DZIEŃ 0
Zostań w domu i ocal innych.
Dawno nie spędziliśmy razem tyle czasu.
Dwa tygodnie na wsi!
- Kwarantanna! - Hej, kwarantanna!
- Śpiewaj. - Nic nie rozumiecie.
Szpitale to istne piekło. Umierają ludzie.
Mamy 17% przypadków.
- Boisz się, Charlotte? - Nie!
Matt, masz lot z Berlina?
Będę za pięć godzin.
Nawet po miesiącu izolacji
nie będziemy uprawiać seksu.
Wirus jest groźny.
Można zarazić się przez ślinę.
- Zostaje pozycja na pieska. - Świetnie.
Musisz przylecieć jutro przed północą.
Słyszałeś Macrona?
Potem nie będziesz mógł wjechać.
Podziękuj babci,
że możemy u niej zostać.
Mamy czuć się jak u siebie.
Babcia Prozac umiera?
Nie!
Powinnaś zadzwonić i jej podziękować.
Zrób to.
Jest zupełnie sama.
- Gdzie jest dom? - Wszystko masz w mailu.
Czemu nikt nie otwiera plików Excel?
Pociąg zatrzymuje się w Dupont.
Jak to się wymawia?
Du-pą.
Brzmi obiecująco.
Będzie ciekawie.
Kwarantanna w Du-pie.
- To dobre! - Wiem.
Możliwe, że będę musiał pracować.
Czy w Du-pie jest zasięg?
Nie wierzę! Widzimy się jutro.
Wszystko gotowe. Dom aż lśni.
Spędzimy kwarantannę w raju.
Trzymajcie się!
Do jutra!
Namaste.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DZIEŃ 1
Widelców nie kładzie się ząbkami do góry.
Wychodzę.
Dokąd? Jeszcze nie skończyliśmy.
- Do szpitala. - Dopiero wróciłeś.
Nic nie rozumiesz. To sytuacja kryzysowa.
A ta nie? Będą za godzinę.
Nie mogę zostać sama. Nie mamy sąsiadów.
Nikogo tu nie ma.
Twoja babcia była tu sama i nigdy nic się nie stało.
Bo wszyscy się jej boją.
Idę.
Reszta niedługo przyjdzie.
Nie zapomnij zadzwonić do babci.
Dobrze.
„Korki, przepełnione pociągi. Najeźdźcy...”
Na Twitterze krytykują paryżan,
bo traktują kwarantannę jak wakacje.
Poważnie – może powinniśmy zostać?
I pomóc?
Piec ciasta dla służby zdrowia?
„Zostań w domu, ocal innych...”
„Piecz ciasta”.
Milou nas zabije, jeśli nie przyjedziemy.
Jakoś to przeżyje.
Ale...
- Rozumiem, że się martwisz. - Serio?
Ty i ja...
Zamknięci razem...
Co najmniej...
...na dwa tygodnie.
A może znacznie...
znacznie...
dłużej.
- Co za koszmar. - Właśnie.
Koszmar.
- Masakra. - Dramat.
WYBACZ, ZOSTAJEMY W DOMU
PIEC CIASTA DLA SŁUŻBY ZDROWIA! BUZIAKI!
Zero policji.
Przyjechałam pociągiem. Uber był za drogi.
Kwarantanna czy nie, skąpy jak zawsze.
Mam parę.
Aż 25 kilometrów stąd.
Najbliższa dupa jest 25 tys. metrów stąd.
Kurwa mać!
Tak daleko do najbliższej dupy?
Przecież jestem w dupie.
- To mi się udało. - Myślisz czasem o innych?
Odwołali mi lot.
Utknąłem w jakimś hipsterskim hotelu
przy lotnisku.
Widzisz ten sufit?
Przynajmniej masz 4G.
Ja mam Edge.
Moje jaja są nabrzmiałe niczym piniata.
Na wsi nie zamoczysz.
Jak liczyć na loda, gdy trzeba trzymać dystans?
Gdybyś został w Paryżu,
szybciej załatwiłbyś sobie jakieś bzykanko.
Masz rację.
ZASPAŁEM! POGADAMY PÓŹNIEJ!
„To wojna”, powtórzył Emmanuel Macron sześć razy wczoraj wieczorem.
„Dlatego granice zostaną zamknięte
we wtorek, 17 marca, o północy.
Bez zgody nie będzie można opuścić kraju.
Niestosowanie się do zaleceń może skutkować karą grzywny.
W ciągu doby odnotowaliśmy 1097 przypadków i 27 zgonów,
co daje w sumie 175 zgonów i 7730 przypadków.
Sytuacja jest niepokojąca.
Jak wynika z najnowszych badań,
wirus COVID-19
utrzymuje się w powietrzu nawet trzy godziny,
co wyjaśnia częściowo szybkość, z jaką się rozprzestrzenia”.
MAM MNÓSTWO PRACY. NIE WYROBIĘ SIĘ. I WCALE NIE PANIKUJĘ!
LOT ODWOŁANY. POSTARAM SIĘ ZNALEŹĆ COŚ NA JUTRO.
ODDZIAŁ TO PIEKŁO. ZOSTAJĘ NA NOC.
Jesteśmy w komplecie.
No to zdrowie!
I co tu teraz robić?
Cześć, wszystkim!
A więc tak.
Od jakiegoś czasu chciałam nagrywać inspirujące filmiki.
Wreszcie się za to wzięłam.
Oto...
Kreuj-tanna.
Przewodnik dla kreatywnych w izolacji.
- Zaczniemy... - Kreuj-tanna? Serio?
...od tego pięknie
nakrytego stołu.
ELSA: JESTEŚ PIJANA? WKURZONA?
Rozumiecie? Szykownie i ponadczasowo.
Dzikie kwiaty w stylu Clary Luciani...
Taki efekt chcemy uzyskać.
Co tu robię?
Miałam mieć gości.
Ale...
Może nigdy nie przyjdą.
Może.
Może pozwolą mi umrzeć w samotności.
Wśród dzikich zwierząt, błota i nawozu...
Nienawidzę wsi!
Co to było?
Jakieś zwierzę?
Jasne.
- A więc... - Cześć.
- Co tam? - Cześć!
Zbawiacie świat, piekąc ciasta?
Nie.
Wybaczcie, ale nagrywam filmik.
Na żywo.
Tylko my go oglądamy.
Dopiero się rozkręcam.
Kim Kardashian nie wybiła się od razu.
Nie wierzę. Ludzie chodzą po ulicy.
A kwarantanna?
Wszyscy mnie pokochają
za mój styl i wieczną melancholię.
- Co? - To takie francuskie.
Podobno masz dużo pracy?
Myślisz tylko o sobie.
Cała flota Pinkars stoi w miejscu.
Jaka flota?
Mówisz o starym aucie, które dostałaś od mamy?
Nie, o moich 23 pracownicach.
Rozmawiałyśmy z Elsą. Chcemy być jak mewa.
- Jaka mewa? - Ta, o której mówił Pierre Rabhi.
Z indiańskiej legendy o pożarze lasu.
Wszystkie zwierzęta patrzyły, nic nie robiąc.
Tylko mały koliber
nie poddawał się
i latał po wodę,
by ugasić ogień.
Wtedy przyszedł pancernik i powiedział...
Pancernik to taki dziwny łuskowiec?
Koliber to nie mewa.
Jesteś influencerką i ornitopodem?
Ornitologiem.
Ornitopod to dinozaur.
Pancernik powiedział do kolibra,
że to, co robi, nie ma sensu.
Co odpowiedział koliber?
„Wiem,
ale się staram”.
- Piękne, prawda? - My też się postarajmy!
Milou szerzy wirusa na wsi.
Zajmuję się dzieckiem 24 godziny na dobę,
mój mąż pracuje w szpitalu.
Wypisz, wymaluj koliber.
Poza tym
zdecydowaliście sami odbyć kwarantannę.
Wracam do moich obserwatorów.
Hasta la vista, piczki!
- Rozłączyła się? - Ale świnia.
- Też się boję. - Ja nie.
Nie boję się o siebie, ale o potrzebujących i biednych.
Boję się o planetę.
A ja o powietrze. W nim jest wirus.
Mam nie oddychać?
Mam wrażenie, że natura wzywa pomocy.
Nie słyszycie jej?
Egoiści wykupują masowo papier toaletowy i mąkę.
Wirus utrzymuje się na kartonie przez dobę.
Na plastiku też.
Na plastiku dwa albo trzy dni.
Wczoraj Julio przyniósł sushi do domu.
Te wszystkie opakowania...
- Ktoś puka? - To pewnie...
Pomyłka.
Tak?
- Amazon. - To jakaś pomyłka.
Nie ten adres.
Poczekaj, Charlotte.
Zamówiłaś coś do domu?
- Z Amazona? - Przesyłka z Amazona.
Są odpowiedzialni za emisję CO2!
Charlotte...
Ten papier toaletowy to dla ciebie?
DZIEŃ 3
- Już czas? - Tak, chodź!
Dziękujemy!
Julio?
Dziękujemy!
Cudownie.
Brawo!
Czemu ci kretyni nie klaszczą?
Co za burżuje.
Dawać!
Brawo!
Brawo służba zdrowia! Doceńmy ich pracę.
Mam na imię Maxime, a ty?
Jaką muzykę lubisz?
Zamknij się!
Spadaj, zboczeńcu.
Spokojnie!
Piekłem ciasto. Mam ręce w maśle.
- Nie lubicie ciasta? - Idiota!
Maxou!
Możemy wejść?
Mamy remont w łazience.
Chodziliśmy do Julio i Elsy,
ale już wrócili.
- Cały czas się bzykają. - Tak?
A skoro ty nikogo nie masz...
Skoro o tym mowa...
Mam coś nagrane i nie chcę, żebyście to popsuli.
- Kwarantanna! - Dokładnie.
Zostań w domu, ocal innych... Bądź wzorowym obywatelem.
- Czyli nic z tego. - Poczekaj!
- Co? - Masz jakieś dresy?
Będziemy udawać, że biegamy.
Kumasz?
A twoi rodzice?
O nie. Zapomnij.
Wybaczcie.
Ciao.
Co to za gówno?
Chodźmy do moich.
DZIEŃ 10
To mój sweter.
Oddajemy niepotrzebne rzeczy.
- Sprzęt muzyczny? - Też.
- Jak to? - Do szpitala w Lille.
Twój komputer jest sporo wart, musimy ich wesprzeć.
Poczekaj.
Świat zmienił się bezpowrotnie.
W Wenecji pojawiły się delfiny.
To bujda.
No to co? Ważne, co symbolizuje.
Walczmy z globalnym ociepleniem.
Uciekamy w konsumpcję, konsumujemy, by uciec...
Co osiągnęliśmy kwarantanną?
- Cóż... - Właśnie.
Zachowujemy się egoistycznie.
Myślimy o sobie i o orgazmach.
Obżeramy się chipsami, oglądamy stare filmy.
Upiekliśmy dwa ohydne ciasta.
- Wiesz co? - Co?
Zmieńmy coś.
Zajrzymy w głąb siebie
i zmienimy nasze nawyki.
Przestaniemy mieć poczucie winy.
- Otóż to. - Dla ciebie.
- Co to? - Flet.
Nie mogę odebrać ci muzyki.
Gram muzykę elektroniczną.
Już nie. Teraz grasz na marchewce.
Pokażę ci jak. Projekt pierwsza klasa.
Zakrywasz dłonią...
Wcześniej działało.
Z dyni można zrobić perkusję.
Poważnie?
- No cóż... - Kupię dynię.
To jeszcze nie sezon,
ale będę pamiętać.
- Teraz ty. - Co ja?
Zaproponuj zmianę.
- Zmianę? - Tak.
Oczywiście.
Przemyślę to pod prysznicem.
Weź marchewkę.
- Mogę się wykąpać? - W dwóch litrach wody.
- Dwóch? - Tak.
Wystarczy, by umyć końcówkę.
Jest spora, ale nie aż tak.
- Dobrze? - Tak.
Potem opowiem o ekologicznej toalecie.
Mój mózg wie, że nie jestem zagrożona.
Źle mi, że nie potrafię wczuć się w sytuację ludzi zagrożonych.
Co mogę zrobić? Pytam poważnie.
Co mi poradzisz jako lekarz?
Jesteś lekarzem, prawda?
Rozpraszasz mnie, jak tak hałasujesz.
Jak twoi pacjenci?
Jesteś najgorszym terapeutą na świecie.
No dobra.
To twój pokój?
Ostrzegałam.
Rodzice pewnie byli w szoku, gdy dowiedzieli się, że jesteś...
Serio? Nic nie wiedzą?
Spójrz.
Tu wisiał plakat Steffi Graf.
Roland Garros, 1996.
„Młodziutka Chantal uwielbia tenis”.
Zapisali mnie na tańce.
- A potem? - Przytyłam 20 kilogramów.
Opaska na głowę była za mała.
Byłaś kluską.
I stałam się niewidzialna.
Zaczęłam grać na kontrabasie.
„Grubasy na basy”, te klimaty.
Nie wiedzą, że wzięłaś ślub?
Trzymanie dystansu mamy we krwi.
Wirus to kolejna wymówka, żeby razem nie siedzieć.
Poczekamy tu cichutko, aż wszystko się skończy.
Dobrze?
Dobrze.
Ostrożnie.
Cześć, kochanie.
Muszę zostać na oddziale.
Widziałem filmiki. Brawo.
Ale może więcej uśmiechu?
Uważaj na zwierzątka.
Ostrożnie!
Zadzwoń do babci Prozac.
Dobrze.
Ja pierdolę!
Mam dość.
Mam dość pieprzonej kwarantanny na pieprzonej wsi.
Dojrzała truskawka.
Eddy, zobacz! Truskawka.
Chcesz?
Nie?
DZIEŃ 15
Myślałam o inkubatorze
dla rolników z obszaru permakultury.
Sperma...
Co?
Piotr, słyszysz mnie?
Piotr?
Przestań. Pracuję.
Nie teraz. Powiedział słowo dnia.
Wybacz. Pora na moją niespodziankę.
Przemyślę to.
Co miał na myśli?
Nie mam pojęcia.
Witamy na pokładzie lotu PC306 do Rio de Janeiro.
Pani Payette...
Naprawiłeś deskę!
Ale ciacho.
Jako szef pokładu opowiem o postępowaniu
w czasach zarazy.
Płyn dezynfekujący.
Super.
Na pani ręce...
Prawdziwe bilety?
Paryż-Rio. Na kwiecień 2021, po szczepionce.
Zobaczymy żółwie składające jajka i delfiny!
Nie.
Preferuje pani inny kierunek?
Nic nie rozumiesz.
Koniec z samolotami.
Przynajmniej dla mnie.
Nie podoba ci się?
Nie ma drugiej Ziemi.
Te czasy...
Minęły. Kumam.
Wyobrażasz sobie nas teraz na plaży?
Pijących wodę kokosową?
Przez słomkę? Słomkę?!
Wpisywałeś w wyszukiwarkę „słomki, nos, żółw”?
Oczywiście, że nie.
W kategorii „trudno, nic nie poradzę”
masz złoty medal.
Nie wytrzymam.
Muszę wyjść.
Do kuchni.
Świetnie.
Czuwały nade mną jądra Zbawiciela.
Dzień dobry.
Dziękuję.
„Wstrzemięźliwość przed ślubem gwarancją czystości”.
Ja pierdolę.
DZIEŃ 25
Skupmy się na pozytywach.
Tego nam teraz potrzeba.
Lekcja pozytywnego myślenia.
Witajcie, moje pyszczki.
Wracam z Kreuj-tanną.
Przewodnik dla kreatywnych w izolacji.
Dziś z uśmiechem.
Uśmiech jest wszystkim w trudnych czasach.
Co dziś robimy?
Będziemy malować jajka.
Mam tu organiczne i zmywalne farby.
Gotowy, Eddy?
Zaczynamy?
Powiedz mamie, że ci się podoba.
No dalej, baw się.
On jest gotowy i ja też.
Pędzle w łapki.
Kolorujmy.
Zepnij pośladki.
- Ramiona w bok. - Przysiad!
Posłuchaj.
Idź na całość!
Szpara!
Nie przestawaj.
Ja?
Widzisz mnie?
Świetnie.
Maluj jajko, nie kieliszek.
Co to?
Dołączyło dwóch uczestników.
„Stararura”, witamy!
STARARURA: Tu babcia.
I „MaxNaMaxa”.
Kreatywność na maxa.
W każdym z nas drzemie artysta.
Trzeba go tylko odnaleźć,
uznać
i w żaden sposób nie ograniczać.
Wybierz kolory. Otwórz oczy i zachwyć mnie.
Chcę różu, chcę błękitu...
Roman, nie odebrał.
Charlotte, nie odebrała.
Elsa, nie odebrała.
Do Julio już dzwoniłem.
„Co słychać, Matt?
Kiedy wracasz?”
Chcę czerwieni, całej feerii barw!
Eddy wybrał niebieski.
Jaki kolor wybrał Max?
Czerwony czy żółty?
Pełne skupienie.
Dołek!
Namalujmy radość. Nie jest wspaniale?
Tutaj jesteś.
Już?
Dodzwoniłeś się do Maxime...
Zero odpowiedzi.
„Możemy ci pomóc?”
Izolacja.
Brawo!
Prawdziwa wizualna uczta.
Musicie to polubić.
Wysyłajcie serduszka! Jest już nas dziesięcioro.
Dziękuję!
Kto wrócił ze szpitala i zdążył na niespodziankę?
Mój kochany lekarz.
Jest... zachwycony.
Buziaki, moje puchate owieczki!
Niebawem kolejne filmiki.
Antoine?
- Antoine! - Tak?
Wiem, że ciężko pracujesz,
ale nie możesz mieć takiej miny.
Próbuję podnieść ludzi na duchu.
Dobrze.
- Przepraszam. - Dziękuję.
- Antoine! O Boże. - Tak?
Spójrz, ile wiadomości.
Jesteś genialny.
Widzisz to?
Wspaniale.
W 2020 żony lekarzy zastąpiły żony piłkarzy.
Tylko gorzej zarabiamy
i dojeżdżamy pociągiem do pracy.
A żony piłkarzy mają...
Co?
- Co? - Nic.
Jasne.
Widzisz te wszystkie wiadomości?
To dobry znak.
Ponury jak tatuś.
Wygląd nie jest najważniejszy.
Przynajmniej coś robię.
- Co to? - Mój okres.
- Ja pierdolę. - Masz jakiś problem?
Społeczeństwo próbuje stłamsić kobiety.
A ja ratuję figowca.
Kompost i brak dezodorantu
to jedno,
ale nie musisz być obrzydliwa,
załatwiać się w trociny i sadzić tampony.
Przepraszam: „opróżniać kubeczek”.
- Obrzydliwa? - Tak.
Nie da się umyć w dwóch litrach wody.
Słyszysz się?
Jak stary dziad!
Jestem na kwarantannie z jakąś konserwą.
A ja z laską, która zdziczała!
Konserwatysta i szowinista!
Rodem z lat 50.
Dokąd idzie Jean Gabin?
- Zanieczyszczać. - Idź, zaraź się covidem.
Nie zostawisz mnie, bo musisz wrócić.
Mamy lockdown.
DZIEŃ 30
O to chodzi. Idealnie.
Dobra.
Cześć, wszystkim.
Ponad 2000 osób pytało, jak się ma mój dzielny lekarz.
Proszę bardzo. Wojownik odpoczywa.
Spójrzcie.
Jest tak padnięty, że nawet nie przebrał się po pracy.
Biedactwo.
Wspierajmy służbę zdrowia.
Co ty robisz?
Jego przede wszystkim. Mojego bohatera.
Co to jest?
Jest zmęczony.
Co powiesz internautom?
- Co? - Powiedz coś.
- Co ty robisz? - Streamuję.
Powiedz,
żeby dalej wysyłali wiadomości. „Emiliechataigne”.
Ku pokrzepieniu serc.
Liczy na was.
Do zobaczenia, moje misie.
Możesz wyłączyć Instagram?
Ludzie do mnie wypisują, może nam coś wyślą.
- Świetnie. - Wiem.
Kto to?
Może fan.
Nic nie mów.
Halo?
Tak, to ja.
Od kogo? Antoine!
Za chwilę oddzwonię.
Z domu opieki, chodzi o babcię.
Spokojnie, nie umarła.
Ale ma covida.
Nie zadzwoniłam do niej.
Nie mam nawet siły się na ciebie złościć.
O to i o wszystko inne.
Charlotte się odzywała?
Nie odbiera. Martwię się.
Wydaje mi się, że jej już nie zależy.
Tobie za to zależy.
Na liczbie obserwujących.
- Co? - Nigdy się nie zmienisz.
Tak?
Zostawić pod drzwiami.
Pod wycieraczką położyłam dwa euro.
Cha, to ja.
- Antoine? - Tak.
Milczysz od trzech dni.
Nie jest dobrze, co?
Nikomu nie otwieram.
Boję się.
Jestem przerażona.
Wszyscy są zajęci.
Wszyscy coś robią.
Elsa zbawia świat na własny sposób.
Piecze ciasta.
A ja nie potrafię zrobić treningu online.
Wirus już mnie dobił,
a jeszcze go nie złapałam.
Siedzę tu...
bezsilna.
Jak śmieć.
Jestem śmieciem.
Nie grozi ci. Nie mów tak.
Nie wychodzisz, dbasz o siebie.
To już coś znaczy.
Wiesz...
Strach to naturalna reakcja.
Ja też się boję.
Nigdy nie czułem takiego strachu.
Mam ratować ludzi, a teraz...
- Wstyd mi. - O czym ty mówisz?
Ciężko pracujesz. Codziennie cię oklaskujemy.
Jesteś silny.
Najsilniejszy.
Mój brat.
Jesteś bohaterem.
Nie radzimy sobie.
Za mało personelu, za dużo pacjentów.
Brakuje sprzętu.
Nie mamy jak walczyć.
Wczoraj...
przywieźli dwoje pacjentów.
Nie mogli oddychać.
Gość...
w wieku taty.
Dzieci, wnuki...
I sparaliżowana 30-latka.
Dwoje ludzi...
I tylko jeden dostępny respirator.
Musieliśmy wybrać.
Ja mam być bohaterem?
Gość, który panikuje i bawi się ludzkim życiem?
Wybacz, siostro.
To za dużo.
Co?
Antoine, mów do mnie.
Jestem zmęczony.
- Zadzwonię. Muszę iść. - Antoine?
Antoine!
Antoine?
DZIEŃ 35
CHCĘ ZROBIĆ CI DZIECKO PODCZAS KWARANTANNY
Serio?
Ale...
dziecko produkuje...
aż 60 ton CO2 rocznie. To bardzo dużo.
Więcej niż auto na gaz.
Nie masz zaświadczenia...
Postoję tutaj, aż się uspokoję.
Szybko!
Zaraz obiad!
- Twoja mama jest miła. - Może przez drzwi.
Może uda ci się z nią teraz porozmawiać.
Napisz list.
„Kochana mamo...
Lubię cipki.
P.S. Kocham cię”.
Czasem mam cię dość.
Ale pomysł dobry.
DZIEŃ 39
Przepraszam.
Kwarantanna nam nie służy.
W sensie...
rutyna nas dobija.
- Wszystko gra? - Odejdź.
Aż tak się złościsz?
Mam gorączkę i duszności.
Nie chcę cię zarazić.
Wszystko będzie dobrze.
Jestem bardzo słaby.
Zaopiekuję się tobą.
Dziewczyny...
wysłałam wam pizzę na zgodę.
Nie byłam ostatnio dobrą przyjaciółką.
Mało co mi wychodzi.
Mam nadzieję, że zrozumiecie.
Co osiągnęłam? Nic.
Jedynie...
nagrałam filmiki dla mam,
a nie umiem zająć się synem.
Śpi dwa razy dziennie.
Nie wspieram Antoine.
Julio jest chory.
Zaryzykowałam naszą miłość w imię idei.
A nie zrobiłam nic, by coś zmienić.
Zależało mi na fanach, a zapomniałam o tych, których kocham.
Przez ten wirus oddalamy się od siebie.
Musimy zwalczyć go dobrem.
Razem.
Tak bardzo was kocham.
Brakowało mi was.
- Halo? - Wiesz, co mam w ustach?
Fiuta?
Nie.
- No tak, pizzę! - Właśnie.
Dodaj Emilie.
Już to robię.
- Tak? - Gotowe.
Pyszna pizza.
Cukinia za bardzo spieczona.
Nie próbowałam, ale tak wygląda.
Brakuje mi was.
Włącz kamerkę.
DZIEŃ 45
- Chcecie coś zrobić? - Ciasta to nie moja bajka.
Podasz mąkę?
Koniec z ciastami!
Musimy się wspierać i dbać o siebie.
Musimy sobie radzić.
Wrzucić piąty bieg.
Piąty bieg?
Podsunęłaś mi genialny pomysł!
Lekarze będą zachwyceni!
Po kolibrze pora na trzy mewy.
Albo troje ornitologów.
Udam, że tego nie słyszałam.
Muszę wziąć się do roboty.
Mam coś do załatwienia.
Moje maleństwo!
Mamusia tęskniła.
Nie było dnia, żebym o tobie nie myślała.
Wiem, że też tęskniłeś.
O której kończą się telenowele?
Walczysz z wirusem, oglądając mydło?
Dziwne.
Chcę odwiedzić babcię.
ZOSTAŃ Z NAMI, @STARARURO!
Brawo, Milou. Miłość uzdrawia.
ZASADZIMY MNÓSTWO DRZEW, ZANIM WYJEDZIEMY
Hashtag: wozimy lekarzy.
Nieźle, co?
- Halo? - Antoine!
- Jesteś w szpitalu? - Od dwóch dni.
Przyjadę po ciebie.
Przekaż kolegom, że mają szofera.
Pinkars wozi służbę zdrowia.
Babciu Prozac? Wyjrzyj przez okno!
Stara ruro! Wyjrzyj przez okno!
Chyba jej się polepszyło.
DZIEŃ 46
Ty dupku!
Dotknij mojej żony i pożałujesz.
Może jesteś młodszy, ale mogę ci skopać tyłek.
Przyjąłem.
PINKARS WOZI SŁUŻBĘ ZDROWIA
ŚWIETNY POMYSŁ. MOŻE POMOGĘ?
NIE JESTEŚ DZIEWCZYNĄ.
MOGĘ NAGŁOŚNIĆ SPRAWĘ.
NIECH BĘDZIE.
Mówi Maxime Pauillac, dyrektor do spraw komunikacji.
Otóż to.
Dzwonię...
zwrócić uwagę na inicjatywę,
która mnie zainteresowała.
Młoda kobieta, córka imigrantów,
wozi służbę medyczną.
Bardzo ciekawe.
DZIEŃ 50
Lepiej ci?
Tak. 37 i sześć.
Rozstawię twój sprzęt muzyczny.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Tak będzie łatwiej,
nie opluję cię...
Myślałam o tym pod prysznicem.
Znowu się kąpię.
Jest kilka rzeczy, o których musisz wiedzieć.
Po pierwsze, musisz szybko wrócić do formy.
Musisz być silny.
Będę ci dalej opowiadać o kompoście i lokalnych biznesach.
Po drugie...
jesteś moim ekosystemem, Julio.
Bez ciebie nie mogę oddychać.
Nie ma planety B. Ani faceta B.
Liczysz się tylko ty.
Rozumiesz?
A jeśli chodzi o dziecko...
możemy o tym porozmawiać.
Zobaczymy.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
DZIEŃ 52
„I dzięki białemu rycerzowi
całe królestwo wiedziało, jak pokonać Koronaksa,
niewidzialnego potwora”.
Śniadanie mistrzów.
Proszę bardzo.
„Biały rycerz powiedział im,
że, kochając inaczej, można kochać bardziej”.
MIŁOŚĆ I SEKS
Mamo?
„Chodzi o zrozumienie
i siłę tego uczucia”.
Wozimy służbę medyczną. Zawieziemy cię, gdzie chcesz, za darmo.
„O rozwagę,
niesienie pomocy i o pamięć o innych.
Biały rycerz to więcej niż bohater.
Za rzadko to powtarzamy.
Musimy mu podziękować.
Dziękuję, że jesteś wspaniałym ojcem”.
Powiedz, że jesteśmy z niego dumni.
Nie podaruje życia, ale je chroni.
Jak skarb.
A on jest naszym skarbem.
Dziękuję.
Oto biały rycerz.
Mam dobre wieści.
Możesz porozmawiać z wnuczką.
Już?
Czołem!
Babcia pokazała wirusowi, kto tu rządzi!
Nie martw się o mnie.
Zołzo.
Potrafię o siebie zadbać.
Covid, covid...
Złapałam i pokonałam gnoja!
Zołzo.
Eddy!
To twoja wina.
Nieźle się spisałeś, Max.
LOKALNA BOHATERKA
WYGLĄDASZ CAŁKIEM SEKSOWNIE. CZYJA TO ZASŁUGA?
SKROMNY JAK ZAWSZE.
TWITTER OSZALAŁ! KIEDY ŚWIĘTUJEMY?
MAMY KWARANTANNĘ.
Czy ona mnie podrywa?
Co ty kombinujesz?
Jest napalona.
DZIEŃ 55
Julio ma się lepiej.
Jutro koniec kwarantanny.
Widać światełko w tunelu.
- Daliśmy radę. - Bez dwóch zdań!
Tylko dżinsy są za ciasne. Prawda, Elsa?
Jak to?
Na kwarantannie się tyje.
Zwłaszcza u rodziców.
- Nie przytyłam. - Takie są statystyki.
Nic mi nie przybyło. Takie uroki wsi.
Co z Mattem?
Może nie chce z nami gadać.
Koniec z dramatami.
Nie mamy powodów do dumy. Rozmawiałaś z nim?
Maxime, dzwoniłaś do niego?
Nie.
Przytyłam?
Olaliśmy go.
Halo, Francja! Daliście ciała.
O matko...
Bawi się w przebieranki.
To chyba nie jest kostium.
Wygląda jak ten typ, który kocha tygrysy,
ale je zabija.
Właśnie.
Niezłe pasemka!
Joe Exotic jest okropny.
To ten typ z Netfliksa.
Mówiłem, że jak go zostawimy, to go stracimy.
Halo, Francja?
Nie mówisz już po francusku?
Rozumiesz nas?
Przepraszamy.
Wyciszyłaś Charlotte!
Nie chcieliśmy cię porzucić.
Na kwarantannie każdemu odwala.
Niektórym bardziej, innym mniej.
Pamiętasz mnie?
Wiecie co?
Walcie się wszyscy.
Wypadasz z roli.
Brakowało mi tego, jak mnie wkurzacie.
Świat zwariował.
Nie pozwólmy, by wirus nas podzielił.
Już uśmiechamy się oczami i witamy łokciami.
Nie możemy się dotykać ani całować.
Nic nam nie wolno.
Jeśli się obrażę, co mi zostanie?
Strach.
Ludzie w pewnym wieku...
Słucham?
Odbierze mnie ktoś z lotniska?
Jasne, że przyjadę!
Pinkars też!
Hashtag: wozimy byłych!
Przyjadę, ale zrób coś z włosami.
Nie mogę na ciebie patrzeć.
- Tęskniliśmy! - Zostajemy u rodziców.
Nadrobimy zaległości.
Mamy już swoje lata.
Będziemy rozprawiać o tenisie z jej mamą.
Pora zakończyć kwarantannę.
Zrobimy to razem?
Pod jednym dachem?
Jesteście pewni?
Bo jeśli znowu mnie wystawicie...
- Milou. - Co?
Nie rozmawialiśmy o tym.
Nigdy nam nie zapomni.
Standard.
Wystarczy przeprosić.
Niech będzie.
- Przyjedźcie jutro. - Co on robi?
Ktoś odbierze mnie z lotniska?
- Widzimy się po drugiej stronie. - To pa!
Narka!
Do zobaczenia wkrótce!
Ciao!
Eddy, co robisz?
Gdzie on jest?
Co on je?
Chwileczkę.
To kupa czy czekolada?
- Nie wiem. - Spróbuj!
Co tam jesz?
Zauważyli, że jesteśmy razem?
Na pewno nie.
Podnieca mnie nasz mały sekret. Ciebie też?
Nie!
Nie, nie, nie.
Tylko nie on.
Nie on!
- Co? - Max i Charlotte?
Kurwa.
Napisy: Sylwester Stachowicz