Pip.
Hej.
Alice?
Alice, to ja.
O mój Boże.
Pokłóciliśmy się i Dylan się wściekł.
- Nic ci nie jest? - Muszę do niego zadzwonić.
Co się stało?
Nie, po prostu...
- Cześć, tu... - Szlag, poczta głosowa.
- Nie musisz dzwonić. - Nie rozumiesz.
- Aiden mnie przytulił. - Przytulił?
Tak, Dylan nas zobaczył
i chyba źle to zrozumiał.
Muszę mu wyjaśnić...
Co robisz?
Zobacz, jak wyglądasz.
Musisz to zgłosić.
Więc co zrobisz?
Weźmiesz parę dni zwolnienia,
zakryjesz siniaki i udasz, że nic się nie stało?
A co potem? Ty będziesz musiała z nim pracować,
a jemu ujdzie to na sucho?
Czy on kiedykolwiek...
cię uderzył?
Potrafił być okrutny.
Zazdrosny.
Kilka razy śmiertelnie mnie wystraszył,
ale nigdy mnie nie kochał.
Pomożesz mi to zdjąć?
WSZYSTKIE KWIATY ALICE HART
ODCINEK SIÓDMY GROSZEK PUSTYNNY
CZYLI ODWAGI, NIE UPADAJ NA DUCHU
Wyglądasz inaczej.
Cóż...
Pojechałam szukać Alice na pustyni,
a skończyłam w buszu z cioteczkami.
Było wspaniale.
Alice nagrała mi wiadomość.
Nie jest gotowa na rozmowę, ale ma się dobrze.
Jest szczęśliwa i zakochana.
Dziękuję.
- Dzięki... - Słuchaj.
Zanim coś powiesz, powinnaś wiedzieć,
że Dylan był u mnie.
Wysunął przeciwko tobie poważne oskarżenia.
Przeciwko mnie?
Twierdzi, że wasz związek stał się toksyczny.
Oskarżył cię o przemoc słowną i fizyczną.
Podobno wczoraj go zaatakowałaś.
Nie, to on mnie zaatakował.
Widzę te ślady, ale...
Dylan ma skaleczenia i siniaki na całym...
Tak, bo się broniłam! On...
On próbował mnie zabić.
Dylan twierdzi także...
Alice, muszę zapytać, wybacz.
Jego zdaniem okłamałaś mnie
w sprawie kwalifikacji
i wykształcenia, żeby dostać tę pracę.
Mówił też,
że bywałaś już agresywna
nawet jako dziecko.
Wspomniał o jakimś pożarze.
To są bardzo poważne zarzuty, więc naprawdę muszę wiedzieć...
Alice, nie wydaje mi się, żeby to było zabawne.
Dylan to jeden z najbardziej doświadczonych strażników.
Przez cztery lata nie mieliśmy z nim żadnych kłopotów.
Dziś po raz pierwszy widziałam go tak zdenerwowanego.
ZAGINIONA
Wiszą w całym Agnes Bluff.
Zawieszam cię w obowiązkach. Przeprowadzimy dochodzenie.
HR z Canberry...
Jak mogła tak powiedzieć?
Chrzanić ją i ten cyrk o zachodzie słońca. Ktoś inny go poprowadzi.
- Zabieram cię na policję. - Nie, nie pakuj się w kłopoty.
Pojadę później, to nic.
Nie możesz tu zostać.
Hej.
Chodź, wybierzemy się na wycieczkę.
Zaopiekuję się tobą, dobrze?
Hej, co pani robi?
- Nie pani sprawa. - Jest znak, żeby nie zrywać kwiatów.
Proszę przestać.
Alice, co ty robisz?
Co ty robisz?
- Oddawaj! - Niech mi ktoś pomoże!
Alice, puść ją!
Trzymasz się, stary?
Kto by pomyślał, że Alice jest taką szaloną suką?
Popatrz na to.
- Niech mi ktoś pomoże! - Mówiłem, wariatka.
- Coś takiego przy turystach? - Alice, puść ją!
- Będzie dobrze. - Aleś się urządził.
Niech no cię obejrzę.
Główka będzie bolała.
Jezu... Kto ma piwo?
Alice?
Muszę wrócić do domu.
Kochanie.
Co się dzieje, skarbie?
Co się stało?
Musicie po mnie przyjechać.
Muszę wrócić do domu.
Nie chcę być...
Jestem tutaj.
Jestem.
Wrócę do Thornfield jako kolejny pochrzaniony Kwiat.
Wcale nie.
Nie.
Sally.
Mówi June.
Dzwonię, żeby spytać, czy możemy cię odwiedzić.
Co my tu robimy?
Dawno temu okłamałam cię w bardzo ważnej sprawie.
Twój brat nie zginął w pożarze.
Twoja matka zaczęła rodzić.
Chłopiec urodził się zbyt wcześnie i był bardzo chory.
- Zabrali go do Sydney, by go ratować. - Co?
Udało im się.
Pozwoliłam, by adoptowała go Sally Morgan.
Bibliotekarka, która opiekowała się tobą w szpitalu.
Mam brata?
Wspaniałego brata.
Przepraszam, że was rozdzieliłam.
To było...
Żartujesz sobie, kurwa, ze mnie?
Nie.
Nie... Ja pierdolę!
Mam za nią iść?
Lepiej tylko za nią popatrzę.
BIBLIOTEKA
Tego szukasz?
BAJKA O SELKIE
Jaki on jest?
Trudno krótko go opisać.
Lepiej niech Charlie sam ci o sobie opowie.
Tak się cieszy na spotkanie.
Długo czekał na ten dzień.
- On wie o mnie? - Oczywiście.
Zawsze wiedział, Alice.
O swojej starszej siostrze.
Jestem...
w rozsypce i chyba...
nie czuję się gotowa.
A może zaparzę nam herbatę i zjemy ciasto?
Zrobiłam kostki kokosowe.
Wiedziałaś, że tu będę?
June.
- Hej, Twig. - Cześć, Charlie.
- Zostawię to dla Alice. - Jasne.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Uściskaj mnie, słonko.
Pa, Twig.
Dokąd? Do domu?
Chodź.
Ostrożnie.
Nie wyzioń mi tu ducha.
Musisz wgramolić się po schodach.
„Uwięziona”.
„Chcę do domu”.
„Dzieci”.
„Ucieczka”.
„Wróciła do...
sióstr”.
Co to ma być?
Tylko tak mogłyśmy się porozumiewać bez wiedzy Clema.
On bardzo...
pilnował twojej mamy.
Komunikowałyście się przez książki?
Byłyście przyjaciółkami?
Chciałam jej pomóc.
Próbowała odejść od twojego taty.
Zabrać was w bezpieczne miejsce. Ciebie i Charliego.
Naprawdę zamierzała go zostawić, czy to były tylko cholerne bajeczki?
Nie.
Miała konkretny plan.
Wiedziała, dokąd chce was zabrać.
Wszystko jest tutaj.
TU KWITNĄ DZIKIE KWIATY
Zrozumiałam, gdy pojechałam do Thornfield i zobaczyłam znak.
Trafiłaś dokładnie tam, gdzie chciała mama.
Więc to wszystko moja wina.
Nie, Alice.
Pokrzyżowałam jej plany. Zawaliłam.
Nie.
Wszystko schrzaniłam tym pożarem.
Zawaliłam...
- Nie, to nie twoja wina. - Ja...
Ten pożar w szopie... Nie chciałam ich zabić.
Musisz coś zobaczyć. Wierz mi, to nie twoja wina.
Nie znałam planu.
UCIECZKA
Spokojnie.
RAPORT BIEGŁEGO, WYNIK ŚLEDZTWA
„Śledztwo nie ma na celu ustalenia winy.
Jest to proces dochodzenia
i służy odtworzeniu rzeczywistego przebiegu zdarzeń,
które doprowadziły do śmierci Agnes i Clema Hartów,
a także określeniu, czy wyciągnięto wnioski,
celem ratowania życia innych osób.
W czasie śledztwa Alice Hart nie mogła zostać przesłuchana,
ponieważ wciąż dochodziła do zdrowia w szpitalu.
Atak jej ojca spowodował złamania kości,
zapadnięcie płuca oraz urazy głowy i szyi.
Alice Hart nie odezwała się od dnia pożaru”.
PODSUMOWANIE
„Agnes Hart żyła w strachu o swoje życie,
życie swojej córki, Alice, i swojego nienarodzonego syna.
Jej mąż, Clem Hart, był partnerem zarówno oddanym,
jak i bardzo zaborczym.
Pomimo przeszkód Agnes zaprzyjaźniła się z bibliotekarką Sally Morgan.
Planowała zostawić Clema i zabrać córkę do znanego jej schronienia,
gdzie, jak wierzyła, byłyby bezpieczne.
7 stycznia 2007 roku
Agnes udała się na badania ciążowe do szpitala w Wyuna
w towarzystwie Clema”.
Wstąpimy po książki do biblioteki, jeśli starczy czasu.
- Bajka o selkie może zostać? - Już ją znasz.
No dobrze. Proszę, bądź grzeczna.
„Po wizycie w szpitalu pojechali do biblioteki.
Agnes wyjawiła Sally Morgan swój plan odejścia od Clema
za pomocą wiadomości w książce”.
22 STYCZNIA 2007 – AGNES HART
„Potem Agnes i Clem wrócili do domu.
Zgodnie z raportem sądowym w szopie wybuchł niewielki pożar”.
Alice!
Alice?
- Alice! - Clem!
Clem, proszę.
Proszę, nie krzywdź jej.
Alice!
Clem!
Przestań.
Przestań, Clem!
Błagam.
„Gdy Agnes wyszła i wróciła do Alice, rozpoczął się przedwczesny poród.
Kiedy znaleźli ją ratownicy, dusiła się od dymu
i była w szoku.
Wyniki śledztwa wskazują,
że Agnes Mary Hart zabiła Clema Harta w obronie swojej córki,
zaatakowanej przez ojca.
Do tego czynu popchnęły ją lata przemocy,
której doświadczyła z rąk męża”.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Jak się czuje Alice?
Myślę, że lepiej.
Nadal to przetrawia.
Rozmawiałam z nią o Clemie i Gemmie.
I jak to przyjęła?
W porządku.
Ona i Charlie nadrabiają stracony czas.
A co u June?
Wciąż jest z nami.
Nieprzytomna.
Ale myślę, że nas słyszy.
Zawsze cieszymy się na wieści od Charliego,
ale gdyby Alice mogła zadzwonić,
June ucieszyłby dźwięk jej głosu.
Nie mogę niczego obiecać, Twig, ale spróbuję jeszcze raz.
- Do usłyszenia. - Trzeba ją nawadniać.
Nie musi jeść. W jej stanie liczy się już tylko komfort.
Dziękujemy.
Chodźmy.
Boo, twoja kolej.
Wiem, że wolisz pokera, ale dziś będzie pasjans.
Żadnych machlojek. Wiem, jakie z ciebie ziółko.
A Clem?
Przypominam go trochę?
Wolałbym nie.
Przypominasz go z wyglądu.
To nic złego. Nie wszystko w nim było takie.
Miał też dobre strony.
Był utalentowany i silny.
Ale gdy tylko poczułam się szczęśliwa i bezpieczna,
zmieniał się.
Nie wiadomo dlaczego.
Nie oskarżysz go?
O napaść.
Dylana.
Nie spóźnisz się do szkoły?
Cześć.
Nie chcę na ciebie naciskać, ale dziś rano dzwoniła Twig.
Z June jest kiepsko.
Bardzo im zależy, żebyś zadzwoniła.
Albo chociaż nagrała wiadomość.
I co mam jej powiedzieć?
„Dzięki, że przez 14 lat wmawiałaś mi, że mój brat nie żyje”?
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ.
BEZ CIEBIE TO NIE TO SAMO. MUSISZ WRÓCIĆ.
MOGLIBYŚMY ZACZĄĆ OD NOWA. TĘSKNIĘ ZA TOBĄ.
JA ZA TOBĄ TEŻ.
Zawsze mówiłaś, że miód wyleczy wszystko.
Pobierzemy się w Thornfield, a po ślubie
wyprowadzimy się na swoje.
Ale nie wyjedziemy daleko.
Nie wyobrażam sobie życia bez was.
Właściwie to...
pomyślałem, że zbuduję nam domek.
Tutaj.
Nad rzeką.
- Naprawdę? - Tak.
Thornfield jest zaniedbane. Teren wymaga modernizacji.
Tyle tu ziemi, tyle potencjału.
Może odnowilibyśmy to miejsce.
- Pomyśl, jak mogłoby być pięknie. - Clem, musimy pomówić na osobności.
Teraz.
Nie wybudujesz niczego w Thornfield, bo to nie jest twoja ziemia
i nigdy nie będzie.
- Dlaczego tak mówisz? - Przecież wiesz.
Po mojej śmierci Thornfield odziedziczą Twig i twoja siostra, Candy.
Nie ty.
Z Candy to nie było nic takiego.
Skoro to nic takiego,
mogę powiedzieć Agnes, że zgwałciłeś swoją młodszą siostrę.
Nic jej nie powiesz. Ani słowa.
Clem! Puść ją.
Wynoś się stąd!
Agnes!
Nie pozwól mu zabrać Agnes.
Tak musiało być.
- Dla Alice. - June?
Do góry.
Właśnie tak.
Nie.
Potrzeba ci czegoś jeszcze?
Skończę to. Dla Alice.
Dobrze.
DROGA ALICE
Cześć.
Alice, nie chcę się wtrącać.
Nie daj znów się wciągnąć w tę grę Dylana.
To niebezpieczne. Może całkiem odebrać rozum.
Możesz go zablokować.
- Pomogę... - Nie trzeba, sama wiem.
Naprawdę. Nie zamierzam tam wracać.
ZADZWOŃ
Słyszysz to?
Rój.
Pszczoły.
To znaczy, że narodziła się nowa królowa.
Ale mam ochotę na gin z tonikiem i chipsy.
Przyniosę. Dobrze?
Chipsy?
Daj jej jednego.
Tylko troszkę.
Na drugą nóżkę.
June?
- Cześć. - Tak mi przykro.
- Już dobrze. - Przykro mi.
Tęskniłam. Jak dobrze, że jesteś.
Mój Boże. Charlie.
Charlie!
O rany, cześć!
Miło cię poznać.
- Więc naprawdę masz niebieskie włosy. - Tak.
Cześć. Jestem Candy.
- Sally. - Miło cię poznać.
- John. - Miło mi.
Zapraszamy.
Jak pięknie.
Dzięki.
Witamy w Thornfield.
Coś do picia?
- Jasne. - Tak.
Usiądźcie.
Ile osób będzie?
Tylko my i Kwiaty.
Mojej mamie June by się to nie spodobało!
Oj nie!
Dała jasno do zrozumienia, że chce prostego pożegnania.
Żadnego zamieszania i jak najmniej słów.
Tylko rodzina i Kwiaty.
No więc dotrzymałam słowa.
Są Kwiaty i ich rodziny.
Spójrzcie, jak rozkwitły te dzikie kwiatuszki.
Kochamy cię.
Dzięki, słonko.
Czy Charlie i Alice mogą tu podejść?
Każdy zna Alice, ukochaną wnuczkę June.
Witamy z powrotem!
A to jest Charlie. Wnuk June.
Oboje są dziećmi syna June, Clema.
I jego uroczej żony, Agnes. Ale ich nie ma już z nami.
Zostawiła nam listy.
Moja najdroższa córko.
Jesteś prawdziwym skarbem.
MOJA WIECZNA MIŁOŚĆ
Droga Alice,
nasze milczenie to ich zwycięstwo.
W mojej szopie znajdziesz książkę, którą dla ciebie odłożyłam.
Nadałam jej tytuł Wszystkie Kwiaty.
WSZYSTKIE KWIATY
To historie, które powinnam była ci opowiedzieć,
gdy dorosłaś, by je usłyszeć,
i nadal poszukiwałaś odpowiedzi.
Gdy kobiety zaczęły tu przyjeżdżać,
stało się niemal rytuałem, że pewnego wieczoru szły do szopy
SKAZANY NA 12 LAT ZA NAPAŚĆ NA CIĘŻARNĄ
i opowiadały mi swoją historię, a ja ją spisywałam.
Zapis wydarzeń, czarno na białym.
WATTLE (MOJA MATKA)
Te historie zaczęłam pisać jako młoda kobieta.
CLEM HART (6 MIESIĘCY)
Odebrano mi głos podczas brutalnej napaści nad rzeką,
gdy byłam bardzo młoda.
Pozwoliłam mężczyznom mnie uciszyć.
Spisując te historie, odzyskałam głos.
Opowieść o Wszystkich Kwiatach traktuje o kobietach,
których życie i historie zostały wymazane,
głównie przez mężczyzn.
Mężczyzn, którzy nigdy nie odpowiedzą za to, co zrobili,
bo są naszymi synami,
naszymi braćmi,
ojcami, kochankami
i bohaterami.
Wystąpić przeciwko nim,
ludziom, których kochamy,
którym ufamy,
którzy żyją w naszych domach
i którzy powinni nas chronić...
Opowiedzieć te historie, licząc, że ludzie nam uwierzą...
To trudne zadanie.
Co ci zostawiła?
Ostatnie zadanie.
Gotowa?
Zguba zostanie odnaleziona.
Moja miłość cię nie opuści.
Zmartwychwstanie.
Odwagi, nie upadaj na duchu.
Jednak płacimy za swoje milczenie, Alice.
Sekrety, wstyd... One nas wyniszczają.
Ostrożnie.
To przez nie mężczyźni jak Dylan mogą być jedynym głosem.
Mogą pisać własną wersję historii.
Wymazać nas. Decydować, kim będziemy.
Ja odzyskałam swój głos, słuchając historii innych kobiet.
Słysząc ich głosy, zrozumiałam, że nie jestem sama.
Powierzam ci swoją historię, Alice, abyś dopisała ją do własnej.
Bo ty masz głos.
Wspaniały, potężny i piękny.
Najwyższy czas, żebyś z niego skorzystała.
Napisy: Lidia Bogucka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski