NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czujesz się lepiej?
Myślałaś, że jesteś na wyspie Peregrine.
I mówiłaś coś o jakiejś Midge?
Nie wiem.
Niczego już nie wiem.
Wszystko sobie poukładamy.
Zaraz będzie twój tata.
- Przyjeżdża? - Oczywiście, że tak.
Martwi się o ciebie.
O wilku mowa.
- Mia. - Tato!
- Nie wierzę, że jesteś. - Jasne, że jestem.
Ja chyba tracę zmysły.
Cichutko, mała Mamma Mio.
Będzie dobrze.
Umówimy cię do doktora Sapersteina. Porozmawiacie o tym, co czujesz.
Co to za muzyka?
Zostawiłam radio w kuchni.
Podobno mówiłaś o jakiejś Midge.
Kto to jest?
Była na wyspie.
Ale był tam ktoś jeszcze.
Amber.
Widziałaś Midge? Rozmawiałaś z nią?
- Mówiłaś o Midge. - Opowiedz o niej, a potem się położysz.
Midge nie żyje.
Zmarła rok temu.
Dziękuję, Mia. To właśnie chciałem usłyszeć.
NIENAWIDZĘ MII
Co się dzieje?
Nie słyszę cię.
NIENAWIDZĘ MII
Nie słyszę cię.
- Kto mówi? - To ja, Mia.
Jaka Mia?
- Twoja córka. - Ja nie mam córki.
Nie mam córki.
Mamo?
Co się stało?
Mii chyba coś się stało.
Wciąż tu jestem.
- Czy wszystko... - W porządku, Mia źle się poczuła.
Mia, nic ci nie jest?
Mags, co jej się stało?
Nic.
Miałyśmy pewne... spięcie.
To naturalne w każdej grupie.
Na razie Mia powinna odpocząć i pozbyć się wszelkiej...
negatywnej energii.
Dobra?
Podobno rośliny też mają życie społeczne.
Drzewa lepiej rosną w lesie.
Więc co się dzieje z drzewem zasadzonym samotnie,
z dala od innych?
Przyniosę ci kołdrę, dobrze? Zaraz wracam.
Mia?
Mia.
Co się stało?
Miałaś zadzwonić i wyjechać.
Nikt nie wyjedzie.
Amber nam nie pozwoli.
Wdarła mi się do głowy.
Wypytywała o Midge.
Miałam rację.
Amber zabiła Midge.
I nas też zabije, by chronić ten sekret.
Alex!
Nie powinnaś tu być.
- Przyszłam do Mii. - Zobaczysz ją jutro.
Musi teraz pobyć sama. Pozwól jej odpocząć.
Chodź, Mia.
Amber, jesteś ranna.
Musiałam się zadrapać.
Nie ma róży bez kolców.
Przyniosę ci potem kolację.
Mags...
Co wiesz o Midge Rayne?
- Była tu rok temu, zmarła... - To mój pierwszy rok. Nic nie wiem.
Chodź.
Cześć.
Cześć. Nie słyszałam, jak wchodzisz.
Potrafię się skradać.
Widzę, że Mia posprzątała.
Tak.
Tak, dopilnowałam jej. Zaraz pójdę sprawdzić, co z nią.
Zastanawiałem się...
ile udało wam się wczoraj zrobić.
Kuchnia nie była na nas gotowa.
Przepraszam, uciekło mi to... kiedy zajmowałam się Mią.
Ale wiesz co?
W ramach przeprosin...
kiedy dzieciaki zjedzą,
może zjemy razem kolację?
Umowa stoi.
Ugotuję ci moją popisową potrawę.
Kurczaka à la Dave.
Po śniadaniu rowery! Weźcie kaski i widzimy się z tyłu.
Wieczorem impreza u mnie.
Taka parapetówka. Na nowy początek.
Będziesz się znów lizać z Harrym?
To było nic. Zrobiło mi się go żal.
Cokolwiek się wydarzy, wy tego nie zobaczycie.
Dzięki, Amber.
Byłam wtedy w emocjach i tęskniłam za Stefanem.
- Rzadko go widuję, bo cały czas się uczy. - Zgłodniałam.
Przyniosę ci śniadanie.
IMPREZA WIECZOREM!
Dziękuję za wczoraj.
Choć tyle mogłem zrobić. Upadłaś przeze mnie.
Wybaczę ci.
Jeśli przyjdziesz.
- Cześć. - Cześć.
- Masz chwilę? - Mam wiele chwil. Wszystkie dla ciebie.
Dziś impreza u Amber. Namówiłam ją, żeby cię zaprosiła.
Mieszkam razem z nią. Nie potrzebuję zaproszenia.
- Doskonale. A więc też będziesz. - Nie, podaruję to sobie.
Nie kręci mnie to towarzystwo.
Dobra. Próbowałam.
Ale chcę porozmawiać.
Świetnie. Bo ja z tobą też.
Ta wyspa to kompletny ekosystem.
Każda żyjąca istota, nawet najmniejsza...
współpracuje na rzecz ich domu.
To zawiła sieć korzeni i gałęzi.
Ale działa tylko, gdy się do niej należy.
Daleko jeszcze?
Nie mamy celu. Tylko odchodzimy od obozu.
To był żart.
No tak. Wybacz.
Zwykle łapię dowcipy, ale teraz...
Boisz się, bo nie chcesz uwierzyć, że zobaczyłaś ducha.
Szukasz racjonalnego wyjaśnienia, chociaż wiesz, że takie nie istnieje.
Tak, mniej więcej.
Cokolwiek to było, próbuje nawiązać kontakt.
Mówi, że nazywa się Midge i zmarła rok temu.
Jeśli jakoś tego nie wytłumaczę, skończę jak Mia.
- A co jej się stało? - Chyba dostała od tego świra.
Myśli, że to wszystko przez Amber.
- A co to ma do Amber? - Nic. O to chodzi.
Ale czy jestem lepsza?
Ja chciałam znaleźć szczątki Midge. Potem uznałam, że to absurd.
Dlaczego? Może trzeba ją pogrzebać?
Ty w to wszystko wierzysz. Ale dla mnie to wszystko zmienia.
Jeśli Midge naprawdę jest duchem, to prawa fizyki są fałszywe.
A ja lubię prawa fizyki.
- A co sądzisz o chemii? - Lubię ją, ale wolę fizykę.
Nie wszystko musi mieć naukowe wytłumaczenie.
Niektóre rzeczy po prostu się wie.
Na przykład...
ja wiem, że cię lubię.
Ja ciebie też.
Mimo że z ciebie dziecko natury.
Wiesz, o co mi chodzi.
Podobasz mi się.
Co ty robisz?
- Nie widzisz? - Przestań!
Ja nie... Nie, dobrze?
- Chciałaś mi coś powiedzieć. Myślałam... - Źle myślałaś.
Pożycz dezodorant.
Porozmawiajmy.
Nie mamy o czym.
- Odniosłaś mylne wrażenie. - Dobrze.
To, jak się ubieram, nie znaczy, że jestem...
Co? Lesbijką?
Ja jestem i to nie ma związku z tym, jak kto się ubiera.
Więc nie oceniaj ludzi po pozorach.
Nie znasz mnie.
Widać nie.
Ale przynajmniej znam siebie.
- Czuć wodę po goleniu? - Na kilometr.
Bo pocę się z nerwów.
Będzie dobrze. Podobasz się Kayleigh.
Ja nie będę z nią nawet rozmawiał.
- Dobra? - Dobra.
- Puk puk. - Kto tam?
Ana.
Jaka Ana?
A na kolację zapraszam za pół godziny.
Co porabiasz? Pomóc ci?
Nie trzeba.
Ćwiczę prace plastyczne, na wypadek gdyby nie dopisała pogoda.
Dam ci w prezencie...
moje pierwsze arcydzieło.
Śliczne.
FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY
Przykro mi. Wejście z zaproszeniem.
- Nie dostałem. - Więc nie wejdziesz.
- Ale on jest ze mną. - Nie jest.
Spoko, idź sam.
I tak chciałem pobiegać. Niewiele tu ćwiczyłem.
Nie przejmuj się.
Sekretem dobrej imprezy nie jest to, kogo zaprosisz,
a kogo pomijasz.
Co tam?
Usiądź tu.
Chodź, Jenna!
Mam chłopaka.
Ja i Stefan grę w butelkę mamy już za sobą.
No, dalej.
Przyszedłem tylko oddać Devowi zegarek.
Co? Nie zgubiłem zegarka.
Zgubiłeś, pajacu.
Jest podpisany. „Sto lat dla Devona”.
STO LAT DLA DEVONA
To nie ma sensu.
Brendan!
Czekaj! Nie zgubiłem zegarka!
- Cześć, Alex. - Cześć, Dave.
- Od lat jesteś tu wychowawcą, tak? - Tak.
Zacząłem jako uczestnik,
ale świetnie się bawiłem i ciągle tu wracałem.
Ale choć byłoby miło pogadać o starych dziejach...
trafiłaś na nieodpowiednią chwilę.
Zajmę tylko chwilę.
Gdzie ten Dev?
Może wykręcił się od gry w butelkę.
Nie żeby Dev nie chciał cię pocałować.
Jenna...
jesteś specjalistką od związków.
Opowiedz nam o swoim chłopaku, Stefanie.
Tak naprawdę nie mam chłopaka.
Ze Stefanem tylko całowałam się na imprezie.
Ale potem nie odpisał.
Pamiętasz Midge Rayne?
Przykro mi, było tak wiele osób...
Midge Rayne...
Midge...
Midge?
Brzmi znajomo, ale...
Nie, uciekło mi.
Powiem, gdybym coś sobie przypomniał, ale tymczasem możesz...
sobie pójść?
Cześć.
Wygląda pięknie.
Dzięki.
Dave...
Amber.
Siadamy do kolacji.
Musimy porozmawiać.
Sami.
To osobiste.
Obowiązek wzywa.
Coś ci grozi.
Dzieciaki planują dowcip?
Nie.
Zagrażają ci pytania o zeszły rok.
Słyszałam twoją rozmowę z Alex.
Pamiętam.
Winiłeś siebie, prawda?
Miałeś się wszystkimi opiekować.
Ale dziewczyna zginęła.
To nie moja wina.
Ona spadła.
Mogę sprawić, że zapomnisz.
Mogę zabrać twój ból.
Twoje poczucie winy.
Sprawić, że poczujesz się tak, jak kiedy byłeś tu po raz pierwszy.
Ładny naszyjnik.
Nie zapamiętasz tego.
Niczego nie widziałaś.
Co ty robisz?
MIA TU BYŁA
Na tej wyspie wszystko, co żyje, jest połączone.
Bo nic nie jest w stanie przetrwać samotnie.
Masz rację co do Amber.
Zahipnotyzowała Dave’a i mnie też próbowała.
Wierzę ci.
Napisy: Juliusz P. Braun