‪(ม. <3 ด.)
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โอเค โรบินฮู้ดดี้ สองคำถาม ‪นายเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่
‪- ฉันไม่ใช่ใคร ไม่ใช่เรื่องของเธอ ‪- อะไร...
‪นายอยู่กับใคร ฉันได้ยินเสียงคนร้องไห้
‪นายยิงเขาเหรอ
‪อะไรนะ
‪เปล่า
‪ไม่มีใครอื่น
‪- ฉันก็ไม่ได้อยู่นี่เหมือนกัน บาย ‪- เดี๋ยว นายบาดเจ็บ
‪- ฉันไม่เป็นไร ‪- ฉันไม่ได้เป็นห่วงนาย
‪นายขโมยชุดปฐมพยาบาลของเรา
‪นายคือคนที่ขโมยของจากค่ายเรา
‪ทำไมเธอต้องพูดแบบนั้น
‪ตอนนี้เรามีปัญหากันแล้ว
‪ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ ‪ฉันสังหรณ์ว่าเธอจะพูดมาก
‪ถ้านายแตะฉัน ฉันจะร้อง
‪อาจจะ
‪เฮ้ย ใจเย็น ฉันไม่ได้จะทำร้ายเธอ
‪- ฉันรู้ว่านายไม่ทำ ‪- ฉันแค่ต้องการให้เธอเงียบไว้
‪ไหนๆ ก็มาแล้ว
‪เธอช่วยฉันได้
‪ใช่แล้ว
‪เพราะฉันมักช่วยชายแปลกๆ ‪ที่ซุ่มดักข่มขู่ฉันกลางป่า
‪ไม่ใช่ข่มขู่ แลกเปลี่ยน
‪เธอทำหล่นตอนเธอล้ม
‪นั่นคือสิ่งต่อรองของนายเหรอ
‪เก็บไว้ ฉันจะซื้อเครื่องใหม่ตอนกลับบ้าน
‪โทรศัพท์เป็นแค่ก้อนอิฐบนเกาะนี้อยู่ดี
‪- มันไม่มีสัญญาณ ‪- มีสิ
‪แต่มีแค่ที่เดียว
‪ดูจากสีหน้าหิวโหย ‪เธอคงอยากโทรหาใครบางคน
‪งั้นก็ช่วยฉัน...
‪แล้วฉันจะบอกเธอว่าตรงไหนมีสัญญาณ
‪เมื่ออยู่ในเมือง ‪มันง่ายที่จะลืมธรรมชาติที่แท้จริงของเรา
‪แต่บนเกาะนี้ เราทุกคนเป็นนักล่า...
‪หรือไม่ก็เหยื่อ
‪แม้แต่นักล่าก็ถูกล่าได้
‪- แล้วนายมีชื่อไหม ‪- มี
‪เลิกทำแข็งกร้าว เงียบขรึมได้แล้ว
‪ฉันไม่มีอารมณ์มาถาม 20 อย่าง ‪เพื่อให้รู้ชื่อโง่ๆ ของนายนะ
‪ชื่อโง่ๆ ของฉันคือลูก้า
‪ขอบคุณ
‪ฉันมีอา เห็นไหมว่าง่ายแค่ไหน
‪ฉันคงไม่ได้รู้จักเธอนานพอจะจำชื่อเธอ
‪แล้วนายมาที่นี่ได้ยังไง
‪รู้ไหมว่าเรือเที่ยวต่อไปมาเมื่อไหร่
‪เธอจะไม่หยุดถามเลยใช่ไหม
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าเรือเที่ยวต่อไปมาตอนไหน
‪ทุกอย่างของนายต้องเป็นความลับดำมืดหรือไง
‪ฉันไม่รู้ว่าเรือเที่ยวต่อไปมาเมื่อไหร่
‪ฉันนึกว่าที่นี่เป็นเกาะร้าง และค่ายก็ปิดไปแล้ว
‪เห็นได้ชัดว่าฉันคิดผิด หายข้องใจรึยัง
‪ฉันมีเรื่องถามต่อ
‪เธอมีแน่ล่ะ
‪- นายอยู่นี่มานานแค่ไหน ‪- นานพอที่อาหารจะหมด
‪งั้นทำไมนายไม่กลับไปล่ะ
‪ฉันรักธรรมชาติกลางแจ้ง
‪มารวมกันหน่อย ชาวเพเรอกริน
‪ฉันจะไปเช็กเส้นทางสำหรับพรุ่งนี้
‪ดังนั้นบ่ายนี้
‪พวกเธอกับแม็กส์จะเปลี่ยนค่ายนี้ให้เป็นบ้าน
‪เรากำลังจะทาสี...
‪ห้องรวม
‪หมายถึงเราจะใช้แรงงานฟรีเหรอ
‪ไม่ อเล็กซ์ ไม่ใช่แบบนั้น
‪นี่คือเรื่องของชุมชน
‪สร้างพื้นที่ในการอยู่ร่วมกัน ‪และความคิดสร้างสรรค์
‪เราอยากให้เธอรู้สึกเหมือนค่ายนี้...
‪เป็นของพวกเธอ
‪เธอจะสนุกแน่
‪ฉันรับรอง
‪มาเถอะ
‪แล้วนายอาศัยอยู่ที่ไหนบนเกาะ
‪หมดเวลาถาม ถึงเวลาเงียบปากแล้วฟัง
‪ฉันต้องการอาหารและอุปกรณ์การแพทย์
‪ฉันหายาฆ่าเชื้อไม่ได้
‪เอาของกลับมาที่นี่โดยเร็วที่สุด
‪มันต้องใช้เวลา
‪ฉันไปหยิบของเฉยๆ โดยไม่โดนถามไม่ได้หรอก
‪- ฉันรู้นายคิดยังไงกับการโดนถามถึง ‪- ก็ได้
‪มาที่นี่ก่อนห้าโมง
‪ฉันจะคืนโทรศัพท์ให้เธอ พาไปดูจุดที่มีสัญญาณ
‪- แล้วเราก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก ตกลงไหม ‪- โอเค
‪แต่ฉันหวังจริงๆ ว่านายจะแอดเพื่อนมาหาฉัน
‪มีอา
‪ฉันตามหาเธอทุกที่เลย ไปอยู่ไหนมา
‪ฉัน...
‪ไปเตรียมของไว้ค้างคืนให้สาวๆ ‪ที่บ้านพักของฉัน
‪เธอนี่เองที่แอบหยิบอาหารของเรา
‪เรื่องลึกลับคลี่คลายไปหนึ่ง
‪อย่าสนใจเลยว่าฉันทำอะไรอยู่
‪- นายไปไหนมา นายเทฉัน ‪- ฉันเปล่า ฉัน...
‪ฉันหลงทาง
‪เกาะนี้คือเขาวงกต
‪พอฉันหาสะพานนั่นเจอ เธอก็ไม่อยู่แล้ว
‪แต่ฉันยังคิดว่าฉันควรมาเจอเธอ
‪เพราะถ้าฉันพลาดโอกาสไป ‪เธอคงซ้ำเติมฉันสนุกปาก
‪ก็จริง ฉันซ้ำเติมแน่
‪ไว้เจอกันทีหลังนะ
‪บางทีถ้านายโชคดี ‪ฉันจะยอมให้นายแก้ตัวที่พลาดเดตของเรา
‪ยังพอมีเวลา เราไปตอนนี้ก็ได้ ‪ฉันมีอะไรจะให้เธอดู
‪รอคืนนี้ได้ไหม ฉันต้องเปลี่ยนชุด...
‪ไม่นานหรอก เธอต้องดูให้ได้
‪เยี่ยมมาก สาวๆ เยี่ยมจริงๆ
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ แม็กส์ ฉันรู้
‪- รู้ไหม... ‪- ว้าว ทุกคน มันดูเลิศมาก
‪น่ารักจัง
‪ทำดีมาก หนุ่มๆ
‪ไง
‪อเล็กซ์ ฉันอยากถามว่าเราคุยกันได้...
‪แม็กส์ หนูจะไปล้างแปรงทาสีในโรงทาน
‪มีอ่างอยู่ตรงนี้ถ้าเธอ...
‪ไปตามหาเด็ฟ
‪นี่
‪ทหารเสือคนที่สามอยู่ไหน
‪- เด็ฟอยู่ไหน ‪- อ้อ เขาไปตามหามีอา
‪แต่... ฉันอยู่นี่
‪- ไหนนายว่าไม่นาน ‪- ไม่นาน
‪ฉันสัญญาว่าครั้งนี้ฉันจะไม่หลง
‪ก่อนหน้านี้นายหาฉันไม่เจอได้ไง ‪ฉันอยู่ตรงที่นายบอกเลย
‪ฉันไม่รู้ สับสนน่ะ
‪คงตื่นเต้นเกินไปที่จะได้เจอเธอ
‪นายคงคิดข้ออ้างได้ดีที่สุดแค่นั้น แต่ก็พยายาม
‪แต่ฉันเห็นเธอมาที่นี่ เมื่อคืนเธอทำเหรอ
‪(ม. <3 ด.)
‪ฉันเหรอ
‪ฉันเป็นเด็กอนุบาลหรือไง
‪เธอจะบอกว่า ‪ไม่ได้สลักชื่อย่อของเราบนต้นไม้เหรอ
‪ดีใจที่นายสังเกตนะ
‪งั้นใครทำ
‪ถ้ามันหมายถึงแม็กส์รักเดฟล่ะ
‪ฉันสงสัยว่าจะเป็นนาย
‪นายอาจสลักชื่อย่อสาวทุกคนเผื่อไว้
‪- แล้วต้น "แอมเบอร์รักเด็ฟ" อยู่ไหนล่ะ ‪- ไม่เอาน่า
‪เราคุยกันไปแล้ว
‪เธอมาที่นี่เพราะฉัน ‪หรือเพื่อปั่นหัวแอมเบอร์อีกล่ะ
‪- เพราะฉันไม่ได้เล่น... ‪- ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันมาที่นี่เพราะนายเท่านั้น
‪แล้วนายจะเอาแต่พูดไม่หยุด
‪หรือว่าจะจูบฉันล่ะ
‪- เพทัล ทำอะไรอยู่น่ะ ‪- ฉันต้องคุยกับเธอ
‪ฉันจะคุยยากขึ้นเยอะ ถ้าเธอทำฉันกลัวหัวหด
‪ฉันรู้ว่าฉันพูดอะไรโง่ๆ กับเธอหลายอย่าง ‪ที่งานปาร์ตี้
‪รู้ตัวเองดีเยี่ยม ดีมาก
‪- เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว ‪- ไม่
‪เธอเองก็แรงกับฉันเหมือนกันนะ
‪ถ้านี่คือการขอโทษ เธอต้องปรับปรุงนะ
‪เธอตัดสินทุกอย่าง คิดว่าตัวเองดีกว่าทุกคน
‪แล้วฉันก็หลงไปกับบรรยากาศ
‪ฉันยอมรับว่าฉันผิด
‪โอเคไหม แต่มันแค่การทะเลาะ
‪เพื่อนเถียงกันเป็นธรรมดา ‪แต่ก็คุยกันได้ ลืมมันได้
‪และฉัน...
‪ชอบเธอจริงๆ อเล็กซ์
‪- อะไรน่ะ ‪- ชู่
‪แปลกนะ
‪ฉันรู้สึกเหมือน...
‪เดจาวู ว่าฉันเคยมาที่นี่
‪เว้นแต่มันยังไม่เคยเกิดขึ้น
‪นายพยายามจะพูดว่า ‪"เป็นชะตาลิขิต" งั้นเหรอ
‪ใช่ อาจจะ
‪เลี่ยนจัง
‪แต่ก็โอเค
‪ทุกคนชอบความเลี่ยนนิดๆ หน่อยๆ
‪กี่โมงแล้ว
‪- ห้าโมงครึ่ง ‪- ถึงแล้วเหรอ
‪เราควรกลับไป
‪ใช่ เธอพูดถูก
‪ฉันไม่อยากฟังแม็กส์บรรยายเรื่องชุมชนอีก
‪แยกกันกลับนะ
‪ฉันมีช่วงเวลาที่ดีมาก แค่นายกับฉัน
‪ฉันไม่อยากให้มันกลายเป็นเรื่องซุบซิบ ‪ของแอมเบอร์กับพวกเชียร์ลีดเดอร์
‪ฉันว่าแอมเบอร์ไม่ได้ตั้งใจหรอก
‪แค่พยายามเกินตัว
‪งานปาร์ตี้สำคัญกับแอมเบอร์จริงๆ
‪เธอก็เห็นเขา เขาพยายามแต่งเดรสขนาดนั้น
‪- ไม่ใช่ว่าฉันสนใจเขาหรืออะไรนะ ‪- ชู่
‪นายน่ารักมาก
‪อย่ากังวล ฉันสัญญา ‪ว่าจะไม่ใส่ใจแอมเบอร์แม้เพียงเศษเสี้ยว
‪บางทีอาจเป็นลม
‪อเล็กซ์ อย่า
‪ลูก้า
‪- พระเจ้า อย่าทำแบบนั้นได้ไหม ‪- เธอมาช้า
‪ฉันโดนรั้งไว้
‪ต้องทำให้มั่นใจว่าไม่มีใครเห็นฉัน
‪มันยากที่จะขโมยอุปกรณ์การแพทย์ ‪ตามเวลากำหนด
‪ด้วยความยินดี
‪นี่
‪ไหนว่าจะพาไปหาสัญญาณโทรศัพท์ไง
‪เธอไม่ทำตามข้อตกลง ปล่อยให้ฉันรอ
‪ฉันทำให้นายขาดประชุมหรือไง
‪ลาก่อน มีอา ถ้าเธอหวังดีกับตัวเอง ‪ก็ลืมว่าเคยเจอฉันไปซะ
‪ขอบคุณ
‪หนุ่มๆ ฉันไม่มีทางยอมคบกับสเตฟานแน่
‪ถ้าเขาเอาแต่มองฉันอายๆ อยู่ห่างๆ
‪เวลาที่เราออกล่า มีสองทางเลือก
‪จะตามรอยเหยื่อ
‪หรือ...
‪จะวางกับดัก
‪และรอให้เหยื่อเข้ามาหา
‪ห้ามกินเสียของที่เกาะเพเรอกริน
‪มีอา
‪ไปอยู่ไหนมา เราเกือบจะจบมื้อเย็นอยู่แล้ว
‪หนูแค่อยากทำภาพวาดของหนูให้เสร็จ
‪หนูชอบมันมาก อยากฝากผลงานไว้
‪อ้อ
‪ฉันดีใจจังเลย
‪กะแล้วว่ามันจะช่วยให้ทุกคนสนิทกันมากขึ้น
‪ฉันเห็นเธอ มีอา
‪ฉันก็เห็นเธอ แอมเบอร์
‪เป็นไงบ้าง
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‪รู้อะไร แอมเบอร์
‪เรื่องที่เธอกับเด็ฟย่องออกไป ‪ตอนที่พวกเราทาสีห้องรวม
‪แล้วไง
‪แล้วเธอจะทำอะไร ฟ้องครูเหรอ
‪เราไม่ได้อยู่ในโรงเรียน เรามาค่ายวันหยุด
‪ฉันอาจควรจะบอกเด็ฟ ‪ว่าเธอใช้เขาแก้แค้นฉัน
‪เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ แอมเบอร์
‪เธอไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเด็ฟ ‪หรือเขารู้สึกยังไงกับฉัน
‪เลิกซะ
‪เลิกเหรอ
‪เธอคิดจะทำแบบนั้นกับเด็ฟสินะ
‪ตอนที่เขาหมดประโยชน์กับเธอแล้ว
‪โอเค
‪เลิกคุยแบบละครวัยรุ่นได้แล้ว
‪เธอเป็นนกสองหัวที่อยากเด่นดัง
‪นั่นคือเหตุผลที่หนุ่มของเธอเลือกฉัน ‪แล้วเธอก็ตัวคนเดียว
‪ยอมรับซะ แอมเบอร์
‪เธอไม่มีทางเป็นตัวจริงได้
‪ทีนี้...
‪ฉันหนาว
‪ฉันจะไปหยิบเสื้อแจ็กเก็ต แล้วมากินมื้อเย็น
‪ส่วนเธอก็ไปให้พ้นทางฉัน
‪และเมื่อเหยื่อติดกับ ก็ถึงเวลาเข้าไปสังหาร
‪เลิกเถอะ แอมเบอร์
‪เธอแพ้แล้ว
‪มีอา
‪ทำไม
‪เธอเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ
‪อะไร ฉันไม่ได้เกลียดเธอ
‪ฉันไม่ได้คิดเรื่องเธอเลย เธอพูดเรื่องอะไร
‪ทำไม
‪ทำไมเธอทำแบบนี้
‪เดรสของฉัน
‪ไม่ เป็นไปไม่ได้
‪เมื่อกี้มันไม่อยู่ตรงนั้น ฉันไม่ได้ทำนะ
‪มีอา
‪เธอทำอะไรลงไป
‪ไม่ใช่ฉันนะ
‪เธอเป็นบ้าอะไร
‪ฉันไม่ได้ทำ
‪แอมเบอร์จัดฉากฉัน
‪เธอทำอะไรลงไป
‪เธอทำเกินไปแล้ว
‪เธอเป็นอะไรแน่
‪นี่มันน่าผิดหวังมากๆ
‪- ทำเกินไปแล้ว ‪- นางมีแต่ทำดีกับเธอ
‪เธอทำอะไรลงไป
‪บทสนทนาทั้งหมดของเรา ฉัน...
‪พวกเขาไม่ได้ยินเธอ
‪พวกเขาได้ยินแค่สิ่งที่ฉันอยากให้ได้ยิน
‪พวกเขาเห็นแค่สิ่งที่ฉันอยากให้เห็น
‪เธอไม่มีทางชนะ
‪มีอา ทำไมเธอทำแบบนี้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪น่าผิดหวังมาก มีอา
‪เธอบ้าไปแล้วเหรอ
‪ทำอะไรลงไป
‪- นางมีแต่ทำดีกับเธอ ‪- นี่มันน่าผิดหวังมากๆ
‪- เธอมีแต่ทำดีกับเธอ ‪- ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะทำแบบนี้
‪ดูที่มีอาทำกับฉันสิ
‪ไม่ๆ นางทำตัวเอง
‪- มีอา เราเห็นเธอ ‪- มีอา
‪มีอา ทำแบบนั้นกับแอมเบอร์ได้ไง
‪ไม่อยากเชื่อว่าเธอทำแบบนี้
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา