DWULICOWOŚĆ
DROGA AGNES, JESTEŚ JEJ WYMARZONĄ CÓRKĄ. KOCHAM, CLEM X
Alice!
Nie ma jej na górze.
Alice!
SKŁAMAŁAŚ!
Alice! Spóźnisz się.
Alice!
Alice. Co ty tutaj robisz?
Nie, Alice. Nie!
WSZYSTKIE KWIATY ALICE HART
ODCINEK TRZECI MIECHUNKA ROZDĘTA
CZYLI NADZIEJA BYWA ZAŚLEPIAJĄCA
Od kiedy wiesz?
Mówiłam ci, że spotykałam się z Clemem, zanim dowiedziałam się, że jest żonaty.
- My spotkaliśmy się zaraz po tym. - Wtedy już wiedziałaś?
Nie. To się zbiegło w czasie.
- Więc po urodzeniu Gemmy? - Nie.
Nie wiedziałam do momentu, aż zachorowała i potrzebowała przeszczepu.
Żadne z nas nie pasowało na dawcę,
więc doktor wziął mnie na bok i o to zapytał.
Jak mu powiedziałaś?
Napisałam list i dołączyłam kosmyk włosów Gemmy.
I jej zdjęcie, jak czyta.
Co było potem?
Nie odpowiedział. Byłam wściekła. Poszłam do niego.
Błagałam, żeby zrobił test, ale odmówił.
Tego dnia ją zobaczyłam. Alice.
Były takie podobne.
Wtedy zrozumiałaś.
- A Agnes wiedziała? - Słyszała mnie tamtego dnia.
Później powiedziała mi, że próbowała namówić Clema
i zapłaciła za to.
- To Agnes dała ci tę rzeźbę? - Nie. Clem wysłał mi ją po śmierci Gemmy.
Cały ten czas ją rzeźbił, zamiast próbować ją ocalić.
Znienawidziłam go.
Znienawidziłam rzeźbę.
Chciałam ją zniszczyć, ale nie potrafiłam.
Bo to Gemma.
Nasza córeczka.
- Ona jest jak rodzina, John. - Twoja rodzina.
- Dokąd idziesz? - Zamierzałaś w ogóle mi powiedzieć?
Jak bym mogła?
Przeniosę się do pokoju Gemmy, aż znajdę inne lokum.
Proszę złożyć dzisiaj dokumenty w sądzie.
Tylko w moim imieniu. Bez Johna.
To nie musi być wyłączna opieka. Ja tylko...
chcę być częścią życia Alice.
Rozpakowujemy rzeczy Agnes. Potrzebuję pomocy z biurkiem.
Nie trzeba było ich ruszać.
Teraz będzie miała więcej pytań.
Zobaczymy.
To chyba jakiś żart.
WNIOSEK O OPIEKĘ – ALICE HART
USUŃ
Co robisz? Nie możesz tego zlekceważyć.
Złożyła wniosek do sądu. Prosi o rozmowę z Alice.
Może żądać, czego chce. Nie musimy się na to godzić.
To nie rozejdzie się po kościach, June.
Mogą tu przyjechać, czy ci się to podoba, czy nie.
I co wtedy?
Zobaczą, że masz obitą twarz, Alice nie mówi i nas nie cierpi.
Wiem, co będzie dalej.
Grajmy na zwłokę. Do czasu aż Alice poczuje się lepiej.
Jasne.
NIE ZAPOMNIJ O MNIE AGNES X
Droga Alice,
masz prawo być na mnie zła, że nie powiedziałam ci prawdy o Agnes.
Liczyłam na to, że dam tobie i nam szansę, by zacząć od nowa.
Agnes przyjechała do Thornfield, po śmierci jej rodziców w wypadku.
Była sierotą, jak ty, i zamieszkała w dzwonnicy, jak ty.
Bardzo ją kochałam.
Thornfield stało się jej domem. Tutaj rozkwitła jej miłość do roślin.
Nasz słownik znała na pamięć.
Tutaj też poznała twojego tatę i zakochali się w sobie.
Kwiat na medalionie to groszek pustynny.
Znaczy: „odwagi, nie upadaj na duchu”.
To właśnie powinnyśmy zrobić.
Tak jak ty, ja również straciłam głos.
Wciąż opłakuję ich oboje tak jak ty.
Ale zapewniam, poznasz odpowiedzi, gdy znów zaczniesz mówić.
Odnajdź głos, abym ja mogła odnaleźć swój.
Zrobisz to dla mnie?
Śmiało.
Dziękuję, Alice. Ciekawy przekaz.
DLACZEGO WYJECHALI?
Poznasz odpowiedzi, gdy zaczniesz mówić, pamiętasz?
- „Wierzę w twoją czystość”. - Lepsze to niż „nienawidzę cię”.
ODZYSKAJ GŁOS, ABYM JA MOGŁA ODZYSKAĆ SWÓJ. ZROBISZ TO DLA MNIE?
Zęby umyte? Dobrze.
Wskakuj.
Przepiękny. Szczęściara z ciebie.
PRZYJAŹNIŁYŚCIE SIĘ?
Tak. Wszyscy się tu przyjaźnimy.
Niedługo twoje urodziny. Pomyśl nad tortem, dobrze?
Tak? Super.
Panie Wheeler, żadnych przepychanek.
Chcę tylko porozmawiać z Alice albo choćby z June.
Mogłabym opowiedzieć Alice pewne rzeczy o jej rodzicach.
Myślę, że to mogłoby jej pomóc.
BAJKA O SELKIE
Wyglądasz pięknie.
Wybacz, powinnam była spytać. Po prostu nigdy tego nie czytałam.
TATA - TA SAMA BLIZNA?
Głupia zabawa dzieciaków.
KTO BYŁ TATĄ MOJEGO TATY?
Znam tylko historię, którą opowiadała nam June.
Nazywała go Baron-Rabuś.
Spotkali się nad rzeką. June pływała i zobaczyła dym.
Był tam. Obozował w namiocie.
Spędzili razem magiczny dzień, a potem on zniknął.
Ale za miesiąc znów zobaczyła dym i on tam był.
Spotykali się co miesiąc tego samego dnia.
Aż pewnego razu się nie pojawił.
June usłyszała, że policja schwytała rabusiów,
którzy okradali bogatych i dawali ich rzeczy biednym.
June zaszła w ciążę, ale już nie zobaczyła swojego Barona.
JUNE RABUŚ
Tak trudno w to uwierzyć?
Farma nie przetrwałaby bez pszczół.
Stanowią serce tego miejsca.
Gdy smakujesz ich miodu, smakujesz naszych kwiatów.
A ja wierzę, że ten miód może wyleczyć wszystko.
Rozmaryn – pamięć. Nagietek – żałoba.
Bazylia – nienawiść. Nie wiem, co by na to powiedzieli Włosi.
Kangurza łapa – dziecięce zabawy.
CLEM HART GODNY CZŁOWIEK
Kwiat flaneli.
Sprawdź.
KWIATKI FLANELI ZAGUBIONE MUSI ZOSTAĆ ODNALEZIONE
„Jestem twoim jeńcem. Świadczę przeciw tobie”.
FIOLETOWY GROSZEK
„Sarkazm”.
„Lenistwo. Głupota”.
„Poddaję się”.
„Jestem wdzięczny”.
„Ambasador miłości”.
June.
Pojawiła się na targu z dzieckiem.
Śledził ją?
- Nie wiadomo. Nie ma pewności. - Zabierzmy go do środka.
Nowy Kwiat.
Chodź do mnie. Grzeczny chłopiec.
Nie mam nic do jedzenia, a on jest głodny.
Zajmę się tym. Nic wam nie jest?
Znamy lekarkę rodzinną. Możemy ją wezwać.
Ktoś wie, że tu jesteś?
To dobrze. Jesteś tu bezpieczna.
Twój syn też.
Nie jesteś sama.
Jestem przy tobie.
Tak, Joshie. Twojego tatę też tak kąpałam.
Tyle że on ciągle przy tym płakał.
Tak, maluszku.
Grzeczny chłopczyk.
POWITANIE NIEZNAJOMEGO
Jak masz na imię?
Alice.
ZWRÓCIĆ DO NADAWCY
Kurwa mać!
- Oto i ona. Jak się czujesz? - W porządku.
Mały tęskni za domem. Nigdy wcześniej nie wyjeżdżał.
To sporo nowych twarzy, ale przyzwyczai się.
- Usiądziesz? - Nie. Gdzie mój telefon?
Muszę podzwonić. Będzie mnie szukał.
W komunikacji pośredniczę ja albo Twig.
Dzięki temu to miejsce jest bezpieczne i nie do namierzenia.
Abyś zawsze mogła tu wrócić.
Daj znać, a znajdziemy ci zajęcie.
Słońce i ciężka praca.
- Zarobisz nieco grosza. - Dostajecie forsę?
- Za pracę jest płaca. - Kobiety muszą mieć swoje pieniądze.
- Na ucieczkę. - Dokładnie.
Usiądź i zjedz coś. Ja go wezmę.
Chodź.
To drzewo przypomina mi o moim małym Johnnym.
Miał duże oczy jak ty. I wielkie serce.
A tamto jest zupełnie jak moja Nina. Piękna i silna.
Gdy jest mi smutno albo tęsknię, przychodzę tutaj, żeby z nimi pobyć.
Są piękne.
Nie wiem. Odebrano mi ich.
Bo mam ciemną skórę. Byłam też młoda i biedna.
W tym kraju tak się po prostu działo.
Dziękuję.
Widzisz te małe drzewka? Posadziłam je dla twojej rodziny.
To dla twojego taty, to dla mamy,
a to dla twojego braciszka.
Tak mi przykro, słonko.
To nie twoja wina, kochanie.
- Brawo, Dina! - Tak!
O rany!
- Super! - Nie wierzę, że to zrobiłam.
Zuch dziewczyna.
Kobiety muszą umieć prowadzić.
- Tak jest. - Racja.
Alice, teraz ty.
No chodź. Wsiadaj.
- Kiedy jak nie dziś? - Śmiało.
Gorsza ode mnie nie będziesz.
- Dobry Boże, nie patrzę. - Dasz radę, Alice.
Brawo, Alice!
Dalej, Alice!
Powoli.
Bardzo dobrze. Właśnie tak.
Wciśnij sprzęgło do końca.
Wrzuć drugi bieg. Doskonale.
Teraz powoli puść sprzęgło i wciśnij gaz.
Delikatnie.
Nie wciskaj sprzęgła.
Bardzo dobrze. Niech wiedzą, że jedziemy.
Podjedź!
Świetnie! Nasz kierowca!
Brawo, Alice.
Jak było?
Możesz nas wozić do miasta.
Jest dobrze?
Tak.
Nie, dziękuję. Chyba powinnam się położyć.
To była długa podróż.
Jasne.
Przepraszam... Czy w okolicy jest miejsce zwane Thornfield?
To chyba farma kwiatów.
Wszystko gra?
Tak. Dlaczego pytasz?
To teren prywatny.
Znam June Hart. Trochę.
Spotkałyśmy się w szpitalu, gdzie niedawno leżała jej wnuczka.
- Alice? - Tak. Zna ją pani?
Może lepiej się zapowiedzieć.
Oggi.
SZPITAL
Żaden problem. Jutro dostarczymy kwiaty. Dziękuję za telefon.
Słuchaj, z naszego konta firmowego wypłacono część pieniędzy.
- Dziesięć kawałków. - To ja.
Opłaciłam prawnika. W sprawie Alice, na wszelki wypadek.
Dziękuję.
Nie siedź do późna.
Chyba mamy gościa.
Boże.
Czego chcesz, Sally?
Pomyślałam, że skoro nie można się po prostu z wami skontaktować, to...
- Próbuję... - Harry.
Czego chcesz?
- Zobaczyć Alice. - Wykluczone.
Dlaczego? Chcę się tylko upewnić, że ma się dobrze.
Niedługo jej urodziny. Przywiozłam prezent.
Musisz wyjechać.
Zaczęła mówić?
Przeżyła koszmar.
- Straciła całą rodzinę. - Nie całą.
Co mam zrobić, żebyś odpuściła?
Nie szukam korzyści dla siebie.
Pragnę tylko dobra Alice i nie wyjadę, póki z nią nie porozmawiam.
Co widzisz?
Kwiaty.
Kobiety. Same kobiety.
Thornfield to farma kwiatów,
ale też bezpieczne miejsce, w którym kobiety leczą swoje rany.
Schronienie.
A twoje gierki z policją i prawnikami nas narażają.
Nas wszystkie.
TU KWITNĄ DZIKIE KWIATY
Kochamy Alice. Troszczymy się o nią.
To nasza specjalność.
Chcesz narazić to wszystko i Alice dla własnych potrzeb?
Obie jesteśmy w testamencie. Agnes mi ufała.
Szanuję to, co tu robisz, ale czy takie schronienie,
pełne kobiet po traumie, to dla niej najlepsze miejsce?
Może powinniśmy spytać Alice, czego chce.
Nie ciebie, nie mnie. Alice.
Alice!
Cześć.
Dobrze cię widzieć.
Spokojnie, ja i babcia chcemy tylko z tobą porozmawiać.
Chcemy się upewnić, że ci tu dobrze.
Spokojnie.
Nie bój się.
Goniłam za czymś, co nie jest prawdziwe.
Za Gemmą. Za Alice.
Wszystko spieprzyłam.
John.
Nie chcę cię stracić. Nie chcę.
Alice.
Wszystkiego dobrego.
Mówiła coś o ojcu Joshiego... Jest solenizantka.
Wszystkiego najlepszego, Alice.
Wszystkiego dobrego.
Proszę.
Wszystkiego najlepszego.
CO SIĘ STAŁO?
Dina postanowiła, że ona i Joshie wrócą do domu.
Nie możemy jej winić. Uważa, że Joshie potrzebuje swojego taty.
Alice.
Mamo.
Mamusiu.
Przepraszam, Alice.
Jestem tutaj.
Halo?
Chwileczkę.
June, dzwonią ze szpitala. Powiedzieli, że to pilne.
Szlag. Dina.
June Hart.
Proszę zaczekać.
Nie chodzi o Dinę. To lekarka Alice.
W porządku.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Zgodnie z obietnicą chcę poinformować o operacji pani wnuka.
Udała się. Oddycha samodzielnie.
Jego stan jest stabilny.
Długa droga przed nim,
ale nadeszła pora, by wrócił do domu.
Rozumiem.
Powinien być teraz z rodziną.
Skontaktujemy się z pobliskim szpitalem w sprawie dalszego leczenia.
Wszystko przygotuję. Dziękuję.
Najlepszego.
No dobra.
Ohydne, ale dorośli to uwielbiają.
MAŁA SYRENKA
To o dziewczynie z morza, która traci głos.
Dziękuję.
Powiedziałaś coś!
Powiedz coś jeszcze.
Coś jeszcze.
Pomyśl życzenie, groszku.
- Hip, hip... - Hura!
- Dziękuję. - Alice, powiedziałaś to.
- Tak. - Masz głos! I to jaki.
- Powiedz moje imię. - Boo.
Tak!
- Zuch. - Teraz moje. Stella.
- Stella. - Udało ci się!
- Cudownie! - Hej.
- Zjemy tort? - Tak.
Przepraszam.
Za wszystko.
Wiem.
Wiem, że ci przykro.
Tak sobie myślałem.
Tęsknię za Gem.
Ale tęsknię też za byciem tatą.
Za byciem rodziną.
Nie jest za późno.
Dosyć kłamstw.
Tylko w ten sposób nam się uda.
Dosyć kłamstw.
Mówiłaś, że się kochali. Że byli tu szczęśliwi.
Bo byli.
Twój ojciec planował życie w Thornfield.
Musiałam mu przypomnieć, że farma może należeć tylko do kobiety.
Nie spodobało mu się to. Pokłóciliśmy się.
Zabrał twoją mamę i wyjechał.
Dlaczego taki był?
Nie wiem. Jako dziecko potrafił być wrażliwy i życzliwy.
Spod jego rąk wychodziły piękne rzeczy.
Ale dostrzegłam, że ma w sobie pewien mrok.
- Może po ojcu. - Po Baronie-Rabusiu? Kochałaś go.
Skoro wiedziałaś, że coś jest nie tak, czemu nie próbowałaś nas znaleźć?
Próbowałam, wielokrotnie.
Ale tego dnia po prostu zniknęli.
Odezwali się tylko raz. Kiedy się urodziłaś.
Przysłał nam rzeźbę przedstawiającą ciebie jako niemowlę,
z twoim imieniem.
Wiedziałaś, że nas krzywdzi?
Nie. Nie przyszłam wam na ratunek
i będę tego żałować do końca życia.
Oggi chyba nadal tam czeka.
Chodźmy do niego.
No chodź.
Jest dużo czasu, żeby powiedzieć jej resztę.
Później.
Nikt nas nie rozumie. Wiesz o tym, prawda?
Ty i ja jesteśmy nierozerwalnie związani.
Teraz moje imię. Wyryjesz je dla mnie, Oggi?
Poproszę z Johnem Morganem.
Tak, to pilne.
Napisy: Lidia Bogucka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski