้ออกจากเกาะนี้
‪นางจะทำให้นายเป็นราชาของนาง
‪ตลอดไป
‪- ฉันจะไม่ไปโดยไม่มีเธอ ‪- ชู่
‪ไม่เอาเทพนิยาย จำได้ไหม
‪เพทัล มาเถอะ
‪เริ่มเลยไหม
‪พวกนั้นกำลังเคลื่อนไหว
‪มีอา เธอกำลังจะไปไหน
‪เธอหนีไปทางไหนกัน
‪เจอพวกนางแล้วเราจะทำยังไง
‪การล่านี้จะจบจง
‪และฉันจะจบสิ่งที่ฉันได้เริ่มไว้
‪เย่
‪สนุก
‪ฉันคิดออกแล้วว่าจะชาร์จแบตฯ ยังไง ‪โดยไม่ต้องกลับไปที่ค่าย
‪มีไฟฟ้าในห้องทดลอง
‪ฉันต่อสายให้ได้
‪มันไม่ไกล และเราก็ไม่ต้องรอกระแสน้ำ
‪ถ้าเราทำได้เร็ว ‪บางทีเราอาจจะนำหน้าแอมเบอร์ได้
‪ยังมีอีกทางที่จะลวงแอมเบอร์
‪- ไม่มีทาง ‪- อเล็กซ์ มันเป็นทางเดียว
‪เพทัลเป็นเครื่องตามรอยมนุษย์
‪ถ้านางอยู่กับเรา แอมเบอร์จะหาเราเจอ ‪แต่ถ้านางอยู่คนเดียว
‪นางเป็นเหยื่อล่อที่สมบูรณ์แบบ
‪นางไม่ใช่เหยื่อล่อ นางเป็นคน
‪เพทัลจากไปแล้ว
‪เราต้องช่วยเหลือตัวเอง ‪นั่นคือแผนที่เราวางไว้ จำได้ไหม
‪ฉันไม่สน ฉันจะไม่ทิ้งนาง
‪จับได้แล้ว
‪ทีนี้เธอต้องกลับไปที่ค่าย ‪และเป็นเพเรอกรินเหมือนกัน
‪ฉันจับนกพิราบได้
‪ทุกคน เราต้องไปที่ห้องทดลอง ‪ก่อนที่เดฟจะบอกคนอื่นๆ
‪อย่าเข้ามาใกล้
‪- แอมเบอร์อยู่ไหน มากับเธอหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪นางกำลังเล่นเดอะเพเรอกรินฮันท์ ‪ตามหาพวกเรา
‪เอาเลย ทำงานของนาย
‪ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด
‪แม็กส์ ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่
‪ที่นี่คืออะไร
‪มันเป็นสถานีวิจัยเก่าสำหรับสังเกตการณ์เกาะนี้
‪แต่ตอนนี้มันมี...
‪อย่างอื่น
‪แอมเบอร์ไม่ใช่คนอย่างที่เห็น
‪หนูไม่รู้สิ
‪นางดูเหมือนคนบ้าที่กลายร่างได้
‪ควบคุมจิตใจของทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอได้
‪ใกล้เคียงไหม
‪เรารู้เรื่องมิดจ์
‪ดูเหมือนคุณก็รู้
‪ฉันอยู่ในทีมที่รักษามิดจ์หลังเกิดอุบัติเหตุ
‪เราใช้กระบวนการรักษาขั้นทดลอง
‪เพื่อสร้างสมองบางส่วนที่เสียหายขึ้นมาใหม่
‪มันได้ผล
‪แต่ไม่ใช่แบบที่เราคาดคิด
‪สมองของนางฟื้นตัวขึ้นมา แต่...
‪แต่โดยการกลายเป็นแอมเบอร์เหรอ
‪ใช่
‪บุคลิกภาพแอมเบอร์ปรากฏออกมา
‪ไม่ใช่แค่ทางจิตใจ แต่ทางกายภาพด้วย
‪เหมือนเจคิลกับไฮด์
‪พร้อมด้วยพลังอันเหลือเชื่อ
‪พอเราเห็นว่านางมาที่เกาะเพเรอกริน
‪ฉันก็ถูกส่งมาสังเกตการณ์
‪คุณรู้
‪คุณรู้อยู่ตลอดเวลาว่าแอมเบอร์อันตรายแค่ไหน
‪และคุณก็ทิ้งเราไว้ที่นี่กับนาง
‪- เหมือนหนูทดลอง ‪- มันเป็นการค้นพบครั้งใหญ่ของวิทยาศาสตร์
‪และฉันคอยจับตาดูอยู่ตลอด
‪และเมื่อพลังของนางกล้าแข็งเกินไป
‪ฉันก็ส่งสัญญาณออกไปบอกว่า ‪มันเกินจะควบคุมแล้ว
‪งั้นเราก็ปลอดภัยแล้ว
‪มีคนกำลังมา
‪ไม่
‪เขาส่งข้อความกลับมา
‪เขาคือใคร
‪พวกเจ้านายฉัน ฉันบอกมากกว่านี้ไม่ได้
‪มานี่สิ
‪เราใช้รหัส เพราะทุกอย่างเป็นเรื่องอ่อนไหว
‪เลขพวกนี้แปลว่า "อยู่ประจำที่ รอคำสั่งต่อไป"
‪ไม่เป็นไร
‪เราส่งข้อความให้ตำรวจหรือใครสักคนได้
‪- ใครก็ได้ ‪- ไม่ได้
‪มันไม่ใช่อินเทอร์เน็ต มัน...
‪รับได้แค่รหัสพวกนี้
‪เราอยู่กันลำพังแล้ว
‪มีอา เธอเป็นแฟนนายเหรอ
‪นายคงจะชอบเธอมาก
‪พร้อมที่จะต่อสู้ชิงเรือ พายพาเธอไปแผ่นดินใหญ่
‪เพื่อน ฉันเข้าใจ เธอสวย
‪มันมากกว่านั้น
‪ไม่หวังให้นายมาเข้าใจหรอก ‪เพราะงั้นหุบปาก แล้วตั้งใจทำงานเถอะ
‪ใจเย็นไว้ พระเอก ฉันแค่ชวนคุย
‪การรู้จักมีอาเป็นสิ่งเดียวที่เราเหมือนกัน
‪แล้วนายรู้จักเธอได้ยังไง
‪เราคอยช่วยเหลือกันและกัน นายก็รู้ว่าเป็นยังไง
‪เธอช่วยฉัน ฉันช่วยเธอ
‪ฉันดูแลเธอ ตอนที่เธอหลงทางร้องไห้อยู่ในป่า
‪เธอดูแลฉันตอนที่ฉันบาดเจ็บ
‪ให้ฉันนอนในเต็นท์ของเธอ
‪ไม่มีประโยชน์
‪มันเสียโดยสิ้นเชิง
‪เราต้องการพลังงานแค่พอจะติดเครื่องยนต์ ‪แต่มันชาร์จไม่เข้าเลย
‪เครื่องยนต์อะไร
‪เธอมีเรือเหรอ
‪เธอมีใช่ไหม
‪ฉันอยากให้พวกเธอออกไป ‪เรื่องทั้งหมดมันเลยเถิด
‪มีแบตฯ อยู่ในนี้
‪มันไม่แรงพอ
‪แต่โลโก้นี้...
‪มันเหมือนกับที่โดรนที่ผมเห็น
‪ใช่ โดรนก็เป็นส่วนนึงของงานนี้
‪โดรนมีแบตฯ ขนาดเล็กแต่ทรงพลังมาก
‪ถ้าให้โดรนตัวนึงบินมาหาเรา...
‪พวกมันถูกบังคับจากฐานที่แผ่นดินใหญ่ ‪ฉันเรียกมันมาไม่ได้
‪บางทีผมอาจทำได้
‪โดรนอาจบังคับจากแล็ปท็อปนั่น
‪ถ้าต่อวิทยุมือถือได้ ‪ผมอาจสร้างความถี่เดียวกันได้
‪ใกล้เข้ามาอีกแล้ว
‪เราต้องไปแล้ว จะได้กลับไปที่เรือทัน
‪เธอไปเถอะ
‪ฉันจะเรียกโดรนมาและถอดแบตฯ ออก ‪เจอกันที่เรือ
‪นายแน่ใจเหรอ มันอันตราย ‪เคลีห์รู้จักห้องทดลองนี้
‪ฉันไม่แน่ใจอะไรเลย ‪แต่นี่เป็นโอกาสเดียวของเราใช่ไหม
‪และใช่ ฉันกลัว
‪แต่ก็กลัวมาหลายวันแล้ว
‪ไหนๆ ก็กลัวแล้ว ฉันจะพาเราหนีไปเอง
‪ไปเถอะ
‪ฉันจัดการเอง
‪มันเหมือนกับรีโมตทั่วไป ‪ผมเคยสร้างเครื่องบินบังคับ
‪ที่ต้องทำก็แค่ล็อกสัญญาณให้เข้ากับพิกัด
‪จากนั้นเราก็ขึ้นไปด้านบน รอโดรน...
‪และเราก็ไปได้
‪ฉันไม่ไป
‪คำสั่งของฉันคือประจำตำแหน่ง
‪ฉันอยู่ที่นี่ปลอดภัย
‪ฉันมีอาหารและที่นอน
‪แต่เธอไปเถอะ
‪แฮร์รี่ย์
‪โชคดีนะ
‪คุณก็เช่นกัน
‪แฮร์รี่ย์เหรอ
‪ไง แม็กส์
‪หนูคิดถึงคุณ
‪เสร็จแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อย
‪น้ำกำลังจะขึ้นแล้ว
‪- เวลาของแฟนนายจะหมดแล้ว ‪- นายไม่รู้จักมีอา เธอมาทันแน่
‪ถ้าเธอมาไม่ทันล่ะ
‪ถ้าแอมเบอร์ได้ตัวเธอแล้วล่ะ ‪นายจะทิ้งเธอไว้จริงๆ เหรอ พระเอก
‪คุณมาซ่อนตัวที่นี่เองสินะ
‪คุณทำอะไรที่ข้างล่างนี่ แม็กส์
‪ฉันกำลังหาทางช่วยเธอ
‪หนูไม่ต้องการความช่วยเหลือ
‪ต้องการสิ
‪ฉันอยู่ที่นั่นด้วย
‪ที่โรงพยาบาล
‪เราช่วยชีวิตเธอไว้
‪แต่มีบางอย่างผิดพลาด
‪กลับไปกับฉัน...
‪ปล่อยมีอากับคนอื่นๆ ไป
‪มีอามาที่นี่
‪ทำไม
‪นางวางแผนอะไรอยู่
‪ฉันไม่รู้
‪งั้นคุณก็ไม่มีประโยชน์
‪เดี๋ยวก่อน
‪ฟังฉันก่อน
‪แค่หยุด
‪ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ในนั้น
‪มิดจ์ ได้โปรด
‪มิดจ์ตายแล้ว
‪คุณฆ่านาง
‪ไม่ใช่
‪คุณ...
‪กับหมอคนอื่นๆ
‪หนูถูกขังไว้ข้างใน สิ้นหวังที่จะได้ออกไป
‪ไม่
‪ตอนนี้คุณจะได้รู้
‪ว่ามันรู้สึกยังไง
‪ทีนี้
‪ตอบมา
‪มีอากำลัง...
‪วางแผนอะไร
‪พวกนั้นมีเรือ
‪กระจายกันไปตามริมน้ำ
‪มีอากับเด็ฟมีเรือ
‪อยู่ตรงนี้และเตรียมพร้อมไว้
‪นายจะไปสู้กับพวกนั้นคนเดียวเหรอ ‪นายนี่พระเอกตัวจริง
‪ให้พวกนั้นพบเรือไม่ได้ ‪ฉันรู้ว่าแอมเบอร์ต้องการอะไร ฉันจบมันได้
‪ราชินีต้องการราชา
‪แต่อย่าไปโดยไม่รอมีอา
‪พาฉันไปหาแอมเบอร์
‪นั่นเด็ฟ
‪เดี๋ยวฉันตามไป
‪เด็ฟ
‪- มาเถอะ ‪- มีอา ไม่เป็นไร
‪ทุกอย่างไปได้ดี
‪อะไรนะ
‪แอมเบอร์ยอมแพ้แล้ว
‪เธอปล่อยให้เราไป
‪มันจบแล้ว
‪ฉันไปหาแอมเบอร์มา ฉันไปคุยมาแล้ว
‪จนแอมเบอร์เข้าใจว่าเราไม่ควรอยู่ที่นี่กับเขา
‪ให้เขาอยู่เกาะนี้ไป แต่เราหนีไปด้วยกันได้
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลย
‪เราไปได้เหรอ
‪เราจะไปใช่ไหม
‪ฉันว่ามันเป็นแค่เรื่องพลั้งมือ ‪แอมเบอร์ควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้
‪เขาก็ดีใจที่มีเหตุให้หยุดใช้พลังได้แล้ว
‪แต่เร็วหน่อย ก่อนที่แอมเบอร์จะเปลี่ยนใจ
‪เดี๋ยวก่อน เด็ฟ
‪- เด็ฟ ทางนี้ผิดทาง ‪- ถูกแล้ว
‪ไม่ เรืออยู่ทางโน้น
‪นี่เป็นทางลัด
‪ไม่ มันไม่ใช่
‪นี่เป็นทางไปหน้าผา
‪ไม่เป็นไร แค่ตามฉันมา
‪เด็ฟ...
‪ไม่จริง
‪มีอา มันโอเค
‪ไม่เลย
‪ไม่มีอะไรโอเค
‪มากับฉัน มีอา
‪ถึงเวลาแล้ว
‪วิ่ง มีอา วิ่ง
‪วันนี้ยังไม่จบ
‪และจุดจบเพิ่งจะเริ่มต้น
‪ลูก้า
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา