Co?
Nic.
Myślę, jak się wściekłam, kiedy mama kazała mi tu jechać.
Krzyki i trzaskanie drzwiami?
To dla amatorów.
Moja furia płonie lodowatą ciszą.
Chętnie zobaczę.
Na pewno to zniesiesz? Jestem okropna.
Może lepiej by ci było z Midge.
- Wiem, że chciała się umówić. - A ja delikatnie ją spławiłem.
Nie bądź taka. To nie ty.
Ale to właśnie ja.
Jestem samolubna, wściekam się, mama mnie nie chce,
a tata dzwoni tylko w moje urodziny i na święta.
Moje życie jest idealne i wszystkich nienawidzę.
Kocham cię, Mia.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Widzę piękno tej wyspy.
Ale w naturze piękno często kryje truciznę.
A to, co najpiękniejsze...
bywa najbardziej zabójcze.
Kocham cię, Amber.
Ja ciebie też.
Cześć, Mia.
Szukasz przyjaciół?
Dziwak i geek.
Biedna Mia. Do czego to doszło.
Ja nie mam przyjaciół. Jestem sama.
Wygrałaś.
Ależ przekonująca.
Co za talent.
Ale wiem o twojej szajce buntowników.
Widzę, co zrobiłaś Kayleigh.
Nic, czego by nie chciała.
Ale ilu osób byś nie kontrolowała...
mnie nie przestraszysz.
Przestraszę.
Zobaczysz.
Musimy uciekać.
Amber coś knuje i nie chcę tu tego doczekać.
Możemy też ją powstrzymać. Znajdując Midge.
Midge to sekret Amber.
A wczoraj powiedziała, że wciąż żyje.
Może mówi nam telepatycznie, że jest uwięziona na wyspie.
A jeśli jest szansa, że żyje, nie możemy jej zostawić.
To duża wyspa. Gdzie zacząć?
Dostałyśmy trzy wiadomości od Midge w trzech miejscach.
W jej domku, w lesie i tutaj, w obozie.
- Jeśli wysyła je z puntu na środku... - Midge byłaby tutaj.
Widziałyśmy tu już bardziej absurdalne rzeczy.
Czy znajdziemy Midge, czy nie, potrzebujemy planu ucieczki.
Jedna osoba na wyspie nie przypłynęła promem,
więc musi być inna droga.
I ta osoba ma u nas dług.
Spakowałam ci ręcznik, a Dave zaznaczył trasę na mapie.
Dzięki. Znam drogę.
A więc wy dwoje...
To się po prostu... stało.
Zabawne.
Bardzo się kochamy, choć ledwo się znamy.
To na razie.
Pójdę po rzeczy.
Cześć, Harry.
To miłe, że wspierasz Zaca, kiedy ma złamane serce.
Co dokładnie mu powiedziałeś?
Nic. Ja tylko...
Nie okłamuj mnie.
Przysięgam, nic mu nie powiedziałem.
Wyluzuj, Harry.
Pochorujesz się z tych nerwów.
Luka, czas iść.
Nie ma go. Muszę go znaleźć.
- Mamy problem. - I to niejeden.
Mamy nowy. Chodzi o Zaca.
Był taki załamany, że przyszedł na noc do mojego namiotu.
- I co? Chrapie? Co z tego? - On wie.
Nie wszystko, ale ma zdjęcie z zeszłego roku,
które jest przerażające.
Ponoć znalazł je w kieszeni.
- Dzięki, Kayleigh. - Co powiedziałeś?
Nic. Tylko że to dziwne.
Ale on nie odpuszcza. A Amber ma podejrzenia.
- Obserwuje Zaca. I mnie. - Nie mamy na to czasu.
Trzymaj Zaca z dala od Amber. I odzyskaj zdjęcie.
To nasz jedyny dowód.
- Siema. - Wiedziałeś o Kayleigh.
Kibicowałeś mi. Miałeś być moim przyjacielem.
Mówiłeś: „kumple przed laskami”.
To trochę dziecinne. Nie jesteśmy w podstawówce.
Nie mogę wiecznie cię dźwigać.
Wiesz, wyrosłem z tej znajomości.
- Kayleigh. - Cześć, Zac.
- Co tam? - „Co tam”?
Co z tobą nie tak? Wczoraj coś do mnie czułaś.
Przyjaźń.
Włożyłaś mi to do kieszeni.
Co to znaczy?
- Zac... - Nie teraz, Harry. To osobiste.
- Musimy pogadać. - Idź, Zac.
Teraz grasz z frajerami.
Wyluzuj, Harry. Pochorujesz się z tych nerwów.
Ciągle na siebie wpadamy.
- Petal... - W porządku.
Źle odczytałam sygnały.
Nie musimy się unikać.
Odezwałabym się, ale nie wiedziałam jak.
Nie musisz nic mówić.
Rozumiem.
Dobra.
Dzięki.
Rozwiązałaś zagadkę ducha?
Zostałam bez wieści.
Uwierzyłabyś mi, że nasz duch może wciąż żyć?
- Dokąd idziemy? - Zobaczysz.
Pięknie, prawda?
Muszę odpocząć.
Dlatego mężczyźni umierają młodziej. Zaprzeczacie, że coś wam jest.
To nic takiego.
Zraniłem się o jakieś chaszcze.
Pokaż mi to.
Tam coś jest.
To też boli.
Przepraszam. Mam łaskotki.
Dlatego się nie goiło.
Co robisz?
Przyniosę wody, żeby to przemyć.
Ciasteczko? Znalazłem w twoim plecaku.
Wszystkie telefony...
leżały w strumieniu.
Jesteśmy odcięci od świata.
Co chciałaś znaleźć?
Księżniczkę w wieży?
Nie wykluczałam tego.
Nie widać też podziemnych lochów.
Myślisz, że ktoś porwał Midge?
Nie wiem. Mamy tylko jedną wiadomość.
O co ci chodzi, Midge?
Co znaczy „Ja wciąż żyję”?
Pamiętasz ten ząb w drzewie?
Może miała na myśli...
„Żyję poprzez wyspę”?
Nadal żyje w roślinach i drzewach.
Badania w laboratorium!
Znalazłyśmy wejście.
Na wyspie jest wysokie stężenie związku, który rośliny wykorzystują do komunikacji.
Więc jeśli duch Midge jest uwięziony w wyspie...
To może używa tej sieci roślin.
- To ma sens. - Nie przesadzałabym.
No, trochę tajemnicy musi pozostać.
Będę wracać.
Mags kazała mi obierać ziemniaki.
Petal...
Dzięki, że ze mną rozmawiasz.
No jasne.
Będziemy przyjaciółkami.
O ile tego chcesz.
Chcę się z tobą przyjaźnić.
- Ktoś wyrzucił telefony. I co? - Nie uważasz, że to dziwne?
Nic nie uważam.
Masz wobec mnie dług. Mogłam cię zostawić.
Pomagasz mi, bo myślisz, że wiem, jak stąd uciec.
Na pewno nie przez twoją osobowość. Jestem w niebezpieczeństwie.
Ja też będę...
jeśli wrócę.
Zabawne.
Prawie zrezygnowałam z obozu. Cieszę się, że tu jestem.
Ja też.
Tu jest idealnie.
Prawda?
Whispers’ Run.
Ponoć woda w strumieniu niesie szepty zakochanych.
Musisz uważać na Amber.
Co się stało?
Nic. Jest idealnie.
Ty jesteś idealna.
Nie jestem.
Nie z każdym się dogaduję.
Jestem perfekcjonistką, jak mama.
Chcę tego, co najlepsze.
Tego, co prawdziwe.
Drżysz. Przyniosę ręczniki. Przykryjemy się nimi.
Trzymaj się z dala od Kayleigh i Brendana. Oni... nie są sobą.
Jak każdy w pobliżu Amber.
Daj mi to zdjęcie. Im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie.
Pochorujesz się z tych nerwów.
- Co ci jest? - Rozprzestrzenia się.
- Przestań drapać i... - Nie mogę!
Zaprosiłbym cię, ale nie posprzątałem, więc...
nara.
To koniec?
Pomagam ci przejść całą wyspę, a ty tylko: „Dobra, to pa”?
Dobra, to pa i... nie mów nikomu, że tu jestem.
- Obejrzę tę rękę, zanim pójdę. - Odpuść. Grasz na zwłokę.
Liczysz, że zasnę, żebyś mogła poszukać telefonu.
A masz? Muszę tylko raz zadzwonić.
Nie mam telefonu.
Ani łodzi.
Podrzucił mnie rybak.
Nie mam jak odpłynąć.
Przykro mi.
Dobra. Do zobaczenia.
Mia...
Proszę.
Gdybyś po drodze zgłodniała.
- Co robisz? - Sprawdzałam, kto zgubił torby.
- To moje i Amber. - Dobra.
Przepraszam. Chciałam pomóc.
Nie znalazłeś tego.
Nie masz zegarka.
Niczego sobie nie przypomniałeś.
Dev?
Czemu to tyle trwa?
Przepraszam.
Zaufaj mi.
Ona jest niebezpieczna.
Przestraszyłem się.
Czego?
Tego... co do ciebie czuję.
Nigdy się tak nie czułem.
Dev.
Jestem taka szczęśliwa.
Przestań, coś sobie zrobisz.
Zniknęły.
Powiesz mi, co jest grane?
Obserwuję tę wyspę.
Obserwuję ją i czekam.
Widzę każdego, kto walczy o przetrwanie.
Ale jak bronić się przed zabójczym pięknem?
Jedni wybierają kamuflaż.
Inni zbierają się w grupę, pokładając wiarę w liczebność.
Jeszcze inni wybierają ucieczkę.
Bo wiedzą, że w walce nie mają szans.
- Mam dobre i złe wieści. - Nie znoszę tego. Powiedz wszystko.
Dobra. Znalazłam łódkę Luki.
Ale ma wielką dziurę.
- Mówiłam, dobre i złe. - Da się ją naprawić?
Tak, ale potrzebujemy narzędzi.
Też coś znalazłam. Ale nie Midge, to był ślepy zaułek.
Przeszukałam torbę Amber.
- Szukałaś zmniejszonej głowy Midge? - Nie, wskazówek.
I jedną znalazłam.
To tylko ulotka obozu.
„Nowi przyjaciele, wybory Królowej Przesilenia,
wycieczki na Peregrine Peak i do Moonloch”.
Wszystko przekreślone, poza ostatnim.
„Sokole Łowy”.
To lista planów Amber.
Pamiętasz?
Kayleigh mówiła, że emocjonowała się Łowami.
Musimy do tego czasu uciec.
Co się stało?
- Powiedziałeś mu? - Tak.
- Harry! - Ma prawo wiedzieć, co nam grozi.
Wy miałyście tajne misje, a Zac był ze mną, kiedy...
Amber coś mi zrobiła.
- Myślałem, że znów jestem chory. - Ale jak to?
Jak ona to robi?
Amber ma moce.
Potrafi wywoływać halucynacje.
I kontrolować ludzi.
Jeśli zobaczy tu Zaca, on też trafi na celownik.
Uważaj na nią.
Potem cię znajdziemy.
Chodź.
Walka lub ucieczka.
Prawie zawsze kończy się tym wyborem.
Wiem, że to ty.
Zraziłaś do mnie Kayleigh.
Tak.
Dlaczego?
Bo mogę.
Więc możesz to odwrócić.
Proszę.
Nie sądzę.
Ale mogę sprawić, że to zaakceptujesz.
Mogę ci pomóc, Zac.
Mogę zabrać twój ból.
Ale najpierw musisz coś mi dać.
Coś, co dała ci Kayleigh.
Jest jeszcze jedna strategia.
Adaptacja.
Ona pozwala żyć obok drapieżnika.
Cześć.
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze, dzięki.
Jeśli tego nie potrafisz...
możesz zginąć na zawsze.
Napisy: Juliusz P. Braun