NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przyszłaś.
Zastanawiałam się, czego możesz chcieć. I już wiem.
Mam zabrać twój ból.
Cofnij to, czymkolwiek to jest. Chcę wrócić do dawnego życia.
Kiedy nie miałaś uczuć?
Kiedyś zależało mi na wielu rzeczach.
A tutaj mamy Mię.
Ma coś, czego potrzebuję.
Pomóż mi ją sprowadzić, a zrobię, o co prosisz.
Wiem, jak ją tu zwabić.
Nie odmówi ci pomocy.
Umowa stoi.
O nie.
O tak.
Midge, cokolwiek Amber knuje, możesz znowu ją powstrzymać.
- Chce obrócić nas przeciwko sobie. - A dopiero co się pogodziłyśmy.
Mamy już dość walki. Próbujemy czegoś nowego.
- Matka będzie zachwycona. - Gdzie pozostali?
Alex zostawiła ci miłą wiadomość. Ruszyli do punktu ewakuacyjnego.
Czyli są cali? Wydostaną się?
Przykro mi, ale odwołałam ewakuację.
Nie macie jak uciec.
Nawet gdybyście biegli.
Ciężko biec na oślep.
Dla mnie to była trudna lekcja.
Tak. Gdy Amber cię opętała!
Przejęła twoje ciało i uwięziła cię w swoim umyśle.
Wiem. Dzięki temu wpadłam na pomysł.
Jak pomysł?
Potrzebuję nowego ciała.
I biorę twoje.
Nie wiedziałam, kiedy się obudzisz.
Pewnie jesteś zdezorientowana. To niestety skutek uboczny.
Wiedziałam, że pani kłamie.
Jesteśmy tylko królikami doświadczalnymi.
- Co mi pani podała? - Czystą animozynę.
Luka uciekł, więc potrzebowałam nowego obiektu do badań.
Tak samo skończył Harry?
Chłopak w okularach.
Raczej na bakier z modą. Porwała go pani w lesie.
Wcale nie. I nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Rozumiem, że jesteś zła, ale jest tylko jedna droga do lekarstwa.
Midge musi zwalczyć efekty animozyny.
Pobiorę kilka próbek i będzie po wszystkim.
No cóż, w takim razie…
UWAGA: TRUJĄCE
Nie!
Poczekaj! Wracaj!
Jesteś jej jedyną szansą!
Co się stało? Myślałam, że chcesz naprawić dawne błędy.
Zawsze będziemy razem.
- Co się ze mną stanie? - Będziesz wszystko obserwować.
Zostaniesz głosem w mojej głowie. Można do tego przywyknąć.
Nie muszę przy tym być. Co z naszą umową?
Najpierw to dokończę.
Midge, nie jesteś taka.
Skąd miałabyś wiedzieć? Nie chciałaś się ze mną zadawać.
Ale wróciłam, by ci pomóc. Tak jak to przewidziałaś!
Byłyśmy dla siebie jak siostry. To nie jest mój wymysł.
Zdradziłam cię.
Ale ty mnie nie, więc będę próbować ci pomóc.
Możemy znaleźć inny sposób.
Nie chcesz tego robić.
Nie masz pojęcia, czego chcę.
Uciekaj!
Nie wracam z tobą. Będziesz musiał mnie zabić.
Nie przesadzasz?
- Dlaczego mi pomagasz? Co się zmieniło? - Nie wiem.
Czułam, że nie powinnam na to pozwolić.
Mia!
Naprawdę uważasz, że się przede mną ukryjesz?
Grałyśmy już w tę grę, pamiętasz? Byłam ostatnim gołębiem.
Mam cię.
Nawet teraz nie chcę z tobą gadać.
Daleko zaszedłeś z miłymi słówkami.
- Co się stało? - Nie wiem. Obudziłem się tutaj.
A czy ktoś, kto ci to zrobił, zamierza wrócić?
Serio? Nie będziesz współpracował przy własnym ratunku?
- Nie musisz mnie ratować. - No, sam dajesz radę.
A ty zawsze musisz postąpić jak bohater, co?
Poza katowaniem mnie.
Przepraszam. Nie byłem sobą.
Wiem, że chętnie byś mnie tu zostawił.
Nie skażę cię na śmierć, bo podoba nam się ta sama dziewczyna.
Po prostu raczej mi nie zagrażasz.
Nie bądź taki pewny. Mia wczoraj na mnie poleciała.
I proszę.
Ty bawisz się w bohatera, a ostatecznie wolała mnie.
Midge. Szukałem cię.
Szukałeś mnie?
- Mieliśmy razem odpłynąć. - Przepraszam. Nie chciałem cię zostawić.
Naprawdę. Chodź ze mną, a wszystko ci wyjaśnię.
Za późno.
- Mam ważniejsze sprawy na głowie. - Wiem.
Ale czego byś nie planowała, nie znasz prawdy.
Twoja matka kłamie.
Tylko ja wiem, co się z tobą dzieje.
To jakaś interwencja? Próbujesz pomóc pozostałym?
Nie przekonasz mnie.
- A ona nie ucieknie. - Chcę ci pomóc. Zaufaj mi.
Proszę.
Śmigłowiec wkrótce tu będzie.
Martwisz się o Mię.
Nie wiem, czy odlecę bez niej.
- Jenna! - Gdzie byłaś?
Doktor Shaw podkradła się do mnie i wpakowała mi pełną dawkę animozyny.
- O Boże! Nic ci nie jest? - Nie wiem.
Mówiła, że tworzy lekarstwo.
Lekarstwo? Dla Midge?
W takim razie myliłam się, myśląc, że tworzy kolejne Amber.
Chce się pozbyć…
tej, którą już mamy.
Nie mam złych zamiarów. Powinniście bać się Midge.
Kłamiesz. Co naprawdę tu robisz?
Ewakuacja została odwołana. Trzeba znów o nią poprosić.
- To jak zwykle podstęp. - Nie kłamię.
Ale jeśli mi nie wierzysz…
to zrobimy to po staremu.
Czuję, że próbuje przejąć mój umysł.
Musimy ją powstrzymać!
Spokojnie. Nie jest wystarczająco silna.
Nie dała rady.
Boi się.
Boi się nas.
Nie zadręczaj się.
Szalała burza, płonął ogień. Nastrój był idealny.
Jesteś niewiarygodny.
Tak mi mówiła.
Chcesz drugiej rundy?
Czekałem, aż spytasz.
Szukam ludzi, na których mi zależy, a zamiast tego
znajduję Midge, Amber i ciebie.
Nie będę się z tobą bił.
Jeśli nie rozumiesz powagi sytuacji, to tępak z ciebie.
Żaden z nas nie może decydować, kogo wybierze Mia.
I nie będzie to mieć znaczenia, jeśli tu zginiemy.
Skupmy się na odnalezieniu jej i ucieczce.
Masz rację.
Razem mamy większe szanse.
A potem Mia zdecyduje.
No dobra.
Poszła tędy. Postaraj się nadążyć.
- Co zrobiłaś z Mią? - Nic. Uratowałam ją.
Jasne. Widzieliśmy, jak próbowałaś zepchnąć ją w przepaść.
Mamy swoje zdanie.
I powinnaś zapłacić za to, co zrobiłaś.
Kayleigh! Co ty wyprawiasz? Nie możesz jej zepchnąć w przepaść!
Dlaczego nie? Zasłużyła na to.
- Ona się nie wahała. - Znów by zrobiła. To nie człowiek.
Poczekajcie!
Midge ją pokonała. Może to ją złamało.
Nikt mnie nie złamał.
Ale widzę, że się zmieniłaś.
Od tamtej walki tracę moc.
A ona rośnie w siłę.
Jej ludzka strona zanika.
Musimy ją powstrzymać, bo nie pozwoli nam odejść.
To pani.
Witaj ponownie, Mia.
Zac szuka zasięgu.
Mia powie nam, czy Amber kłamie.
- Ja tam i tak nie ufam tej psycholce. - Ja też nie.
Ale jeśli to prawda, musimy znów wezwać pomoc.
- A co z Midge? - Jenna.
Jeśli Amber mówi prawdę, to czeka na nas w instytucie.
Spójrzcie! Tam!
- Ale co? - Stoi tuż obok.
Masz jak samo jak Luka.
Pochorował się i miał halucynacje.
- Animozyna miesza jej w głowie. - Nie.
Pokazuje jej, co tam naprawdę jest. Co zobaczyłaś?
Jakby chciał, żebym z nim poszła.
No to chodźmy.
Rozgryziemy to razem.
Idźcie. Ja wrócę zorganizować ewakuację.
Pójdę z tobą. Jeśli jest tam Midge, będziesz potrzebować pomocy.
Nie możesz z nią iść.
Nie skrzywdzi mnie. To ona ostatnia widziała Mię.
Muszę ją znaleźć.
Ona też by mnie szukała.
No to pójdę z tobą. Nie chcę, żebyś była z nią sama.
Nie! Po tym wszystkim nie powinnaś zbliżać się do Amber.
Idź z nimi. Poradzę sobie.
- Obiecujesz? - Tak.
Co to ma być?
- Eksperymentuje pani na nich? - Skądże.
- Jestem lekarzem. - Ma mnie pani za aż tak głupią?
Manipulowała pani mną!
Musiałam utrzymać to przedsięwzięcie w tajemnicy.
- Musiałam tak postąpić. - Dlaczego?
Robię to wszystko dla Midge!
Myślałam, że ci pacjenci pomogą mi w opracowaniu lekarstwa.
Ale to na nic.
Odsyłam ich na ląd.
- To koniec. - Nie.
Nie może się pani poddać! To pani córka!
- Przecież to pani placówka! - Próbowałam wszystkiego!
Na początku myślałam, że dzięki tobie mi się uda.
Dlatego trzymałam cię w izolacji i pobierałam twoją krew.
Midge to moja siostra krwi. Dlatego Amber nie mogła mnie przemienić?
Nie mam pewności.
Łączy was coś potężnego,
ale Midge nie może sama przetrwać po zerwaniu więzi z Amber.
Ale możemy ją uratować, jeśli zatrzymamy działanie animozyny.
To nie jest takie proste.
Co tu robimy?
Nie chcę cię zostawiać, ale nie zawsze nad tym panuję.
Najłatwiej robić to tutaj. Albo gdy jesteśmy razem.
Bycie w pobliżu ciebie dodaje mi sił.
Aż zapominam, kim jestem.
To znaczy?
Nie tylko ja.
Kim oboje jesteśmy.
Midge nie można już uratować.
Zginęła, gdy spadła z urwiska.
Ale animozyna dała nam nadzieję.
Amber się uwolniła, ale dusza Midge jest uwięziona.
Gdy je rozdzieliłaś,
animozyna zdołała dać Midge własne ciało,
które jednak długo nie wytrzyma.
Będzie pochłaniać wszystko wokoło.
Nigdy nie zazna spokoju.
Mylisz się.
- Nie jestem martwa. Przecież tu jestem. - Tak działa to miejsce.
Zatrzymuje tych, którzy tu zmarli.
Wracamy niczym fale.
Czasami tu jestem, a czasami znikam.
Jesteś prawdziwy!
- Chcę, byś taki był. - Jestem tak samo prawdziwy jak ty.
Po prostu tu utknęliśmy.
Ale ty jesteś inna. Z jakiegoś powodu kontrolujesz animozynę.
Niech nas uwolni.
Uwolni?
Nie!
Nie. Nie zamierzam przestać istnieć.
Nieźle pojechałaś z Amber.
- Nie chcę o tym gadać. - W porządku.
Pewnie masz mnie za potwora, ale przysięgam…
Że byś jej nie zepchnęła. Wiem.
Znam cię.
Kayleigh.
Zac.
Musicie to zobaczyć!
Jenna. Tędy.
Harry!
- Nie! - Co jest?
To Harry!
Wiem, jak to brzmi, ale to on!
Myślę, że jest tu uwięziony.
Mówił, że czuł się, jakby kamienie coś od niego chciały.
Tu są jakieś tunele.
W notatkach Harry’ego była mowa o całej sieci tuneli pod wyspą.
Próbowano je przeszukać, ale to labirynt.
Naukowcy szukali w nich źródła animozyny.
- Dlaczego nas tu sprowadził? - Nie wiem.
Nie wiem, co mam robić.
Strasznie boli mnie głowa.
Może usiądźmy na chwilę.
Nic mi nie jest.
Gdy ostatnio byłam tu z Fitzem, widzieliśmy sporo niewyraźnych postaci.
Może to uwięzieni ludzie i Harry jest wśród nich?
Wiedziałam, że Midge kłamała.
- Jesteś cała? - Powiedzmy.
Dziękuję.
Uratowałaś mnie.
Na razie tak. Midge wróci.
Wiem. Gdzie pozostali?
- Alex? - Przepraszam.
Musiałam przetrawić najnowsze rewelacje.
Nic im nie jest.
- Ale ani śladu Deva i Luki. - Luka jest cały.
- Wpadłam na niego. - „Wpadłaś”?
- Ot tak? - Kim jest Luka?
- A co z Devem? - Nie wiem.
Widziałam się z nim przez pół minuty, a potem zniknął.
Ale przy nim byłam pewna, że z tego wyjdziemy,
ale teraz już nie wiem.
Są w niebezpieczeństwie.
Słyszałam, jak rozmawiałeś z Midge.
- Jak… - Ona nad tym nie zapanuje.
Ratujcie ich. Inaczej wszystko będzie stracone.
- To Fitz! - Żyje?
Tak.
Miał w sobie sporo życia. Zabrałam tylko tyle, ile potrzebowałam.
Ale to nie wystarczy na długo. Potrzebuję więcej.
Nie…
Petal?
Jesteś cała? Nic ci nie będzie.
Nie…
Obudź się.
Petal, błagam cię.
Obudź się!
Mówiłam jej, że nie ucieknie.
Napisy: Krzysiek Igielski