Ona wróci.
Wiem to.
Nie zostanie na długo, więc musimy być gotowi.
Słuchajcie.
Słyszycie to?
Tam.
Próbuje przekazać nam wiadomość.
Pójdziesz ze mną, Scarlet?
Musimy być cicho, bo ją odstraszymy.
Przysięgam, ludzie tak do mnie mówią.
- Żartujesz? To wariactwo. - No wiesz...
Jestem zachwycona tymi postaciami, są tak dopracowane.
Inspiracja przychodzi z najdziwniejszych miejsc.
Raz z wiersza Chaucera,
innym razem od doktora Seussa.
- Serio. - Widać, że się napracowałeś.
Nie potrafiłabym stworzyć czegoś takiego.
Nie mam na tyle wyobraźni.
Szczerze mówiąc, nie pamiętam rysowania połowy z tego.
- Pewnie byłem zjarany. - Szaleństwo.
- Ale nieźle to wygląda. - Jasne, to fantastyczne rysunki.
Dokąd poszła, Scarlet?
Jen?
- Na pewno nic się nie stało. - Płakałaby.
Zawsze krzyczy, kiedy coś się dzieje.
To był jakiś koszmar.
Podsunęli nam bzdurne umowy.
Dopiero teraz wyszliśmy z biura.
Wiem.
Przepraszam na chwilę.
Jeff, skąd to „ostatnie ostrzeżenie” na rachunku?
Miałeś się tym zająć.
Dział prawny to ogarnie. Wróciłam do domu.
- Mamo! - Jenny?
Chryste.
Powinna już kłaść się spać.
Co robiła na strychu?
Lubi tam siedzieć.
Nieważne, spróbuję zatamować krew.
- Zrobię to. - Daj mokrą szmatkę.
- Proszę. - Dobra, to ja...
- Apteczka. - Dziękuję, Samantho.
- Odważna dziewczyna. - Ja to zrobię.
- Przepraszam, to moja wina. - Zgadza się.
Jeff powinien pracować,
a ja płacę ci za opiekę nad Jenny.
Uspokójmy się wszyscy. Dziękuję.
Nie mamy bandaży?
Czym zajmujesz się cały dzień?
- Nie zaczynaj, Maggie. - Chcę wiedzieć.
Podobno pracujesz, ale nie widzę żadnych efektów.
- Miło. - Rysujesz coś?
- Co robię? Spędzam czas z córką. - Naprawdę?
Nie chce kłaść się spać,
bo ma nadzieję, że choć raz jej mama wróci do domu przed 22.00.
Myślisz, że praca z moim ojcem mnie nie dobija?
Z radością siedziałabym z wami w domu,
ale niestety nie mogę.
To poświęcenie, które codziennie się zdobywam.
Ale pogodziłam się z tym.
Nie jesteś wyjątkowy,
tylko bezrobotny.
Pójdę już do domu.
Do zobaczenia jutro, chyba że chcecie, żebym została.
Nie. Jedziemy do szpitala.
Maggie.
Zapomniałabyś plecaka.
Ty zostajesz.
Co ty wygadujesz? Jedziemy do szpitala.
Ja z nią jadę.
- Co to znaczy? - Do widzenia, Jeff.
Żadna ze stron nie zakwestionowała dokumentów rozwodowych.
Maggie, posiadasz wszystkie udziały finansowe.
Nie wnosisz o alimenty,
ale domagasz się pełnej opieki nad córką.
Dlaczego uważasz, że to konieczne?
Bo on nie potrafi zachowywać się jak dorosły człowiek.
Nie psujmy przyjaznej atmosfery. Mamy wspólny cel.
Zależy nam na dobru dziecka.
Które możemy zapewnić przez trzymanie go z daleka od ojca.
To nie czas na jakiś sprzeciw?
Nie jesteśmy w sądzie, panie Vahn. Tylko rozmawiamy.
Moim zdaniem to niesprawiedliwe,
że to ona ma wrednego i drogiego negocjatora za ojca.
Niesprawiedliwe jest to,
że muszę bać się o życie wnuczki, zawsze gdy jej mama jest w pracy.
Pani Vahn uważa,
że były mąż naraża ich córkę na niebezpieczeństwo.
Jasne i wyraźne stwarzanie zagrożenia.
To był wypadek.
Nie narażam naszej córki. Daj spokój, Maggie.
Ostatni raz był pan zatrudniony
trzy lata temu przy programie kukiełkowym.
To było głośne wydarzenie.
Było, ale już nie jest. Od dwóch lat odcinasz od niego kupony.
Stworzyłem popularną serię komiksów.
Razem z moją córką, mieszkając w jej kamienicy.
Na jej podstawie miał powstać serial.
- Planowaliśmy kolekcję zabawek. - Ale zaprzepaścił tę szansę.
Chcieli przerobić nasze dzieło na obrazki generowane komputerowo.
Nie zgodziłem się. To był konflikt artystycznych poglądów.
Nie potrafi spłacić własnej hipoteki,
co dopiero stworzyć domu dla dziecka.
Dlaczego to robisz? Dlaczego niszczysz mi życie?
Nie niszczę twojego życia.
Jeff, ja...
Kurwa.
Wiem, że kochasz Jenny. Ale tu nie chodzi o to.
Z praktycznego punktu widzenia
stać mnie na jej wychowanie, a ciebie nie.
Co to?
Karta wyjścia z więzienia.
Dzięki temu możesz zacząć nowe życie. Tego właśnie chcesz.
Wcale nie chcę.
To był szalony dzień.
- Który z nich? - Właśnie.
To naprawdę sprawiedliwy układ.
Rozumiem, ale jakie mam szanse...
Czy ich opis mijał się z prawdą?
Nie mogę pracować w biurze.
- Próbowałem. - To może tak będzie najlepiej.
- Tatuś! - Co słychać, potworku?
Chodź do mnie.
Dobrze się bawisz z dziadkiem i resztą snobów z Westchester?
Tam nie ma placów zabaw, wszyscy grają w golfa.
Po co to komu? Masz swoje lalki.
- To się niedługo skończy? - Idziemy.
Oczywiście, nic wielkiego się nie dzieje.
Zeskakujemy.
Chodźmy.
- Pobawimy się w weekend? - Jutro masz wyznaczoną wizytę.
Jutro środa, szybciej niż weekend. To jeszcze lepiej.
Wróćmy do nas, ugotujemy coś
i razem omówimy podział opieki.
To nie jest nasz dom, tylko mój.
Ty na razie w nim mieszkasz.
Przekręcę trochę kamerę,
żebyś zobaczyła twoją piękną mamę,
troszkę mniej pięknego tatę
i śpiące maleństwo.
- Nasz bobas śpi... - Wiele godzin.
- I nie budzi się. - Właśnie.
Ale super.
Jaka grzeczna dziewczynka.
Co my robimy?
Spójrz.
Przeprowadzimy eksperyment socjologiczny.
Jenny.
Mówi Bóg.
Wróć, proszę, do swojego łóżeczka.
Zrobiła to. Posłuchała cię.
Dobra robota.
Stoimy przed pokojem Jenny.
Drzwi się otwierają. Co to?
Umiesz przeczytać? „Dzieci makabry”.
Wyjęłam z pudełka.
I masz kukiełkę. Zobacz.
Ale ma buty.
- Fajne. - Tak.
- Dzidzia kocha Scarlet? - Tak.
- Dzidzia kocha mamusię? - Tak.
- Dzidzia kocha tatusia? - Tak.
- Dzidzia kocha tatusia.
Dzidzia kocha mamusię.
Dzidzia kocha Scarlet.
Czeka cię długa i droga walka w sądzie.
Gorąca czekolada dla Księżniczki Łomotki.
To będzie bolesne dla ciebie i dla córki.
Księżniczka Łomotka.
- Przepraszam. Jen, co się mówi? - Dziękuję.
- Słuchaj. - Jasne.
To pewne, że i tak dostanie opiekę.
Jeśli będziesz stawiał opór, możesz stracić wszystko.
Nawet prawo do wizyt.
Podpisz dokumenty i idź na ugodę.
Dobrze, rozumiem.
Dzwoń w razie trudności.
- Rysuję ptaka. - Dobrze?
Jenny rysuje ptaka, muszę kończyć.
A ja narysuję Księżniczkę Łomotkę.
Dlaczego przestałeś?
Czasami, jak rysuje się obrazek,
oczyma wyobraźni widzi się, jak ma on wyglądać.
Zdarzają się małe pomyłki, ale to nic.
Po prostu się je poprawia.
Ale czasem narobi się pełno błędów.
Wychodzi na to, że zepsuło się cały obrazek.
Dochodzi się do wniosku, że tylko zmarnowało się tusz.
- Jeff Vahn. - Tak?
Cholera jasna. Przepraszam.
Connor, studiowaliśmy razem.
Nie poznałem cię z tym wąsem.
- Wyglądam jak Doobie Brother. - Jak się masz?
Fantastycznie, stary.
W zeszłym roku założyłem wydawnictwo komiksowe.
- Stun Gun je odkupiło. - Chrzanisz.
Teraz żyję jak jebany potentat.
A co u ciebie?
Żona zostawiła mnie tydzień temu.
Na neutralnym gruncie
próbuję ją przekonać, żeby nie odbierała mi córki.
- Więc... - Kurwa.
- Jakoś leci. - Kurde.
Dobrze, że nie zacząłem truć o nagrodzie Eisnera.
Każdy ma swoje problemy.
- Prawda? - Ale nie takie.
Jenny, poznaj wujka Connora.
Cześć, Draculo.
Stary, słodziak z niej.
Nad czym teraz pracujesz? Nic o tobie nie słychać.
Myślę nad powrotem do Dzieci makabry.
Kojarzysz?
Nie obraź się, ale to stare dzieje.
Jakbym słyszał żonę.
Wpadnij kiedyś do mojego biura.
Rozszerzamy działalność, dobrze ci to zrobi.
- Przedstawię cię odpowiednim ludziom. - Serio? Mogłoby być ciekawie.
- Tak? - Jasne. To znaczy...
Przepraszam, żona dzwoni.
- To będzie chwila. - Spoko.
Dobra, dzięki.
Cześć. Jesteś w drodze?
Jak to? Gdzie ty jesteś?
- W kawiarni w Williamsburgu. - Na miłość boską.
Miało być Golden Grind w Dumbo, nie w Williamsburgu.
- Pisałam do ciebie. - No tak...
Racja, przepraszam.
No trudno. Tata zapisał Jenny na lekcje tenisa...
Nieważne. Daj ją do telefonu.
Niech wie, że nie jestem tą złą.
Jen, chcesz pogadać z mamą?
- Mamusiu. - Kochanie.
Przepraszam, tacie pomyliło się miejsce.
Opiłam się czekolady.
- Słucham? - Organicznej albo fair trade.
Takiej i takiej. Opowiesz mamie, co robiliśmy?
- Oglądaliśmy Terminatora. - Co?
To tatuś. Ty oglądałaś Królewnę Śnieżkę.
Zrobiliśmy sobie typową posiadówkę na kanapie,
rysowaliśmy i oglądaliśmy kreskówki.
I'll be back.
Boże, Jeff...
A tak przy okazji to wpadłem na Connora.
Prowadzi własne wydawnictwo.
Zgadaliśmy się i będziemy razem pracować.
Chce, żebym wrócił do gry.
Przyjmę jego propozycję.
Wskrzesimy Dzieci makabry.
Co ty wygadujesz, stary?
Nie mogę wydać twojego starego komiksu.
Od wielu lat niczego nie stworzyłeś.
Mówiłeś...
No tak, ale chodziło mi o rysowanie, wypełnianie konturów.
Wypełnianie konturów?
Przykro mi...
Powinienem już spadać.
Fajnie było cię zobaczyć. Trzymaj się.
Jeff...
To nie takie proste, prawda?
- Co? - Znalezienie pracy.
- W każdej chwili mogę znaleźć pracę. - Chryste.
Tatusiu!
Poruszę to siłą umysłu.
Od lat próbuję ściągnąć cię do rzeczywistości.
Uparłeś się przy idei, że jesteś niezrozumianym artystą,
który nie musi pracować jak inni.
I nie obowiązują cię normalne zasady.
Co to za normalne zasady?
- O czym ty mówisz? - Nie dorośniesz.
- A ty kim dzięki temu się stałaś? - Dorosłym człowiekiem,
na którym pracodawca i dziecko mogą polegać.
Dobra, podpiszę dokumenty.
- Zaraz to zrobię. - Dobrze.
Podjąłeś dobrą decyzję.
Skoro już postanowione, możemy omówić wizyty?
Przeczytałeś w ogóle te papiery?
Jestem jedynym opiekunem.
Tata zaproponował mi pracę w Seattle.
- Seattle? - Tak.
To niesprawiedliwe, w ogóle nie będę jej widywał.
O to właśnie chodzi.
Dalej nie rozumiesz? Wyprowadzamy się z Nowego Jorku,
żeby być jak najdalej od ciebie.
Zmienię zdanie i zobaczymy się w sądzie.
Jeśli choć spróbujesz zrobić coś takiego,
nigdy więcej nie zobaczysz córki.
- Słyszałeś? - Nawet jej nie widujesz.
Ciągle z nią jestem.
Po co ci pełna opieka? Dlaczego to robisz?
Bo to moja córka!
Wiem, że to namalowałeś.
Ale nie podoba mi się, że wisi tu podczas stypy.
To był jeden z jej ulubionych obrazów.
Z pełnym szacunkiem, ale nie zgadzam się.
Wiem, że Jenny się podoba.
Jen?
Jenny, co robisz?
Dzidzia maluje.
Maluje jak tatuś.
Dlaczego tak mówisz?
Dzidzia malarz.
- Dzidzia się bawi. - Mówiłem, żebyś przestała!
Nienawidzę cię. Chcę do mamusi.
- Co mam zrobić? - Nie wiem.
Może powiedz coś, żeby trochę rozładować napięcie.
Pójdę do niej.
Proszę o uwagę.
Dziękuję wszystkim, że przyszliście.
Gdyby Maggie tu była,
powiedziałaby, żebyście czuli się jak u siebie w domu.
Chciałem zapisać parę słów,
ale to ona zawsze przypominała mi, żebym to zrobił.
Ze wszystkim świetnie sobie radziła.
Nawet mimo pracy
znajdowała czas na bycie wspaniałą mamą.
Była fantastyczną mamą.
Wspaniałą.
Ja pamiętałem o urodzinach kukiełek Jenny,
ale to Maggie wiedziała,
kiedy trzeba iść do lekarza,
że powinna umyć zęby, wykąpać się i...
To, co było w Maggie najwspanialsze...
to jej miłość do Jenny.
Teraz ja to wszystko przejmę.
Muszę być jak najlepszym ojcem dla Jenny.
Wiedziała, kiedy trzeba iść do lekarza.
Przepraszam.
Twoje słowa były bardzo życzliwe.
Nie wierzę, że ona naprawdę odeszła.
To wydaje się niesprawiedliwe.
Sprawy ułożyły się na twoją korzyść.
Co to ma znaczyć?
Że 48 godzin temu nie miałeś nic, a teraz, proszę bardzo.
Powiem ci, co jest niesprawiedliwe.
Policja nie znalazła żadnego śladu samochodu, który ją potrącił.
- Obchodzi cię to? - Oczywiście.
To frustrujące, ale policja zrobi to, co do niej należy.
Co zrobisz z Jenny?
Zamierzam się nią opiekować.
Liczy się to, co robimy, a nie to, co zamierzamy.
Jeszcze wszystkiego nie przemyślałem.
Uważam, że przede wszystkim
trzeba wziąć pod uwagę dobro Jenny.
Tego chciałaby Margaret.
Chciałbym, żebyś rozważył
wysłanie jej do mnie na jakiś czas.
Mogłaby pomieszkać u mnie dzień albo tydzień.
Nawet dłużej.
Dzidzia kocha mamusię.
Masz kukiełkę. Zobacz.
Ale ma buty.
Cholera.
Przepraszam.
Niech to szlag!
Przepraszam. O nie.
Jeszcze nie umiem obsługiwać pieca.
Chcesz sobie porysować kredkami?
Jest jeden przepis, który zawsze mi wychodzi.
Chcę zamówić jedzenie na dowóz.
Tak, to ja.
Proszę dwie porcje kurczaka kung pao, jedną bez kasztanów wodnych.
Moja córeczka ich nie cierpi.
I bez orzeszków, jest na nie uczulona. Dziękuję.
Załatwione.
- Co tu robisz? - Musimy pogadać.
Wnosisz o opiekę? Co to ma znaczyć?
Dałem ci szansę na załatwienie tego po dobroci.
Teraz sąd rodzinny zadecyduje za nas.
- Znowu. - Teraz ty zabierzesz Jenny?
Margaret chciała, żebyś nie miał z nią kontaktu.
Już zapomniałeś, czego żądała tuż przed śmiercią?
- Daj spokój. - Dopilnuję, żeby było po jej myśli.
Nie możesz tego zrobić.
Zobaczymy.
Masz 72 godziny.
Przywieźli jedzenie.
Zostawię je tu, żebyś sobie wzięła.
Przykro mi, jeśli nas słyszałaś.
- Dzięki, że jesteś. - Nie ma sprawy.
Gdzie nasza mała mutantka?
Na górze. Zamknęła się w pokoju.
Nie powinna rozrabiać.
Co słychać? Dokąd idziesz?
Nie wiem, muszę przewietrzyć głowę.
Jenny?
Przepraszam, tato, schrzaniłam to.
To tylko jeden test.
Będzie dobrze.
Trygonometria to głupota.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
- Jesteś Jeff? - Tak.
- Cori, miło mi poznać. - Wzajemnie.
Chodź ze mną.
- Napijesz się czegoś? - Chętnie.
Mamy VEEN Classic Mineral i Effervescent Spring.
Wystarczy woda.
Nie ma sensu rozwalać mózgu.
Można go zabić tylko promieniowaniem gamma.
Pogadamy później. Kocham cię, pa.
Gadałem z mamą.
Fajnie, że jesteś. Bałem się, że zrobiło się niezręcznie.
Witaj, czuj się jak u siebie w mojej nerdowskiej fabryce.
Właśnie o tym chciałem pomówić.
Mówiłeś o wyniesieniu komiksów na nowy poziom.
I zrewolucjonizowaniu eksplozji oczu.
- Piłeś ayahuascę? - Może. A co?
Strzeliłem sobie sesyjkę i kiedy zaginałem czasoprzestrzeń,
pogrążając się w otchłani świadomości, coś mnie uderzyło.
- Mrok. - Dobre.
Wreszcie dostrzegłem cały ten świat, który gdzieś tam jest.
Pełen duchów, wampirów i innych dziwolągów.
To było najmocniejsze doznanie mojego życia.
Mózg rozjebany.
O tym chcę stworzyć komiks.
- O mroku. - Dobrze.
Hej, znam cię.
- Autor Dzieci makabry? - Zgadza się.
Kopę lat. Myślałem, że podążyłeś śladem Salingera.
Wyczuwam mroczną energię, ma to sens?
Jego żona dopiero co zginęła w wypadku.
Była żona.
To może być to.
- Wracając do mroku. - Tak.
On nas otacza.
Wyobraź sobie drzwi do innego wymiaru, w którym ogarnia cię groza.
Patrzysz, a te drzwi stoją otworem.
Myślisz: „Zacznę zabijać.
Kto mnie przed tym powstrzyma?”.
I to jest mrok.
- Rzeczywistość. - Do dzieła.
Kocham cię, stary. Mówiłem ci już to?
Jak się trzymasz? Co tam u małej?
Zachowuje się... dziwnie.
Zaczęła mówić jak bobas.
Na pewno da sobie radę.
- Tak, mam nadzieję. - Ja też.
- O czym chcesz pogadać? - O pracy dla mnie.
Chłopie, już ci mówiłem.
Nie interesuje mnie odgrzewanie staroci.
- Chodzi mi o rysowanie na etat. - Jesteś pewien?
Potrzebuję pracy. Jakiejkolwiek.
Dobra. Kiedy możesz zacząć?
Dziękuję.
Długo cię nie było. Przepraszam.
Przestraszyłaś mnie. Co u niej?
Wszystko w porządku, jakiś czas temu zasnęła.
- A ty jak się trzymasz? - Dobrze.
Nawet świetnie.
Dostałem pracę w wydawnictwie Connora.
Serio? To zajebista sprawa.
Zaczynam od samego dołu.
Od krótkiej serii?
Od rysowania. Mogę pracować zdalnie.
Dzięki temu będę z Jenny.
Jesteś za dobry, żeby kolorować czyjeś prace.
Dziękuję.
Staram się robić wszystko dla dobra córki.
Myślałeś może, że Rivers ma rację?
Jenny mogłaby trochę u niego pomieszkać.
Co? Nie.
- Nie ma mowy. - Okej.
Jasne, jestem pewna, że podjąłeś najlepszą decyzję.
Pójdę już. Gdybyś był głodny, zostawiłam makaron w lodówce.
Tatusiu?
- Nie możesz spać? - Coś hałasuje w moim pokoju.
Chcesz, żebym to sprawdził?
Nic tu nie ma.
Śmiało.
Przeszukałem każdy kąt.
Twój staruszek dostał dziś pracę.
To znaczy, że tatuś oddaje dzidzię dziadkowi?
Nie. Nigdy nikomu cię nie oddam.
Skarbie, dlaczego mówisz w ten sposób?
Jesteś już duża, nie mów jak bobas.
Smutno mi, tato.
Wiem. Mi też jest smutno.
Ale wiesz co? Dobrze jest się posmucić.
Wcześniej nie mówiłam na poważnie.
Nie nienawidzę cię.
Wiem.
Dobranoc, kochanie.
Dlaczego Jerry zawala terminy?
Zaczął się jakiś konwent pornosów anime?
Przykro mi, Jerry złamał sobie rękę, grając w softball.
Kości odzwierciedlają jego duszę.
Łatwo się łamią. Dobrze, że już to wiemy.
Jeff, mamy napięty grafik!
Kończą nam się opcje.
Kogo wybierasz?
Pracujące tu dzieci nie doświadczyły tragedii.
Potrzebuję kogoś, kto rozumie rozpacz.
Gotowe rysunki? Dawaj, dawaj.
Człowiek z szaleństwem w oczach.
Dobre. Stary, to jest świetne.
A co to?
Przepraszam.
To na razie tylko szkic.
To jest właśnie to.
- Ból i mrok. - Dobry towar.
Nawet lepszy od twoich starych rysunków.
Jeszcze tego nie skończyłem. Coś mi się przyśniło.
Sny to prawda za zasłoną.
Zawsze coś znaczą.
Masz robotę.
Gratulacje, będziesz autorem komiksu.
- Znowu. - Ale co...
Pogadaj z Alanem, zanim świr zmieni zdanie.
Jasne.
Witaj, bracie.
Alan, chciałem tylko powiedzieć...
Kim byłeś w swoim śnie?
- To raczej nie jestem ja. - Nie wygłupiaj się.
W naszych snach wcielamy się we wszystkie postaci.
Przyniosłem więcej szkiców.
Tak, pokazuj je.
Tak, o tak.
To jest prawdziwy mrok.
Dobrze. Potrzebuję więcej.
Znajdź tu konflikt. I jeszcze więcej mroku.
Narysuj mi koszmary.
Co oglądasz, mała?
- Mówi Janet. - Cześć.
Wezwano cię na przesłuchanie za tydzień.
Miałem nadzieję, że staruch dostał wylewu
i zostawi moje dziecko w spokoju.
Pomyśl, że to krok do zakończenia sprawy.
W porządku.
- Zadzwonię jutro. - Dzięki.
Rysujesz coś fajnego?
- Pokażesz? - Jeszcze nie mogę.
Dobrze. Pokażesz mi, jak będziesz gotowa.
Tatusiu!
Nie pozwól, żeby mnie zabrało!
Nie pozwól!
Tatusiu?
Dzień doberek, księżniczko Jenny!
Ten dzień, donoszę w podskokach,
spędzimy na przygodach i radochach.
Jakież mamy zadanie?
Zadanie to...
Żadne zadanie, głupi chłopcze.
Nasza misja...
Dziękuję.
Naszą misją jest przemienienie tego smutnego zamczyska
w dom pełen przygód.
Czy ktoś widział piękną panienkę
o imieniu Nah?
Co to za staruszka?
Co za piękność! Aż miękną mi kolana.
Musiałem tu wrócić.
Przepraszam, że pomyliłem imię.
- Jesteś głodny? - Tak.
TATA
Jenny?
Panienko Jenny, przepraszam, imię mi się pomyliło.
Mogłabyś...
Posadziliśmy tu z mamą pomidory, ale wiewiórki je zjadły.
- Kochałeś mamę? - Oczywiście.
To dlaczego ciągle się o mnie kłóciliście?
Cóż...
Pragnęliśmy innych rzeczy, ale oboje chcieliśmy być z tobą.
Tak bardzo cię kochaliśmy,
że nie mogliśmy się poddać.
Wiem, że najbardziej na świecie lubiła być twoją mamą.
Szkoda, że już się ściemnia. To był najfajniejszy dzień.
Co robisz?
Tak sobie pomyślałem,
że ostatnio dzieją się dziwne rzeczy, wszystko się zmienia.
Kiedy byłaś mała,
nie lubiłaś spać sama.
Zamontowaliśmy ci w pokoju coś takiego.
Kiedy się bałaś albo po prostu chciałaś się przytulić,
wiedziałaś, że jesteśmy blisko i jedno z nas do ciebie zajrzy.
Mama zaglądała.
Zazwyczaj mama, ale czasami ja też.
Przyniosłem to, żebyś wiedziała, że jesteś zupełnie bezpieczna.
Ja naprawdę coś widziałam.
Chyba musimy zorganizować spotkanie.
No dobra.
Rozpoczynamy zebranie.
Powiedz mi,
jeśli czasem przychodzi tu potwór, to dlaczego się go boisz?
- Potwory są straszne. - Na pewno?
Takie dzieci makabry.
To przerażające lalki.
Ale nie wzbudzają twojego strachu.
- To moi przyjaciele. - Nie zawsze nimi były.
Mogę zaprzyjaźnić się z potworem?
Z nim?
Tak, jasne, że możesz.
Przyjaciół nigdy nie za wiele.
Poza tym to jest twój pokój.
Możesz powiedzieć potworowi, żeby stąd spadał.
Wskakujesz na łóżko czy na stół?
- Na stół. - Świetnie.
Powiedz: „To jest mój pokój!”.
To jest mój pokój!
„To moje krzesło, którego tata nie naprawił”.
To moje krzesło, którego tata nie naprawił.
Tak! Co jeszcze tu mamy?
„To głupia lalka od dziadka.
Nie lubię jej, ale nie mogę wyrzucić, bo dziadek się wścieknie”.
Nie będę wszystkiego powtarzać.
Wystarczy „To jest mój pokój!”.
To jest mój pokój!
- To jest mój pokój! - To jest mój pokój!
- Spoko? - Już tak.
Równiacha z ciebie. Wyrzucę to.
- Nalej wody do wanny. - Jakie warzywo lubisz?
- Kalafior. - Ja wolę żółte.
Musisz się wykąpać.
- Chcę się kąpać w nocy. - Nie ty podejmujesz decyzje.
Jestem tatą i ja mówię, kiedy trzeba się umyć.
Mama powiedziała, że nie muszę się myć rano.
Mama tak powiedziała?
Jenny.
- Oddam ci po kąpieli. - To moje.
Co to?
Moja własność.
Myszkowałaś w moim studiu?
Gdzie to widziałaś?
W moim pokoju.
WYIMAGINOWANY PRZYJACIEL
CZY MOJE DZIECKO WIDZI DUCHA
DUCHY NAWIEDZAJĄ DZIECI
DLACZEGO CÓRKA MÓWI JAK BOBAS
DZIECKO WRACA DO GAWORZENIA
Co słychać?
- Szukasz informacji? - Tak.
- Właśnie to robię. - Fajnie.
- Mogę? - Tak.
CIEMNOŚĆ
Wierzysz w te wszystkie duchy?
- Tak na serio? - Wierzę, absolutnie.
Kilka lat temu spędziłem miesiąc w lesie.
Piłem sobie herbatkę z babcią, a potem bujałem się w wilkami.
Co to ma do rzeczy?
Moja babcia zmarła, gdy miałem sześć lat.
Czyli to jest nasza historia.
- Jest jakiś duch? - Tak.
Gniewna dusza uwięziona w świecie, z którego nie ma wyjścia.
- Czego ona chce? - Zadawać ból.
Aby ludzie cierpieli tak jak ona.
Ogarnęła ją furia, bo nie może uciec.
Czy ten byt pragnie wyłącznie sprawiać ból,
czy ma w sobie trochę dobra?
Nie mamy żadnej księgi zasad.
Ale w duszy uwięzionej między światami wystarczająco długo
budzi się gniew, a to niebezpieczne.
Jeśli nie dostanie tego, co chce.
Wiesz...
Czasami życie daje nam szansę...
zajrzenia za zasłonę.
Ujrzenia rzeczy, których nie umiemy wyjaśnić.
Widziałem więcej niż moją babcię w lesie.
Ty też coś widziałeś.
Jeff, przepraszam.
Przyszedł jakiś facet i wypytuje o ciebie,
na przykład, czy naprawdę tu pracujesz.
- Kto to? - Nie podał nazwiska.
Na pewno jest stary i bogaty.
Za kogo ty się masz?
Nie będę przepraszał za troskę o moją wnuczkę.
Nie przyłaź do mojej pracy!
Nie nazwałbym kolorowania obrazków pracą.
Pracuję jako artysta.
- Zobaczymy, jak długo, synu. - Nie jestem twoim synem.
W Westchester mamy bardzo przyjemne szkoły.
Spodobają się Jenny.
- Pierdol się. - Widzisz?
Jak chcesz wychowywać dziecko, skoro sam się nie kontrolujesz?
Odbiorę ci moją wnuczkę.
Nie dostaniesz jej.
Nie znaleziono śladów, że auto, które potrąciło Maggie, hamowało.
Co to znaczy?
Że jej śmierć nie była wynikiem wypadku.
Dorwę sukinsyna, który ją zabił.
I...
Na twoim miejscu uważałbym.
Ja na pewno będę.
- Widzimy się na mediacjach. - Nie zbliżaj się do nas!
Dzwonił, ale odłożyłam słuchawkę.
Chce cię zastraszyć, żebyś się poddał.
Udaje mu się.
Przepraszam.
Nie powinniśmy cię w to wciągać.
Kapelusznik.
Czasem wydaje mi się, że robimy postęp...
Czuję, jaki ból jej to sprawia.
To niesprawiedliwe.
Może się mylę.
A jeśli byłaby szczęśliwa na przedmieściach z dziadkiem?
Poważnie bierzesz to pod uwagę?
To znaczy, wcześniej też myślałeś,
że tak będzie najlepiej.
Może miałeś rację.
Popatrz na to.
Ci goście robią fantastyczne rzeczy.
Połączenie Maus i Franka Frazetty.
Fajnie.
Jenny, ostrożnie.
- Chodź, wracamy już. - Tu są kukiełki. Chcę zostać.
No chodź.
Szczerze, to jesteś lepszy od nich wszystkich.
Pewnie pozwoliliby ci stworzyć coś swojego.
A ja rysowałabym dla ciebie.
Mam tam po prostu iść i pokazać im, jak to się robi?
Pewnie, zrobiłbyś im przysługę.
- Możesz robić, co chcesz. - Nie do końca.
Nie mam już 25 lat.
Teraz jesteś lepszy.
Jako artysta przerosłeś samego siebie.
Mężczyźni wraz z wiekiem zmieniają się na lepsze.
Jenny?
Opowiedz mi bajkę.
Na bajkę trzeba sobie zasłużyć umyciem zębów.
Biegnij.
Muszę się napić.
Tyle wspomnień otacza Jen w tym domu.
Może to nie jest dla niej dobre.
Myślałeś o wyprowadzce z Nowego Jorku?
Jeśli przyznają mi opiekę. Sam nie wiem, dokąd miałbym wyjechać.
Tyle jest świetnych miejsc, na przykład LA.
Nie, w Portland jest fantastycznie.
Albo w Berlinie.
W moim życiu nic się nie dzieje.
Mogłabym jechać z wami, pomagać przy Jen.
No nie wiem.
To mogłaby być dla niej zbyt drastyczna zmiana.
Byłam młodsza od niej, a już przeprowadzałam się z pięć razy.
Muszę przyznać, byłaby z nas idealna para.
Źle mnie zrozumiałaś.
- Przepraszam. - Nie o to...
- Nic się nie stało. - O Boże.
- Czas na bajkę! - Już idę.
- Jest okej. - Wcale nie, przepraszam.
Muszę już iść, do zobaczenia.
Chyba zostaniesz moją najlepszą przyjaciółką.
Co chcesz porobić?
Lubisz rysować?
Pamiętasz imiona kukiełek?
Nie? Ta pierwsza to Loretta, a druga Scarlet.
Są jeszcze Elizabeth, Butch i Max.
Jego braćmi są Keepers i Javier.
Tęskniłam za tobą. Podejdź bliżej.
Będziemy razem rysować.
Gdzie się chowasz, mała?
- Przestraszyłaś mnie. - Tęskniłam dziś za tobą.
Ja za tobą też.
Teraz już naprawdę pora spać.
Ciocia Sam widziała cię dziś na strychu.
Umówiliśmy się, że tam nie wchodzisz.
Drzwi były zamknięte na klucz. Jak je otworzyłaś?
Wpuściła mnie.
- Samantha? - Nie.
Nie Samantha.
Moja nowa przyjaciółka.
Ma jakieś imię?
Myślisz, że gdzie jest teraz mama?
Wychowano ją na katoliczkę, więc poszła do nieba.
Chodzi mi o to, gdzie ona jest.
To trochę trudna sprawa.
Tam w górze?
Tak, bardzo wysoko.
A jest tutaj?
Tak, skarbie. I czuwa nad tobą.
Każdego dnia i każdej nocy.
W porządku? Śpij dobrze.
Dzień dobry.
Do żadnej pracy nie warto wstawać tak wcześnie.
Przepraszam cię za wczorajszy wieczór.
Nie, nic się nie stało.
- A w sprawie Jen. - Jak się trzyma?
Już lepiej.
Dalej mówi do siebie.
Dobrze, że w ogóle z kimś rozmawia.
- Racja. - Dziwniejsze by było,
gdyby zachowywała się normalnie.
Jasne.
Absolutnie diabelskie, wspaniałe.
Ma pokojowe zamiary czy chce ją zniszczyć?
I dlaczego? Czym jest to coś?
Wyciągnij to z cienia, żeby było lepiej widać.
- Kiedy coś dostanę? - Rysuję szybciej, niż przewidywaliśmy.
Ale chcę, żebyś zobaczył od razu całość.
Kolejna diwa.
Facet zagłębia się w otchłani duszy.
Za dwa dni chcę mieć strony na biurku. Czego?
Przypomniała mi się stara opowieść
o aborygeńskich duchach, które nie odchodzą po śmierci.
Nie znam takiej.
Te dusze wstępują w lalki,
domy lub starców.
I nie odchodzą.
Dlaczego nie?
Może zginęły, polując na emu,
a teraz muszą na nowo przeżywać tamten moment.
Znaleźć emu i je zabić.
Spalić całą wioskę.
Dlatego nie mogą odpuścić i podążyć dalej.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tego właśnie chcę.
O czymkolwiek teraz myślisz,
chcę to na papierze.
Co tutaj robisz?
Jenny?
Jenny! Wiesz, że nie wolno ci tu wchodzić.
- Twój tata zakazał. - Nie zostanie na długo.
Wróci, dlatego musimy być gotowe.
- Posłuchaj. - Jenny?
Mama się tym zajmie.
Jenny, otwórz drzwi. To nie jest śmieszne.
- Chodź się pobawić. - Nie podoba mi się tam.
- Zejdź na dół. - Chodź, Samantho.
Nie powinno cię tu być.
Cześć.
Co się dzieje?
Ja...
Twoja córka mnie nie cierpi.
- Co ty mówisz? - Ona...
Była...
Bawiła się na strychu i nic mi nie powiedziała.
Zakazałem jej tam chodzić.
Chodzi o to...
Woli spędzać czas z wyimaginowaną przyjaciółką niż ze mną.
To nie twoja wina.
Masz czasem wrażenie, że ten dom...
źle na nią działa?
Jest pełen wspomnień.
Czy coś się stało?
Poczułam coś przy niej.
To było bardzo dziwne.
Ona zachowywała się dziwnie.
To na pewno nic takiego. Zapomnij, że coś mówiłam.
Hej, mam dostęp do pierwszego sezonu Bionicznej szóstki.
Chcesz się zjarać i pooglądać kreskówki?
Nie powinienem.
Jesteś pewny?
- Tak. - W porządku.
Kiedyś umiałeś się bawić.
Wiem.
O nie.
Wiem, jaką bajkę chcę usłyszeć.
Dlaczego to zrobiłaś?
- To nie dzidzia. - Przestań tak mówić.
To nie ja.
Mogę przez to stracić pracę, a w rezultacie też ciebie.
I tak mnie nie chciałeś.
- Co? Jenny... - Dlaczego oddałeś opiekę mamie?
Pozwoliłbyś jej mnie zabrać. Nigdy więcej byś mnie nie zobaczył.
Od kogo to wiesz?
Nie mogę powiedzieć.
Od kogo to wiesz?
Od mamy.
Przepraszam, nadrobię to.
Dobra.
Podejrzewasz swoją córeczkę?
Tak.
Biedna mała.
Przejebana sprawa, bracie.
Pokażę ci coś.
Ostatnio w domu zrobiło się dziwnie.
Nie pokazuję jej moich prac.
Mówiła, że widziała coś w swoim pokoju.
Kiedy twoja eks jeszcze żyła, często się kłóciliście?
Chowaliście urazę.
Wasza mała stała między wami.
Myślę, że wiesz, co się dzieje.
Stres pourazowy? Wyimaginowany przyjaciel?
Nazywaj to, jak chcesz,
ale tu nie chodzi o radzenie sobie ze stratą.
To twoja była żona.
- Ona tu jest. - Daj spokój.
- Ma swój cel. - To wariactwo.
Czyżby?
Ona jest w twojej głowie. Waszej małej też.
Próbuje wbić klin między wami.
Wciąż walczy o dziecko.
Chce ci odebrać dziecko. Jest niebezpieczna.
- To jej matka. - Już nie.
Jest udręczoną duszą, odmienioną przez tragiczną śmierć.
- Ona nie przestanie. - Chryste. Co mam teraz zrobić?
Porozmawiaj z nią.
Pomów z żoną, zanim stanie się coś strasznego.
- Jak? - Piłeś kiedyś ayahuascę?
Ale ostrożnie z tym.
Wypij wywar w bezpiecznym miejscu.
Wybij dziurę w rzeczywistości i znajdź się tam, gdzie twoja żona.
- Gdzieś pośrodku. - No nie wiem.
Musisz się z nią pogodzić.
- Dzięki, że przyszłaś. - Miałabym odmówić darmowego obiadu?
Rozmawiałem dziś z dyrekcją szkoły.
Jest trochę dalej na północy,
ale Jenny mogłaby zacząć w przyszłym tygodniu.
- Naprawdę? - Tak.
Mam możliwość pracy zdalnej,
przyjeżdżałbym, gdybym był potrzebny.
Wyprowadzka poza miasto?
Myślę, że najwyższa pora.
- Rozumiesz? - Tak.
Nie będziemy już potrzebowali twojej pomocy.
Może nie wierzysz, ale mam życie poza tą pracą,
więc poradzę sobie.
Zjedz coś, wyglądasz na zaniepokojonego.
Pamiętasz, jak mówiłaś, że zobaczyłaś coś na strychu?
Tak.
Też coś poczułem.
- No tak. - Wiesz?
Jeśli w tym domu dzieje się coś dziwnego...
Jeśli coś tu jest...
Jen?
Dobrze się czujesz?
Jenny, zadławiłaś się?
Wypluj to. Wypluj, kochanie.
- Wszystko w porządku? - Dławi się.
Już dobrze. Trzymaj się.
Nie, to reakcja alergiczna.
Podaj EpiPen, jest w szufladzie.
- Dobrze? - Już.
Wszystko będzie dobrze, oddychaj.
Właśnie tam, w szufladzie.
Nie widzę.
Dzwoń po karetkę. Mam drugi w torbie.
Mam go w torbie.
- Dzwonisz? - Nie mogę znaleźć telefonu.
Oddychaj, Jenny.
Dasz radę, patrz na mnie.
No dalej, oddychaj, do cholery!
Jest pan jej ojcem?
Tak, to moja córka, a to mój dom.
Doszło do wypadku.
- Opowie pan coś więcej? - Zamówiliśmy chińszczyznę.
Córka jest uczulona na orzeszki.
Nie wiem, co się stało. Nagle spojrzałem, a ona zbladła.
Cześć, jestem funkcjonariuszka Rossi. Lepiej się czujesz?
Podnieś rączkę.
Bardzo dobrze.
Zabolało cię?
Mój kolega porozmawia teraz z twoim tatą.
Pitt.
Zabieram ją na górę. Coś tu jest nie tak.
Pokażesz mi swoją ulubioną zabawkę?
Mała ma się dobrze, porozmawiają chwilę.
- Proszę usiąść. - Nie muszę.
Zaraz przyjdę, skarbie.
- Co się dzieje? - Nic.
- Takie mamy zasady. - Co to znaczy?
Proszę się uspokoić, wyjaśnię panu.
Jestem spokojny, to był wypadek.
W przypadku podejrzenia przemocy, prawo wymaga, żebyśmy to sprawdzili.
Przemocy? Co pan wygaduje?
Pana córka ma sińce.
Partnerka zada jej kilka pytań.
Dusiła się, wykonałem chwyt Heimlicha.
No to nie musi się pan martwić.
Na pewno nie chce pani jechać do szpitala?
Tak, po prostu spanikowałam.
Dobrze, proszę się zrelaksować.
Dziękuję.
Wygodnie ci? Potrzebujesz czegoś?
To prawie koniec, kochaniutka.
- Nie wolno tego dotykać. - Przepraszam.
Boisz się, że coś ci się stanie?
Twój tata będzie zły?
Nie, nie tata.
Zejdę porozmawiać z twoim tatą.
Wszystko dobrze?
W porządku.
- Gdzie moja wnuczka? - Miała reakcję alergiczną.
Gdzie ona jest?
- Co znowu zrobiłeś? - Co on tu robi?
Musimy pomówić z członkiem rodziny.
- Nie dotarliśmy do matki. - Rozmawiajcie ze mną.
Jej matka zginęła w wypadku samochodowym.
Córka mówiła, że jej mamę zamordowano.
Tak powiedziała?
Zrobiło mi się niedobrze.
Ale już mi lepiej.
Tęsknię za tobą.
Nie zrób nic złego, mamusiu.
Jeff!
Jutro mamy mediacje w sprawie opieki.
Radzę, żeby dziewczynka spędziła noc gdzieś indziej.
Jutro dojdą panowie do porozumienia.
- Musimy podjąć decyzję, Jeffrey. - Zabierz ją.
Niech spędzi noc u ciebie.
Dobrze jej zrobi wyjście z domu.
- Oczywiście. - Proszę pani?
Natychmiast wynośmy się z tego domu.
Sam, poczekaj chwilę.
Możemy porozmawiać?
Przepraszamy.
Pamiętasz naszą wcześniejszą rozmowę?
To jest prawda. Coś tu jest.
Wyczuwam coś strasznego.
Coś złowrogiego. Myślę, że to ona.
Maggie tu jest i robi te wszystkie rzeczy.
Widziałam ją w twojej sypialni.
- Próbowała mnie zabić. - Spokojnie.
Chyba jest zazdrosna. Ona nigdy nie pozwoli ci wygrać.
Wiem, jak to brzmi, ale nie jestem wariatką.
Wcale tak nie uważam. Idź do domu.
Nie możesz zostać tu sam.
- To niebezpieczne. - Dużo przeżyłaś.
Wróć do domu i wyśpij się.
- Zawieziecie ją do domu? - Jeff.
- Tak. - Jesteś w niebezpieczeństwie.
Odpocznij.
Okej.
- Jenny, dobrze się czujesz? - Tak, zjadłam coś niedobrego.
Chodź, malutka.
Będziesz dziś spała u dziadka.
Dlaczego?
Muszę tu posprzątać, jest okropny bajzel.
Jutro widzę się z dziadkiem, a z tobą zaraz potem.
Rozmawiałaś z mamą?
Tak.
- Naprawdę tu jest? - Tak.
Dobrze. Zobaczymy się jutro.
Kocham cię, mała.
Maggie?
Jesteś tam?
Nie próbuję zacząć kłótni.
Nie chcę, żeby komuś stała się krzywda.
Czy możesz...
dać mi jakiś znak?
Zawsze byłaś lepszym rodzicem ode mnie.
Nie wiem, co robić. Nie zachowujesz się jak ty.
Skrzywdziłaś Samanthę i boję się, że zrobisz coś złego Jenny.
Maggie?
To ty?
Wiem, że ją kochasz, ale nie zachowujesz się jak ty.
Nie jesteś sobą.
Dlaczego wciąż tu jesteś?
Kurwa.
- Dlaczego tu jesteś? - Nie rozumiesz?
Bo to moja córka!
Pozwól jej odejść. Proszę, Maggie.
Halo?
Czas na pana zdanie, panie Vahn.
Nie jestem idealny.
Głównie zawalam sprawę.
Moje życie nie potoczyło się tak, jak tego chciałem.
Jenny to mój jedyny sukces.
Tak, mogłem być lepszym ojcem,
kiedy żyła Maggie. Jestem tego świadomy.
Ale moja córeczka tyle przeżyła,
od kiedy umarła jej mama. Nie zasłużyła na to.
Razem pracujemy nad sobą.
Nigdy w życiu tak bardzo się nie starałem.
Nie poddam się.
Paul, wiem, że chcesz dla niej jak najlepiej.
Dlatego przeprowadzamy się, żeby była bliżej dziadka.
Załatwiłem już wszystko w szkole.
Proszę tylko o pozwolenie na sprzedaż kamienicy.
Nie sprowadzę Maggie z powrotem.
Nie oddam ci twojej córki,
ale to nie jest powód, żebyś odbierał mi moją.
Jenny straciła już jednego rodzica.
Nie każ jej znowu tego przeżywać.
Nie będę podważać orzeczenia mediatora.
- Możemy zapomnieć o tej sprawie? - Tak.
Mam więcej dobrych wieści.
Możliwe, że odnaleźliśmy auto, które potrąciło Maggie.
To wspaniale.
Kiedy to potwierdzimy,
rejestracja zaprowadzi nas do kierowcy.
Jesteśmy blisko.
Informuj mnie o wszystkim.
Za godzinę przyprowadzę Jenny.
Omówmy strategię sprzedaży mieszkania.
Dzięki. Cześć.
- Gratulacje! - Udało się.
Fantastycznie, tak się cieszę.
- Bardzo dziękuję. - Przepraszam za tamto.
Nie przejmuj się. Ważne, że wszyscy są cali.
Możesz być za godzinę u mnie? Teść przyprowadzi Jenny.
- Ja nie zdążę. - Jasne.
Świetnie, dzięki.
Muszę się spakować.
Dziękuję, że przyszłaś.
Żaden problem. I tak musiałam oddać klucz.
Jenny, pomóc ci?
Dlatego nie pracuję z ludźmi po studiach.
Dokładnie. W dupie mam, co mówią te postaci.
Ważne, żeby to mówiły, skacząc z samolotu.
I tak ma być.
Gratki, stary.
Dzięki.
Zła wiadomość jest taka, że wyprowadzamy się na północ.
Dalej chcę dla ciebie pracować, tylko że zdalnie.
Będziesz pracował z domu.
Po co ja w ogóle płacę za biuro?
Wszyscy wolą pracować w samych majtkach.
Tak?
Spojrzę teraz, wyślij je.
Przeprowadzamy się do nowego domu. Co mam spakować?
Alan, chodź tu. Mamy ogłoszenia.
Dryblas nas zostawia, wyjeżdża do hipsterlandii.
Dobrze to słyszeć.
Uporządkowałeś sprawy w domu?
Tak.
Drodzy panowie i... droga pani.
Cieszę się, że wszyscy tu jesteście. Proszę o werble.
Oto nasze dzieło.
Zajebiście.
- Wygląda świetnie. - Fantastycznie.
ZNALEŹLIŚMY KIEROWCĘ
PRZESYŁAM ZDJĘCIE
Mój Boże.
Jestem zachwycony.
Straszna szkoda, że to materiał na tylko jedną książkę.
Jeffrey, oddzwoń.
Wysłałem ci mejla.
Wiecie co? Chyba zmieniłbym zakończenie.
Co? Przeciwstawili się złu.
Zamknęli go w wieży i nara.
Dajcie spokój.
Tak wredny duch nie odejdzie, bo ładnie się go poprosi.
Może udać, że tak robi,
ale wróci, gdy dostanie kolejną szansę postawienia na swoim.
W drugim tomie będzie jeszcze silniejszy.
Gdzie twoja córka?
Jenny?
Paul, posłuchaj.
Zabierz Jenny z domu.
Słuchaj, to niebezpieczne!
Dostałeś mejla?
Niech to.
Jenny? Otwórz drzwi.
Co to za dźwięk?
Nie ma jakiegoś objazdu?
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Co to?
Boję się.
Jenny?
Jenny!
Cholera. Paul?
Jenny!
Pospieszcie się.
Chwila...
- Samantha! - Nie!
Mam coś zobaczyć? Coś wysłałeś...
- Sam. - Pokaż.
Jeff? Musimy stąd uciekać.
- Co robisz? - Jane Silvermore?
- Uciekamy. Jenny? - Jane Silvermore?
- Nie mogę jej znaleźć. - Jane Silvermore?
- Co? Szybko. - Kobieta, która potrąciła Maggie.
Co ty wygadujesz?
To ty.
Wyświadczyłam ci przysługę.
Maggie odebrałaby ci wszystko. Nie pamiętasz?
Jeff...
Nie patrz tak na mnie.
Próbowałaś otruć Jenny. Chciałaś zabić moją córkę?
Nie patrz tak na mnie!
Wiesz, jak długo oglądałam, jak ona cię gnoi?
Nadęta burżujska pizda!
Jesteś genialny.
Masz w sobie ogień.
Wydobyłam go z ciebie.
Maggie próbowała wyssać z ciebie życie.
Ona i ten bachor.
Pomyślałam, że Jenny powinna pójść do mamusi.
Ale wiem, że się myliłam.
Będzie jej dobrze z nami.
Możemy stworzyć rodzinę.
Lepszą rodzinę.
Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam, mógłbyś się przynajmniej odezwać.
Żegnaj, Samantho.
Jeff?
Nie, błagam cię.
Pomocy!
Mamo, nie!
Jenny?
Kochanie, zejdź stamtąd. Dobrze, skarbie?
Maggie? Jenny była naszym dzieckiem, ale teraz jest moim!
Nie możesz jej zabrać.
Przestańcie!
Nie lubię, jak się kłócicie.
Ciągle to robicie.
Nie umiecie się mną opiekować.
Obydwoje.
Masz rację, przepraszam.
Chcę mieć mamusię i tatusia.
Trzymaj się mocno, idę do ciebie.
Już idę. Nie ruszaj się.
No już.
Spokojnie. Już dobrze.
Tatusiu!
Przepraszam.
Mamusiu.
Spadliśmy.
Tak, kochanie.
- Coś ci się stało? - Nie.
Mama nas uratowała?
Czy to już koniec?
Tak, to koniec.
- Dziadek wyzdrowieje? - Będzie dobrze.
Mama odeszła na zawsze?
Tak, skarbie. Odeszła.
Tak mi przykro.
Jestem przy tobie.
Przepraszam, nie chciałem cię obudzić.
Zaśnij.
Napisy: IYUNO-SDI GROUP Tłumaczenie: Natalia Łobodzińska