Nie wierzę, że to zrobiła.
Jakoś sobie z tym poradzimy.
Opuść ręce. Niczego nie dotykaj...
Nie oszalałaś.
Luka!
Wiem, że tu jesteś, więc przestań się czaić i wyjdź!
Luka!
Nie możesz się pojawiać jak normalny człowiek?
Gdzie jest zasięg? Muszę zadzwonić.
Słucham? Oberwałaś w pusty łeb?
- Nie, ja... - Masz mnie za służącego?
- To ma być żart? - To nie jest żart.
- Musisz mnie zaprowadzić... - Zapomnij. Muszę się ukrywać.
- Zrób tak jeszcze raz, a... - A co?
Co zrobisz? No dawaj, twardzielu.
No dobrze.
Zaprowadź mnie do zasięgu albo zabij mnie i zakop w lesie,
bo jeśli nie, dalej będę krzyczała.
Gdzie to jest?
Halo?
- Jak miło spędzać z tobą czas. - To tu.
Tutaj?
Dokąd idziesz? Nie możesz mnie zostawić.
Nie wiem, jak to powiedzieć jaśniej. Pomóż mi. Jestem w niebezpieczeństwie.
- Mam to gdzieś. - Nie mówisz poważnie.
Czegokolwiek się boisz, to nic w porównaniu z nią.
Ta dziewczyna nie jest... człowiekiem. Nie masz pojęcia, co ona potrafi.
Wydaje ci się, że jestem dobry.
Nie jestem.
Nie obchodzą mnie twoje problemy. Nie próbuj tego znowu.
Wtedy nie będę już miły.
A teraz niby jesteś?
MAMA
TATA
Doskonale. Rodzicielstwo wciąż na piątkę.
Mia?
- Wiesz, że tu jest północ, nie? - Lily!
Jak dobrze, że odebrałaś. Miło cię słyszeć.
Cieszę się. Wszystko gra?
Telefon mi zaraz padnie, a muszę się stąd wydostać.
Wyszukaj termin następnego promu na wyspę Peregrine.
Nie masz Internetu? Wysłali cię do Azkabanu?
- Lily, telefon mi pada. - Dobra, dobra.
Dziwne.
Nie ma promów na wyspę Peregrine.
Są. Jak niby tu przypłynęłam? Jest tu obóz letni.
Tu piszą, że nie. Obóz zamknęli rok temu, bo...
ktoś umarł.
Mroczne.
Mia?
Dziewczyna?Czy zginęła dziewczyna?
Tak. Miała jakiś wypadek.
Jest o tym cały artykuł. Wyślę ci zrzut ekranu.
Lily, to ważne.
Jak miała na imię?
- Miała na imię Amber? - Amber? Już sprawdzam.
Nie!
Mia.
Czekaliśmy na ciebie.
Pewnie mnie ukarzecie.
- Za to, co zrobiłam. - Przyznajesz się?
Tak. Przyłapaliście mnie.
Na gorącym uczynku. Zrozumiem, jeśli mnie odeślecie.
- Przesadziłam. - Mało powiedziane.
Nie bądźmy pochopni.
- Każdy zasługuje na drugą szansę. - Ja nie.
- Nienawidzę jej. - Mia.
Mówię szczerze.
Zadzwońcie po prom, odeślijcie mnie.
Albo to powtórzę.
Rozumiem, co jest grane.
Myślisz, że możesz zrobić coś takiego drugiej obozowiczce...
i odpłynąć od odpowiedzialności.
Niezła próba, młoda damo.
Ale to niewychowawcze.
Mags ma rację. Do domku.
- Nie mogę... - Do domku. Jutro wrócimy do tematu.
To poważna sprawa.
Z dala od domu, uwięziona, samotna.
Wiem, jak czuje się Mia.
A teraz Mia odkrywa prawdę.
Świat już nigdy nie wróci do normy.
Nie dziwię się, że Mia się nie pokazała.
Nie wierzę, co zrobiła świniakowi.
Masce. Chciałem ją zabrać do domu.
Żal mi Amber.
Oby się nie załamała.
No.
Ale chyba żyje.
Wszystko gra?
Tak.
A u ciebie?
Słuchajcie, obozowicze!
Za dziesięć minut wyruszamy
na jedną z moich ulubionych wycieczek na wyspie.
Wspinamy się na Peregrine Peak.
Chwileczkę. A co z wczoraj?
Mamy udawać, że nie doszło do tej rzeźni?
Ja miałam koszmary.
Zapewniam, że traktujemy wczorajsze wydarzenia bardzo poważnie.
Teraz musimy skupić się na gojeniu ran.
A nie zaogniać konflikt.
I dlatego kiedy wy będziecie na Peregrine Peak,
ja dopilnuję, żeby Mia wszystko wyczyściła.
Wczoraj wieczorem to zasłoniłam.
I na pewno czekają cię przeprosiny, Amber.
Jeśli jesteś w stanie jej wybaczyć.
No dobra!
Za dziesięć minut odlot.
Czyli Mia nie idzie na wycieczkę.
Dobrze jej tak.
No bo wiesz.
Ciebie i Mię...
coś łączy.
Nic nas nie łączy.
Już nie.
Zbiórka w szeregu!
Rach-ciach! Właśnie.
Pójdziemy powoli, stosując techniki, których się nauczyliśmy.
Pojedynczo.
Asekurujemy osobę z przodu, a nas asekuruje osoba z tyłu.
Sprawdźmy kaski.
Tak. Właśnie tak.
Musimy się zamienić. Nie mogę asekurować Zaca.
Nie po tej imprezie. Umarłabym.
Zamieńmy się.
W parze z Kayleigh byłoby niezręcznie.
- Dobra. - Dzięki.
Amber, proszę.
Dobra.
Następny. Ale ci w tym brzydko.
Żartuję. Częściowo.
Co ty tu robisz?
Podsadzisz mnie?
Dzięki.
Dobry w tym jesteś.
Wiesz, podoba mi się ta wycieczka.
Pomaga o wszystkim zapomnieć.
Świetnie. Idź dalej.
Dobra, gotowy?
Harry!
Gdzie idziesz?
Wszystko gra?
Na pewno uważasz, że wydziwiam.
Nie.
Każdy się czegoś boi.
Ty się nie boisz.
Bo ja nie boję się wspinaczki.
Ale żebyś mnie widział wczoraj.
To długa historia, ale w skrócie – zobaczyłam ducha.
Znalazłyśmy go z Alex w takim starym domku.
Tylko że Alex nie wierzy w duchy, więc ma pecha, że go zobaczyła.
Udaje, że jest chora, żeby wrócić tam i zobaczyć, jak to... działa.
Mówiłam jej, że to duch.
Że lepiej go nie drażnić.
Ale niektórzy nie słuchają.
Mogłabyś powiedzieć reszcie, że ja... Że dostałem...
Wymyślę coś.
Dzięki.
- Szykujesz się na apokalipsę zombie? - Na wściekły tłum.
Tak, słyszałam. Nie masz teraz wielu przyjaciół.
- Amber mnie wrobiła. - O Boże!
Nie widziałaś jej.
Sama wylała tę farbę, a wszyscy stali, jakby nic nie widzieli.
Ona ich kontroluje.
Nie ma mowy, żebym po tym spała z nią w domku.
Nie patrz tak. Wiem, jak to brzmi.
Mogę uwierzyć, że cię wrobiła.
Niszczenie sukienki to nie w twoim stylu.
Ty wbijałabyś jej szpile, aż wpadłaby ją w bulimię.
Dzięki?
Mówię, co widzę.
Przynajmniej mi wierzysz.
Reszta jest po stronie Amber. Lepsza ty niż nic.
Słodko. Ale nie jestem z tobą.
Wiesz co? Wypad stąd. Nie potrzebuję zjadliwego towarzysza.
I takiego nie masz. Nie przyszłam tu do ciebie.
Coś mnie tu wczoraj wystraszyło.
Ale nie wierzę w duchy, więc nie wyjdę, póki tego nie rozgryzę.
Dobra, Velma. Proszę bardzo, ja pójdę.
Pomocy!
- Pomocy! - Wypuśćcie nas!
- Halo? - Wypuśćcie nas!
Halo! Jest tam kto?
Pomocy! Wypuśćcie nas!
Biedny Dev. Ale przynajmniej wie, jaka jest Mia.
Wy bylibyście o wiele lepszą parą.
Mam nadzieję, że nie złamała mu serca.
- Kayleigh. - Co?
Zamknij się.
Amber!
Żyjesz?
Dobra wiadomość jest taka, że jej nie złamałaś.
Ale skręciłaś.
Jak to się stało? Czemu jej nie asekurowałeś?
Przepraszam. Piłem wodę.
To moja wina. Założyłam, że Dev jest za mną.
Nie ma mowy, żebyś dalej poszła.
Musimy zawrócić.
Nie, proszę. Nie chcę zepsuć wycieczki.
Nie mogę zostawić grupy, a Mags jest w obozie.
Ja mogę ją zanieść.
- To niedaleko. - Dziękuję.
Dobrze. To ładnie, Dev.
W obozie poproście Mags, żeby ją obejrzała.
- Może przywaliło je drzewo. - Musimy się wydostać.
Zabieram się z wyspy, ale telefon mi padł,
więc muszę użyć tego w biurze.
A ty zamierzasz się zdrzemnąć?
Co? Nie.
Widziałam tu wczoraj coś, czego nie umiem wyjaśnić,
a nie lubię tajemnic.
Lubię odpowiedzi.
A ta wyspa jest pełna pytań.
Słyszałam w tym pokoju płacz i śpiew dziewczyny.
Ale nikogo tu nie było.
Ja też słyszałam płacz.
W lesie. Ale nie dało się stwierdzić, skąd dochodzi płacz.
- To Amber. To jej wina. - Zapomnij o Amber.
Tu nie chodzi o rywalizację, kto będzie alfą.
Ja mówię o...
o duchu, dobra?
Upiorze.
I nie wierzę w duchy,
ale nie ma innego wyjaśnienia, więc niech będzie duch.
Ja mówię o tym samym. Rok temu zginęła tu dziewczyna.
Więc czemu mówisz o Amber?
Bo to ona.
Amber jest duchem.
Trzymasz się? Staram się tobą nie telepać.
Nic mi nie jest.
Ale musisz być zmęczony.
Odpocznijmy.
- Mówiłaś, że telefon ci padł. - Bo padł.
To moja przyjaciółka Lils. Udowodni, co ci mówiłam.
To na pewno Amber zmarła.
Dobra. „Dziewczyna umiera w tragicznym wypadku”.
Gdzie jesteś, Amber?
Nie, to niemożliwe.
- To nie Amber. - Widzę.
Piszą, że nazywa się Midge.
Fatalne imię dla ducha.
Chwila. Midge.
Widziałam to imię.
Ona tu była. W tym pokoju.
Proszę. Żyjesz?
Jak się trzymasz?
Dobrze.
To sekret, ale jestem superbohaterem. Często wynoszę ludzi z pożarów
i ratuję spod pociągów.
Nikomu cię nie wydam.
Nie o to mi chodziło.
Jak się czujesz po sprawie z Mią?
- Wiem, że byliście blisko. - Już nie jesteśmy.
Było, minęło.
Wiem, że cię zraniła.
Bo ty zawsze widzisz w ludziach dobro.
Ona po prostu...
jest inna, niż myślałem.
Mogę ci pomóc, Dev.
Mogę zabrać twój ból.
Pomóc ci zapomnieć o Mii.
Masz rację.
Muszę o niej zapomnieć.
Ona się mną posłużyła.
To była ściema.
Jest fałszywa.
A ja takich nie znoszę.
Nie podobałem jej się.
To były tylko...
gierki.
Nasza więź nie była prawdziwa.
Nic nie znaczyła.
Mam tak samo.
Też pragnę czegoś prawdziwego.
Duchy to relikty parapsychiczne.
Midge zginęła na wyspie, więc zostawiła po sobie ślad.
A jeśli Midge chce powiedzieć, że Amber ją zabiła?
Zwolnij, Alicjo.
To za wiele niemożliwych rzeczy naraz.
Jeszcze się oswajam z istnieniem duchów.
Znajdźmy miejsce jej śmierci.
Może trzeba ją pogrzebać. To chyba tak działa?
Dobra. Ty szukaj sobie duszków.
Ja uciekam przed Amber.
- To była przyjemność. - Dziękuję.
- Dzięki za pomoc. - Nic ci nie będzie?
Przeżyję.
Gdyby co, wiesz, gdzie jestem.
Do zobaczenia.
Ukochany dom.
Tam chcemy iść, kiedy się boimy.
Mówią, że w domu jak w raju.
Halo?
- Mamo! - Halo? Kto mówi?
- Mamo, to ja. - Nic nie słyszę.
Nie zbliżaj się do mnie, Amber. Wiem o tobie i Midge.
Biedna Mia.
Tęskni za domem.
A więc czas wracać.
Może powiedzenie mówi prawdę.
I naprawdę nie ma to jak w domu.
Napisy: Juliusz P. Braun