NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zawsze lubiłam poranki.
Wczesne, nim ktokolwiek wstanie.
Potencjał nowego dnia
i nadzieję, że będzie lepszy.
Ale ten dzień należy do Amber.
Więc kto dotrwa do wieczora?
- Mamy kłopoty. - A kto nie?
Nie zdejmuj. Zaraz idziecie.
Ptaki!
Ptaki?
Może jest głodna?
Może ma na myśli kurczaka?
Kuchnia zamknięta.
Czy ja powiedziałem: „Wpadnij ze znajomymi”?
Miałaś o mnie nikomu nie mówić.
- Dlaczego? - Bo jestem ścigany.
- Za co? - Za to, co robię ciekawskim.
Łapiemy. Jesteś uciekinierem.
Ale masz łódkę, a my musimy uciec z wyspy.
To mam nadzieję, że dobrze pływacie, bo łódki wam nie dam.
- Załapaliście, nie? - Tak. Błyskotliwe.
Ale włącz tryb milczącego twardziela i słuchaj.
Przed czymkolwiek uciekasz, Amber jest gorsza.
Potrafi wedrzeć się ludziom do głowy,
kontrolować ich...
a wtedy przestają być sobą.
Nie powinnaś jeść nieznanych grzybów.
Tobie też zagraża.
Amber nie spocznie, póki nie zawładnie nad całą wyspą.
Ona łamie ludzi.
Więcej ptaków!
Ćwir, ćwir!
Dziś są Sokole Łowy.
Rok temu skończyły się tragicznym wypadkiem.
Sokoły polują, gołębie uciekają.
Złapane również stają się sokołami.
No... to kto będzie gołębiem?
Gołębie już odleciały do lasu.
Doskonale!
Amber odtwarza zeszły rok.
Nie wiem, co dokładnie planuje, ale nic dobrego dla nas.
Zac i Brendan szukają Deva,
ale nigdzie go nie ma.
Już od wczoraj.
A więc jest z nimi.
Z Mią.
Poprosiliśmy, ale możemy zabrać łódź.
Wyluzuj, bohaterze.
Wiem, że chcesz się wykazać, ale w kadłubie jest dziura.
- Ta łajba nigdzie nie popłynie. - Wiemy.
Mamy narzędzia.
Kiedy dotrzemy na ląd, popłyniesz, gdzie zechcesz.
To lepsze niż utknąć tutaj, kiedy Amber poluje.
I to bez jedzenia.
- Naprawa zajmie parę godzin. - Masz kapoki?
Dobra.
Ukrywamy się, aż łódź będzie gotowa, a potem odpływamy.
Nie tak szybko.
Akumulator padł, więc silnik nie zapali. Musimy zaczekać na odpływ.
Kiedy będą tu sokoły?
Mia i Alex kryją się na drzewie.
Nie.
Nie Mia i Alex.
Alex i Petal.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie wiem, czy mnie słyszysz, ale...
muszę cię przeprosić.
Ja tu jestem, ona też.
Przepraszam, że zareagowałam...
w taki sposób.
Chciałabym znać siebie tak jak ty.
Żałuję, że tego nie powiedziałam.
Że nie pozwoliłam sobie podążyć za uczuciem.
Dokądkolwiek.
Iść za Petal.
Tak.
Trzeba było iść.
Iść za Petal, znaleźć Mię.
Pewnie jest rozładowany.
- Gdybyśmy mieli prąd... - Nie.
Nie wracamy do obozu. Poczekamy na odpływ.
Amber nie wie, gdzie jesteśmy.
Wie.
Albo zaraz się dowie.
- Amber i Petal są połączone po... - Cieplej.
- Wiesz czym. - Zimno.
Znowu ciepło.
Wykorzystuje Petal jak nawigację.
Amber wie, kiedy się zbliża.
- Musimy ją odciągnąć od łodzi. - Aż zdążę ją załatać.
Idźcie. Załatwię to.
Jasne. Żebyś naprawił łódź i odpłynął sam.
- Zostanę i ci pomogę. - Jak chcesz, bohaterze.
Ale wróćcie na czas. Z początkiem odpływu wyruszam.
Łódź nie popłynie bez całej grupy.
Dev...
Luka ma rację.
Podczas odpływu musicie ruszać. Nieważne, czy wrócę.
To samo obiecałam Alex.
Wystarczy, żeby jedno z nas uciekło.
Możesz wrócić z pomocą.
Ale jeśli Amber znajdzie łódź, nigdy nie uciekniemy.
Zrobi z ciebie króla.
Na zawsze.
Nie zostawię cię.
Żadnych bajek, tak?
Petal, chodźmy.
Zaczynamy?
Ruszyli.
Dokąd idziesz, Mia?
Dokąd uciekasz?
Co zrobimy, kiedy ich znajdziemy?
Łowy dobiegną końca.
I skończę to, co zaczęłam.
Fajnie.
Zabawa.
Mam pomysł, jak naładować akumulator poza obozem.
W laboratorium mają prąd. Mógłbym go podłączyć.
To blisko, a odpłynęlibyśmy mimo przypływu.
Pośpieszmy się, to Amber nas nie dogoni.
Możemy ją zgubić.
Nie ma mowy!
Alex, to jedyny sposób.
Petal to żywy nadajnik GPS. Jeśli będzie z nami, Amber nas znajdzie.
Ale sama... jest idealnym wabikiem.
Nie jest wabikiem, tylko osobą.
Petal jest stracona.
Musimy ratować siebie. Taki był plan, pamiętasz?
Mam to gdzieś. Nie zostawię jej.
Mam was!
Teraz wracacie do obozu i będziecie sokołami.
Złapałem gołębie!
Musimy być w laboratorium, nim Dave powie reszcie.
Nie zbliżajcie się.
Jest z wami Amber?
Nie. Jest na Sokolich Łowach.
Szuka nas.
Rób swoje.
Co za koszmar.
Co tu robisz, Mags? Co to za miejsce?
To stara stacja badawcza, z której obserwowano wyspę.
Ale teraz jest tu...
coś innego.
Amber nie jest tym, kim się zdaje.
No nie wiem. Wydaje się zmiennokształtnym psychopatą
kontrolującym umysły.
Jestem blisko?
Wiemy o Midge.
Ty chyba też.
Należałam do zespołu, który leczył Midge po wypadku.
Wykonaliśmy eksperymentalny zabieg regeneracji uszkodzonych części mózgu.
I zadziałał.
Ale nie tak, jak myśleliśmy.
Jej mózg zregenerował się, ale...
Ale zmieniła się w Amber?
Tak.
Pojawiła się osobowość Amber.
Nie tylko psychicznie, ale i fizycznie.
Była jak Jekyll i Hyde i zdobyła niesłychane moce.
Kiedy udała się na wyspę Peregrine, polecono mi ją obserwować.
Wiedziałaś.
Wiedziałaś, jaka jest niebezpieczna.
I nas z nią zostawiłaś.
- Jak szczury doświadczalne. - To przełom w nauce.
I pilnowałam was.
Kiedy stała się zbyt potężna, wysłałam sygnał alarmowy.
Czyli jesteśmy uratowani? Ktoś przypłynie?
Nie.
Odesłali wiadomość.
Jacy „oni”?
Moi pracodawcy. Więcej nie mogę zdradzić.
Chodźcie.
Używamy szyfru, bo to tajne informacje.
Liczby znaczą: „Zostań na pozycji. Czekaj na instrukcje”.
To nieważne.
Możemy zawiadomić policję.
- Kogokolwiek. - Nie.
Tu nie ma Internetu.
To tylko odbiornik szyfrów.
Jesteśmy sami.
Mia to twoja dziewczyna, tak?
Musi ci się podobać, że jesteś gotów bić się o łódź i wiosłować przez morze.
- Rozumiem. To niezła laska. - Nie chodzi tylko o to.
I tak nie zrozumiesz, więc nie gadaj i się skup.
Wyluzuj, bohaterze. Ja tylko zagaduję.
A Mia to jedyne, co nas łączy.
Skąd ty ją znasz?
Pomagamy sobie. Wiesz, jak jest.
Ona robiła coś dla mnie, ja dla niej.
Zająłem się nią, kiedy zgubiła się w lesie.
A ona mną, kiedy byłem ranny.
Przenocowała mnie.
To na nic.
Nie działa.
Musimy tylko zasilić rozrusznik, ale to się nie ładuje.
Jaki rozrusznik?
Macie łódź?
Macie, prawda?
Chcę, żebyście się wydostali. To zaszło za daleko.
W tym są baterie.
Za słabe.
Ale to logo... jest takie jak na dronie.
Tak, to część projektu.
Drony mają silne akumulatory. Jeśli jeden tu przyleci...
Kontrolują je spoza wyspy. Ja nie mam dostępu.
Może ja mam. Pewnie łączą się z dronami przez tego laptopa.
Może uda mi się złapać tę samą częstotliwość.
Znowu ciepło!
Musimy iść, żeby mieć szansę na powrót.
Idźcie.
Ja zdobędę drona i akumulator. Spotkamy się przy łodzi.
Na pewno? To niebezpieczne. Kayleigh wie o laboratorium.
Niczego nie jestem pewien. Ale to nasza jedyna szansa.
I tak, jestem przerażony.
Już od paru dni.
Mogę być przerażony i nas stąd wydostać.
Idźcie.
Ja zostanę.
To prosty układ zdalnego sterowania. Zajmowałem się modelarstwem.
Ustawię sygnał na nasze współrzędne,
potem wyjdziemy, zaczekamy na drona...
i idziemy.
Ja nie.
Mam rozkaz zostać na pozycji.
Nic mi nie będzie.
Mam jedzenie i łóżko polowe.
Ale ty idź.
Harry...
powodzenia.
Tobie też.
Harry?
Cześć, Mags.
Tęskniłam.
Gotowe. Jest jak nowa.
Niedługo odpływ.
- Mii kończy się czas. - Nie znasz jej. Zdąży.
A jeśli nie?
Co jeśli Amber ją złapała? Zostawisz ją, bohaterze?
A więc to tu się ukrywałaś.
Co tu robisz, Mags?
Pracuję nad sposobem, by ci pomóc.
Nie potrzebuję pomocy.
Potrzebujesz.
Byłam tam.
W szpitalu.
Ocaliliśmy ci życie.
Ale coś się stało.
Wróć ze mną...
a Mii i innym daj odejść.
Mia tu była?
Po co?
Co planuje?
Nie wiem.
Więc jesteś zbędna.
Zaczekaj!
Posłuchaj.
Przestań.
Wiem, że wciąż tam jesteś.
- Proszę, Midge. - Midge nie żyje.
Zabiłaś ją.
Nie.
Ty...
i inni lekarze.
Byłam uwięziona i pragnęłam się wydostać.
Nie.
Teraz dowiesz się, jak to jest.
Teraz...
powiedz mi...
co Mia planuje.
Mają łódź.
Szukać przy wodzie.
Mia i Dev mają łódź.
Zostań tu w gotowości.
Chcesz sam się z nimi bić? Prawdziwy z ciebie bohater.
Nie mogą znaleźć łodzi.
Wiem, czego chce Amber. Zakończę to.
Królowa bierze króla.
Tylko nie odpływaj bez Mii.
Prowadź do Amber.
To Dev.
Dogonię was.
Dev.
- Chodź. - Mia, już dobrze.
Ułożyło się.
- Co? - Amber się poddała.
Wypuści nas.
To koniec.
Spotkałem się z nią i wyjaśniłem, że to nie miejsce dla nas.
Wyspa jest jej, ale my możemy odejść.
Nie wierzę.
Możemy odejść?
Odpływamy?
To zaszło za daleko. Amber nie panuje już nad mocą,
więc chętnie to zakończy.
Szybko, zanim zmieni zdanie.
Czekaj.
- Idziesz w złą stronę. - Nieprawda.
- Nie, łódź jest tam. - To skrót.
Wcale nie. To droga na klify.
Będzie dobrze. Chodź za mną.
Dev...
tylko nie ty.
Mia, już wszystko gra.
Nieprawda.
Nic nie gra.
Chodź ze mną.
Już czas.
Biegnij, Mia.
Dzień jeszcze trwa.
A koniec dopiero się zaczął.
Luka!
Napisy: Juliusz P. Braun