Spinifex. Gustung-gusto ko ito.
Bush yams. Parra pea.
Rattlepod. Brachyscome.
Pasensya ka na. Magulo ba 'ko magsalita. Hindi ako magaling sa mga interview.
Hindi. Hindi iyon. Kasi, laging nagpapabilib ang lugar na ito.
Kailangan ng ranger na may environmental degree,
at tingnan mo nga naman, heto ka.
Desert raisin.
Nagpapasikat ka na, ha.
Kaya mo bang mag-drive ng mga off-road na sasakyan, quad bike?
Kaya kong i-drive lahat. Natuto ako nung 10.
Kumpletong paghahayag. 'Di ko balak magtrabaho, magbiyahe lang.
Kaya wala akong dalang mga dokumento.
At unang trabaho ko ito pagkagradweyt, kaya wala akong sinumang reference.
Kita namang alam mo ang ginagawa mo. At, alam mo, inirerekomenda ka ni Lulu.
Ang head ranger namin. Kilala mo si Dylan? Sabi niya masuwerte kami sa iyo, kaya...
Kumuha na tayo ng uniform mo.
-Salamat. -Masaya akong mapabilang ka.
-Hindi ba tayo magpapaalam muna? -Hindi.
Hindi ko kaya ang ideyang naroon pa si Alice nang isang minuto,
sinisisi ang sarili sa pagkamatay ni Charlie na buhay pala.
Maraming kailangang sabihin sa kanya. Natatakot ako para sa kanya.
Alam kong mahirap ito, anak, pero sige na.
Pareho nating kailangang umalis.
Tara na't puntahan si Charlie, pagkatapos ay hanapin si Alice.
Candy.
PINAPALAYA KO ANG HINDI KO NA KAILANGAN
Dahil kumalat na ang kanser, limitado na ang opsyon sa treatment.
Pero meron kaming experimental drug trial. Puwede ka naming ilagay sa listahan.
Hindi. Walang treatment.
Sigurado ka ba?
Oo.
Mayroon ba kaming puwedeng tawagan,
para talakayin ang palliative care, pamamahala sa sakit?
-Kakailanganin mo ng suporta, June. -Oo.
Wala.
Magiging ayos lang ako. Salamat.
IKALIMANG BAHAGI DESERT OAK
KAHULUGAN: MULING PAGKABUHAY
Ang ikinukwento namin sa tour ay ang itinuturo namin sa mga bata.
Gaya ng sinasabi namin, ang mga kuwento ang koneksyon namin sa lupain.
Ikinukuwento ito para mapanatiling
malakas ang aming kultura, espiritu at kaalaman, alam mo yun?
Ngayong ranger ka na,
may responsibilidad kang igalang ang kuwento ng lugar na ito.
Kailangan mo ring tiyaking poprotektahan ang lupain.
Kaya parte ng trabaho mo na pigilan ang mga taong makapasok sa Heart Garden
at kumuha ng bulaklak.
Matagal na panahon na silang narito.
Pero sa dami ng taong pumapasok, nagkakasakit sila.
Pagkabulok ng ugat.
Madaling mabulok ang ugat nila.
Kapag naistorbo sila, mas ikamamatay nila iyon kaysa tagtuyot.
-Saan mo 'yan natutunan? Sa kurso mo? -Hindi.
Sa lola ko.
Oo, at kailangan mong magdagdag ng sandosenang kangaroo paw sa Wildlings.
Teka lang. Kumusta?
Tumawag ka dapat. Nasundo sana kita.
'Di ko alam na nandito ka pala.
'Di mag-isang tatakbo ang farm. Tara na.
-Anong ginagawa ng mga lalaking iyon dito? -Repair.
Sorry. Sasagutin ko lang. Parang kailangan mong magpahinga. Salamat sa pagtawag.
Sinusubukan ko lang siyang mapabilib, kaya salita lang ako nang salita.
Mukhang may nagawa akong tama.
Ilalabas ka ulit niya bukas para sa kumpletong tour.
Hindi niya iyon ginagawa sa lahat.
Uy.
-Salamat. -Binibini.
Ang munti kong tahanan.
-Di pa 'ko tumira mag-isa dati. -Hindi ka mag-isa rito.
Naroon lang si Aiden. Sa akin iyong maliit sa ibaba.
At kita mo iyong bahay na 'yon papunta sa ridge doon?
-Kay Dylan iyon. -Doon siya nakatira.
Tingnan mo ikaw.
Paano si Moss?
-Tinapos ko na. -Pasensya na.
-Mabuting tao siya. -Oo, alam ko.
Wala lang kaming spark.
Hindi para sa isa't isa.
Kailangan ko nang umalis.
Masaya akong nandito ka, Alice Hart.
Kumusta ang pakiramdam mo? Anong sinabi ng doktor?
Wala masyado. Tingin nila nakuha na lahat. 'Di na kailangan pa ng treatment.
-Puwes, iiinom ko 'yan. -Cheers.
-Magandang kalusugan. -Cheers.
May balita na ba kay Alice?
Wala pa, pero naroon na dapat si Twig.
Kasama si Charlie.
Sino si Charlie?
Hindi natin pinag-uusapan ang tungkol sa pamilya sa harap ng Mga Bulaklak.
Bakit? Hindi na sikreto si Charlie.
-Maglalakad lang ako sa labas. -Nag-lock na ako.
Bukas na ang electric fence. Kailangan mo nang matulog.
Hi, Twig. Ako si Sally.
-Hi. -Pasok ka.
-Hi, Twig. John. Ikinagagalak ko. -Hi.
Tara, pasok ka.
-Ito si Charlie. -Hi.
Tara, girl.
Gusto mo ng tubig?
Heto. Heto. Tubig?
-Hi. -Magandang umaga.
-Sino ito? -Ito si Pip.
Gusto ka niya.
Saan ka papunta?
-Doon. -Ako rin.
Pip, tara. Tara.
Dito na ako.
At ang daang iyon ang papunta sa iyo. At sa fairy lights mo.
Takits sa trabaho?
Takits sa trabaho.
Panay ang padala ko hanggang sa sumulat siya,
sabi niya ayaw na niyang kontakin ko siya.
Charlie.
Hindi si Alice ang nagsulat ng mga ito. Sinulat ito lahat ni June.
Ang sinabi kay Alice, namatay ka sa sunog na pumatay sa mga magulang mo.
-Ganoon ang sinabi sa aming lahat. -Paano niya 'yon nagawa?
Kay Alice? Kay Charlie?
Tingin ko sasabihin niyang pinoprotektahan niya lang si Alice.
Sa sarili niyang kapatid?
-Kumplikado. -Puwes, wala siyang alam tungkol sa'kin?
Wala, anak.
Walang ideya si Alice.
'Di pa rin nila ma-gets kahit may karatula.
Gusto ng mga taong may maangkin, kahit na hindi naman ito sa kanila.
-Doon nagsimula ang mga sorry letter. -Mga sorry letter? Saan sila nagso-sorry.
Sa pagkuha ng mga bagay na 'di dapat nila ginagalaw. Mga bulaklak, bato.
Kahit ano. Tapos sisisihin nila tayo kapag may nangyaring masama.
Huli na. Iyon ang nangyayari kapag hindi ka nakikinig, mali ang ginagawa mo,
at hindi mo iginagalang ang lupain.
-Sir, puwede ka bang bumalik sa daanan? -Pasensya na.
-Papa! -Salamat.
Mish, ipagtabi mo nga ako ng beer.
Aba, aba. Tingnan mo kung sino ang nagpakita.
-Kumusta? -Maganda.
Talaga?
-Nakarating ka rin, pare. -Oo, pare.
-Sabi ko sa'yo. -Ba't 'di ka tumatambay rito?
Ayos nga.
Sabi naman namin sa iyo.
-Paborito ko itong lugar. -Oo.
-Nag-e-enjoy ka ba? -Oo.
Talaga?
Anong nangyari dyan?
Aksidente sa kotse noong siyam na taon ako.
Nagmamaneho ang lola ko nang lasing, at namatay siya.
-Pucha. Ikinalulungkot ko. -Okey lang. 'Di ko na masyadong naaalala.
-Patawad. -Okey lang.
-Lulu. Lulu. Lu, kalma lang. Relaks. -Bakit?
-Kung saan-saan kita hinanap. -Puwes, nahanap mo na ako.
-Si Charlie ba ito? -Hindi.
-Ayaw kita rito. Tama na. -Tutulungan kita.
-Ayoko ng tulong mo. -Lintik naman, June.
May sakit ka.
Nakausap ko'ng mga doktor mo. Alam kong malala ka na.
Nagkakanser ka dahil sa lahat ng paglilihim na ito.
Ginagawa mo pa rin. Itinatabi ang lahat sa isang kahon. Itinatago na lang.
-Hindi mo ito problema. -Problema ko rin ito.
Hindi na 'ko bata. 'Wag mo na ako tratuhing isang bata.
'Di mo nga ako matingnan.
Ni minsan 'di mo ako tiningnan kahit noong bata pa ako.
Ako na lang ang natitira sa'yo, June.
Wala na silang lahat. At hindi mo pa rin magawa. 'Di mo pa rin ako matingnan.
Tingnan ka?
'Di kita tinitingnan dahil 'di ko alam kung ano ito.
At ang lahat ng pagtakas at pakikinig sa pinto at pakikipagtalik kung kani-kanino.
Tingin mo 'di ko alam?
Ano 'tong lahat? Sino ka ba talaga?
Napakabilis mo.
Lintik.
Kaya mo na ba akong tingnan?
'Di pa rin ako sapat, ano?
Hindi naman kahit kailan. Mula noong nangyari 'yon.
Huwag na nating pag-usapan.
Ipinalit mo sa'kin si Agnes, ang anak na hinangad mo.
Ang perpektong si Agnes. Walang mali sa kanya.
Mas madaling mahalin.
Mali ang nangyari at nasaktan ako.
Pero minahal ko siya.
Higit pa sa kahit na ano.
Nasaktan ako na nalaman mo at inilayo mo ako.
At noong pagbalik ko, parang walang nangyari.
Nangyari iyon.
At ang nakasira sa'tin ay ang lahat ng pagsisinungaling at pagtahimik.
Ang 'di pag-uusap tungkol sa kahit na ano.
Kaya kong harapin ang nangyari.
Pero 'di ko kayang harapin na huhusgahan at ikakahiya mo ako.
Clem! Umalis ka riyan! Umalis ka!
Mama. 'Di ito tulad ng iniisip mo. Patawad.
'Di ko siya sasaktan. 'Di ko 'yon gagawin.
-Mahal ko siya. Mahal niya ako. -13 lang siya. Isa siyang bata.
Kapatid ka niya. Inaalagaan mo dapat siya.
Inalagaan ko naman siya. 'Di ko siya sasaktan, Mama. Mahal ko siya.
Ginahasa mo siya.
Nagkakamali ka.
Nagkakamali ka talaga. 'Di ko iyon gagawin. Mahalaga siya sa'kin.
Ayaw na kitang makita sa bahay na ito.
Layuan mo si Candy. Huwag mo siyang titingnan o kakausapin.
Huwag mo siyang hahawakan.
Hindi ka karapat-dapat.
-Nagkakamali ka. Hindi ko iyon gagawin. -Lumayas ka.
Layas. Layas!
-O, Diyos ko. Ano ito? -Sabi mo house-warming, e.
'Di ka na dapat nag-abala. Salamat.
Wag ka muna magpasalamat. Buksan mo muna. Baka di mo magustuhan.
-Puwes, welcome. -Salamat.
-Ilalagay ko lang ang mga ito sa ref. -Sige, sige lang.
Buksan mo na.
Nakita ko ito at naalala kita, kaya sana magustuhan mo.
O, Diyos ko...
Gusto ko ito.
Diyos ko po. Ang ganda.
-Sino pa'ng inaasahan natin? -Puwede pakihawak saglit?
-Uy. -Tara, pasok ka.
Salamat.
Uy.
-Dylan. Mabuti't nandito ka, pare. -Uy, 'tol.
Kukuha lang ako ng mga baso. Wine?
-Oo, sige. -Okey. Mahusay.
Ang tagal kong nawala, 'di ko na alam kung ano ang tahanan.
O, Diyos ko. 'Wag mong tawagin ang sarili mo na manlalakbay. Ayoko ng mga ganyan.
Manlalakbay? Kanta iyon, ha.
Ano? 'Di ko alam na mahilig ka pala sa musika.
-Oo. -Ang cute noon.
Paborito iyon dati ng tatay ko. Tinutugtog niya sa nanay ko sa gitara.
Naggigitara ka?
Gaano ka katagal nawala?
'Di ko alam. Mga pito't kalahating taon.
Oo.
Naglakbay ako sa Europa nang ilang taon. Pagkatapos, sa Asya.
Tapos pumunta akong Australia.
Ikaw ba? Saan mo gustong pumunta?
Wala pa talaga ako masyadong napupuntahan, kaya parang espesyal kahit saan.
Kung gusto mong makakita ng espesyal, may kanyon dito, mga isang araw na drive.
Paglubog ng araw, kapag tumama ang liwanag sa tubig, para kang nasa ibang mundo.
Gusto kong makita iyon.
Kailan sunod mong day off?
Maganda ang pagpapalaki mo kay Charlie.
Salamat.
Mukhang mas mainam na lumaki siya rito sa inyo, malayo sa Thornfield.
Si June ang nagbayad ng lahat.
Pinakamahuhusay na espesyalista, lahat ng kailangan niya, walang tanong.
Alam niya simula't sapul na ampon siya, ang nangyari sa pamilya niya at kay Alice?
Oo. Noong 14 na siya, pinabasa namin sa kanya ang ulat ng koroner.
Para maunawaan niya ang katotohanan.
Ang totoong nangyari.
Anong sinasabi mo?
Ang resulta ng imbestigasyon na ipinadala ni John kay June.
Hindi ninyo nabasa?
Hindi.
-Pero hindi rin binasa ni June. -O, Diyos ko.
Puwes, wala kayong ideya.
-Agnes. -Hi, June.
Welcome sa Thornfield.
Nakikiramay ako sa iyo.
Mabuting kaibigan ang iyong ina.
Ang ganda. Ginawa mo iyan?
Hindi. Itatapon ko na sana.
Tara, pumasok na tayo.
Clem.
Pakitulungan mo nga kami.
Gawa ni Clem iyan.
Talaga?
May talento ka.
Heto. Sa'yo na ito.
Salamat.
Puwede kitang ilibot kung gusto mo.
Pagkatapos mong mag-ayos ng gamit, siyempre.
Okey. Gusto ko iyon.
'Di ka kailanman pinalitan ni Agnes.
Ginawa ko iyon para ilayo siya sa iyo.
Bata ka pa lang noon.
Mas matanda si Agnes.
Kailangan ng pagmamahal.
At hinikayat ko iyon.
Hindi dahil perpekto siya o walang bahid ng kasalanan.
Pero para lang mailayo siya sa iyo.
Wala akong inisip kundi ang protektahan ka.
Maiintindihan ko kung gusto mong umalis. Pero sana malaman mo,
nakikita kita, Candy Blue ko.
-Sigurado kang sigurado ka? -Sigurado akong sigurado.
Okey, hindi pala. Alis na tayo.
Handa ka na?
Sige, mauna ka.
-Maligayang kaarawan. -Salamat.
-Uy. -Uy.
Tingnan ninyo kayo.
-Beer? -Salamat.
-Saan kayo galing? -Diyan lang, alam mo yun?
Cheers.
-Cheers. -Mamaya na lang.
-Gusto mong buksan ko? -Sige.
Babalik ako.
Uy, stranger.
-Ayos ka lang? -Oo, oo naman.
-Gusto mo ng maiinom? May tequila. -Hindi, ayos lang ako.
Pakiramdam ko iniiwasan mo kami.
-Kami ni Dylan. -Masaya ako para sa inyo. Totoo.
Ngayon ko lang kasi siya nakitang may kasamang babae sa publiko.
Mag-ingat ka lang. Puwede siyang maging dominante.
Uy, 'wag mo 'kong isumbong kay Dylan, ha?
Ayos lang. Masaya ako para sa inyo. Seryoso 'yan.
Matagal na iyon.
Ayos lang.
Uy, ikaw. Ingatan mo 'to, ha?
Oo naman.
Tingin namin narito siya, sa Agnes Bluff.
Dito siya huling gumamit ng credit card.
Puwes, kailangan ko nang mag-impake.
Puwede ba akong sumama? Gusto ko lang siyang makita.
Hayaan mong hanapin ko si Alice, at sasabihin ko ang tungkol sa iyo.
Pangako. Makikilala mo siya.
Mga twiggy daisy ito.
Ang ibig sabihin nila "Sa presensya mo, naiibsan ang sakit na nararamdaman ko."
-Sige na. Saan mo ako dadalhin? -Maghintay ka lang.
-Walang clue? -Wala. Sige na nga, pula ito.
-Okey. -May mga bato.
-Puwedeng may tubig. 'Di natin alam. -Tubig?
Sorpresa. Tingin ko magugustuhan mo.
Hindi masama, ano?
Uy.
Tara.
-Teka. Saan mo ba ako dadalhin? -Tara.
Okey.
Hintayin mo. Humiga ka.
Kita mo? Parang ibang mundo, ano?
Dinala mo ba rito si Lulu?
Punyeta. Bakit mo sinasabi iyan?
-Ano lang kasi... -Hindi. Punyeta.
Dylan. Dylan, sandali lang.
Wala akong masamang ibig sabihin.
Bumalik ka. Dylan!
Dylan?
Alice.
Patawad.
'Di ko alam ba't nasabi ko iyon, okey? Ang tanga ko. Patawad.
May pagkain pa ba?
Meron.
Salamat.
Good luck sa pag-alis.
Nahanap na siya ni Twig. Si Alice. Nasa Agnes Bluff siya.
Agnes?
Oo nga naman.
Magiging okey rin.
Hindi, hangga't 'di mo kinukulayan ang buhok mo. Miss ko na ang Candy Blue ko.
Dinala ko nga si Lulu rito.
Pero hindi naman talaga naging kami.
Hindi gaya nito.
Patawad kung nasira ko.
-Ano? Hindi. Hindi. -Ano lang kasi...
'Di pa ako nakaramdam ng ganito sa iba.
At 'di ko alam ang gagawin ko.
'Di pa rin ako nakakaramdam ng ganito kahit kanino.
Nakita mo na ang kagaguhan ko, kung sino talaga ako.
-Hindi katulad mo. -Hindi.
-Totoo. -Hindi, hindi ako perpekto.
-Oo. Napakaganda mo. -Tumigil ka. Hindi mo alam.
Sabihin mo.
Kung sasabihin ko, 'di na 'ko perpekto sa paningin mo.
Sabihin mo lang.
Noong bata pa ako,
palagi kong napapanaginipan na sunugin ang tatay ko.
At isang araw, ginawa ko.
Sinasaktan niya kami ng nanay ko.
At magkakaanak siya ulit, at gusto ko lang...
Gusto ko lang tumigil iyon.
At...
At ninakaw ko ang kerosene.
At umapoy na lang ang lahat.
At namatay sila.
Pinatay ko silang lahat.
Okey lang. Isa ka lang bata noon.
Hindi mo kasalanan.
At ikinalulungkot ko kung sinaktan ka niya nang ganyan.
Pero nandito na 'ko.
Nandito ako.
Walang pangit na nakaraan.
Tayo na lang ngayon.
Nahanap natin ang isa't isa.
Ikaw at ako, pareho tayo.
Ikaw at ako.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni JA Atara
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce