‪เร็วเข้า ทุกคน ถ่ายรูปกัน
‪- ฉันดูเป็นไง ‪- สวยเป๊ะ
‪อเล็กซ์
‪มาเร็ว
‪มิดจ์ เข้ามาสิ
‪ยอดเยี่ยม โอเค ยิ้มกว้างนะทุกคน
‪และสาม สอง หนึ่ง
‪- แน่ใจนะว่าเธอไม่รู้สึกมึนหัว ‪- หนูสบายดี
‪คุณไม่จำเป็นต้องคอยดูหนู แซ็คจะอยู่กับหนูเอง
‪โอเค
‪แต่ฉันไม่อยากปล่อยให้เธออยู่ลำพัง
‪แค่...
‪มีอะไรตะโกนเรียกเลยนะ
‪- เราต้องออกไปจากที่นี่ ‪- ฉันคิดว่าเธอควรจะนั่งลง...
‪นั่งลงเหรอ นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ
‪เราทุกคนเคยอยู่ที่นี่มาก่อน
‪นายลืมเรื่องเมื่อปีก่อน นายไม่มีสมาธิ
‪- ฉันคิดว่าฉันสบายดี แม็กส์บอกว่า... ‪- ฉันไม่สนว่าแม็กส์พูดอะไร
‪ตอนนี้นายคิดว่ามันสำคัญได้ยังไง
‪นายเชื่อฉันไหม
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลย
‪นายเป็นแฟนที่แย่ที่สุด
‪- แฟนเหรอ ‪- ใช่ แฟน
‪เราคบกันมาปีนึงแล้ว
‪แค่พยายามอยู่กับวันนี้ได้ไหม ‪เธออยู่ในป่า เธอกำลังวิ่ง
‪- เธออยู่ในกลุ่มกับเด็ฟและแอมเบอร์ ‪- แอมเบอร์...
‪- ใช่ ให้ฉันไปตามแอมเบอร์ไหม ‪- ไม่
‪ห้ามแอมเบอร์รู้ว่าฉันอยู่นี่
‪- ไม่นะ ‪- อยู่นี่ก่อน ฉันจะไปหาคนช่วย
‪เดี๋ยวก่อน
‪ทำไมไอ้นี่...
‪มันไม่...
‪ได้ผล
‪มันคือเพล็กซิกลาส ออกแบบมาให้กันกระสุน
‪นี่ก็เปล่าประโยชน์
‪เราคงอดตายข้างล่างนี้
‪หรือไม่แอมเบอร์ก็มาจัดการเรา
‪- มันจะแย่จริงๆ เหรอถ้าแอมเบอร์... ‪- ใช่
‪ฉันเคยบอกไหมว่าฉันกลัวพื้นที่ใต้ดิน
‪มีอา...
‪เคลีห์
‪มาเร็ว เราต้องรีบไป
‪- อะไรนะ ‪- เราพยายามออกไปมาสามชั่วโมงแล้ว
‪เธอขังเราไว้
‪เธอต้องฟังฉัน
‪เธอถูกลบความทรงจำ
‪เธอลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ฉันสติแตก แล้วฉันก็นึกได้ว่า
‪มีอาจะเชื่อฉัน เพราะเราเป็นเพื่อนรักกัน
‪แม้ว่าตอนนี้เธอจะยังจำไม่ได้ หัวฉันกระแทก
‪เดี๋ยวนะ
‪- เกิดอะไรขึ้นกับหัวเธอ ‪- ฉันล้ม
‪- มันทำให้ฉันจำได้ ‪- โอเค แอมเบอร์รอเราอยู่ด้านนอกเหรอ
‪ไม่ ฉันไม่ได้บอกนาง ฉันสาบาน
‪อย่าโกหกแล้วกัน
‪เดี๋ยวก่อน
‪ฉันกำลังพูดกับเธอ
‪เธอช่วยฟังฉันหน่อยได้ไหม
‪เธอมีปุ่มปิดเสียงไหม
‪ฉันพูดกับเธอเหรอ
‪ได้โปรด แอมเบอร์เป็นตัวอันตราย
‪เธอต้องเชื่อฉัน
‪นางควบคุมฉัน
‪มันเหมือนฉันอยู่ในความฝัน ตอนนี้ฉันตื่นแล้ว
‪ฉันรู้มันฟังดูบ้า แต่เราทุกคนเคยมาที่นี่แล้ว
‪นางทำให้เราลืม
‪ตอนนี้ฉันจำได้ และฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง
‪ไม่ มันเป็นแผนลวง
‪เราไม่เคยมาที่นี่ นางกำลังปั่นหัวเรา
‪อย่าไปฟังนาง
‪ดูนางสิ
‪นางไม่ใช่เพื่อนของเธอ มีอา
‪ฉันต่างหาก
‪คือว่า...
‪ฉันเชื่อใจนาง
‪ฉันเชื่อใจเธอไม่ได้
‪ถ้าเธอพิสูจน์สิ่งที่เธอพูดไม่ได้
‪เธอก็ตัวคนเดียว
‪ขอโทษนะ
‪ลองจินตนาการว่าตื่นขึ้นมาพบว่าคุณเป็นผี
‪เป็นเงาของคนเดิมที่คุณเคยเป็น
‪ตัวจริงของคุณสูญหายและถูกลืมไปแล้วเหรอ
‪หรือแค่กำลังหลับไหล...
‪รอคอยให้จดจำได้
‪เป็นไปไม่ได้
‪นี่คือปาร์ตี้กลางฤดูร้อนของเรา
‪ครั้งแรก
‪เธอเป็นราชินี และเธอเลือกเด็ฟเป็นราชา
‪นี่คือตอนพวกเธอเริ่มคบกัน ‪พวกเธอรักกันตั้งแต่ปีที่แล้ว
‪นางป่วนจิตใจเราทุกคน
‪นั่นนางนี่
‪เราอยู่กับมิดจ์
‪- เรารู้จักนางเหรอ ‪- น้อยมาก
‪หมายถึงเราไม่ได้ใช้เวลากับมิดจ์
‪ไม่มีใครใช้เวลากับมิดจ์
‪นางไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบ
‪เรื่องสำคัญล่ะ เคลีห์ ทำไมแอมเบอร์ฆ่ามิดจ์
‪อะไรนะ แอมเบอร์ไม่ได้ฆ่ามิดจ์
‪นางประสบอุบัติเหตุ
‪ฉันจำไม่ได้ว่าแอมเบอร์อยู่ที่นี่เมื่อปีก่อน
‪เธอจำอะไรได้บ้าง
‪มันเป็นวันสุดท้ายของค่าย
‪เรามีงานปาร์ตี้ส่วนตัว
‪มิดจ์คงหลงทางแถวริมหน้าผา ‪พยายามตามหาพวกเรา
‪มันน่ากลัวมากตอนที่เรารู้
‪มันไม่มีเหตุผลเลย
‪แอมเบอร์ต้องทำบางอย่างกับมิดจ์แน่ ‪และเราคนนึงก็ต้องเห็น
‪ไม่งั้นทำไมนางถึงพยายามกำจัดหลักฐานทั้งหมด ‪ว่ามิดจ์มีตัวตน
‪ทำไมนางทำให้เราลืม
‪ฉันไม่สนว่าทำไม
‪ฉันแค่อยากออกไปจากที่นี่ ‪ก่อนที่นางจะทำแบบนั้นอีก
‪ไม่มีทางออก เราติดอยู่ที่นี่
‪แต่ตอนนี้...
‪เรามีอาวุธลับ
‪- นางเหรอ ‪- ฉันเหรอ
‪นางเป็นสัตว์เลี้ยงโปรดของแอมเบอร์
‪นางสืบได้ทุกเรื่องที่เราสืบไม่ได้
‪ปีที่แล้วแอมเบอร์ทำอะไร กำลังวางแผนอะไร
‪มีอา ดูนางสิ
‪ไม่ทันห้านาทีแอมเบอร์ก็รู้ตัวแล้ว
‪- ใช่ ฉันจะไม่ไปใกล้นางแน่ ‪- เธอต้องไปสนิทกับแอมเบอร์
‪ถ้าเธอไม่ทำ นางจะรู้ว่ามีเรื่องผิดปกติ
‪ตอนนี้ทุกคนเป็นอันตราย ไม่ว่าทางไหน
‪เธอจะไม่ขอร้องฉัน ถ้าเธอรู้ว่ามันเป็นยังไง
‪ฉันหยุดเป็นตัวฉันเอง
‪ฉันทำสิ่งที่ฉันไม่มีวันทำ แค่เพื่อให้นางมีความสุข
‪และฉัน... ฉันหลงทาง
‪ฉันกลับไปไม่ได้
‪ถ้าฉันหลงทางอีกล่ะ
‪ครั้งนี้เธอจะไม่หลง
‪ครั้งนี้เธอมีพวกเรา
‪เธอไปอยู่ไหนมา
‪ฉัน...
‪อยู่ในห้องพยาบาลทั้งคืน ‪แม็กส์ยืนกรานเพราะหัวฉันกระแทก
‪ฉันโง่มากที่ไปล้มแบบนั้น
‪เคลีห์ รู้สึกดีขึ้นไหม
‪ดีขึ้นเยอะแล้ว
‪ขอบคุณที่อยู่กับฉัน
‪ฉันดีใจที่เธอโอเค
‪เรื่องที่เธอพูดเมื่อคืนเกี่ยวกับ...
‪ฟังสิ แม็กส์กับเดฟมา ชู่
‪ทุกคน
‪สองสามวันต่อจากนี้ ‪คือสิ่งที่เป็นทุกอย่างของประสบการณ์นี้
‪เรากำลังจะไปตั้งแคมป์ ‪ที่หนึ่งในสถานที่ที่สวยที่สุดบนเกาะนี้
‪มูนล็อก
‪เราจะอาศัยอยู่กลางพื้นดิน ‪นอนหลับท่ามกลางดวงดาว
‪มาเถอะ
‪เอาล่ะ เราจะออกเดินทางในหนึ่งชั่วโมง
‪ไปรับอุปกรณ์ที่นอกออฟฟิศนะ
‪นั่นแหละ ฉันอยากลองอะไรใหม่ๆ
‪เด็ฟจะต้องรักมัน
‪ทรงนี้เธอทำแล้วดูดีมาก
‪มันไม่ได้เข้ากับทุกคน
‪แต่ผมยาวเข้ากับเธอจริงๆ
‪ใช่
‪โอ๊ย
‪- ขอโทษ ‪- วันนี้เธอเป็นอะไร
‪ฉันจะให้เจ็นน่ามาแทน ‪ถ้าเธอจะไร้ประโยชน์แบบนี้
‪ขอโทษ
‪ฉันมัวแต่คิดเรื่อง...
‪ว่าฉันจะเศร้าแค่ไหนเมื่อเรื่องทั้งหมดนี้จบลง
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงถ้าไม่มีเธอ
‪ฉันจะคิดถึงที่นี่ด้วย
‪ฉันไม่เคยไปที่ไหนแบบนี้มาก่อน
‪เธอล่ะ
‪ไม่ว่านางวางแผนอะไร นางจะบอกกับเคลีห์
‪นางไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเคลีห์
‪นอกจากจะรู้ว่าเคลีห์ตาสว่างแล้ว
‪เธอเคยมาที่ไหนเหมือนที่นี่มาก่อนไหม
‪ฉันเหรอ
‪ไม่ ไม่เคยเลย
‪มันเหมือนเป็นประสบการณ์ครั้งเดียวในขีวิต
‪ใช่ไหม
‪ใช่แล้ว
‪แม้ว่ามันจะรู้สึกเหมือนบ้าน...
‪แต่มันเป็นบางอย่างที่แปลกใหม่
‪ฉันไม่อยากให้มันจบ
‪เพราะตอนนี้...
‪ทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบ
‪โอเค ไปกัน
‪เคลีห์
‪มันน่ากลัวมาก ฉันคิดตลอดว่านางรู้
‪นางบอกว่านางไม่เคยมาที่นี่มาก่อน
‪จากนั้นนางก็ทำแบบนี้กับดอกไม้
‪ให้ฉันทำผมให้นาง
‪- และ... ‪- เยี่ยมมาก เชอร์ล็อค
‪เราไม่ได้ข้อมูลใหม่ ‪แต่อย่างน้อยศัตรูของเราก็ดูมีสไตล์
‪นี่ ฉันพยายามแล้ว
‪มันโอเคสำหรับเธอ ‪เพราะเธอไม่ต้องเสี่ยงอะไร
‪แล้วแผนสำรองของเราล่ะ
‪งั้น...
‪ฉันจะไปบอกแซ็ค
‪เราเชื่อใจเขาได้
‪ไม่ ไม่ได้ แค่ต้องเชื่อใจเธอก็แย่พอแล้ว
‪แซ็คจะสติแตกและพูดบางอย่างกับแอมเบอร์ ‪แล้วเราจะเละกันหมด
‪เขาจะเชื่อฉัน
‪เขาเป็นแฟนฉัน โอเคไหม
‪การบอกแซ็คทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย ‪ถ้าเธอเป็นห่วงเขา เธอจะไม่ทำ
‪เขาไม่ใช่แฟนเธอแล้วด้วยซ้ำ
‪เหรอ เธอก็ไม่ใช่เพื่อนฉันแล้ว ‪เก็บคำแนะนำไว้บอกตัวเองเถอะ
‪เยี่ยมเลย
‪ฉันชอบนางตอนเป็นผีดิบไร้สมองมากกว่า
‪เดินต่อไป ทุกคน เดินต่อไป
‪หยุดพัก
‪ถ้าน้ำใกล้หมด เอาขวดไปเติมที่ลำธาร
‪เราจะเดินทางต่อใน 15 นาที
‪เคลีห์
‪เธอโอเคไหม ฉันได้ข้อความเธอ
‪มีใครเห็นนายออกมาไหม
‪ฉันไม่คิดว่ามี
‪แน่ใจนะว่าเธอไม่เป็นไร เธอดูตัวสั่น
‪เราต้องคุยกัน
‪มีบางอย่างที่นายต้องรู้ ‪เกี่ยวกับเรา และแอมเบอร์
‪และอย่าคิดว่าฉันบ้า เพราะมันสำคัญมากๆ
‪นี่ๆ โอเค เราคุยกันได้
‪อันที่จริง มีบางอย่างที่ฉันอยากบอก
‪ฉันรู้ว่า 24 ชั่วโมงมานี้ เธอเจอมาหนัก
‪นายคิดไม่ถึงหรอก
‪ฉันขอโทษถ้าเมื่อคืนฉันทำให้อารมณ์ไม่ดี
‪ฉันรู้สึกแย่จริงๆ ตอนที่กลับเข้าไปแล้วเธอไม่อยู่
‪ฉันรู้ว่าบางทีฉันอาจไม่ได้ทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪แต่ฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าฉันไม่แคร์ ‪เพราะฉันแคร์
‪แล้วเธออยากพูดอะไรเหรอ
‪ไม่มีอะไร
‪อันที่จริง...
‪ฉันอยากบอกว่าฉันชอบนาย
‪ฉันคิดว่าฉันรอให้นายเป็นคนพูดก่อน
‪ก็เลยเป็นเหตุผลที่มันไม่เกิดขึ้นสักที
‪แต่ฉันเริ่มที่จะรู้ว่ามันสำคัญที่...
‪ไขว่คว้าช่วงเวลานี้เอาไว้
‪ดังนั้น...
‪มันโอเคไหม
‪โอเคแน่นอน
‪ไม่อยากเชื่อเธอเลย เธอบอกแซ็ค
‪ฉันไม่ได้บอก
‪อย่าโกหก ฉันเห็นเขาแอบย่องไปหาเธอ
‪ฉันเปล่า ดูเหมือนเขาเพิ่งรู้ว่า ‪เราอยู่ในอันตรายร้ายแรงเหรอ
‪เธอพูดถูก
‪ฉันจะทำให้เขาเสี่ยง
‪ฉันคงเห็นแก่ตัวถ้าทำแบบนั้น ‪แค่เพราะฉันกลัว
‪ประเด็นคือ...
‪ฉันมีข้อมูล
‪ก่อนหน้านี้ตอนปีนเขา แอมเบอร์พูดเรื่องเกมนี้
‪เราเล่นเมื่อปีก่อน เดอะเพเรอกรินฮันท์ ‪ก่อนที่มิดจ์...
‪จะประสบอุบัติเหตุ
‪ไม่ว่านางวางแผนอะไร ‪ฉันคิดว่าเกมนั่นน่าจะมีส่วน
‪นางพูดเหมือนมันสำคัญ
‪ฉันควรไปก่อนที่นางจะสังเกตว่าฉันหายไป
‪ฉันจะพยายามสืบให้ได้อีก
‪ขอบใจ เคลีห์
‪ระวังตัวนะ
‪ฉันสงสัยว่านางบอกอะไรกับแซ็ค
‪นางบอกความรู้สึกกับเขาไง
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪เพราะนางเป็นพวกโรแมนติกเพ้อเจ้อ
‪ถึงเขาจำไม่ได้ ‪ก็ไม่ได้แปลว่าความรู้สึกจะไม่เหมือนเดิม
‪ไง
‪เดี๋ยว
‪นายต้องระวังแอมเบอร์
‪ฉันรู้มันอาจฟังดูบ้า แต่...
‪ฉันเป็นห่วงนาย
‪และ...
‪ลึกๆ แล้ว...
‪แม้ว่าตอนนี้นายจะจำไม่ได้
‪นายก็ห่วงฉันเหมือนกัน
‪ดังนั้น โปรดเชื่อฉัน
‪ยัยนั่นอันตราย
‪ฉันไม่รู้ว่าอะไรแย่กว่ากัน ‪เธอเชื่ออย่างนั้นจริงๆ
‪หรือพยายามจะเป่าหูฉันอีก
‪เธอต้องพิจารณาตัวเอง มีอา ‪เพราะใช่ เธอพูดเหมือนบ้า
‪มีอา
‪ลูก้า
‪นี่
‪ได้ยินฉันไหม
‪นี่
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะสงสารนาย ‪เวลาที่นายดูไม่ได้แบบนี้
‪ได้แล้ว เอามาร์ชแมลโลว์ไหม
‪ไม่ ขอบคุณ
‪- เธอไปไหนมา ‪- อยู่ห้องพยาบาลทั้งคืน
‪ฉันจะคิดถึงที่นี่ด้วย ‪ฉันไม่เคยไปที่ไหนแบบนี้มาก่อน เธอล่ะ
‪อยากอธิบายเรื่องผู้ชายที่ไหนไม่รู้ ‪ที่นอนหมดสติอยู่ในเต็นท์ของเราไหม
‪เรื่องมันยาว
‪แบบสั้นๆ เราต้องซ่อนเขาไว้สักพัก
‪- ล้อเล่นหรือเปล่า ‪- ชู่
‪เขาเป็นใคร
‪เขาชื่อลูก้า เขาอาศัยอยู่บนเกาะนี้ ‪เขาเป็นคนที่หนีมา
‪มีอา ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงปกติ ‪ที่เธอจะชวนไปค้างคืน
‪แต่ไม่ได้แปลว่าเธอไม่ควรบอกฉัน ‪เรื่องแฟนลับๆ ในป่า
‪พูดถึงความลับ...
‪เคลีห์อยู่ไหน
‪โอ๊ย
‪ตกใจหมดเลย
‪ฉันแค่มาเอานี่
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪โธ่ เคลีห์
‪เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะปิดบังจากฉันได้
‪เธอจำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪- ใครรู้อีกบ้าง ‪- อยู่ห่างๆ ฉัน
‪เธอทำให้ฉันลืมคนที่ฉันใส่ใจ
‪ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้นอีก
‪ตอนนี้เธอควบคุมฉันไม่ได้ ‪เพราะตอนนี้ฉันเกลียดเธอ
‪ขอเถอะ
‪เธอไม่เกลียดฉัน
‪เธอต้องการฉัน
‪เหมือนที่เธอต้องการมีอา
‪เธอไม่ฉลาดพอ หรือสวยพอ
‪หรือน่าสนใจด้วยตัวเธอเอง
‪เธอต้องการใครบางคนให้ติดตามเสมอ
‪มันไม่จริง
‪เธอเองก็รู้
‪ฉันเคยเข้าไปในหัวเธอ จำได้ไหม
‪การเป็นเพื่อนฉัน ‪คือสิ่งพิเศษอย่างเดียวเกี่ยวกับเธอ
‪เอาฉันออกไป แล้ว...
‪จะเหลืออะไรล่ะ
‪ได้โปรด
‪หยุดเถอะ
‪เธอโชคดี
‪เพื่อนกันตลอดไป จำได้ไหม
‪เธอจะต้องชดเชยให้ฉัน
‪ก่อนอื่น
‪เธอจะบอกฉันทุกอย่าง
‪และจากนั้น
‪ฉันจะไปดูแฟนคนใหม่ของเธอ
‪นางเข้าถึงตัวเคลีห์ เปลี่ยนเธออีกครั้ง
‪เบรนแดนด้วย
‪- นางกำลังเปลี่ยนทุกคน ‪- เขายังหายใจอยู่
‪และตอนนี้นางรู้แล้วว่าเรารู้ทัน
‪ต้องมีสักอย่างที่เราทำได้ นางต้องมีจุดอ่อน
‪ตลอดเวลานี้ เราพยายาม ‪ให้แอมเบอร์เผยมันออกมา
‪เราลืมว่ามีอีกคนนึง ‪คนที่รู้ว่านางซ่อนอะไรไว้
‪มิดจ์
‪- มิดจ์ตายแล้ว ‪- แล้วไง
‪เธอติดต่อเราได้ตั้งแต่เรามาที่นี่ ใช่ไหมล่ะ
‪- ใช่ ‪- ถึงเวลาที่เราจะตอบกลับ
‪ความจริงคือ...
‪ไม่สำคัญว่ามันจะถูกฝังไว้ลึกแค่ไหน
‪อดีตก็หาทางหวนคืนมาสู่เราได้
‪มิดจ์
‪เธออยู่ไหม
‪มิดจ์ นั่นใช่เธอไหม
‪เราต้องการความช่วยเหลือ
‪เราต้องรู้ว่าจะหยุดแอมเบอร์ได้ยังไง
‪นางปิดบังอะไรไว้
‪ได้โปรด
‪ช่วยเรา
‪เธอรู้อะไรมา
‪ทำไมนางต้องฆ่าเธอ
‪บางครั้ง สิ่งที่เราคิดว่าตายจากไปแล้ว ‪กลับแค่หายไปชั่วขณะเท่านั้น
‪เช่นฉัน
‪เพราะฉันยังอยู่ที่นี่
‪(ฉันยังไม่ตาย)
‪ฉันยังไม่ตาย
‪(ฉันยังไม่ตาย)
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา