Proszę przekazać wiadomość sierżantowi Fagbenlemu.
Mam trop w sprawie Paige.
Wiadomość od Burrowsa. Jest na osiedlu Marinduque.
Rocco powiedział Greene’owi, że tydzień temu widział jego córkę.
Wsiadała do autobusu z Winport do Brackmere.
Lśniący Azyl leży na tej trasie.
Ośrodek nazywa się Lśniący Azyl.
Religia to Promień Lśniącej Prawdy
albo Lśniąca Prawda.
Uzbrojona policja! Ręce do góry! Na ziemię!
Jej wyznawcy z wyboru żyją poza społeczeństwem.
Są nieprzewidywalni. Mogą być uzbrojeni.
Na kolana!
Ręce za głowę!
Ta kobieta, Paige Greene, jest bezbronną osobą zaginioną.
Podejrzewamy, że ma informacje
dotyczące śmierci Aarona Corvala.
Szukajcie uważnie.
Może mieć zmieniony wygląd i imię nadane jej przez sektę.
Interesuje nas Casper Vartage.
Wchodzimy!
Jest powiązany z licznymi nadużyciami w Lśniącym Azylu,
z zaginięciem wielu osób,
a także zabójstwami Kevina Gano, Damiena Gorscha i Aarona Corvala.
Pomożemy wam.
Nie bójcie się.
PROMIEŃ LŚNIĄCEJ PRAWDY
Nie mógł uciec. Przy wyjściach nic się nie dzieje.
Policja!
Rzućcie broń!
Rzućcie broń! Zostańcie na kolanach!
Czysto.
Czysto!
Ani śladu podejrzanego.
Nie ma Vartage’a, wszystkie pokoje czyste.
Wymknął się, zanim dojechaliśmy.
Przyjąłem.
O KROK ZA DALEKO
NA PODSTAWIE POWIEŚCI HARLANA COBENA
Panie Vartage, jest pan aresztowany pod zarzutem zabójstwa Kevina Gano,
Damiena Gorscha i Aarona Corvala.
- Ma pan prawo... - Oszczędź sobie tej gadki.
A ja oszczędzę ci zachodu aresztowania mnie.
Nie chcesz ciągać się ze mną po sądach.
A ja nie chcę trafić do żadnego obskurnego więzienia.
I tak mam przejebane.
Rak przeniknął moje kości.
- Powiedz, że mnie nie znalazłeś. - Nie mogę tego zrobić.
Nie ma sensu mnie aresztować. Nie po tym wszystkim.
Przez ponad 30 lat byłem dla tych ludzi bogiem.
Wielcy ludzie wiedzą, kiedy ich czas dobiega końca.
Nie ruszaj się.
- Jak masz na imię? - Sierżant...
Na imię, do cholery.
Detektyw sierżant Fagbenle.
Miałem cudowne życie.
Żyłem jak król.
Dobrze.
Królowie nie umierają jak nędzarze,
sierżancie Fagbenle.
Nie umierają w celach.
Dobrze, odłożę broń.
Wsparcie!
Na dole!
Możesz zachować milczenie,
ale zatajanie informacji może zaszkodzić twojej obronie.
Twoje słowa mogą posłużyć za dowód.
- Nie pomożecie nam. - Dokąd idziemy?
Czego od nas chcecie?
Mamy prawo tu być.
- Są wszyscy. Nie widać Paige. - Przyjąłem.
Czy ktokolwiek widział tę dziewczynę?
Może gdzieś tu być?
Każda informacja może ocalić czyjeś życie.
Niedawno przyjechała jakaś nowa.
Jest w kontenerze.
- W kontenerze? - Takim transportowym.
Jest używany jako izolatka.
Halo! Policja!
Jest tam kto?
Paige?
Chcemy ci pomóc.
Wchodzę.
Już dobrze. Wszystko w porządku.
Wszystko dobrze.
- Jak się nazywasz? - Eve.
Dobrze.
A tak naprawdę?
Z urodzenia?
Zara.
Już dobrze, Zaro. Jesteś bezpieczna.
Przykro mi, nie było tam Paige.
Dobrze.
Aaron urodził się w sekcie.
Jak wielu innych chłopców został oddany do nielegalnej adopcji.
Wszyscy mają tego samego ojca.
Caspra Vartage’a.
Przyrodni bracia dowiedzieli się o sobie.
Obiecywali zachować to w tajemnicy,
dopóki nie znaleźli ojca.
Czyli ta sekta...
oni...
wiedzieli, że synowie się odnaleźli?
Vartage zlecił ich zabicie płatnym zabójcom,
żeby nikt go nie zdemaskował.
Ashley Davis i jego wspólniczka Dee Dee Lahoy.
To ci, którzy do was strzelali.
- Oboje nie żyją. - Dobra.
Aresztowaliśmy Vartage’a i jego najstarszych synów,
którzy zlecili zabójstwa.
Wszyscy twierdzą, że są niewinni.
Mają drogich prawników, ale spokojnie.
Nie ujdzie im to na sucho.
Widział pan później tę kobietę z balkonu?
Nie.
Nie znaleźliśmy jej. Proszę dać znać, jeśli do pana przyjdzie.
Oczywiście.
A co z Eleną?
Ravenscroft. Znalazła się?
Nie, ale mamy nagranie, na którym jedzie autem z zabójcami.
Podejrzewamy, że dowiedzieli się,
że wie o adopcjach, i ją zabili.
O Boże.
Elena.
Czyli
tych dwoje zabiło Aarona?
Dowody na to wskazują.
Przepraszam, że winiłem pana. Myliłem się.
Nic się nie stało.
Znajdźcie Paige.
Od początku zależało mi tylko na tym.
Postaramy się.
Dziękuję.
Wierzę w Lśniącą Prawdę, panie Greene.
Służę jej przez większość mojego dorosłego życia.
Gdy urodziłam syna, powiedziano mi, że będzie następnym przywódcą.
Ale gdy urodziłam kolejnego,
Casper kazał mi go oddać. Miałam go więcej nie zobaczyć.
W zeszłym roku znalazłam go przez stronę badań genetycznych.
- Nathan? - My się znamy?
Mój syn nazywa się Nathan Braddrick.
Wychowało go dwoje nauczycieli z Aldport.
Ukończył studia z wyróżnieniem, ma żonę i troje dzieci
i chyba jest dobrym człowiekiem.
To mi wystarczyło.
Miał dobrych rodziców i wiódł udane życie.
Potem poznałam ich plan.
Zlecili zabicie wszystkich młodszych synów Caspra.
Nie chciałam nikogo skrzywdzić, ale nie miałam wyboru.
Nie mogłam dać im zabić mojego syna.
Dziękuję
za uratowanie mi życia.
A ja dziękuję, że zeznał pan, że ona wypadła.
Muszę już wracać.
Dokąd?
Policja najechała Lśniący Azyl. To koniec.
Nie.
Zaczniemy wszystko od nowa. Tym razem będzie inaczej.
Moja córka, Paige,
spotykała się z jednym z tych synów.
Zaginęła.
Słyszałam.
Jest w Lśniącym Azylu?
Nie wiem.
Jest tam wiele dziewczyn.
Zastanów się nad tym.
Luther nie postrzelił ciebie, tylko twoją żonę.
Ingrid?
Ingrid.
Dasz radę. Jestem tutaj.
Jestem przy tobie.
- Widział pan może tę dziewczynę? - Nie.
Przepraszam, widziałeś tę dziewczynę?
Przepraszam, widział pan może tę dziewczynę?
Nie, przykro mi.
Dzień dobry.
Widziały panie tę dziewczynę?
Nie.
To ona.
Elena Ravenscroft.
Halo.
Dzięki za informację.
Dobry wieczór.
Paige?
Tato.
- Tato, przepraszam. - Nie.
Gdzie byłaś? Chodź.
Nie.
Nie mogę tu zostać.
Jak to?
Już prawie miesiąc.
Miesiąc?
- Nie biorę. - Paige.
- Nie wyszłam na prostą. - Jasne.
Może nigdy nie wyjdę.
Ale jest ze mną lepiej.
Czyli...
przez cały ten czas...
O niczym nie wiedziałam.
Moja terapeutka na odwyku zobaczyła artykuł o mamie.
- Przyjechałam od razu. - Oczywiście.
Nie mogę tu zostać.
Muszę tam wrócić.
- Ukończyć sześć tygodni. - Tak.
Odkąd tylko wyszłam, czuję nasilający się głód.
Wrócisz. Odwiozę cię.
- To wszystko przeze mnie. - Nie.
Nie, Paige. Nie myśl tak.
Nie obwiniaj się. To nie przez ciebie.
- Właśnie że tak! - To nie jest twoja wina.
Powiesz mi, co się stało?
Gdy znalazłam Aarona martwego,
nie wiedziałam, co robić.
Myślałam, że policja uzna, że go zabiłam.
Strasznie było zobaczyć go w takim stanie,
ale już było po nim.
Wreszcie. Jakaś część mnie poczuła się wolna.
Uciekłam i się ukryłam.
A potem poszłam na odwyk.
To wspaniale. Skąd wiedziałaś o tym miejscu?
Już tam byłam.
Kiedy?
To znaczy...
Pamiętasz spotkanie w parku?
- Puść mnie! - Paige, to ja.
- Przed nim byłam w ośrodku. - Naprawdę? Kiedy?
Nie wyglądało na to.
Zaczęłam odwyk. Chciałam z tego wyjść.
Ale...
Aaron jakoś mnie tam znalazł.
Dostał się do ośrodka.
Wstrzyknął mi działkę, kiedy spałam.
Rano z nim uciekłam.
Nie rozumiem.
Skąd wiedziałaś o tym ośrodku?
Mama mnie tam zabrała.
Opowiedziała mi, że w młodości
też była na odwyku i zabrała mnie tam.
Mama była na odwyku?
Bardzo jej pomógł.
Ale...
Dlaczego mi nie powiedziała, że ci pomaga?
Bo ją poprosiłam.
Czemu nie chciałaś, żebym o tym wiedział?
Gdy sprawiałam ci zawód,
miałeś zawsze rozczarowanie wypisane na twarzy.
Nie chciałam,
żebyś znowu był mną zawiedziony.
Bałam się, że zrobię coś głupiego, jeśli znów tak na mnie spojrzysz.
Skarbie.
- Przepraszam. - Nie.
To ja przepraszam, że tak się czułaś.
Tato...
- Chcesz wracać? - Tak.
Dobrze.
Możesz się zatrzymać?
Oczywiście.
Wszystko dobrze?
Wiesz, że postępujesz słusznie.
Wiem.
Chcesz pogadać?
Mogę cię o coś spytać?
Czy Aaron często cię bił?
Tylko ten jeden raz.
Dowiedział się o swoich przyrodnich braciach.
Planowaliśmy spotkanie z Henrym, ale...
Aaron zaczął być zazdrosny.
Zmienił zdanie.
Pokłóciliśmy się i pojechałam wtedy do Sama.
- Wszystko gra? - Tak.
Czyli uciekłaś.
Policja twierdzi, że zabili go ci płatni zabójcy.
Pewnie tak.
Dziwi mnie tylko,
że zanim postrzelili mnie i Corneliusa,
nie śledzili nas tam.
Już byli na tamtym osiedlu.
No tak.
Policja twierdzi, że wrócili na miejsce zbrodni.
Tak.
A mnie się wydaje, że byli tam pierwszy raz.
Paige,
co zrobiłaś po tym, jak Aaron cię pobił?
Uciekłam.
Co się stało?
Tato, odpuść, proszę.
Odpuszczę, gdy poznam prawdę.
Prawda zostanie pomiędzy nami.
Nie mogłam już dłużej.
Wiedziałam, że będę wolna, gdy przestanę brać. Gdy Aaron...
Zginie.
Cornelius cię widział w noc śmierci Aarona.
Znalazł nóż.
Zabiłam Aarona.
I uciekłam.
Jesteś moją córką.
Zawsze będę cię chronić.
Ale nie zabiłaś Aarona.
Znowu poprosiłaś mamę o pomoc?
- Po tym, jak cię pobił? - Tato, odpuść.
Pojechałaś do mamy?
Paige.
Tak.
Kazała mi wrócić na odwyk.
Zamierzałam to zrobić.
Następnego dnia wróciłam do mieszkania i...
Znalazłam go.
Martwego.
I uciekłam.
Dokąd poszłaś?
Trzeba sięgnąć dna, żeby się odbić.
Poszłam do przyczepy Aarona.
Naćpałam się.
Spałam całymi dniami.
Gdy się obudziłam,
zrozumiałam prawdę.
Jaką prawdę?
Mama zabiła Aarona.
Tato.
Nie mów mamie, że wiemy.
Zrobiła to, żeby mnie chronić.
Muszę z tym żyć.
To zostanie między nami.
Wszystko dobrze.
Chodźmy.
„Jak fale morskie do skalnego brzegu,
tak do swych kresów płyną nasze chwile”.
„Aż ich promienie ciemna noc pokona,
aż czas...
swe dary...
zniszczy bezlitośnie”.
Ostatnim razem, gdy tu byłeś,
zostałeś gwiazdą Internetu.
Postaram się dziś z nikim nie pobić.
- Wszystko gra? - Tak.
Czasem jeszcze się męczę.
Usiądźmy sobie.
Kto by chciał mieć dzieci?
Obnażają wszystkie nasze słabości.
Możemy dla nich zabić.
Ty wiesz, prawda?
Zaplanowałaś to za moimi plecami.
Ludzi się nie zabija tak po prostu, Ingrid.
Trzeba to dobrze przemyśleć.
Ile o tym myślałaś?
Od chwili, gdy mi powiedziała, że ją pobił.
Paige tonęła.
Gdy tylko wypływała na powierzchnię,
ten gnój ściągał ją z powrotem w toń.
Czemu tak brutalnie?
Czytałam artykuł o porachunkach gangów.
Stąd pomysł, żeby odciąć mu palce.
Ingrid, mówimy o morderstwie.
Zrozum, że to wszystko zmierzało w jednym kierunku.
Nie mogłam bezczynnie czekać, aż on ją zabije.
Była zdesperowana.
A ty jak się czułaś?
- Po tym wszystkim? - Poczułam ulgę.
Czemu nie mówiłaś o odwyku?
Paige mnie o to błagała.
Postawiła ultimatum. Chciałam ci powiedzieć.
Przez te wszystkie miesiące,
kiedy szukałem jej po melinach, była na odwyku.
Powinnaś była mi powiedzieć.
Ja bym ci powiedział.
Tu nie chodzi o ciebie ani o mnie. Chodzi o nią.
O naszą córkę.
Wiedziałam, że dopóki on będzie żył, zawsze ją znajdzie.
Był jebanym pasożytem.
I co było dalej?
Kazałam jej wrócić na odwyk.
I nie zbliżać się do mieszkania.
Potem...
załatwiłam sobie alibi u Jaya.
Wiesz, że był tylko alibi, prawda?
Tak.
Powiedział, że w razie czego będzie mnie kryć.
Poszłam jak zwykle do meksykańskiej knajpy.
Jay się martwił i poszedł za mną.
Wymknęłam się przez zaplecze, a gdy go zgubiłam, poszłam do Aarona.
To miał mi powiedzieć Luther.
Widział cię wtedy na osiedlu,
więc gdy później zobaczył cię u Rocca, założył,
że ich też zamierzasz zabić.
Bał się ciebie.
- Czego chcą? - Czekaj.
- Co oni tu robią? - Nie.
Nie wygłupiaj się!
Dlatego twierdził, że to była samoobrona.
Czemu nie poprosiłaś mnie o pomoc?
Bo byś mnie od tego odwiódł.
Bo cię kocham.
I chciałam cię chronić.
Gdyby mnie złapali, mógłbyś nadal zajmować się dziećmi.
Jesteś praktyczna.
Prawie cię straciłem.
Myślałem, że straciłem też Paige.
Nie wytrzymam tego znowu.
Kocham naszą rodzinę.
Chcę tylko ją chronić.
Ja też.
Dość już tajemnic.
Yvonne.
Kiedyś w święta pokazywałaś nam zdjęcia siebie i Ingrid w młodości.
- I co? - Miałaś jej zdjęcia z zagranicy.
Gdy była modelką.
Wściekła się na ich widok.
- Są w piwnicy. - Muszę je zobaczyć.
Wiesz, że to rzodkiewki, a nie pomidory?
Rzodkiewki.
Rzodkiewki. Rzodkie...
- Oby to było lepsze niż twój makaron. - Był niezły.
- Tata mi mówił. - Więcej sera niż makaronu.
- Tak. - Pokrój pomidory na sos.
Cześć, kotku.
Wiesz,
nigdy nie rozumiałem, co widziałaś w Aaronie.
Jak mógł ci się spodobać ktoś tak okropny?
I wiesz, co mnie zdziwiło?
Że w waszym wspólnym mieszkaniu
były dwa pojedyncze materace.
Młodzi ludzie nie chcą spać razem?
- My... - Czekaj.
Poczekaj.
Widziałem się dziś z Dougiem Mulzerem.
Skarbie,
jest mi ogromnie przykro, że cię skrzywdził.
Wiem, że nie chcesz o tym gadać, ale w razie czego
możesz przyjść do mnie.
Przepraszam.
Powiedział mi, że został pobity.
Brutalnie.
Przez jakiegoś człowieka w kominiarce.
To był Aaron, prawda?
Mulzer powiedział mi,
że gdy Aaron go bił,
wykrzykiwał w kółko jedno zdanie.
„Nikt nie będzie krzywdził mojej siostry”.
Też byłaś na stronie badań DNA.
Dowiedziałaś się, że Aaron był twoim przyrodnim bratem.
Od strony matki.
Mama.
Zobacz, co jest za nią.
To symbol Lśniącej Prawdy.
Mama mi powiedziała, że nigdy nie była modelką.
Była w tej... nie wiem, jak to nazwać.
W sekcie.
Zaszła w ciążę
i myślała, że urodziła martwe dziecko.
W końcu uciekła i poszła na odwyk.
W miejscu, do którego cię zabrała.
Wiesz, tato,
Aaron był bardzo pokrzywdzony.
Ojciec znęcał się nad nim od najmłodszych lat.
Pamiętaj też, co działo się ze mną.
Po tej sytuacji z Dougiem
zrobiłam badanie DNA i myślałam, że całe moje życie to kłamstwo.
Poznałam mojego starszego brata.
Rozmawialiśmy godzinami.
Powiedziałam mu o Dougu.
A on...
zrobił to, co zrobił, i to było okropne.
Ale poczułam też...
sama nie wiem, że ktoś mnie chroni.
A potem
Aaron odpalił mi działkę.
Mogłam uciec od wszystkiego.
Myślę, że robił to celowo.
Jak to?
Cieszył się, że ma siostrę.
Nie chciał mnie stracić.
Uzależnił mnie, żebym go nie opuściła.
I może też...
Chciał się zemścić na mamie.
Myślał, że go odrzuciła,
więc może chciał zniszczyć to dziecko, które zatrzymała.
Mówiłaś mamie, że wiesz, że miała syna?
Tak. Spytałam ją, czy miała dzieci przede mną,
ale zaprzeczyła.
W sekcie mówili jej, że noworodek zmarł.
Wtedy jej nie słuchałam.
Byłam...
Byłam uzależniona i myślałam tylko o kolejnej działce.
Ukradłam jej biżuterię i wróciłam do Aarona.
Pamiętasz, co mówiłaś,
gdy odwiozłem cię na odwyk?
O sięganiu dna.
Sprawiłam, że moja mama kogoś zabiła.
Tylko że to nie był byle kto.
Zabiła własnego syna.
Nie możemy jej powiedzieć.
- Nigdy. - Koniec z tajemnicami.
- Tato. - Powiedziała mi, że zabiła Aarona.
To nie to samo.
To by ją zniszczyło.
Nie może się dowiedzieć.
Nigdy.
Kolacja gotowa.
Tato.
- Dobre? - Pyszne, dziękujemy.
- Smacznego. - Nie dogotowałem.
Fragment Sonetu 60 w tłum. Jana Kasprowicza.
Napisy: Zofia Sław