NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
SPOCZYWAJ W POKOJU
To dla ciebie, Midge.
Przykro nam, że cię z nami nie ma, ale pamięć o tobie żyje dalej.
Wszyscy się tu zebrali, by cię pożegnać.
Filmowanie pogrzebu nie jest nieco dziwne?
- Ja bym tego chciała. - Ale tak naprawdę jej nie znaliśmy.
- Po prostu powiedz o niej coś miłego. - Dobrze.
Midge, przykro mi z powodu tego, co cię spotkało.
Cieszę się, że się poznaliśmy. Szkoda, że nie za dobrze.
Nie wiem, co powiedzieć.
Mia, nagraj coś dla Midge.
Midge, nie znałam cię za dobrze.
- Zawsze byłaś sobą. - Kto ubiera biel na pogrzeb?
Spokojnie.
I tak o tym zapomnicie.
Mogę zabrać wasz ból.
Chciałeś przebić mnie kołkiem jak wampira?
Myślałem o tym, ale nie potrafiłbym tego zrobić nawet tobie.
Czyli miałam rację parę tygodni temu. Dostrzegasz w ludziach dobro.
Nie w tobie.
Pomogłem ci, bo byłaś ranna.
Nie przez to, jacy jesteśmy.
- Dokąd idziesz? - Odnaleźć Mię.
Dev.
Midge coś mi zrobiła. Czuję, że się zmieniam.
To na mnie nie podziała.
Daję ci szansę.
Jeśli z niej skorzystasz, już nigdy cię nie zobaczymy.
Midge, nie znałam cię za dobrze.
- Zawsze byłaś sobą. - Kto ubiera biel na pogrzeb?
- Spokojnie. - Wtedy to się stało.
- I tak o tym zapomnicie. - Pogrzeb Midge.
Wtedy Amber wykasowała nam pamięć. Jenna to kręciła.
W ogóle nie spałyście?
Chyba w ogóle. Wszystko tu jest.
Amber pozbawiła nas wspomnień, a Shaw znów tu wysłała.
Powiedziała naszym rodzicom, że to zbiorowa amnezja.
„Możemy ich uzdrowić, jeśli powrócą na wyspę Peregrine
i zmierzą się ze stłumionymi wspomnieniami”.
A nasi rodzice po prostu wysłali nas tutaj jak na kolejny obóz?
Czyli moje nowe buty miały już rok!
Sfingowała pogrzeb córki, by zataić prawdę o Amber i jej mocach.
Powstrzymajmy ją.
Przepraszam.
Przeszukaliśmy w nocy cały budynek.
- Nie znaleźliśmy pozostałych. - To nie wszystko.
Midge wyszła dziś rano. Miała ze sobą torbę.
Idzie do łodzi bez nas.
Mia mówiła, by jej nie ufać.
Wybacz, ale nie mogłam tam dłużej zostać.
Spoko. Kto rano wstaje, temu los łódź daje.
Powiedzieć ci coś dziwnego o sobie?
Uwielbiam wczesne poranki.
- Ja też. - Naprawdę?
- To zapowiedź nowego dnia. - Ładnie ujęte.
Jest tylko jedno miejsce, gdzie można po kryjomu przybić do brzegu.
Też z niego korzystamy.
- Tato, dlaczego z nami nie idziesz? - Zaczekam na was tutaj.
- Zawsze to robi. Prosisz go co rok. - I za rok też poproszę.
Nie potrzebujemy łodzi.
Kody do ewakuacji. Wezwiemy śmigłowiec i opowiemy o tym całemu światu.
Musimy zorganizować konferencję prasową.
To nie wszystko.
Zac, powinieneś na to zerknąć.
Mam nadzieję, że ktoś to zobaczy. Nazywam się Brendan Walsh.
Uciekłem z wyspy Peregrine. Obóz okazał się przykrywką
do przeprowadzania eksperymentów nad kontrolą umysłu.
Sam bym w to nie uwierzył. Poszukacie informacji o tej wyspie.
Wyspa Peregrine. Nikogo stąd nie wypuszczają.
Cały teren objęto kwarantanną.
Mój przyjaciel, Zac Young, cały czas tam jest.
Przewożą tam dzieciaki w śpiączce. To nie ma żadnego sensu.
Udało mi się uciec. Płynąłem, aż natrafiłem na rybaków.
Nie wierzyli w nic, o czym im opowiadałem.
W ani jedno słowo. Ale mówię wam wyłącznie prawdę.
Wysyłam to i ukryję się gdzieś, gdzie mnie nie znajdą.
Nie mogę tam wrócić.
Zac, jeśli tego słuchasz, to zrozum, że nie miałem wyjścia.
Zrobię, co w mojej mocy, by ci pomóc.
Kocham cię, stary. Boże, miej w opiece mojego przyjaciela.
Nie zapomniał o mnie.
Uciekł, ale napisano tu, że wykasowano wszystkie jego materiały.
Nie szkodzi.
Ucieknę stąd i pogrążę to miejsce.
A potem go znajdę.
Super, w końcu wstałeś. Już wiem, co powinnam zrobić.
Koniec z nienawiścią do samej siebie. Wczoraj osiągnęłam dno.
- Dzięki. - Nie mogę uciekać przed przeszłością.
Muszę wrócić do tych lalek. Do dzieciństwa mojego i Midge.
I wtedy jakoś to naprawić.
Mówiłeś, że zrobiłbyś wszystko, by cofnąć czas.
Może ja nadal mogę.
- Nie wrócę tam. Rozsadza mi to głowę. - Dlatego mówiłam, że to ja tam idę.
- Co do wczoraj… - To był tylko pocałunek.
Masz. Na wypadek, gdybyś zgłodniał.
Zgubiłam się. Proszę, pomóżcie mi.
Pierwsza część kodu?
ZBN775421.
- Druga część? - Aquamarine Piper Earl.
- Pani godność? - Doktor Shaw, poziom szósty.
- Potwierdzam. - Świetnie.
Piękne zamówienie na wynos.
Poczekajcie.
Nie znajdzie nas.
- Pomocy! - Wypuśćcie nas!
- Jest tu ktoś? - Wypuśćcie nas!
To twój domek, prawda, Midge? Ukryłaś się tu w pierwszej klasie.
Zmieniłaś go, ale to jest to samo miejsce.
Tak samo zmieniasz całą wyspę.
O nie. Żadnych kolejnych duchów. Nie jesteś prawdziwy. Nie żyjesz.
Cześć, Luka.
Byłam tu ze znajomymi na imprezie, ale się zgubiłam.
I zostawili cię tutaj?
Mieliśmy dwie łodzie. Myśleli, że na którejś jestem.
Mieli farta. Wiesz, że wyspę objęto kwarantanną?
Podpłynęliśmy nocą z wyłączonymi silnikami.
- Nas też nie powinno tu być. - Ale cieszę się, że jesteście.
- Jestem Amber. - Iris.
- Jak tu się dostaliście? - Kutrem ojca.
Jesteś rybakiem? Czy tam rybaczką?
Czasem pomagam mu razem z Cullenem, ale to ojciec się tym zajmuje.
Czy ryba wie, co się z nią dzieje?
- Cierpi? - Nie myślimy o tym.
Wiem, że może się to wydawać okropne, ale idzie przywyknąć.
Jak do wszystkiego.
Naprawdę to robimy.
Owszem.
- Z drogi, matko. - Stój.
- Wysłuchaj mnie. - Nie, to ty posłuchaj.
Zawsze byłam dla ciebie za mało mądra i interesująca.
Aż ucierpiałam.
- Nie mów tak. - Nawet wtedy bardziej liczyła się Amber.
To ona jest twoją córką.
Ale ktoś mnie lubi taką, jaka jestem. I znikamy z tej wyspy.
Mówiłaś, że nie jesteś normalna. I masz rację.
Animozyna przejmuje nad tobą kontrolę.
Niszczy twoje ciało.
Kłamiesz. Próbujesz mnie tu zatrzymać.
Mamy góra dzień. Może tylko parę godzin.
Już raz cię straciłam i stracę na zawsze, jeśli nie odwrócę całego procesu.
Już mnie straciłaś, matko.
Dawno temu.
Sam!
- Co on robi? - To taki rytuał.
Graliśmy w to ze starszym bratem.
On rzuca kamieniami, ja zbieram kwiaty.
Taka słaba symbolika.
Symbolika czego?
Tego, jak krótkie i piękne jest życie.
Przepraszam.
To smutny dzień.
Rocznica tragedii.
Mogę ci pomóc, Iris.
Mogę zabrać twój ból.
Nie chciałabym. To cena, którą płacimy za wspomnienia.
Nie chciałabym ich stracić, mimo że są smutne.
Kto by tego chciał?
Po prostu cierpię, gdy widzę twój ból.
- Życie jest pełne strachu i smutku. - Ale również nadziei.
Miłości.
I radości.
Na tym polegają uczucia.
Bez smutku nie ma szczęścia.
Wszystko gra?
Chyba coś słyszałam. Może moi znajomi wrócili.
Pójdę sprawdzić.
To moja lalka.
Midge.
Ale już jej nie chcę. Boję się.
Spokojnie. Lalka nic ci nie zrobi.
Amber już w niej nie ma.
A gdzie jest?
Idzie po mnie. Mówi, że tylko jedna z nas może przeżyć.
Chce odzyskać swoją moc.
I nie chce odczuwać smutku.
Nie bój się. Nie pozwolę, by ktoś cię skrzywdził.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Czołem.
Kopę lat.
To naprawdę ty. Nie wierzę.
Byłem przekonany, że nie żyjesz. Obwiniałem o to siebie.
I słusznie.
Żyję, bo ktoś widział wypadek i wezwał karetkę.
Byłeś moim najlepszym przyjacielem i zostawiłeś mnie na pewną śmierć.
- Gdybym wiedział… - To co byś zrobił?
Zostałbyś i poszedł siedzieć?
Teraz pójdziesz.
Przepraszam. Byłem przerażony. Ale codziennie o tobie myślę.
No proszę. Ja o tobie też.
Spędziłem w szpitalu trzy miesiące, dwa tygodnie i trzy dni.
Dorobiłem się 67 szwów i dwóch metalowych płytek.
Ale wiesz, jak wytrzymałem?
Wiedziałem, że znajdę cię i za to zapłacisz.
Zbliżają się.
Za tobą!
Musisz wymyślić coś lepszego niż…
to.
Czego chcecie?
Kim jesteście?
Znam jujitsu.
Zostawię wiadomość dla Mii.
- Musimy iść nad klify. - Jest tam lądowisko?
To zwykłe pole.
Ale używano tego miejsca, gdy był tu szpital, a wcześniej hotel.
A jeszcze wcześniej sanatorium.
- Pewnie kiedyś było tu też spa. - Szkoda, że nie ma teraz.
Ale każda działalność upadała za sprawą duchów i znikających ludzi.
Nieźle, Jenna. Skąd wytrzasnęłaś te informacje?
Nie ja, tylko Harry. Były w jego…
W jego notatkach!
- Jenna! - Dogonię was!
Szkoda, że nie popłynę kutrem. Wiedziałam, że przyjaciele po mnie wrócą.
To grób naszego brata.
Uwielbiał tę wyspę.
Przypływamy tu co roku, by go wspomnieć.
Trochę popłaczemy i wracamy.
I naprawdę chciałabyś zachować takie wspomnienie?
I zachowasz. Ponieważ taka właśnie jesteś.
Ja nie mogłam o tym zdecydować. Ponieważ taka jestem.
Obyś znalazła to, czego szukasz.
Może kiedyś popłyniemy gdzieś razem.
UKOCHANY SYN I BRAT
Luka! Musimy wracać do instytutu. Amber chce zabić Midge.
Klasyczny Luka.
Przepraszam. Nie miałam wyboru.
Midge?
Amber chce cię dopaść!
Mia. Przyszłaś tu.
A nie mówiłam?
Napisy: Krzysiek Igielski