NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wszyscy czasem się gubimy.
Wybieramy złą drogę.
Oddalamy się od tego, czego pragniemy.
Ale kiedy wiesz, że się zgubiłeś...
czy potrafisz się odnaleźć?
A może to, co utraciłeś, przepadło na zawsze?
- Szkoda, że to już koniec atrakcji. - To nie koniec.
Przed nami ostatnia gra.
Sokole Łowy.
- Co to jest? - Ostatnia atrakcja na jutro.
Tradycja na koniec obozu.
Niecierpliwię się.
- Nigdy się nie wydostaniemy. - Wydostaniemy się.
To nasza jedyna szansa i wykorzystamy ją.
Dopłyniemy na ląd łodzią Luki.
Ale jest w niej wielka dziura.
Najpierw ją załatamy. To nie może być trudne.
Potrzebujemy tylko narzędzi.
Dobra. Narzędzia.
Czego chcesz?
Musimy porozmawiać. Sami.
Wszystko możesz powiedzieć przy nich.
Dobra. Miałaś rację.
Amber jest niebezpieczna.
Brawo. Wzorowy uczeń.
Brendan, Kayleigh, Zac. Wszyscy się zmienili.
To jej wina, prawda?
Nie ma czasu na tłumaczenie.
Albo uciekniemy z wyspy przed Łowami,
albo skończymy jak Midge.
Kim jest Midge?
- Musimy zabrać go ze sobą. - Poważnie?
Pięć minut temu miział się z Amber, a teraz ma miejsce w łodzi?
- Macie łódź? - Tylko dla zaproszonych.
Mamy łódź. Jest zepsuta. Musimy ją naprawić.
Ja mogę to zrobić. Zajmowałem się z tatą naprawami.
Niech będzie. Witamy na pokładzie.
No dobra. Oto nasz plan.
Ja i Dev włamiemy się do składziku i zabierzemy narzędzia.
Wy ukradniecie prowiant.
Potem się wymkniemy, przejdziemy przez wyspę
i jutro o tej porze będziemy wolni.
- Nie możesz wyważyć drzwi? - Niepostrzeżenie? Raczej nie.
W biurze będzie zapasowy klucz.
Wiem, że się gniewasz, ale wytłumacz mi to wreszcie.
Skąd macie łódź? I kim jest Midge?
Możesz przerwać i mnie posłuchać?
Ukradniemy łódkę przestępcy kryjącemu się na wyspie.
Midge to dziewczyna, którą Amber zabiła rok temu,
a my wszyscy też tu wtedy byliśmy, tylko Amber wymazała nam pamięć.
Podejrzewam, że jutro chce nas pozabijać,
więc wiedząc to wszystko...
masz więcej palących pytań?
Jak mówiłam, już za późno, żeby tłumaczyć.
Dave.
Musimy pogadać.
Stanę na czujce.
Ona rekrutuje.
Wszystkich przemienia.
Gdzie Petal?
Ten obóz był dla ciebie ważny.
Z niczym nie pomagasz. Jakby przestało cię to obchodzić.
Mieliśmy być zespołem.
Prawdziwy z nas dream team, co nie?
Poważnie?To twoja odpowiedź?
A co z nami?
Kiedy przestało ci na mnie zależeć?
Zdawało mi się...
że ci się podobam.
Co się stało?
Mags...
o wiele za bardzo się tym przejmujesz.
Jesteśmy tu, żeby dobrze się bawić.
Wiesz co? Mam dosyć. Posłuchaj mnie.
Obudź się.
Obóz wymyka się spod kontroli
i potrzebuję kogoś u mojego boku.
Cokolwiek ona ci zrobiła, musisz się obudzić.
Proszę, Dave.
No dobrze.
Dobrze.
To do kolacji!
Musimy się stąd wydostać.
Dzięki, że mogłem pomóc. Byłaś dobrą wspólniczką.
Ktoś musiał.
Nie dało się oddychać głośniej? Byłeś jak Darth Vader.
- Mam przeprosić za oddychanie? - Zawsze to coś.
Nie pokazuj się ze mną.
Idź! Amber zacznie się zastanawiać, gdzie jesteś.
Petal!
To ważne. Trzymaj się z dala od Amber i jej fanklubu.
To brzmi dziwnie, ale ona jest zła.
Jasne, rozumiem.
Według ciebie wszyscy tutaj są płytcy, ale to nie znaczy, że są źli.
Nie o tym mówię.
Nie chodzi o uwolnienie magicznej mocy przyjaźni czy coś.
Nie, to znaczy...
masz rację.
Za szybko osądzam ludzi i psuję potencjalnie cudowne rzeczy.
Ale tu nie chodzi o moją marną osobowość. Tu nie jest bezpiecznie.
- Dziś stąd uciekam. Chodź ze mną. - Dobra.
- Nie mam dowodów... - Już się zgodziłam.
Skoro chcesz, to pójdę z tobą.
Nie muszę rozumieć dlaczego.
Przyjaźnimy się.
To jaki jest plan?
Zrobione. I płynie z nami Petal.
To nie luksusowy jacht. Gdzie ona się zmieści?
To nie ja zaczęłam zapraszać ludzi bez konsultacji.
Jeśli ktoś ma zostać, to Dev. On dosłownie randkuje z wrogiem.
Wybacz. Wiadomo, że to ty mu się podobasz.
Wszystko gra?
Oczywiście.
Tak myślałam...
Jeśli kogoś złapią, reszta musi uciekać. Trzeba donieść światu, co się dzieje.
Tylko tak ją zatrzymamy.
Dobrze.
Cokolwiek się stanie, jedna z nas ucieka.
Cokolwiek się stanie.
Za pięć minut po drugiej stronie mostku.
Do zobaczenia.
Cześć.
Gotowe.
Hej!
Uwaga, jest ślisko.
Muszę was rozczarować.
Nigdzie nie idziecie.
- Doprawdy? Ty tak mówisz. - Nie tylko ja.
Nigdzie nie idziecie.
- Nigdzie nie idziecie. - Nigdzie nie idziecie.
Już próbowałaś mnie kontrolować.
Nie udało ci się. Nie jesteś tak silna, jak myślisz.
Nie jesteś tak ważna, jak myślisz.
Może...
tych dwoje...
chciałoby zmienić przyjaciół?
Petal...
co powiesz na ulepszenie?
- Nie rozumiem. - Zostaw ją.
To żadna zabawa.
Chodźcie.
Nie chcesz dołączyć do zwycięskiej strony, Petal?
Możesz mieć o wiele więcej.
Nie wiem, o co chodzi, ale Alex to moja przyjaciółka.
Tak.
Tylko przyjaciółka, prawda?
Trzyma cię na dystans. Chce cię w pobliżu, ale nie za blisko.
Nie słuchaj jej. Ona chce cię omotać.
Nie wolisz być z kimś, komu podobasz się taka, jaka jesteś?
Nigdy bym cię tak nie zraniła.
Chcę być z tobą blisko.
Wystarczy, że powiesz „tak”.
Nie. Mówiłam, Alex to moja przyjaciółka. Cokolwiek robisz, to nie zadziała.
- Alex, słyszę w głowie jej głos. - Zostaw ją!
Proszę, przestań! To boli!
Wpuść mnie.
Mogę zabrać twój ból.
Nie!
Nie.
Powiedziałam...
nie!
Petal!
Co ty jej zrobiłaś?
Złamałam ją.
Musimy iść.
Teraz.
Naciskałam za mocno.
Chodź, Harry.
Petal, idziemy. Chodź!
- Nie powinniśmy ich zostawiać. - Przestań zgrywać takiego bohatera.
Musieliśmy ich zostawić. Jeśli Amber nas omota, utkniemy tu.
Na zawsze.
Czemu się gniewasz?
- Jeśli przetrwamy... - Jeśli przetrwamy, to tylko dzięki mnie.
A ty nadal nie przeprosiłeś.
Niby za co mam przepraszać? Skąd miałem o tym wiedzieć?
- Powiedziałam ci! - Nie miałaś dowodów.
Mówiłaś bez sensu. Widziałem, jak ci odbiło.
- Jak miałem uwierzyć? - Nie wiem.
Ale trzeba było.
- Nie zatrzymujmy się. - Petal, słyszysz mnie?
Co jej się stało?
Petal, popatrz na mnie.
To Alex. Poznajesz mnie?
Alex.
Alex to moja przyjaciółka.
Petal.
Alex.
Alex, musimy iść.
Patrz.
„Ku pamięci Midge Rayne”.
Jak Amber to robi?
To my.
Jesteśmy duchami?
Nie.
Wspomnieniem.
Widziałem to już.
Myślałem, że wariuję.
Ale to prawdziwe.
Mówiłam.
Byliśmy tu rok temu.
To Noc Przesilenia. Wtedy zostaliśmy parą.
Ta dziewczyna, Midge...
Ona zginęła na tej wyspie.
Amber ją zabiła.
I wszystkim wymazała wspomnienia.
Nic o tym nie wiedziałem.
O tym, co przeszłaś.
- Przepraszam, że nie byłem przy tobie. - Kiedyś byłeś.
Jak w bajce, prawda?
Teraz wszystko jest inaczej.
Ja nie chcę bajki.
Bajkę miałem z Amber.
Udawała chodzący ideał.
Same kłamstwa.
Idealne kłamstwo nie jest takie złe.
Ja wolę prawdę.
Co to jest?
To pogrzeb.
Wszyscy tacy smutni.
Ale ona nie zginęła.
Czemu nas nie słyszą?
Amber wywołuje u nas halucynacje?
Nie sądzę, żeby robiła to umyślnie.
Może nie kontroluje mocy, kiedy śpi.
To chyba jej sen.
Albo koszmar.
KU PAMIĘCI MIDGE RAYNE
Luli-laj
Słodko śpij
W słońca różanym blasku
Idźmy dalej.
Chyba mam to zobaczyć.
To Midge. Na pewno.
Twoja mama tu jest
Nigdy nie opuści cię
Zmruż oczy i śpij
To Midge.
Możesz już otrzeć łzy
Połóż się
Oczka zmruż
We śnie pogrąż się już
Którędy?
Nie tamtędy.
Alex!
- Wydostaliście się! - Mia!
Midge wróciła.
- Zesłała nam wizje z przeszłości. - To nie Midge, to Amber.
Ma koszmar.
- Ale Amber nie sypia. - Właśnie. To tłumaczy dlatego.
Ona nadchodzi.
Nadchodzi.
Kiedyś się zgubiłam.
Teraz jestem uwięziona.
I wciąż...
nie znalazłam drogi z powrotem.
Od początku się myliliśmy.
O to chodziło Midge, kiedy mówiła, że żyje.
Ona nie umarła.
Amber nie zabiła Midge.
Amber jest Midge.
Napisy: Juliusz P. Braun