NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Podoba ci się? - Jest piękna. Jak na na imię?
- Amber. To moja najlepsza przyjaciółka. - Poza mną.
Jasne.
- Mia sobie poszła? Jesteś pewna? - Mówiła, dokąd idzie?
- I co z łodzią? - Nie mówcie, że z planu nici.
- Plan pozostaje ten sam. - A co z doktor Shaw?
Wie, że nie zdoła nas powstrzymać.
Łódź będzie z samego rana. Mia dotrze tam z Luką.
Dlaczego poszli bez nas? Na pewno nie chciała nam nic przekazać?
Przykro mi. Nic mi nie mówiła.
Może chciała o czymś pogadać z Luką?
Zapytacie ją rano. To nasza ostatnia noc na tej wyspie.
Pójdę się przygotować.
Zupełnie tego nie rozumiem. Mia sobie poszła, Harry zniknął.
Nie zapominaj o przemienionej w posąg Amber.
Skąd w ogóle Amber się tu wzięła? Pojawiła się wtedy co ty i Mia?
To długa historia.
Taka, po której ma się koszmary do końca życia.
Trzymasz się?
Tak, nic mi nie będzie.
Wiem, co poprawi ci humor. Będziesz w niej pięknie wyglądać.
- Spoko, mam gdzieś swoje ubrania. - Ale nie są tak ładne.
Es elegante.
Nigdzie nie ma Harry’ego ani Fitza.
Nie ma ich w budynku.
Mia, poczekaj! Musimy się schronić.
Jaki masz plan?
Nie mam żadnego planu! Daj mi spokój.
Spędziłem tu wiele tygodni, bo wróciłem po ciebie!
Może to był błąd!
Co się stało? Może jakoś pomogę.
Nie potrzebuję pomocy. To ja uratowałam ciebie.
Jesteśmy kwita.
Zostaw mnie w spokoju.
Podpowiem ci.
Hrabia Monte Christo.
Midge? Musimy się ukryć.
Spokojnie. Nie musisz przejmować się personelem.
Możemy iść.
Wszyscy są cali?
Ty też?
- Martwiłem się o ciebie. - Przenieśli mnie do reszty.
Miło, że się o mnie martwiłeś. Jak udało ci się uciec?
Szybem wentylacyjnym.
Ale gazu się nie spodziewałem. Mia o tym nie wspomniała.
Widziałaś ją? Była w kontakcie z Amber.
Tak, wiele cię ominęło. Chodź, opowiem ci po drodze.
Ciężko mi robić się na bóstwo, gdy się stresuję.
Że też Fitza nie ma akurat teraz, gdy powyciągałam gałązki z włosów.
- To pokój dla dziewczyn. - Raczej koedukacyjny. Wejdź.
Chciałem po prostu poczekać z wami. Lepiej trzymać się razem.
Świetnie!
Pomóż mi spakować te rzeczy.
Nie możemy tu bezczynnie siedzieć, kiedy nie wiemy, co z Harrym.
Może przegapiliśmy jakiś celę w piwnicy?
Pewnie jest tam całe skrzydło, o którym nie wiemy.
Nikt z personelu nam nie powie po tym, jak zamknęłaś ich w komórce.
Spróbujmy dowiedzieć się same. Przeszukamy biuro Shaw.
Chodźmy.
Czekajcie! Idę z wami.
To lepsze niż siedzenie tutaj.
INSTYTUT LOCKWELLA
Wybacz bałagan.
- Usiądź. - Nie szukamy pozostałych, by uciec?
Poczekajmy tu, aż będziemy ruszać.
Pogadajmy sobie jak kiedyś.
Najpierw muszę mieć pewność, że są cali.
Nie zmieniłeś się. Zawsze dbałeś o innych.
Tylko z tobą nie czułam się tam obco.
- Pamiętasz nasze wspólne zadanie? - No to poszukajmy ich razem.
Musimy iść już teraz?
Aż tak źle spędza się ze mną czas?
Skądże. Jeszcze to nadrobimy, Midge.
Ale później.
Chciałam ci nie mówić. Mii tu nie ma.
Odeszła z Luką.
Przykro mi, ale zostawiła cię tutaj.
- Nie wierzę ci. - Na mnie też miała zaczekać, ale kłamała.
- Nie zasługuje na nas. - Odsuń się.
Nadal ją wolisz, mimo że jest egoistką?
Otrzymałeś drugą szansę, Dev. Radzę ją wykorzystać.
- Miałeś sobie iść! - Rzadko kiedy cię słucham.
Wiesz, co to za miejsce?
To chyba domek dla lalek Midge. Stworzyła sobie to miejsce.
To pewnie ona wywołała burzę.
Musisz lepiej dobierać sobie przyjaciół.
Karze mnie za to, co zrobiłam.
A co zrobiłaś?
Popsułaś jej lakę? Ukradłaś pieniądze na lunch?
Zdradziłam ją.
Była moją najstarszą przyjaciółką
Byłyśmy nierozłączne.
Nocowanie u siebie, wspólne wakacje.
A potem zachowywałam się tak, jakbym jej nie znała.
Spodobało mi się bycie popularną.
Wszystko, co się stało, jest moją winą.
Co się dzieje?
Ból wrócił. To przez to miejsce. Muszę stąd wyjść.
Zamknij się i chodź.
Midge, spokojnie. Powiedz mi, co się stało.
Już nie daję już sobą pomiatać.
- Zajęłam się Amber. I Mią. - Co jej zrobiłaś?
Zwiała z Luką, gdy pojawiły się kłopoty.
Ma cię gdzieś. Po prostu musisz to dostrzec.
A jeśli nie, to co? Przejmiesz nade mną kontrolę jak Amber?
Nie! Nie jestem taka jak ona.
- Gdybyś nie był przez nią zaślepiony… - Ja jestem zaślepiony?
…to byś to pojął, ale nie znasz prawdy!
Jakiej prawdy? Że potrafi być egoistyczna i upierdliwa?
Każdy od razu to zauważa.
Ale to i tak najbardziej wyjątkowa osoba, jaką poznałem i kocham ją.
Przepraszam, jeśli zrobiłem coś, przez co uznałaś, że mi się podobasz.
- Przestań. - Jestem z Mią, ale możemy się przyjaźnić.
To najgłupsze, co do tej pory powiedziałeś.
Podjąłeś decyzję. Powodzenia w szukaniu jej.
Obyście razem zgnili.
Mia!
Chodzicie ze sobą?
No co? To bardzo romantyczne!
Bardzo się o ciebie martwiła, a teraz w końcu znów się spotkałyście…
- Proszę, zamilcz na chwilę. - Dlaczego?
Zac to kłamca, który złamał mi serce, ale to nie oznacza,
że powinnyście się wstrzymywać.
Na pewno jakoś się to ułoży, jeśli jest wam to pisane.
Co? Znalazłaś coś?
„Dzień pierwszy”.
ROZMOWA Z AMBER
Wiesz, gdzie jesteś?
I kim jesteś?
- Masz na imię Midge. - Nie.
- Nie pamiętasz, jak się nazywasz? - Nie, nie nazywam się Midge.
Jestem Amber.
Amber? Kto cię tak nazwał?
Nikt. Wiem, jak się nazywam.
I dobrze wiem, kim pani jest.
Kim ja jestem?
Moją matką.
Szukaliśmy wszędzie.
Harry miał schematy całego budynku. Może dzięki nim uda się go znaleźć.
Racja.
Biedak.
Ktoś taki nie powinien być więziony. Pewnie odchodzi od zmysłów.
Harry to najbardziej odważna osoba, jaką znam.
- No tak, ale to prostu… Harry. - Wiem, o czym mówisz.
I tak, Harry się boi.
Cały czas.
Tego miejsca.
Tej wyspy.
Ale i tak wrócił tu po nas.
Masz rację. Przepraszam.
Ja też.
I naprawdę wszystko sprawdził. Jest tu cała historia wyspy.
Informacje o pogańskich sektach, rytuałach zmartwychwstania,
znikających ludziach, którzy stają się wrzeszczącymi drzewami.
Spokojnie. To tylko legendy.
- Brendan zniknął. - Na pewno nic mu nie jest.
Znam go, odkąd skończyłem pięć lat. Nie porzuciłby mnie.
Chyba że to nie była przyjaźń.
Chodźmy.
Nie ma sensu tu siedzieć.
Będziemy szukać ich do skutku.
Jak się dziś czujesz?
Nudzę się. Wspomnienia Midge nie są zbyt ciekawe.
Szkoła.
Lekcje muzyki.
Nienawidzi gry na pianinie.
Jest tam z tobą? Mogę z nią porozmawiać?
- Przykro mi, ale jej nie ma. - A gdzie jest?
Śpi. Śniła o mnie i oto jestem.
Jestem osobą, którą pragnęła być. Córką, którą pani chciałaby mieć.
- To nieprawda. - Czyżby?
W tej rozmowie nie chodzi o mnie. Czego chcesz, Amber?
Może pani pokażę?
Co to?
Przestań!
Amber!
Nic ci nie jest?
Pomocy!
Spójrzcie.
To samo logo.
- Tutaj nagrywano te rozmowy. - A dzień 12…
to 12. dzień jej życia.
Jesteś dziwadłem, Midge.
Dlatego nikt cię nie lubi.
- Nawet twoja wymyślona przyjaciółka. - Nie mów tak do niej.
- Inaczej się pogniewam. - Jak długo tam stałeś?
Tyle, by zauważyć, że masz kiepski dzień. Co jest?
Różne sprawy.
Te są najgorsze.
- Matka mnie okłamywała. - W jakiej sprawie?
Mówiąc, że jestem jak inni.
Że wystarczy, że znajdę przyjaciół.
Stała zagrywka rodziców.
Czuję, że zawsze ją rozczarowywałam. Pewnie wolałaby, żebym nie wróciła.
Skąd? Byłaś w szkole z internatem?
Powiedzmy, że tak.
Nie wiem, skąd ten śmiech, ale miło go oglądać.
Nie istniejesz.
- Co? - Tylko ja cię widzę.
Pojawiasz się, gdy nikogo nie ma i mówisz, co chcę usłyszeć.
- Jesteś wytworem mojej wyobraźni. - Ja tam czuję się prawdziwy.
Uwierz, mam bujną wyobraźnię.
Chodź ze mną.
Puść wodze fantazji.
Dlaczego skrzywdziłaś tego pielęgniarza? Próbował ci tylko pomóc.
Nie chciałam, by pobrał mi krew.
Nic mu nie będzie.
Choć czeka go parę koszmarów.
Nada się, gdy podeschnie.
Już mi lepiej. Dzięki, że pytasz.
Wolę, gdy nienawidzisz mnie, a nie siebie.
- Wtedy przynajmniej się odzywasz. - Nie mamy o czym gadać.
Nie wiem, co zaszło między tobą a Midge.
I nie obchodzi mnie to.
Ale to był wypadek.
- Nie zepchnęłaś jej. - Równie dobrze mogłam to zrobić.
Pewnie nigdy nie miałeś przyjaciół, więc nie zrozumiałbyś.
Zrozumiałbym.
Miałem najlepszego kumpla.
Nudziliśmy się.
Wzięliśmy samochód jego ojca i wybraliśmy się na rundkę.
Robiłem prawko, więc prowadziłem.
Podkręciłem radio, dałem gaz do dechy i…
rozwaliłem nas, jadąc 130 na godzinę.
Nic mi się nie stało.
On nie miał szczęścia.
Zginął.
Zabiłem go.
Co chciałeś mi pokazać?
Gwiazdy.
- Znasz nazwy jakichś gwiazdozbiorów? - Nie.
- Powinnam? - To Perseusz.
Andromeda.
I Kasjopeja.
Za młodu wyczytałem, że pomaga to żeglarzom.
Nie miałeś życia, ale byłeś zaradny. Co to oznacza?
To potwierdza, że nie mogę być wytworem twojej wyobraźni.
- Wiem o rzeczach, o których ty nie wiesz. - Dobry argument.
Ale nie wiem, czy faktycznie tak się nazywają.
To mogą być moje wymysły.
Zimno mi. Wracajmy do środka.
Zrobiłem coś nie tak?
Nie, Sam.
Ale ja tak.
Może mogę ci jakoś pomóc?
Jestem popaprana.
Coś się ze mną dzieje. Myślałam, że nad tym zapanuję.
Ale chyba będzie na odwrót.
Niszczę wszystko na swojej drodze. Nikt w pobliżu mnie nie jest bezpieczny.
Chcę być przy tobie.
Dlatego się ukrywałem.
- Jeśli wrócę, pójdę do więzienia. - A to miejsce nim nie jest?
Jesteśmy tu, bo krzywdzimy innych.
Nigdy nie opuścimy tej wyspy.
Jesteśmy siebie warci. Zasłużyliśmy na to wszystko.
Zmierzymy tylko aktywność mózgu.
Urywamy lalce ręce i nogi, by zobaczyć, z czego jest zrobiona.
W końcu chodzi i mówi. Ma przeróżne zdolności.
O nie. Chyba już wiem, czym zajmowała się Shaw.
Co, jeśli odtwarza eksperyment?
I chce stworzyć kolejne Amber?
Mia!
Pomóż mi!
Napisy: Krzysiek Igielski