NETFLIX PRZEDSTAWIA
„Na zawsze mieć będę w pamięci Te krzyki, gdy bomby runęły
Szlochały cierpiące dzieci A okiennice słońce odcięły”
Aase
Na początku 1945 r. duński ruch oporu prosił Anglików
o zbombardowanie kwatery głównej Gestapo w Shellhuset w Kopenhadze.
RAF się wahał.
Pod dachem budynku więziono członków ruchu oporu
w charakterze żywej tarczy.
W marcu Gestapo było jednak tak bliskie rozbicia ruchu oporu,
że podjęto decyzję o ataku.
JUTLANDIA, LUTY 1945 R.
Poszło mi oczko.
Spróbujmy lakierem do paznokci.
Ktoś do ciebie.
- Byli u mnie w domu. - Co?
Dwóch mężczyzn.
- Przechowasz mnie tu? - Tutaj?
- Na parę godzin. - Nie, oszalałeś?
- Dlaczego? - Nie ma mowy. Idź już.
Zabiją mnie.
Nie mogę ci pomóc.
Rozumiesz? Nie mogę.
- Byłeś u Petersena? - Nie mogę go znaleźć.
Lepiej idź do Shellhuset.
- Spotkamy się tam. - W Shellhuset?
Dobra.
- Pójdę. - Dobrze.
Frede?
Twoje dziesięć koron.
Na razie.
Musisz nosić ten mundur przy stole?
Daj spokój. To tylko koszula.
Czemu mieszkamy z tą kanalią?
Powiesz mi?
Wstydź się.
Wstydź.
Jak minął dzień, babciu?
To nie jest syn, którego urodziłaś.
Jego nie ma już z nami.
Co się z nim stało?
Został psem okupanta. Zdrajcą.
- Jak śmiesz? Wracaj tu! - Nie dotykaj mnie.
- Zostaw mnie! - Co z tobą?
- Nie dotykaj mnie! - Wstawaj, do licha!
…naszą pięść Kto na drodze stać nam śmie
Młodzież, młodzież
- Nad głowami… - Znam tekst!
Nad głowami powiewa flaga nam
Ku przyszłości kroczymy wszyscy wraz
Dla Hitlera idziemy przez troski i mrok
- Pod chorągwią młodzieży… - A cóż ono tu robi, robi?
Henrika chce za męża, męża, męża
Henrika chce za męża, męża
Ach, weź dziewczę za żonę, żonę, żonę
Ach, weź dziewczę…
Zajmij się Selmą.
OKNA - ŻALUZJE - OBRAZY
Hej, przyszło do nas dziewczę Dziewczę, dziewczę
Hej, przyszło do nas dziewczę, dziewczę
A cóż ono tu robi, robi, robi?
A cóż ono tu robi, robi?
Henrika chce za męża, męża, męża
Henrika chce za męża, męża
Henrika mieć nie może, może, może
Henrika mieć nie może, może
- Więc Peter też się nada, nada, nada - Svend! Sveld Nielsen!
- Więc Peter też się nada, nada - Svend!
Svend Nielsen?
To pan?
- Nie, to nie ja. - Dokumenty.
- To nie ja. - Dokumenty.
- Idziemy. - To nie ja.
To nie ja.
Nie ja.
Papiery w porządku.
Pozdrów Poula.
Szlag.
- Niech pan zerknie. - Tak jest.
Eva! Tato, to Eva z mojej klasy!
Eva, to ja, Greta!
Eva!
- Kto to był? - Pewnie kapuś.
Za dużo wiedział.
Czy ten pan za dużo wiedział?
Dlatego to zrobili?
Chodź.
Nie ma się czego bać.
Spóźnimy się, Henry.
Spóź… No chodź!
Hen… Henry!
Co się stało, Henry?
Mały uparciuchu.
Nigdzie nie możemy pójść.
A najgorsze, że nie mówi.
Kiepska sprawa, co, Henry?
Trzeba odpowiadać, kiedy mama o coś pyta.
Inaczej będzie się martwiła.
No i tak nie powiesz nam, co się stało.
Co tam zobaczyłeś?
Powiedz.
Co zobaczyłeś?
Ludzi w samochodzie?
Nic nie rozumiem.
Musisz coś powiedzieć, Henry!
Mów!
Odezwij się!
Weź się w garść!
Bądź mężczyzną, a nie siusiumajtkiem!
Trudno tego słuchać,
ale czasem odrobina strachu to najlepsze lekarstwo.
Powiesz coś teraz, Henry?
Powiesz coś?
Możesz?
Nie możesz.
Myślałam sobie, że mam siostrę w Kopenhadze.
Tam nie widać tyle nieba, a to jego najbardziej się boi.
Dostanie wycieczkę do Kopenhagi w nagrodę za bycie wymoczkiem?
No dobrze. Życzę powodzenia.
Ostatnio zaprosili mnie do szkoły mojej siostry.
No i opowiadam:
„Raz na misji lecimy, a zza chmur wyłania się fiut”.
Dzieciaki chichoczą. Mówię: „Zestrzeliliśmy go,
ale zaraz za nami pojawił się kolejny fiut”.
Dzieciaki już ryczą ze śmiechu.
Nauczycielka się zdenerwowała i przerywa mi:
„Pan ma na myśli fiaty, samoloty przejęte przez Niemców.
A ja: „Niemcy mają fiaty, ale te fiuty latały messerschmittami”.
Panowie.
Pozwólcie na słówko.
- Jesteście z 977, tak? - Tak jest.
To major Truelsen z duńskiego SOE.
Ma dla was pewne informacje.
Przeprowadzaliście akcję w Jutlandii z Brownem i Smithem?
Tak jest.
Według raportu ostrzelali niemiecki samochód sztabowy.
Zgadza się.
Otrzymaliśmy telegram z lokalnego ruchu oporu.
To nie było wojsko, tylko taksówka jadąca na ślub.
Z kierowcą i trojgiem dziewcząt.
Uprasza się pilotów o większą ostrożność.
Tak jest.
No dobrze.
Widzimy się na odprawie.
To mogliśmy być my.
Ale nie byliśmy.
Chodź, Reggie.
Oto co się stanie.
Będę zadawał pytania.
Jeśli nie odpowiesz, spytam, czy jesteś gotowy.
Potem cię uderzę.
Zaczynamy?
Nic nie wiem.
- Jestem tylko… - Tylko szarakiem?
- Tak. Tylko tyle. - Nie jesteś szarakiem.
Jesteś robakiem.
Ludzkim robakiem.
Zdejmuj koszulę i siadaj okrakiem na krześle.
Jak chcesz.
Będziesz gadał.
Wszyscy gadacie.
Szpicruta nie robi wrażenia
i po pierwszym razie będziesz myślał, że masz wysoki próg bólu.
Ale to nieprawda.
Kolejny raz będzie koszmarny.
Wiemy, że jesteś w dowództwie.
Z kim z wymienionych pracujesz?
Truelsen, Schoch, Bork Andersen, Lippmann, Tiemroth?
Andersena znam.
Takiego rzeźnika.
Gotów?
Gdzie organizujecie spotkania?
- Nie wiem… - Czyżby?
Nie stawiaj się.
Będzie łatwiej.
Jaka jest hierarchia między SOE a Frihedsrådem?
Gotów?
Co?
Nie słyszę.
Twój czas się skończył, zdradziecka świnio.
Nie wolno ci bić bez ostrzeżenia!
Zadajesz pytanie, pytasz, czy jestem gotów,
a potem bijesz!
Taka była umowa!
Ohydny podczłowiek!
Chodź tu.
Co wy robicie? Odsuńcie się.
WOLNA DANIA
Siostro Tereso?
- Tak? - Matka przełożona cię wzywa.
Podobno się biczujesz.
Nie jesteśmy jezuitami w XV wieku.
Jesteśmy józefitkami.
Dlaczego to robisz?
Powiedz coś, dziewczę.
Szukam Boga.
Słucham?
Szukam Boga.
Czemu miałby ci się objawić podczas biczowania?
Jeśli to grzech, to mnie ukarze. I zobaczę, że mnie widzi.
Bóg nie kłopocze się twoim bólem.
- Tereso, Bóg jest wszędzie. - Nie może być wszędzie.
Nie w takim świecie.
Czy ludzie naprawdę go nie obchodzą?
Bóg kocha ludzi.
A czy Żydzi nie są ludźmi?
Oni nie wierzą, że Chrystus jest Synem Bożym.
I karą za to jest śmierć?
A dzieci zmarłe w nalotach na Londyn i Berlin?
I ci, których wywozi się do obozów i morduje?
- Nic o tym nie wiemy. - Czy to nie ludzie?
Tereso, Bóg jest w tobie
i w cierpiących.
Nie może uchronić ich od bólu…
ale może dać im ukojenie.
A jeśli stracą wiarę?
Wtedy nic im nie zostanie.
Zgadza się.
Wtedy nic im nie zostanie.
Jestem piękną Elżbietą z Turyngii.
Świat jest pełen głodu i cierpienia.
Jest bardzo ciężko.
Ale na szczęście mówią, że koniec już blisko.
Tak.
Ale biedny Henry…
Najgorsze są otwarte przestrzenie pod gołym niebem.
Wyobrażam sobie.
Wtedy trzeba go wyciągać siłą.
Zajmiemy się nim tu.
- Jesteście aniołami. - Coś ty.
Choć tyle możemy zrobić.
- Hej. - Przywitaj się z ciocią Anną.
Cześć, Rigmor. Dobrze się spało?
To przez widok zmarłych ludzi w płonącym samochodzie?
Dlatego przestałeś mówić?
Rigmor.
Mówimy tylko o przyjemnych rzeczach, pamiętasz?
To jest Wolle.
Niektóre misie nie lubią, kiedy ciągle się je przytula.
Ale jemu to nie przeszkadza.
- Muszę iść na pociąg. - Tak.
Pilnuj, żeby używał notatnika. Jest bardzo pomocny.
Oczywiście.
Mój kochany.
Będzie ci tu dobrze i bezpiecznie.
Będzie fajnie.
Zaopiekujesz się Henrym?
W szkole też?
Rozmawiałam z siostrami.
Z przyjemnością go przyjmą.
Zobaczymy się za miesiąc.
Dobrze?
Do zobaczenia.
Pamiętaj, mów coś.
Idź już. Nie spóźnij się na pociąg.
Uwaga.
Operacja „Kartagina”
może być najbardziej ryzykowną z naszych misji.
Przelecimy na wysokości dachów z prędkością 450 kilometrów na godzinę
prosto do serca stolicy,
gdzie uderzymy i zniszczymy jeden budynek.
Celem jest kwatera główna Gestapo w Kopenhadze: Shellhuset.
Zamierzamy zniszczyć ich archiwa i zabić jak najwięcej szkopów.
Aby uniknąć radarów,
przelecimy nisko nad Morzem Północnym
w eskorcie 30 mustangów.
Przelecimy nad Jutlandią ku Zelandii,
a tutaj, nad jeziorem Tissø,
rozdzielimy się na trzy grupy.
Pierwsza ruszy prosto do Kopenhagi.
Druga okrąży jezioro raz, a trzecia dwa razy,
co pozwoli się rozdzielić.
Uderzymy późnym rankiem.
Wtedy jest największy ruch, co zmaksymalizuje liczbę zabitych.
Będziemy mieli bomby z opóźnionym zapłonem,
które wybuchną 30 sekund po uderzeniu.
Gestapo się nas spodziewa.
Dlatego niestety umieścili 30 więźniów z duńskiego ruchu oporu
bezpośrednio pod dachem, tworząc niejako żywą tarczę.
Oddaję głos majorowi Truelsenowi z Zarządu Operacji Specjalnych.
Panowie.
Gestapo jest niebezpiecznie bliskie rozbicia duńskiego ruchu oporu.
Dlatego dowództwo już od kilku miesięcy błagało nas
o przeprowadzenie tego ataku,
nawet jeśli oznacza on śmierć naszych towarzyszy.
Musimy to zrobić.
Poświęcić garstkę,
aby ocalić wielu.
Pa, mamo.
Pa, kochanie.
Pa, Henry.
Eva też widziała, jak ktoś umiera. Strzelili mu w głowę.
Ale ty wciąż mówisz. Prawda?
- Powiedz coś, żeby pokazać. - Na przykład co?
Widzisz? Ona mówi, a widziała, jak ktoś umiera.
Spróbuj.
Powiedz coś.
Już dobrze.
Pewnie po prostu połknąłeś żabę.
- Może bułeczka pomoże? - O nie.
Chodź.
To niebezpieczne.
Ale jest pewien problem.
Coś naprawdę przerażającego. Otóż mieszka tam Hipopotam.
A w Hipopotamie mieszka Czarownica Śmierci.
Ma długaśne palce zrobione z kości martwych dzieci.
Ale nie to jest najgorsze.
Jej wzrok wypala dziury, więc nie wolno patrzeć jej w oczy.
Nigdy!
Ale nie to jest najgorsze.
- Najgorsze jest to… - Że drożdżówki są zatrute.
Nawet jeden kęs zabija.
Chodź.
Pewnie jesteś ciekaw, dlaczego chcemy jeść zatrute bułeczki.
Rigmor ma antidotum.
Teraz zrobi się trochę trudniej, Henry.
- Tak. - Przed nami szeroka aleja.
- Widać dużo nieba. - Jest bardzo szeroka.
Ale zrobimy tak.
Obwiążemy cię liną i będę cię ciągnęła.
Musisz tylko iść za mną.
Tak przejdziemy na drugą stronę.
A Eva będzie tuż za tobą.
Chodź, Henry. Śmiało!
Chodź.
- Eva, pchaj! - Pcham.
- Chodź, Henry. - Chodź.
Już prawie jesteśmy.
Nie ma się czego bać.
Chodź, Henry. Eva, pchaj go!
Chodź. Dasz radę.
Chodź.
- No chodź. - Śmiało.
- Udało ci się! - Tak, udało!
Jutro dasz radę bez liny.
Tak.
- Nie! - Oszalałeś?
Są zatrute.
Trzeba je zanurzyć trzy razy.
I wznieść przed Jezusem.
A teraz można zjeść.
Przeżyliśmy!
Hurra!
Tu jesteście. Chodźcie, wychodzimy.
To mój kuzyn Henry. Nie mówi.
Ach, tak. Witaj, Henry.
Stać! Stój, szumowino!
Stać!
- Nie. - Zostawcie mnie.
Chodźcie, dzieci. Nie patrzcie na to.
Idźcie przed siebie. Do przodu. Odwróćcie wzrok.
Patrzcie w drugą stronę. Ty tam, nie patrz.
Szybciutko. Idziemy.
Kanalie! Jebane psy okupanta!
Leżeć. I stój, kiedy mówimy.
Mogę w czymś pomóc?
Jesteś diabłem.
Znajdź Boga albo skończysz w piekle.
Co?
Tereso!
Co ty wyprawiasz, dziecko?
Zdrajca.
Psy okupanta!
Idziesz, Frede?
Halo?
Halo.
Gdzie jesteśmy?
W więzieniu Vestre?
Nie, w Shellhuset.
Shellhuset?
Wchodziłem po schodach. Jestem pod dachem Shellhuset.
- Pod dachem? - Tak, pod dachem.
Jesteśmy w celach. Pod dachem.
Pod dachem w Shellhuset.
Ilu nas tu jest?
Nie wiem.
Ze 30.
Może 40.
Może wkrótce przeniosą nas do Vestre.
Nie.
Nie?
Jesteśmy żywą tarczą.
Szykuje się atak.
Anglików?
Myśli pan, że przylecą?
Tak.
Chcą nas poświęcić?
Tak.
Ale…
- Skąd pan wie? - Byłem przy tym.
Przy podjęciu decyzji.
- Że RAF nas zbombarduje? - Tak.
- A teraz pana tu zamknęli. - Przyznaję, że to dziwne.
- Absurdalne. - Tak.
Absurdalne.
Hej tam! Stać!
Odwrócić się.
Może siostra iść.
Czego pan chce? Proszę powiedzieć.
Ostatnio coś siostra powiedziała.
Coś o Bogu.
Nie zrozumiałem tego.
- Ale już za późno. - Na co?
Wojna skończona.
Już po mnie.
- Jak mi pana żal. - Nie chcę litości.
A więc czego?
Kazała mi siostra znaleźć Boga.
- Nie lubi czarnych mundurów. - Siostra ma czarny habit.
Co Bóg sądzi o nadętych dziewicach, które odrzucają prawdziwy świat?
- Nie mogę rozmawiać z mundurowym. - Bo brak mi aureoli?
Diabeł wcielony.
Proszę mnie pocałować.
Słucham?
Wtedy na pewno Bóg mnie ukarze. I będę wiedziała, że istnieje.
- Proszę mnie pocałować. - Nie.
Cóż…
Niemożliwe.
Nie raził mnie grom.
Bóg nie istnieje.
Odmaszerować.
Jak wiecie, w tym roku wystawiamy Elżbietę z Turyngii.
Elżbieta żyła w Niemczech w XIII wieku.
Choć wywodziła się z rodu królewskiego, robiła wszystko, co w jej mocy,
aby pomagać ubogim.
I co się stało?
Tak, Greto?
Złym, bogatym Żydom nie podobało się, że pomaga.
Pewnego dnia niosła koszyk chleba, a źli, bogaci Żydzi ją zatrzymali.
To raczej nie byli Żydzi.
Ale poza tym się zgadza.
A co się stało,
kiedy chcieli zobaczyć, co niesie w koszyku?
Rigmor?
- Chleb zmienił się w róże. - Bóg uczynił cud.
Aby pomóc Elżbiecie ukryć chleb, zamienił go w róże.
Tak?
Siostro Hanno, można na słówko?
Siostro Tereso, zastąp mnie.
Tak, Rigmor?
Jak chleb zmienił się w róże?
To właśnie jest cud.
Istnieje wiele świadectw
o posągach Matki Boskiej, które nagle ożywały i roniły łzy.
W Civitavecchia we Włoszech czasem płacze krwawymi łzami.
A mówi się, że innym Madonnom zdarza się wręcz mówić.
Ale jak to?
Bóg może wszystko.
- Zawsze? - Tak.
Nawet kiedy śpi?
Bóg nigdy nie śpi.
- I nie robi się senny? - Czasami…
Czasami…
ale bardzo rzadko…
coś go rozprasza.
A potem siostra Teresa kazała nam upuścić ołówki na podłogę.
No więc upuściliśmy.
I leżały na podłodze.
I mieliśmy je podnieść.
A potem siostra Teresa powiedziała,
że godziny i minuty płyną dla Boga inaczej niż dla nas.
Widzicie? To trwało może trzy sekundy.
Tyle nie patrzyliście na mnie, bo byliście zajęci ołówkami.
Dla Boga godziny, minuty i sekundy płyną zupełnie inaczej.
Dla Boga jeden dzień
to jak 100 lat.
A sekunda może zdawać się długa jak rok.
Jeśli odwrócicie się
na kilka sekund,
Bóg może sobie pójść.
Więc jeśli Bóg upuści ołówek, to się odwraca.
I znika na dwa lata.
Siostra Teresa to wszystko mówiła?
Tak sobie myślę, że jeśli mamy pecha,
Bóg ucina sobie teraz drzemkę.
Kiedy my wszyscy istniejemy.
I będzie tak przez sto lat!
A może i jeszcze dłużej.
Siostro!
A co to jest?
Co tu się stało?
Rzadko używasz tych mięśni.
Czyżby to był uśmiech?
A więc umiesz się uśmiechać?
WARIATKA
- To prawda. - Co napisałeś?
Że ja?
Jeśli ktoś tu jest wariatem, to ty!
- Na pewno ty. - No.
Jestem hawajską zakonnicą imieniem Henry.
Bardzo lubię moją siostrzenicę Rigmor,
która jest miła i mądra.
Jej rodzice też są mili,
bo mówią, że niedługo koniec wojny.
Mamy szczęście, bo Bóg akurat poszedł po papierosy.
- Wspaniale. Pięknie. Bis! - Brawo! Bis!
W takim razie patrzcie na to. Henry, staraj się nadążać.
Cześć, nazywam się Henry.
Nie mogę mówić,
ale gdybyśmy dostali z Rigmor po ciasteczku,
na pewno bym wyzdrowiał.
O nie. Czas spać, dzieci.
- Brawo. - Wspaniale.
Siostro?
O co chodzi?
Pocałowała mnie siostra, bo jestem diabłem?
Tak.
Nie chcę już nim być.
Siostro!
Chcę się nauczyć modlić.
Proszę.
Zdrowaś, Maryjo, łaskiś pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty…
Proszę czytać.
Nie potrafię.
To powtarzać po mnie.
- Zdrowaś, Maryjo, łaskiś pełna. - Zdrowaś, Maryjo, łaskiś pełna.
- Pan z Tobą. - Pan z Tobą.
- Błogosławionaś ty między niewiastami. - Błogosławionaś ty między niewiastami.
I błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Jeszcze raz.
Zdrowaś, Maryjo, łaskiś pełna, Pan…
Jeśli chciała siostra pocałować diabła, lepiej zrobić to tutaj.
Nie. Nie może pan. Nie tutaj.
Nie, proszę przestać.
Proszę przestać!
Nie, proszę przestać.
Przemówił do nas.
Przepraszam.
To było prostackie.
Mam na imię Frederik.
Teresa.
- Wszystko gra? - Tak.
Jest i nasza eskorta.
Kurewsko piękne.
Niech uważają na mewy.
Uważajcie na mewy, chłopcy.
- Nie mogę. - Możesz.
Nie i już.
Nie grymaś i dojedz śniadanie.
- Źle się czuję. - Nic ci nie jest.
- Nie jestem głodna. - Zaraz zgłodniejesz.
Nie możesz iść do szkoły o pustym żołądku.
- Nie smakuje mi. - Pamiętasz bajkę o Michasiu?
On też nie chciał jeść.
Po czterech dniach zostały z niego skóra i kości.
A po pięciu dniach umarł,
bo nie chciał zjeść zupy.
Umarł.
Wiosłuj!
Dobra. Pójdziesz na głodnego.
Owsianka będzie tu czekała. Zjesz ją na zimno.
Zaczekajcie na mnie!
- Co się stało? - Nic.
Chryste!
- Gdzie Frederik? - Już dwa dni go nie ma.
Nie wiem, co zrobi policja.
Ale to koniec.
Mój synu.
Po wyzwoleniu nie masz szans.
Żegnaj, synu.
Czas pozostały do celu?
Około siedmiu minut.
O rajuniu.
Rigmor. Co ty wyrabiasz?
Idę z koszykiem.
Zrób tylko parę kroków, machając do ludzi.
Potem stań na przedzie i zacznij mówić do widowni.
- Dobrze. - To do dzieła.
Rigmor, dlaczego się nie zatrzymałaś?
Chciałam pójść się przywitać z babcią po drugiej stronie lasu.
Nic takiego nie rób. Nie wystawiamy tu baśni.
No dobrze.
Rozdzielamy się. Grupa pierwsza, melduj się.
1-2.
- Tu 1-3. - 1-4.
- 1-5. - 1-6.
- 1-7. - Grupa druga, melduj się.
- 2-2. - 2-3.
- 2-4. - 5.
- 2-6. - Melduje się 2-1.
- 3-1. - 3-2.
- 3-3. - 3-4.
- 3-5. - 3-6.
3-7.
Od teraz cisza radiowa.
Jestem piękną Elżbietą z Turyngii.
Świat jest pełen głodu i cierpienia.
Serce mi się kraje i tracę wiarę.
Małe dzieci umierają z głodu.
Dziś usłyszałam wezwanie. Usłyszałam dźwięk.
„Elżbieto, moja posłanko. Jam jest Bóg i taka jest prawda”.
Kto idzie?
Co masz w koszyku?
Dziękuję.
Było pięknie, dziewczęta.
Evo, podejdź, dobrze?
Co się dzieje? Boli cię brzuch?
- Nie jadłaś śniadania? - Nie.
Evo.
Nie przeżyjesz, nie jedząc śniadań.
Zmykaj do łazienki.
Ty też możesz iść.
Znalazłaś Boga?
Czy wolisz swojego kolaboranta?
Mówiłam z matką przełożoną.
To twój ostatni dzień w szkole.
To, co zrobiłaś, było odrażające.
Zanurz głowę, może to cię wyleczy.
To antidotum.
No już, spróbuj.
- Co się stało? - Straciliśmy ogon!
No dalej.
Dalej, podnieś się.
Dalej.
Do góry! Boże!
Teraz! W górę!
- W górę! - Dalej!
W górę!
- No dalej! - Wyżej!
Pomocy! Klucze!
Wypuśćcie nas!
Dawaj mi je!
Dawaj, do cholery! Puszczaj!
Spokojnie. Ustawcie się w parach.
Chodźmy.
- Spokojnie. - Nie biegnijcie, dziewczynki.
Chodźcie!
Szybko.
Schodzimy z kursu.
Mamy być 15 stopni na sterburtę.
Spokojnie. Widzę cel. Komora bombowa otwarta.
Spokojnie.
Szlag! To nie cel.
Poniechać ataku!
- Co robią inni? - Mój Boże.
Odsunąć się od schodów! Już!
- Siostro Tereso! - Siostro!
Siostro!
- Siostro Tereso! - Siostro!
Siostro!
Siostro Tereso!
Siostro!
Do piwnicy. Szybko.
Zraniłaś się, kochana?
Proszę.
Już dobrze. Odrośnie.
Odrośnie ci.
Co to za dym?
Co tam się dzieje?
To nasze chłopaki? Druga fala?
- Bombardują niewłaściwy cel! - Gdzie trzecia fala?
Gdzie trzecia fala? Już tu jest?
Nie widzę trzeciej fali.
Nadlatują z zachodu.
Lecą w stronę złego celu.
Psiakrew!
- Co się dzieje? - Bombardują szkołę!
- Francuską szkołę! - Bombardują szkołę!
Emma!
Zaczekaj w środku.
Ktoś widział Evę?
Eva?
Widziała siostra Evę?
- Wyszła? Widziała siostra? - Nie.
- Emma, zostań tu. Zostań! - Rigmor!
Emma! Posłuchaj mnie!
Znajdę ją, rozumiesz? Znajdę.
- Musisz ją znaleźć. - Znajdę ich oboje.
Mamusiu!
- Halo? - Mamusiu!
Halo!
- Halo! - Mamusiu!
Pomocy! Ktoś tam jest!
Mamo!
Halo! Jest tam kto?
Halo!
Mamusiu!
Mamo.
Mój Boże.
Znaleźliśmy kogoś!
Dobrze.
Rigmor?
Greta?
Greta, Rigmor, jesteście tam?
Jesteście?
Siostro?
Gdzie jesteś, Rigmor?
Siostra Teresa?
- Tak. Gdzie jesteś? - Tu, na dole.
- Ile musimy tu siedzieć? - Musimy…
Musimy tu trochę poczekać. Ktoś tu po nas przyjdzie.
Greto?
Dlaczego Greta nie odpowiada?
Idźcie. Szybko!
Proszę do teatru.
Hej, ty!
Tak, ty. Chodź.
Podejdź tu!
Hej!
Halo!
Jesteś cały?
Potrzebuję kogoś, kto sporządzi opisy ocalonych dziewczynek.
Potem zaniesiesz je do pani w teatrze,
żeby mówiła rodzicom, kogo uratowaliśmy.
Dasz radę?
Możesz na tym pisać? Umiesz?
Świetnie.
Widzisz ją?
Widzisz?
Blond włosy, zielona sukienka, żółte skarpetki.
Wiek: osiem lat. Zapisz to. Zabieramy ją do szpitala.
To też zapisz.
Jeśli są w stanie mówić, pytaj o imię i też je zapisuj.
Potem zanieś kartkę. Jasne?
Brawo, synu. Zmykaj!
Jest przytomna. Zapytaj o imię i biegnij do teatru.
Już, do licha! Nie ma czasu!
Jak…
Jak masz…
Jak masz na imię?
Na imię? Jak…
Jak masz na imię?
Już? Pięknie. Leć.
Jak masz na imię?
Jak? Musisz mówić…
Musisz…
- Głośniej. - Jenny.
Ile masz lat?
Siedem.
- Kolor sukienki? - Już.
W górę.
Rigmor?
Tak?
Widzisz coś?
Nic nie widzę.
Ale czuję, że woda podchodzi mi pod brzuch.
Woda?
Leżysz na brzuchu?
Rigmor?
Czy leżysz na brzuchu?
Tak. Jest już mnóstwo wody.
Pomocy!
Wchodzę.
Czy ktoś ma latarkę?
Proszę.
Eva?
Proszę za mną. Wszyscy rodzice…
- Znalazłaś ją? - Nie.
Proszę na widownię.
- Musimy tu zostać? - Tak.
Tędy. Zapraszam na widownię.
- Proszę przekazać rodzicom… - Tak?
…gdzie je zabrali. Dziękuję.
Jeśli tutaj zostaniemy, będziemy dostawać wieści ze szkoły.
O znalezionych dziewczętach.
I o tym, gdzie trafią.
Mała dziewczynka.
Siedmioletnia. W czerwonej sukience.
Jedzie do szpitala we Frederiksbergu.
Ma na imię Jenny.
Jenny!
Dobra robota, kochany.
Biegnij po kolejne wieści, dobrze?
Teraz mała Agnete, osiem lat.
Zabrano ją do szpitala we Frederiksbergu.
Szara sukienka i czerwone skarpetki. Czarne włosy.
Rigmor!
Rig…
Chodźcie. Tędy.
Ratunku!
Już idziemy!
Jesteśmy tutaj!
Już idziemy! Nadchodzimy!
Słyszałaś, Rigmor?
Słyszałaś?
Rigmor?
Jesteś tam?
Jesteś?
Tak.
Słyszałaś? Ktoś już po nas idzie.
Ktoś idzie.
Idziemy!
Rigmor.
Rigmor!
Poziom wody się podnosi.
Podnosi się.
Woda.
Wciąż ją pod sobą czujesz?
Sięga mi prawie do buzi.
Możesz podnieść głowę? Dasz radę?
Już mam buzię na samej górze.
To znaczy?
Powiedz, Rigmor.
Jakiś pręt przebił mi brodę
i uniósł mi głowę.
Przebił?
Pomo…
Pomocy!
Jesteśmy tutaj!
- Tutaj! - Halo!
Jesteśmy tutaj! Pomocy! Tutaj!
Woda się podnosi! Ratunku!
Pomocy, woda się podnosi!
Szlag.
Szlag by to trafił.
Proszę czytać!
Możesz to przeczytać?
Pomożesz mi to przeczytać?
Blond włosy, osiem lat.
Żółte skarpetki…
- Niebieska… - Głośniej.
Blond włosy, osiem lat, żółte skarpetki, niebieska sukienka.
Nora!
Henry!
Mój Boże.
Nic ci nie jest?
Widziałeś Rigmor?
- Widziałeś ją? - Nie.
- Muszę iść… - Gdzie ona jest?
Henry!
Siostro Tereso?
Tak, Rigmor?
Myśli siostra, że Bóg upuścił ołówek?
Tak myślę.
A długo to jeszcze potrwa?
Może.
Nie wiem.
Czy w takim razie pójdziemy do nieba?
Tak.
Wszyscy pójdziemy.
I Jezus tam na nas czeka?
Tak.
Na pewno.
Tak, czeka.
Piwnica zalewa się wodą! One toną!
Halo!
Dzieci są w piwnicy.
- Co pan mówi? - Są w piwnicy.
- Tam znajdziemy ich najwięcej. - A woda?
- Woda? - Co z wodą?
Jensen!
Rasmussen!
Biegiem po pompy.
Ile tylko znajdziecie. Już! Szybko!
- Poziom za szybko się podnosi. - Biegiem!
- Tędy. - Szybko!
Idziemy!
Halo! Gdzie jesteście?
Halo! Tutaj!
Tu jesteśmy!
Mam wąż do odpompowania wody! Spróbuję go wam podać!
Rigmor?
Posłuchaj. Podam ci wąż.
Odpompuje wodę.
Słyszysz, Rigmor?
On odciągnie tę wodę.
Rigmor?
Rigmor!
Rigmor.
Rig…
Jesteśmy głupcami.
Nakrzyczałem na nią.
Powiedziałem, że umrze.
To ostatnie, co jej powiedziałem.
Bo nie chciała zjeść owsianki.
Bo nie chciała jeść.
Przewietrzę się.
To ty nosisz wiadomości?
Masz coś o Evie?
Eva. Blondynka.
Brązowy płaszczyk, sukienka w kratę, żółte skarpetki i rękawiczki.
Ale Evy już tu nie ma.
Nie rozumiem.
Jak to jej nie ma?
Chyba poszła do domu.
ZABICI DOROŚLI
ZAKONNICE KATOLICKIE
NAUCZYCIELKI
ZABITE DZIECI
Napisy: Juliusz P. Braun