Jest pięć minut po północy, a Mia już ma fatalny dzień.
Ma przed sobą dwie możliwości.
Pierwszą – załamać się na oczach wszystkich.
Albo drugą...
odzyskać kontrolę.
- Dobry wieczór. - Już ranek.
No tak.
Mia, co się stało?
Nie mam zasięgu. Potrzebuję telefonu.
Chwila, zaczekaj.
- Muszę... - Musisz przemyśleć swoje zachowanie.
Nie możesz wszystkich budzić, bo masz ochotę na ploty.
- To telefon alarmowy. - To jest sytuacja alarmowa.
Muszę zadzwonić do mamy. Muszę... wyjechać.
- Jest środek nocy. - Ale nie w Tokio.
Proszę.
Dwie minuty.
Mamo! Hej, to ja. Musisz po mnie przyjechać.
Mia, to ty?
- Tak. Mamo, muszę... - Strasznie przerywa.
- Zjechałam na pobocze. - Czekaj. Posłuchaj.
Zadzwonię później. Pa!
Właśnie tak.
Dzięki. Wiedziałam, że zrozumiesz.
Całusy.
Załatwione.
Rano ciocia odbierze mnie z promu.
- Mia... - Dzięki za telefon.
Przyszłam sprawdzić, co z Mią. Chyba dostała udaru słonecznego.
Trochę dziwnie się zachowuje.
Ja dziwnie się zachowuję?
Mną się nie przejmuj.
Byle do rana i więcej się nie zobaczymy.
PIERWSZY PROM: 8.00 WEEKENDY: 10.00
Ładne.
Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć.
Nie przestraszyłeś.
Czego chcesz?
Niczego. Po prostu podoba mi się twój naszyjnik.
To medalion.
Dostałam go od taty.
Też nie chciałem tu jechać. Mama uznała, że dobrze mi to zrobi.
Że się uodpornię.
Nigdy nie byłem poza domem.
Odkąd rozpłakałem się na wycieczce szkolnej.
Jest okropnie.
Więc... wiem, jak się czujesz. Tęsknisz za domem.
Nie tęsknię. Nie mam pięciu lat.
A taty nawet nie ma w domu.
- Myślałem... - Źle myślałeś.
Byłoby super, gdyby wszyscy przestali mnie śledzić.
Myślałam, że dramatycznie znikasz.
A ja że gorzej niż wczoraj nie możesz się ubrać.
- Obie się myliłyśmy. - Ktoś wstał lewą nogą.
Zagraj, Amber.
Dobra. Nigdy tego nie robiłam...
Możesz mi pomóc?
Dobra, jasne. Jakie grasz chwyty?
- No dobrze... - Nie.
Mia.
Spodziewałam się, że wpadniesz.
Naprawdę? Ja myślałam, że odpłynę.
Problem w tym, że ten rozkład jest nieaktualny.
- Prom dziś nie pływa. - Czekałam tam cały ranek.
Uznałam, że samotność ci posłuży.
Pomoże ci się uspokoić, żebyśmy szczerze porozmawiały.
Ciocia na mnie czeka.
Mia...
Proszę.
Nie mogę pomóc, jeśli się nie otworzysz.
Śmiało.
Szczerze, co się dzieje?
Mia?
Chodzi o Amber.
Zrobiła mi przy wszystkich kawał.
- Nie mogę przy niej być. - Czemu nic nie mówiłaś?
Nie wiem.
Odeślecie ją?
Zrobię coś lepszego.
To ma być lepsze?
To...
jest patyk leczenia.
Wygląda jak zwykły patyk.
A to jest krąg leczenia, w którym nie ma miejsca na cynizm.
Mia zwróciła mi uwagę, że pojawił się pewien...
konflikt wśród dziewcząt.
Nie ma żadnego konfliktu.
Przestań.
Tylko osoba trzymająca patyk może mówić.
Naprawdę serce mi się kraja,
że takie silne kobiety zaczynają się kłócić.
Więc podzielimy się tutaj pozytywną energię.
Po kolei niech każdy powie osobie po lewej stronie
szczery komplement od serca.
Kayleigh...
twoja nowa fryzura jest boska.
Pewnie skończą za...
pięć minut.
Alex...
twoja koszula...
jest...
w porządku.
Dobra, ja odpadam.
- To był komplement! - Mam to gdzieś.
Jestem niebinarna.
Oficjalnie nie identyfikuję się z tym kręgiem.
- Miłego leczenia. - Alex!
Chwila... Alex.
Mogę też sobie pójść?
Nie chcę marnować dnia na zabawę emo patykiem,
bo podoba im się jeden chłopak.
Nie chodzi o chłopaka.
Jasne.
Mój chłopak, Stefan, właśnie kończy studia.
Jestem na to zbyt dojrzała.
Przyjaźniłabym się z Mią, ale jasno powiedziała, że nie chce.
Ona kłamie.
Wszystkich was omotała.
Dość negatywnej energii.
Nie możecie powiedzieć sobie nawet jednej miłej rzeczy?
I używajcie patyka.
Mia...
Uważam cię za bardzo silną osobę.
Podziwiam to w tobie.
Gdyby to zależało ode mnie, byłybyśmy bardzo blisko.
Wiesz co?
Masz rację.
Zapomnijmy o tym wszystkim.
- Przyjaciółki? - Przyjaciółki.
Przyjaciółki! Brawo, dziewczyny.
Brawo, Mia.
Tak ci śpieszno na wycieczkę?
Najpierw musimy dobrać was w pary.
Zrobione.
Mags?
Mogę nie iść na wycieczkę?
Amber ma rację, chyba dostałam udaru słonecznego.
Tak, oczywiście.
Idź i... połóż się albo coś.
No dobra, ruszajcie na szlak!
To powinno iść tak.
Widzisz? Nie bez powodu cię wybrałam.
Ale jest też inny powód.
Chciałam z tobą o kimś pogadać.
Serio?
Myślałem, że sama ze mną pogada.
Miałem cię spytać, czy kogoś ma.
Mia prosiła cię o rozmowę?
Mia?
- Chyba trzymacie się razem? - Już nie.
Ona myśli tylko o sobie.
Nie to co Amber.
Teraz trzymam się z nią. Dała mi to.
Już widzę, że nigdy nie miałam lepszej przyjaciółki.
Usłyszałam, że zostajesz.
Dotrzymam ci towarzystwa.
W końcu jesteśmy... przyjaciółkami.
Super.
Brzmi super.
Dzięki, że mnie wzięłaś.
Na partnera.
To czego szukamy?
My niczego nie szukamy. Ja szukam.
Apka z kompasem się wiesza.
Mam prawdziwy kompas.
Pożyczę ci.
Ale oczywiście musiałbym wiedzieć, po co.
- Kiedy wczoraj była impreza... - Była impreza?
Zobaczyłam coś przez teleskop.
Zielone światło między drzewami.
Musiało dochodzić gdzieś stąd.
To brzmi dziwnie i... strasznie.
Co nie? Znajdźmy to.
Już ci lepiej?
Tak.
Pójdę po drewno na ognisko.
Mia się mną rządziła, a Amber mnie rozumie.
Nie obcięłabym włosów bez jej zachęty.
- A to, jak Amber wybaczyła Mii, to... - Załapałem.
Amber jest super, a Mia nie.
Co robisz?
Cześć, Amber. Ja tylko...
biorę szalik.
Z udarem słonecznym trzeba uważać na temperaturę ciała.
Alex się nie obrazi.
To nie twój styl, co?
I nie pasuje do medalionu.
Powinnaś mi go dać.
Żartujesz.
Udowodniłabyś swoją przyjaźń.
Nie sądzę.
- Rozpalę to ognisko. - Ognisko zaczeka.
Nikt nie wróci...
przez długi czas.
To pewnie borsuk.
Borsuki warczą?
Jasne. Czemu nie?
Wciąż coś do mnie masz.
Powiedziałaś Mags to, na co liczyła.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Mówiłam od serca.
Mia, Mia...
Mamma Mia.
Co my z tobą zrobimy?
Możemy wreszcie przestać udawać?
Nie wiem, Amber.
Możemy?
Nie dotykaj mnie.
Tyle wściekłości.
- Tyle zazdrości. - Wiesz, że mówisz o sobie?
- Nie znasz mnie. - Znam.
Biedna, samotna dziewczyna...
Potrzebuje wyznawców, by mówili jej...
jaka jest ładna i fajna.
Byle tylko zapełnić...
tę pustkę w sercu, gdzie brakuje miłości rodziców.
Pęknięcie biegnie przez ziemię, skałę i drzewo.
Może uderzył piorun?
Nie ma śladów ognia. Jakby coś rozsadziło ziemię od dołu.
Nieprawda. Kto ci tak nagadał?
Ty, Mia.
Nie widzisz?
Ty mówisz mi...
wszystko.
To nie borsuk.
Przestań. Nic nie wiesz.
Tata odszedł.
A mama wolałaby cię nie mieć.
Ciepło?
Każdego lata...
gdzieś cię odsyła.
Obóz baletowy.
Obóz jeździecki.
Obóz przygodowy.
Byle tylko się ciebie pozbyć.
Chciałaby móc odejść, tak jak tata.
Bo...
ona cię nie lubi.
Ty też nie lubisz siebie.
Nikt cię nie lubi.
Proszę, Amber, przestań.
To coś nas okrąża.
Albo jest tego więcej.
Co zamierzasz? Kazać mu aportować?
Mogę ci pomóc.
Mogę zabrać twój ból.
Nie będziesz już sama.
Przestań się opierać.
Znajdziesz swoje miejsce.
Możemy być tak blisko...
No już.
Już dobrze.
- Dev. - Nie chciałem cię przestraszyć.
Mogę o coś zapytać?
- Udało się. - Racja.
Nie ma tu niedźwiedzi ani wilków?
Zapewniam, że nie ma tu nic takiego.
Pewnie podeszliście za blisko nory borsuka.
Potrafią zażarcie bronić młodych.
Mia! Amber!
Zniknął pierścionek mojej babci.
Wiem, że zostawiłam go w sali, bo naprawiałam zlew,
a tylko wy byłyście w obozie.
Proszę opróżnić kieszenie.
Amber?
Jak mogłaś? To bardzo poważna sprawa. Nie możesz...
Pożyczyłaś mi go.
Pamiętasz?
Niezła próba.
Mówiłaś, że mi w nim ładnie.
Tak...
pożyczyłam go.
Co?
Zapomniałam.
Przepraszam, Amber.
To mój szalik.
Żadnej ciętej riposty?
Może to faktycznie udar.
Amber kłamie.
O pierścionku.
- Mags jej go nie pożyczyła. - Skąd wiesz?
Bo ja go zabrałam.
Podłożyłam go Amber.
Podstępnie.
- Czemu mi to mówisz? - Bo nic tu nie ma sensu.
Dlaczego Mags kryje Amber?
Nie wiem.
Czemu Dave kryje dzikie, warczące bestie?
- Co? - Z tym miejscem coś jest nie tak.
To wyspa.
Z robalami i zwierzętami. To żadna tajemnica.
Tylko z Amber jest coś nie tak.
Nie wiem, co ona ukrywa...
ale zapnij pasy, bo kiedy się dowiem, to ją wykończę.
Miło się gadało. Powodzenia w spiskowaniu.
Jest taka stara opowieść o drzewie i trzcinie,
które kłócą się, które jest silniejsze.
Drzewo chce udowodnić siłę, przetrzymując burzę.
Ale im bardziej walczy, tym dotkliwszy czeka je upadek.
Więc...
kto się ugnie, a kto upadnie?
Bo nieważne, za jak silnego się uważasz...
tej burzy nie da się opanować.
Bo nikt nie pamięta poprzedniego razu, kiedyś w nią wpadł.
Napisy: Juliusz P. Braun