Spinifex. Uwielbiam ją.
Pochrzyn. Groszek łąkowy.
Klekotnica. Czubatka.
Wybacz, za dużo gadam. Rozmowy o pracę to nie moja bajka.
Nie, po prostu to miejsce nigdy nie przestaje mnie zaskakiwać.
Potrzebowaliśmy strażnika specjalistę
i nagle zjawiłaś się ty.
O, psianka.
Teraz się popisujesz.
Jak sobie radzisz z jazdą samochodami terenowymi i quadami?
Prowadzę wszystko. Od 10. roku życia.
Przyznam, że nie szukałam pracy. Zamierzałam podróżować.
Dlatego nie mam żadnych dokumentów.
To byłaby moja pierwsza praca po studiach, więc nie mam też referencji.
Widzę, że znasz się na rzeczy, a Lulu bardzo cię polecała.
Nasz główny strażnik, Dylan, twierdzi, że świetnie byłoby cię tu mieć.
No to... załatwmy ci mundur.
- Dziękuję. - Witaj w zespole.
- Nie powinnyśmy się pożegnać? - Nie.
Nie mogę znieść myśli, że Alice jest gdzieś tam sama
i obwinia się o śmierć Charliego, a on żyje.
Mamy jej wiele do powiedzenia. Boję się o nią.
Wiem, że to trudne, ale odwagi.
Obie musimy się stąd wyrwać.
Jedźmy poznać Charliego, a potem odnajdźmy Alice.
Candy.
ODPUSZCZAM NIEPOTRZEBNE SPRAWY
Nowotwór się rozprzestrzenił, więc możliwości leczenia są ograniczone.
Ale mamy eksperymentalny lek. Mogę wpisać panią na listę.
Nie, żadnego leczenia.
Na pewno?
Tak.
Możemy po kogoś zadzwonić,
żeby omówić opiekę paliatywną i metody łagodzenia bólu?
Potrzebuje pani wsparcia.
Nie.
Dam sobie radę. Dziękuję.
WSZYSTKIE KWIATY ALICE HART
ODCINEK PIĄTY DĄB PUSTYNNY
CZYLI ZMARTWYCHWSTANIE
Turystom opowiadamy historię, którą przekazujemy dzieciom.
Wspominamy naszym pociechom, że opowieści łączą nas z tą ziemią.
Opowiadamy je, by kultywować tę więź,
naszą kulturę, ducha i wiedzę.
Jesteś strażniczką,
więc masz obowiązek szanować historię tego miejsca
i dokładać starań, by chronić tę ziemię.
Masz więc też powstrzymywać ludzi przed wchodzeniem do Ogrodu Serca
i zrywaniem kwiatów.
Rosną tu od bardzo dawna.
Ale przez te tłumy zaczynają chorować.
Zgnilizna korzeni.
Są podatne na gnicie korzeni.
Jeśli zostaną naruszone, prędzej zgniją, niż uschną.
- Nauczyłaś się tego na studiach? - Nie.
Od babci.
Jeszcze tuzin kangurzych łap dla Wildlings.
Chwileczkę. Cześć!
Mogłaś zadzwonić. Przyjechałabym.
Nie sądziłam, że tu będziesz.
Farma sama się nie poprowadzi. Chodź.
- Po co tu ci mężczyźni? - Do napraw.
Wybacz, muszę odebrać. Ty odpocznij. Dziękuję, że państwo oddzwonili.
Tak chciałam jej zaimponować, że buzia mi się nie zamykała.
A jednak coś zrobiłaś dobrze.
Jutro znowu zabiera cię na pełną trasę.
Nie każdemu to dane.
Hej.
- Dziękuję. - Panienko.
Spójrz na mój domek.
- Nigdy nie mieszkałam sama. - Nie jesteś sama.
Aiden mieszka tam, a ja w tamtym domeczku.
Widzisz dom na wzgórzu?
- To Dylana. - A więc tam mieszka.
No proszę.
A co z Mossem?
- Zerwałam z nim. - Przykre.
- To miły gość. - Wiem.
Ale brakowało tego czegoś.
Nie byliśmy dla siebie.
Muszę iść.
Fajnie, że tu jesteś, Alice Hart.
Jak się czujesz? Co powiedzieli lekarze?
Niewiele. Sądzą, że wszystko usunęli. Dalsze leczenie nie jest konieczne.
- Wypijmy za to. - Zdrowie.
- Na zdrowie. - Zdrówko.
Zdrówko.
Jakieś wieści o Alice?
Nie, ale Twig pewnie już dojechała.
Do Charliego.
Kim jest Charlie?
Nie poruszamy spraw rodzinnych przy Kwiatach.
Dlaczego? Charlie przestał być tajemnicą.
- Zrobię obchód. - Już zamknęłam.
Ogrodzenia podłączone. Musisz się wyspać.
Cześć, Twig. Jestem Sally.
- Cześć. - Wejdź.
- Witaj. John, miło mi. - Cześć.
Zapraszamy.
- To jest Charlie. - Cześć.
Chodź, piesku!
Chcesz wody?
Proszę, napij się.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Jak się wabi? - Pip.
Polubiła cię.
Dokąd idziesz?
- W tamtą stronę. - Ja też.
Pip, do nogi!
Ja mieszkam tam.
Tą drogą wrócisz do domu. I do swoich światełek.
Do zobaczenia?
Do zobaczenia.
Pisałem do niej, aż wreszcie odpowiedziała.
Napisała, że nie chce żadnego kontaktu.
Charlie...
To nie Alice to napisała, tylko June.
Alice była przekonana, że zginąłeś razem z rodzicami.
- Wszystkie tak myślałyśmy. - Jak mogła?
Zrobić coś takiego Alice? I Charliemu?
June pewnie by powiedziała, że chciała chronić Alice.
Przed bratem?
- To skomplikowane. - Czyli nic o mnie nie wie?
Nie, słonko.
Alice nie wie.
Widzą znaki i dalej nie rozumieją.
Ludzie lubią zawłaszczać to, co do nich nie należy.
- Potem piszą listy z przeprosinami. - Z przeprosinami? Za co?
Że zabrali coś, czego nie powinni dotykać. Kwiaty, kamienie.
Wszystko. A w razie kłopotów zrzucają winę na nas.
Ale wtedy jest za późno. Tak to bywa, gdy łamie się zasady
i nie szanuje przyrody.
- Proszę się cofnąć. - Przepraszam.
- Tato! - Dziękuję.
Mish, odłożysz dla mnie piwo?
Proszę, proszę. Któż to do nas zawitał?
- Jak jest? - Bosko.
Tak?
- Wreszcie dotarłeś. - Owszem.
- Mówiłem. - Czemu nigdy nie wpadasz?
Przyjemnie tu.
Przecież ci mówiliśmy.
- To moja ulubiona miejscówka. - Spoko.
- Dobrze się bawisz? - Tak.
Tak?
Skąd ta blizna?
Wypadek samochodowy. Miałam dziewięć lat.
Babcia prowadziła pod wpływem. Zginęła.
- Cholera, przykro mi. - Ledwie to pamiętam.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- Lulu! Uspokój się. - No co?
- Wszędzie cię szukałam. - No i znalazłaś.
- To Charlie? - Nie.
- Nie chcę cię tutaj! - Pomogę.
- Nie chcę pomocy! - Do kurwy nędzy, June!
Jesteś chora.
Rozmawiałam z lekarzami. Wiem, że umierasz.
To przez te cholerne sekrety zachorowałaś na raka.
Ale wciąż ci mało. Wszystko zamykasz w pudłach i chowasz.
- To nie twoja sprawa. - Właśnie że moja.
Nie jestem już dzieckiem, więc przestań mnie tak traktować.
Nawet na mnie nie spojrzysz.
Odkąd dorosłam, w ogóle na mnie nie patrzysz.
Zostałam ci tylko ja, June.
Inni odeszli. A ty dalej nie możesz na mnie spojrzeć.
Spojrzeć?
Nie patrzę, bo cię nie poznaję.
Wymykasz się, podsłuchujesz i uprawiasz seks z nieznajomymi.
Myślałaś, że nie wiem?
Co to ma być? Kim ty właściwie jesteś?
Jaka szybka!
Co do kurwy?
Teraz na mnie spojrzysz?
Nie jestem dość dobra?
Nigdy nie byłam. Nie po tym, co się stało.
Nie rozmawiajmy o tym.
Zastąpiłaś mnie Agnes. Córką, której zawsze pragnęłaś.
Idealna Agnes. Żadnych skaz.
Ją kochało się łatwiej.
To, co się stało, było pochrzanione i bolesne.
Ale ja go kochałam.
Nad życie.
Serce mi pękło, gdy się dowiedziałaś i mnie odesłałaś.
Gdy wróciłam, udawałaś, że nic się nie stało.
Ale stało się.
To kłamstwa i milczenie poraniły nas najbardziej.
Przemilczenie tego wszystkiego!
Poradzę sobie z przeszłością.
Ale nie zniosę oceniania i besztania.
Clem! Zostaw ją! Już!
Mamo, to nie tak, jak myślisz. Przepraszam.
Nigdy bym jej nie skrzywdził.
- Ja kocham ją, a ona mnie. - Ma 13 lat. To jeszcze dziecko.
Jesteś jej bratem. Miałeś się nią opiekować.
I to robię! Nigdy bym jej nie skrzywdził. Ja ją kocham!
Zgwałciłeś ją.
Mylisz się.
To w ogóle nie tak. Zależy mi na niej.
Masz się wynieść z tego domu.
Trzymaj się z dala od Candy. Żadnych spojrzeń ani rozmów.
Ani się waż jej tknąć!
Nie jesteś dobrym człowiekiem.
- Mylisz się. Nigdy bym tego nie zrobił. - Wynocha!
Wynoś się, już!
- O rany! Co to? - Mówiłaś, że to parapetówka.
Nie trzeba było. Dzięki.
Nie dziękuj, aż otworzysz. Może ci się nie spodoba.
- Zapraszam. - Dzięki.
- Wstawię to do lodówki. - Śmiało.
Otwórz.
Gdy to zobaczyłam, pomyślałam o tobie.
O rany!
Boskie!
Rety, niesamowite.
- Ktoś jeszcze miał wpaść? - Przytrzymaj, proszę.
- Cześć. - Wejdź.
Dzięki.
Cześć.
- Dylan. Dobrze cię widzieć. - Czołem.
Przyniosę kieliszki. Wina?
- Poproszę. - Super.
Wyjechałem tak dawno, że już nie pamiętam, co to dom.
Nie nazywaj siebie obywatelem świata. Nie cierpię takiego pierdolenia.
Coś jak man of the world? Fleetwood Mac to grali.
Co? Nie sądziłam, że słuchasz takiej muzyki.
- A jednak. - Urocze.
Tata lubił tę piosenkę. Grał ją mamie na gitarze.
A ty umiesz grać?
Dawno wyjechałeś z domu?
Czy ja wiem? Jakieś siedem i pół roku temu.
Tak.
Kilka lat podróżowałem po Europie, a później po Azji.
A potem trafiłem do Australii.
A ty? Dokąd chcesz jechać?
Niewiele podróżowałam, więc każde nowe miejsce jest wyjątkowe.
Polecę ci coś naprawdę wyjątkowego. Wąwóz, jakiś dzień jazdy stąd.
Promienie słońca odbijające się w wodzie to coś nie z tego świata.
Chciałbym to zobaczyć.
Kiedy masz wolne?
Świetnie wychowałaś Charliego.
Dziękuję.
Lepiej, że dorastał przy tobie, z dala od Thornfield.
June za wszystko płaciła.
Za najlepszych specjalistów i wszystko, czego potrzebował.
Od początku wiedział o adopcji i o tym, co się stało z jego rodzicami i Alice?
Tak. Gdy skończył 14 lat, daliśmy mu przeczytać raport biegłego.
Aby mógł zrozumieć prawdę.
O tym, co się stało.
O czym mówisz?
O raporcie ze śledztwa. John wysłał go June.
Nie czytałaś?
Nie.
- Ale June też nie. - Mój Boże.
Czyli nic nie wiesz.
- Agnes. - Cześć, June.
Witaj w Thornfield.
Moje kondolencje.
Twoja mama była dobrą przyjaciółką.
Piękne. Sama to zrobiłaś?
Nie. Właśnie miałam wyrzucić.
Wejdź do środka.
Clem.
Pomóż nam, proszę.
Dzieło Clema.
Naprawdę?
Masz talent.
Proszę. Zatrzymaj to.
Dziękuję.
Mogę cię oprowadzić.
Oczywiście, gdy już się rozpakujesz.
Bardzo chętnie.
Agnes nigdy cię nie zastąpiła.
Chciałam cię przed nim chronić.
Byłaś tylko małą dziewczynką. Dzieckiem.
Agnes była starsza.
Potrzebowała miłości.
Podsunęłam mu ją.
Nie dlatego, że była doskonała czy bez skazy.
Ale by trzymać go z dala od ciebie.
Zawsze chodziło o twoje bezpieczeństwo.
Rozumiem, jeśli chcesz odejść. Ale proszę, wiedz...
że cię widzę, moja Candy Blue.
- Na pewno, na pewno? - Na pewno.
Jednak nie. Chodźmy stąd.
Gotowa?
Panie przodem.
- Najlepszego! - Dzięki.
- Hej. - Cześć.
Cześć, Ruby.
Co za parka.
- Piwo? - Dzięki.
- Gdzie się podziewaliście? - Tu i tam.
Zdrowie.
- Zdrówko. - Na razie.
- Otworzyć ci? - Tak.
Zaraz wracam.
Hej, nieznajoma.
- Wszystko gra? - Tak.
- Napijesz się? Jest tequila. - Nie, dzięki.
Unikasz nas?
- Dylana i mnie. - Kibicuję wam, serio.
Po prostu nigdy wcześniej nie widziałam go z dziewczyną.
Uważaj na siebie. On bywa trudny.
Hej, proszę, nie mów nic Dylanowi.
Wszystko gra. Cieszę się waszym szczęściem. Poważnie.
To stare dzieje.
W porządku.
Dbaj o nią, kolego.
Się rozumie.
Sądzimy, że jest w Agnes Bluff.
Tam ostatnio użyła karty kredytowej.
Cóż, pora się pakować.
Mogę jechać z tobą? Bardzo chcę ją poznać.
Odnajdę Alice i opowiem jej o tobie.
Obiecuję. Jeszcze ją poznasz.
To olearie.
Oznaczają „przy tobie jest mi lżej”.
- Dokąd mnie zabierasz? - Zobaczysz.
- Daj jakąś wskazówkę. - Nie. Dobra, czerwone.
- Aha. - Są tam skały.
- I być może woda. - Woda?
To niespodzianka. Spodoba ci się.
Nieźle, co?
Hej.
Chodź.
- Dokąd mnie prowadzisz? - Chodź.
Dobra.
Tylko czekaj. Połóż się.
Widzisz? Jak nie z tego świata, co?
Byłeś tu z Lulu?
Dlaczego, kurwa, pytasz o coś takiego?
- Ja tylko... - Nie. Ja pierdolę.
Dylan. Dylan, zaczekaj!
Nie miałam nic złego na myśli.
Wracaj. Dylan!
Dylan?
Alice.
Przepraszam.
Nie wiem, czemu o to spytałam. Jestem kretynką. Przepraszam.
Zostało jakieś żarcie?
Tak.
Dzięki.
Powodzenia.
Twig ją znalazła. Alice. Jest w Agnes Bluff.
Agnes?
Oczywiście.
Będzie dobrze.
Nie, dopóki nie przefarbujesz włosów. Tęsknię za moją Candy Blue.
Rzeczywiście byłem tu z Lulu.
Ale nigdy nic nas nie łączyło.
Nic jak to.
Wszystko zepsułem.
- Co? Wcale nie. - Po prostu...
Jeszcze do nikogo nie czułem czegoś takiego.
I to mnie przeraża.
Ja też do nikogo czegoś takiego nie czułam.
Widziałaś moją gorszą stronę.
- A ty jesteś nieskazitelna. - Nie.
- Tak. - Wcale nie.
- Jesteś piękna. - Przestań. Nie wiesz wszystkiego.
To mi powiedz.
Wtedy nie będę już taka nieskazitelna.
Powiedz.
Kiedy byłam mała,
śniłam, że podpalam swojego tatę.
I pewnego dnia to zrobiłam.
Krzywdził nas, mnie i mamę.
Mama była w ciąży, a ja...
Chciałam, by to się skończyło.
I...
ukradłam naftę.
Wszystko... stanęło w płomieniach.
Zginęli.
Zabiłam ich wszystkich.
Już dobrze. Byłaś tylko dzieckiem.
To nie twoja wina.
I bardzo mi przykro, że on cię krzywdził.
Teraz jestem przy tobie.
Jestem tutaj.
Żadnej gównianej przeszłości.
Jesteśmy wyłącznie my.
Odnaleźliśmy siebie.
Ty i ja. Jesteśmy tacy sami.
Ty i ja.
Napisy: Lidia Bogucka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski