‪ฉันไม่อยากเชื่อว่ามีอาทำแบบนี้
‪เราจะจัดการเรื่องนี้นะ เอามือลง
‪อย่าเอาอะไร...
‪เธอไม่ได้บ้า
‪ลูก้า
‪ลูก้าๆ
‪ลูก้า
‪ฉันรู้ว่านายอยู่ เลิกซุ่ม ออกมาได้แล้ว
‪ลูก้า
‪นายช่วยโผล่มาแบบคนปกติได้ไหม
‪พาฉันไปหาสัญญาณ ฉันต้องโทรศัพท์
‪ว่าไงนะ หัวกลวงๆ ของเธอกระแทกเหรอ
‪- ไม่ ฉัน... ‪- คิดว่าร้องแล้วฉันจะวิ่งมาหาเหรอ
‪- นี่มุกตลกของเธอหรือไง ‪- มันไม่ใช่เรื่องตลก
‪- ฉันต้องให้นายพา... ‪- ฉันจะไม่พาเธอไปไหนทั้งนั้น
‪ฉันควรจะต้องซ่อนตัว
‪ถ้าเธอพยายามทำอะไรแบบนี้อีก ฉันจะ...
‪นายจะทำอะไร
‪นายจะทำอะไร เอาเลย จอมโหด ‪ทำโหดที่สุดได้เลย
‪ถ้างั้น
‪พาฉันไปจุดที่มีสัญญาณ ‪หรือไม่ก็ฆ่าฉันตรงนี้ แล้วฝังฉันไว้ในป่า
‪เพราะถ้านายไม่ทำ ฉันจะร้องต่อไปเรื่อยๆ
‪ที่ไหนแน่
‪นี่
‪ดีใจจังที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
‪ตรงนี้แหละ
‪ตรงนี้เหรอ
‪นี่ นายจะไปไหน ทิ้งฉันไว้ตรงนี้ไม่ได้นะ
‪ฉันไม่รู้จะพูดยังไงให้ชัดกว่านี้
‪นายต้องช่วยฉัน ฉันตกอยู่ในอันตราย
‪- ฉันไม่สน ‪- นายไม่ได้พูดจริงหรอก
‪ลูก้า สิ่งที่ทำให้นายซ่อนตัว ‪มันเทียบกับเรื่องนี้ไม่ได้หรอก
‪ผู้หญิงคนนี้ มันเหมือนเธอไม่ใช่...
‪มนุษย์ นายไม่รู้หรอกว่าเธอทำอะไรได้
‪เธอคิดว่าลึกๆ แล้ว ฉันเป็นคนดี
‪ฉันไม่ใช่
‪ฉันไม่สนว่าเธอเจอปัญหาอะไรอยู่ ‪อย่าทำแบบนี้อีก
‪ครั้งหน้า ฉันจะไม่ดีด้วย
‪นี่เรียกว่าดีแล้วเหรอ
‪(แม่)
‪(พ่อ)
‪สุดยอด ยังเลี้ยงลูกดีเกรดเอเหมือนเดิม
‪(ลิลส์)
‪มีอาเหรอ
‪- รู้ไหมที่นี่เที่ยงคืนแล้ว ‪- ลิลี่
‪ฉันดีใจมากที่เธอรับสาย ‪ดีมากๆ ที่ได้ยินเสียงเธอ
‪พูดดีนี่
‪เธอโอเคไหม
‪พูดสั้นๆ มือถือฉันกำลังจะดับ ‪และฉันต้องออกไปจากที่นี่
‪ค้นหา "เรือข้ามฟากเกาะเพเรอกริน" ‪ดูว่าเรือเที่ยวถัดไปมาเมื่อไหร่
‪เธอไม่มีอินเทอร์เน็ตเหรอ
‪แม่ส่งเธอไปอัซคาบันเหรอ
‪ลิลี่ มือถือฉันจะดับแล้ว
‪โอเคๆ
‪แปลก
‪มันบอกว่าไม่มีเรือไปที่เกาะเพเรอกริน
‪ต้องมีสิ เธอคิดว่าฉันมาที่นี่ยังไง
‪- มันมีค่ายฤดูร้อน ‪- ไม่ใช่ที่ฉันเจอ
‪มันบอกว่าค่ายปิดไปเมื่อปีก่อน เพราะ...
‪มีคนตาย
‪น่ากลัวจัง
‪มีอา
‪ผู้หญิงเหรอ
‪คนที่ตายเป็นผู้หญิงใช่ไหม
‪ใช่ อุบัติเหตุบางอย่าง
‪มีข่าวเต็มๆ เลย
‪รอเดี๋ยวนะ ฉันจะส่งแคปหน้าจอไปให้
‪ลิลี่ นี่มันสำคัญ
‪คนตายชื่ออะไร
‪ชื่อแอมเบอร์หรือเปล่า
‪แอมเบอร์เหรอ รอแป๊บ ฉันจะเช็กให้
‪ไม่ๆ
‪มีอา
‪เรากำลังรอเธออยู่
‪หนูเดาว่าคุณคงต้องลงโทษหนู
‪สำหรับสิ่งที่หนูทำ
‪- งั้นเธอยอมรับเหรอ ‪- ใช่ คุณจับหนูได้
‪คาหนังคาเขา ‪หนูเข้าใจถ้าคุณจะต้องส่งหนูกลับบ้าน
‪หนูทำเกินไป
‪- แค่นั้นยังน้อยไป ‪- เราอย่าเพิ่งคิดไปไกลดีกว่า
‪- ทุกคนสมควรได้รับโอกาสที่สอง ‪- ไม่ใช่หนู
‪- หนูเกลียดเธอ ‪- มีอา
‪หนูแค่พูดความจริง
‪เรียกเรือมา ส่งหนูกลับบ้าน
‪ไม่งั้นหนูจะทำอีกครั้ง
‪ฉันรู้ ฉันรู้แล้วว่ามันยังไง
‪เธอคิดว่าเธอทำอะไรแบบนั้นกับคนอื่นได้ ‪และจากนั้น...
‪ก็ลอยนวล ไม่โดนลงโทษ
‪พยายามได้ดี สาวน้อย
‪แต่นั่นไม่ใช่วิธีที่เราเติบโต
‪แม็กส์พูดถูก กลับไปที่บ้านพักของเธอ
‪- ไม่ ได้โปรด หนูไม่... ‪- กลับไปที่บ้านพัก
‪เราจะพิจารณาเรื่องนี้ในวันพรุ่งนี้
‪เพราะมันเป็นเรื่องร้ายแรง
‪อยู่ห่างบ้าน ติดกับ โดดเดี่ยว
‪ฉันรู้ว่ามีอารู้สึกยังไง
‪และตอนนี้มีอากำลังได้รู้ความจริง
‪สิ่งต่างๆ...
‪จะไม่มีทางกลับไปรู้สึกเหมือนปกติอีก
‪รู้อะไรไหม ฉันไม่แปลกใจที่มีอาไม่โผล่หน้ามา
‪ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอทำแบบนั้น ‪กับหน้ากากหมู
‪หน้ากากหมูนั่น ฉันจะเอามันกลับบ้านด้วย
‪ฉันแค่สงสารแอมเบอร์
‪หวังว่าเธอจะไม่คิดมากเกินไป
‪ใช่
‪ก็ดูจะไม่คิดมากนะ
‪เธอโอเคไหม
‪ฉันโอเค
‪นายล่ะ
‪โอเค ชาวค่าย ฟังนะ
‪ทุกคนจะต้องพร้อมในสิบนาที
‪สำหรับหนึ่งในทริปโปรดของฉันที่เกาะนี้
‪เราจะไปปีนยอดเขาเพเรอกรินกัน
‪รอเดี๋ยวนะ แล้วเรื่องเมื่อคืนล่ะ
‪ทุกคนต้องทำเป็นเหมือน ‪การละเลงเลือดนั่นไม่ได้เกิดขึ้นเหรอ
‪หนูฝันร้าย
‪ฉันรับรองได้ว่าเรากำลังจัดการ ‪เรื่องเมื่อคืนอย่างจริงจัง
‪ตอนนี้ เราต้องพุ่งความสนใจไปที่การบำบัด
‪ไม่ใช่กวนน้ำให้เดือด
‪นี่คือสาเหตุที่ ‪ระหว่างพวกเธอไปยอดเขาเพเรอกริน
‪ฉันจะให้มีอาเก็บกวาดทุกอย่าง
‪ฉันคลุมมันไว้เมื่อคืนนี้ จะได้ไม่มีใครต้องเห็น
‪ฉันแน่ใจว่าเธอจะได้รับคำขอโทษ แอมเบอร์
‪ถ้าเธอทำใจยกโทษให้มีอาได้
‪โอเค ถ้างั้น
‪เตรียมบินในสิบนาที
‪ฉันเดาว่ามีอาไม่ได้ไปปีนเขาสินะ
‪ก็สมควรแล้ว
‪ฉันแค่หมายถึง...
‪นายก็รู้
‪นายกับมีอา...
‪คุยๆ กันอยู่
‪ไม่มีอะไรแบบนั้น
‪ไม่มีแล้ว
‪ตั้งแถว
‪ให้ไวหน่อย นั่นแหละ
‪เราจะค่อยๆ ไปช้าๆ ใช้เทคนิคที่เราคุยกันไว้
‪ทีละคน เธอมองคนที่อยู่ข้างหน้า
‪คนที่อยู่ข้างหลังก็จะทำแบบเดียวกัน
‪มาเช็กหมวกกันก่อน
‪ใช่ หมวกโอเคแล้ว
‪เราต้องแลกที่กัน
‪ฉันทนมองแซ็คไม่ได้
‪หลังปาร์ตี้ ฉันไม่ไหวแน่ ฉันตายแน่
‪เราต้องสลับที่กัน
‪ฉันคู่กับเคลีห์ไม่ได้ เรายังเข้าหน้ากันไม่ติด
‪ได้เลย
‪เยี่ยม
‪แอมเบอร์ ขอร้อง
‪โอเค
‪คนต่อไป ไม่นะ เธอใส่แล้วดูแย่จัง
‪ฉันพูดเล่นๆ ฉันแค่พูดเล่น
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ช่วยดันฉันหน่อย
‪ขอบใจ
‪นายเก่งเรื่องนี้จริงๆ ‪รู้ไหม ฉันรักการอยู่กลางแจ้ง
‪มันช่วยให้เลิกคิดโน่นนี่ได้จริงๆ
‪ดีแล้ว ทำต่อไป
‪โอเค พร้อมไหม
‪แฮร์รี่ย์
‪นายจะไปไหน
‪นี่
‪นายโอเคไหม
‪เธอคงคิดว่าฉันทำตัวโง่มากแน่ๆ
‪ไม่
‪ทุกคนมีเรื่องที่กลัว
‪เธอดูไม่กลัวเลย
‪ก็...
‪การปีนป่ายไม่ใช่สิ่งที่ฉันกลัว
‪แต่นายน่าจะได้เห็นฉันเมื่อวานนี้
‪เรื่องมันยาว แต่...
‪ฉันได้เห็นผี
‪อเล็กซ์กับฉันเจอตนนึงในบ้านพักเก่าๆ น่าขนลุก
‪อเล็กซ์ไม่เชื่อเรื่องผี ‪ก็ถือว่าโชคร้ายที่เธอได้เห็น
‪เธอแกล้งป่วย จะได้กลับไปดูว่ามันเป็นยังไงแน่
‪ฉันบอกเธอ "นั่นมันผี
‪อย่ากลับไปแหย่มันจะดีกว่า"
‪แต่บางคนก็ไม่ยอมฟัง
‪เธอช่วยบอกคนอื่นได้ไหมว่าฉัน...
‪- ฉัน... ฉันแค่... เป็น.... ‪- ฉันจะคิดข้ออ้างให้
‪ขอบคุณ
‪- เตรียมรับซอมบี้บุกเหรอ ‪- กลุ่มคนหัวร้อนมากกว่า
‪นั่นสิ ฉันได้ข่าวแล้ว ‪ตอนนี้ไม่มีใครชอบหน้าเธอเลย
‪แอมเบอร์จัดฉากฉัน
‪พระเจ้า
‪เธอไม่เห็นนาง
‪นางเทสีใส่ตัวเอง ‪ทุกคนยืนดูเหมือนมันไม่ได้เกิดขึ้น
‪นางควบคุมพวกนั้นไว้
‪ฉันไม่ยอมอยู่ในบ้านพักกับนาง ‪หลังจากนั้นแน่
‪อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันรู้มันฟังดูเป็นยังไง
‪ฉันเชื่อว่าแอมเบอร์จัดฉากเธอ
‪ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะทำเรื่องธรรมดา ‪อย่างทำลายชุดของนาง
‪เธอคงใช้วิธีทรมานจิตใจนาง ‪จนกินข้าวไม่ลงมากกว่า
‪ขอบคุณ
‪ฉันก็แค่บอกตามที่คิด
‪อย่างน้อยเธอก็เชื่อฉัน
‪ทุกคนเข้าข้างแอมเบอร์ ‪เพราะงั้นมีเธอก็ดีกว่าไม่มีใครเลย
‪น่าอบอุ่นใจ แต่ฉันไม่ได้เข้าข้างเธอ
‪รู้อะไรไหม
‪งั้นก็ออกไป ฉันไม่ต้องการลูกน้องช่างแซะ
‪ฉันก็ไม่ได้จะเป็นลูกน้องช่างแซะ ‪ฉันไม่ได้มาหาเธอ
‪ฉันกับเพทัลถูกผีหลอกในห้องนี้เมื่อวาน
‪แต่ฉันไม่เชื่อเรื่องบ้านผีสิง
‪ดังนั้นฉันจะไม่ไป ‪จนกว่าจะได้รู้ว่าเราเห็นอะไร
‪เชิญ เวลม่า ตามสบายเลย ฉันไปเอง
‪นี่ ช่วยด้วย
‪นี่
‪- ช่วยด้วย ‪- ปล่อยเราออกไป เราติดอยู่ในนี้
‪- นี่ ‪- ปล่อยเราออกไป
‪นี่ มีใครอยู่ไหม
‪ช่วยด้วย ปล่อยเราออกไป
‪เด็ฟผู้น่าสงสาร ‪อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่ามีอาไม่ดีพอ
‪เธอสมกับเขากว่าเยอะ
‪ฉันหวังว่าเขาจะไม่อกหักเกินไปนะ
‪- เคลีห์ ‪- อะไร
‪หุบปาก
‪แอมเบอร์
‪เป็นไรไหม
‪โอ๊ย
‪โอเค ข่าวดีคือไม่หัก
‪แต่มันพลิก
‪มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪ทำไมนายไม่คอยมองเธอ
‪ผมขอโทษ ผมกำลังดื่มน้ำ
‪ไม่ หนูผิดเอง หนูคิดว่าเด็ฟพร้อม
‪ที่แน่ๆ คือเธอคงเดินไม่ไหว
‪เราต้องกลับไป
‪อย่า ได้โปรด หนูไม่อยากทำทุกคนเสียเรื่อง
‪ฉันทิ้งกลุ่มไปไม่ได้และ...
‪แม็กส์ก็อยู่ที่ค่าย
‪ผมพาเธอกลับได้
‪- มันไม่ไกล ‪- ขอบคุณ
‪โอเค ดีมาก เด็ฟ
‪กลับถึงแล้วเรียกแม็กส์มาดูอาการนะ
‪บางทีต้นไม้อาจล้มมาขวางประตู
‪เราต้องหาทางออกไป
‪ฉันกำลังจะออกจากเกาะนี้ แต่มือถือฉันดับ
‪ฉันต้องไปใช้เครื่องที่ออฟฟิศ
‪แต่เธอจะงีบเหรอ
‪อะไร เปล่า
‪เมื่อวานฉันเห็นบางอย่างในนี้ที่อธิบายไม่ได้
‪และฉันไม่ชอบเรื่องลึกลับ
‪ฉันชอบคำตอบ
‪แต่เกาะนี้เต็มไปด้วยคำถาม
‪ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้และร้องเพลง ‪ที่นี่ ในห้องนี้
‪แต่ไม่มีผู้หญิงสักคน
‪ฉันก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้
‪ในป่า แต่ไม่รู้ว่ามาจากทางไหนแน่
‪มันคือแอมเบอร์ คือนางทั้งหมด
‪ลืมแอมเบอร์ซะ
‪เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับภารกิจ ‪ทวงบัลลังก์สาวแสบของเธอ
‪ฉันกำลังพูดถึง...
‪ผี โอเคไหม
‪ปีศาจ
‪ฉันรู้ฉันเคยบอกว่าไม่เชื่อเรื่องผี ‪แต่มันไม่มีคำอธิบายอื่น
‪ดังนั้นผีคือสิ่งที่ฉันเลือก
‪ฉันกำลังพูดถึงเรื่องเดียวกัน
‪ปีก่อนมีผู้หญิงตายที่นี่
‪แล้วทำไมเธอถึงคอยวกมาหาแอมเบอร์
‪เพราะเป็นนาง
‪แอมเบอร์คือผี
‪เธอโอเคไหม
‪- ฉันพยายามไม่ให้เธอกระเด้งมากไป ‪- ฉันโอเค
‪นายคงจะต้องเหนื่อยแน่
‪แวะพักสักหน่อยสิ
‪ไหนว่าว่ามือถือเธอดับไปแล้ว
‪ใช่
‪จากเพื่อนของฉัน ลิลส์ ‪นี่จะพิสูจน์สิ่งที่ฉันกำลังบอกเธอ
‪แอมเบอร์ต้องเป็นผู้หญิงที่ตายแน่
‪โอเค
‪"เด็กสาวเสียชีวิต ‪หลังจากอุบัติเหตุอันน่าเศร้าบนเกาะ"
‪โอเค เธออยู่ไหน แอมเบอร์
‪ไม่ นี่มันไม่ใช่แล้ว
‪- นั่นไม่ใช่แอมเบอร์ ‪- ฉันเห็นแล้ว
‪มันบอกว่าเธอชื่อมิดจ์
‪เป็นชื่อที่ไม่เหมาะกับผีเลย
‪เดี๋ยว
‪มิดจ์
‪ฉันเคยเห็นชื่อนั่น
‪(มิดจ์ อาร์)
‪นางเคยอยู่ที่นี่
‪ในห้องนี้
‪ถึงแล้ว เธอโอเคไหม
‪นายเป็นไงบ้าง
‪สบายมาก ฉันแอบเป็นซูเปอร์ฮีโร่ เลยได้ฝึก
‪แบกคนออกจากตึกที่กำลังไหม้มาเยอะ
‪ช่วยคนจากรถไฟเบรกแตก
‪ฉันจะเก็บความลับของนายให้
‪ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น
‪นายรู้สึกยังไงกับมีอา
‪ฉันรู้ว่านายกับเธอ...
‪- สนิทกัน ‪- ไม่สนิทแล้ว
‪ฉันทำใจได้แล้ว
‪ฉันรู้มีอาทำนายเจ็บ
‪มันเป็นเพราะนายมักจะ...
‪เห็นความดีในตัวคน
‪มีอาแค่...
‪ไม่ใช่คนที่ฉันเคยคิดว่าเป็น
‪ฉันช่วยนายได้ เด็ฟ
‪ฉันลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมดของนายได้
‪ฉันช่วยให้นายลืมมีอาได้
‪ใช่ เธอพูดถูก
‪ฉันจำเป็นต้องลืมมีอา
‪มีอาปั่นหัวฉัน แอมเบอร์
‪ทั้งหมดคือเรื่องโกหก
‪มีอาหลอกลวง
‪ฉันเกลียดการหลอกลวง
‪มีอาไม่ได้ชอบฉัน
‪ทั้งหมดมันแค่...
‪เกมปั่นหัว
‪สิ่งที่ฉันคิดว่าเรามีกัน มันไม่จริง
‪ไม่มีความหมายอะไร
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันก็ต้องการสิ่งที่เป็นจริง
‪ผีคือปรากฏการณ์ด้านพลังจิตตกค้าง
‪มิดจ์ตายบนเกาะนี้ ดังนั้นนางทิ้งร่อยรอยไว้
‪ถ้ามิดจ์พยายามบอกเราว่าแอมเบอร์ฆ่านางล่ะ
‪เฮ้ย ใจเย็น อลิซ
‪ฉันทำใจไม่ทันที่ต้องเชื่อ ‪เรื่องเหลือเชื่อเยอะขนาดนี้ก่อนมื้อเช้า
‪ฉันยังต้องปรับตัวกับโลกที่มีผีอยู่เลย
‪เราควรจะหาว่ามิจด์ตายที่ไหน ‪เราอาจต้องฝังกระดูกของนาง
‪- ปราบผีต้องแบบนั้นใช่ไหม ‪- โอเค
‪เธอจะไปตามหาแคสเปอร์ก็ตามใจ
‪ฉันจะหนีไปจากแอมเบอร์
‪- ไม่ มันดีมาก ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณที่ช่วยฉัน
‪เธอจะโอเคใช่ไหม
‪ฉันไม่เป็นไร
‪ถ้าต้องการฉัน รู้นะว่าฉันอยู่ไหน
‪ไว้เจอกัน
‪บ้านแสนอบอุ่น
‪ที่ที่เราทุกคนอยากกลับไปเมื่อหวาดกลัว
‪ว่ากันว่าความรักอยู่ที่บ้าน
‪ฮัลโหล
‪- แม่ ‪- ฮัลโหล นั่นใคร
‪- แม่ หนูเอง ‪- ฉันไม่ได้ยินเลย
‪ออกไปห่างๆ ฉัน แอมเบอร์
‪ฉันรู้เรื่องเธอกับมิดจ์
‪มีอาผู้น่าสงสาร
‪รู้สึกคิดถึงบ้าน
‪งั้นก็ถึงเวลากลับ
‪บางทีสำนวนโบราณอาจพูดถูก
‪ไม่มีที่ไหนที่เหมือนบ้านจริงๆ
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา