Cholera, nie ta wioska.
Czekajcie! Wika, kochanie, zaraz wracam.
Przepraszam! Jest tu lekarz?
- Co się stało? - Ania, stój!
Moja żona rodzi. Tydzień przed terminem.
Jechaliśmy do Moskwy, ale droga jest zablokowana.
Nie mamy telefonu ani Internetu. Pomóżcie nam. Nie wiem, co robić.
Ma regularne skurcze?
Nie wiem. Strasznie cierpi.
Wika! Zapytajmy ją.
- Musimy ją zabrać do domu. - Odsuń się od niego!
- Ira, o co ci chodzi? - Może być chory.
Co pani mówi?
Nie mam gorączki, kaszlu ani kataru. Nie jestem chory!
Ira, bez przesady.
Zrozumiano.
Co ty wyprawiasz? Oszalałaś?
Czego tu szukasz? Jazda stąd!
Przestań! Przepraszam pana.
Jesteśmy ledwo żywi. Wszyscy są nerwowi.
Nie ma tu lekarza. Nie wiem, czy jest jakiś blisko.
Może w Sołniecznogorsku, to pół godziny drogi stąd.
Proszę.
Po drodze do Klina jest szpital położniczy.
Najwyżej dziesięć minut stąd, sprawdziłam.
Tabletki pomogą na ból. Ja mam więcej.
- Wsiadaj do samochodu. - Dobra.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Siergiej, to jest świetny namiot.
Ty go zabierz. Ja już nie mam miejsca.
- Masz pasy? - Tak.
To przynieś.
Masz zapas ropy? Ani się kończy.
Tak, w garażu. Na półce jest kanister.
- Na półce? - Tak.
Sierioża. Gdzie mamy usiąść z Antonem?
W samochodzie Ani, z moim tatą. Załadujcie swoje rzeczy.
Nie jedziemy z tobą?
Jedziecie z tatą. Już postanowione.
Kto tak postanowił? Ona?
Do diabła, a jakie to ma znaczenie?
Najważniejsze, żeby się stąd wydostać!
Jedziemy!
Sierioża, weź to. Naciskasz i...
Poradzę sobie. Jedźcie przodem.
- Dobra. - Będę za wami.
- Wsiadaj. - Ja chcę z tatą.
Wsiadaj!
- Nie jedź za szybko. - Jasne.
- Tata! - Anton!
Chcę jechać z tobą!
Antosza, posłuchaj.
Zaczyna się.
Będziesz mnie widział przez szybę.
Nie, chcę jechać z tobą!
Nie histeryzuj. Zachowujesz się jak małe dziecko.
- Ira! - A ty cicho!
Posłuchaj. Jesteś dużym chłopakiem.
- Jedziemy czy nie? - Za chwilę!
No już! Oni mogą tu zaraz wrócić!
- Wystarczy, idziemy. Mówię do ciebie! - Idź.
- Daj mi z nim pogadać. - Zostaw go. Anton, wsiadaj!
Co wy robicie? Przestańcie.
- Nasze dziecko, nasza sprawa! - Dosyć!
Anton.
Kochanie, tata pojedzie z tobą. Dobrze?
A my pojedziemy z twoim ojcem.
- Dziękuję. - Misza, chodź!
- Wsiadaj. - Ja poprowadzę.
Leonid, słyszysz mnie?
Wyraźnie.
Czy to jedyna droga do wioski?
Nie jedyna, ale główna.
Mogą nią wracać. Pojedźmy inną.
No to na rozwidleniu skręćmy w prawo.
Ania, skręcamy w prawo.
Okrężną drogą? Dlaczego?
Będzie bezpieczniej.
Stracilibyśmy na tym dwie godziny. Jadę w lewo.
Ania!
Gdzie ty jedziesz?
Cholera, miałaś jechać w prawo!
Dobrze, chociaż będzie szybciej.
Niezła laska, co?
I młodsza od Ani. Niecałe 30 lat.
Ale nie dziwię się Sierioży.
Ani się powodzi, ma niezły dom...
Leon, a co ma do tego wiek? W miłości wiek się nie liczy.
Jasne. Zależy czyj wiek.
Ania, czemu dymi ci z samochodu?
Ania, słyszysz?
Co się dzieje?
Siergiej, mamy problem.
Wlałeś ropę na zimę? Z którego kanistra?
Spod półki, tak jak mówiłeś.
Powiedziałem, że jest na półce! Czy ty w ogóle słuchałeś?
- Ile wlałeś? - Cały kanister.
O cholera.
Musimy znaleźć zimowe paliwo.
Przynieś linkę holowniczą. Odholujemy auto na stację.
Co, nie masz linki?
- W żadnym samochodzie? - Nigdy nie miałem.
No tak.
Leon, a ty masz?
- Tak myślę. Zobaczę. - Sprawdź.
- Michajłowicz... - Tak?
Dokąd dokładnie jedziemy?
Nad Jezioro Wong w Karelii.
Jasne. To jakieś 700 albo 800 kilometrów?
Tysiąc. Nawet trochę więcej.
A twój dom pomieści... nasze zgromadzenie?
Najpierw tam dojedźmy.
Wszyscy się zmieścimy.
- Co z tą linką? - Cholera.
No co?
Chyba zostawiłem ją w terenówce po polowaniu.
Musimy wracać.
- Zawracamy. - To zbyt niebezpieczne.
A przy drodze w środku nocy będzie bezpieczniej?
- Daj mi kluczyki. Pojadę sam. - Nigdzie nie jedziesz.
Ja pojadę.
A jeśli oni tam są?
To wrócę do was bez linki. Nie jestem głupi.
Może Polina i Marina zostaną?
Nie, wolę się nie rozdzielać.
Skoczę na jednej nodze,
jak Anna Karenina, spokojnie.
- Nie wyłączaj krótkofalówki! - Jasne.
Karelia! Pieprzeni Pomorcy.
Misza!
My wcale nie wracamy?
Widziałam linkę w bagażniku.
Słabo tak ich zostawić.
Nic mnie to nie obchodzi.
Bezużyteczne ofermy.
Nasz przewodnik długo nie pociągnie. Nawet jeśli się nie zarazi.
Do tego Siergiej ze swoimi dwiema kobietami.
Nigdy nie dojadą do Karelii.
Leon, słyszysz mnie?
Leon! Słyszysz?
Wszystko w porządku?
Leon, gdzie jesteście?
Czemu on nie odpowiada?
Jak to czemu? Zostawili nas.
Słyszę cię.
Leon! Sprawdzam łączność. Jaki jest zasięg krótkofalówek?
Dziesięć do piętnastu kilometrów.
Wszystko w porządku, nie martw się. Zaraz wrócimy.
Mały śpi.
Sierioża.
Nie zostawiaj nas.
Pojedziemy pod Petersburg.
Przeczekamy u Walerii nad Ładogą.
Jesteś pewien, że ona żyje?
Pojedziemy do Finlandii.
Mamy przecież paszporty z wizami Schengen.
Myślisz, że nas wpuszczą?
- Czytałam, że zamknęli granice. - Co znowu wyczytałaś?
Jakieś bzdury w Internecie.
Jak mamy spać?
Marina, o co ci chodzi, do diabła?
Nigdy nie spałaś w samochodzie?
Muszę siku.
Wysiadamy.
No już.
- Nie mogę tutaj. - Przestań! Nie będę patrzeć.
Chodźmy do lasu! Nie mogę robić siku na drodze.
Czysto.
To chyba nasza.
Na pewno.
Wzięłaś kluczyki?
- Nie. - Szlag.
Co zrobimy bez samochodu?
Raz na wozie, raz pod wozem. Coś wymyślimy.
Muszą gdzieś tu być.
Przeszukajcie las. Szukajcie śladów.
Leon!
Szybko! Nie dajcie im uciec!
Widzę ślady.
Są tutaj! Ruchy!
Leon, za mocno ciągniesz! To boli.
Spokojnie. Mam cię.
Cicho. Idziemy.
Zeszli na dół.
Idźcie za nimi!
Leon, słyszysz mnie?
Leonid, słyszysz?
Poezja czy proza?
Wszystko w porządku?
Leon! Gdzie jesteś?
No już! Ile razy mam powtarzać?
A jeśli to nie oni?
Nie widzisz śladów?
Może to nie ich ślady.
- Każdy mógł tędy iść. - Jest zimno. Zostawmy ich.
Daj spokój, Sania.
Weźmy samochód i wracajmy do bazy.
Chłopaki czekają.
Pojebało was?
Oni zabili mi brata, a wy się boicie, że stłuczecie sobie dupę!
Schodzicie na dół!
Ty pierwszy! No już!
Cicho.
Dzięki.
Co za skurwiel, no nie?
Co powiemy w bazie?
Że ty go zastrzeliłeś.
Co?
Więc musieliśmy cię zabić.
Zabieramy się stąd. Zdycham z głodu.
Przez tę akcję nic nie zjedliśmy.
Ja prowadzę escalade.
A to ucieczka...
Nie mamy samochodu, namiotu ani broni.
Nic.
Coś wymyślimy.
Widziałam po oczach, że jest chora.
Krzyczała, błagała.
Nie wpuściłam jej.
Schowałam się w sypialni z Antoszą.
Żeby jej nie słyszeć.
Nie wiem, czy odeszła, czy ją...
Ira, nie zamęczaj się tym.
Nie miałaś wyboru.
Jak mam z tym żyć?
Wciąż mam w głowie jej głos, jej błagania zza drzwi.
Chodź tu.
Cokolwiek się stanie między nami...
zawsze będziesz mogła na mnie liczyć.
Słyszysz? Możesz mi zaufać.
Halo! Siergiej!
Tu Leon. Gdzie jesteście?
Leon, słyszysz? Nie ruszyliśmy się. Co się stało?
My... To długa historia.
Utknęliśmy tu. Możesz po nas przyjechać?
Gdzie jesteście?
Jakieś pięć kilometrów od was. Kojarzysz stację w Woronowie?
Nigdzie nie pojedziesz.
Siergiej, słyszysz? Mamy linkę.
Już jadę. Nie wyłączaj radia.
To my jedziemy z tobą.
Proszę cię, zostańcie z moim ojcem. To nie zajmie długo.
Nie.
Ania! Zostańcie w samochodzie. Wrócę szybko.
Nie pozwolę ci jechać samemu.
Gdzie macie samochód?
Przepadł.
Wszystko szło dobrze.
Ale Marina musiała się wysikać, więc stanęliśmy i poszliśmy do lasu.
Na szczęście byliśmy już w lesie, kiedy przyjechali ci dranie.
Przeszukali okolicę i zabrali samochód.
Ale do domu jest w drugą stronę.
Chciałem pojechać tą drogą,
a potem wjechać na asfaltówkę, żeby nas nie zauważyli.
A linka?
Nie mam.
Powiedziałeś, że masz.
Bo inaczej byś nie przyjechał.
No nie wierzę!
Siergiej, czemu milczysz?
Dobrze, wsiadajmy do samochodu.
- Jakoś się zmieścimy. - Chodźcie.
Co ty robisz? Do jakiego samochodu? Sierioża, nie rozumiesz?
Nie jechali po linkę, tylko chcieli nas zostawić!
- Ira... - Co teraz zrobimy?
Mamy jeden samochód! Oszaleliście?
Porozmawiajmy o tym później.
Kobieta jest w ciąży. Chcesz ją tu zostawić na mrozie?
A ty co, święta? Przepraszam, nie wiedziałam. Sierioża!
Bądźmy ludźmi.
Proszę bardzo. Zostań tu za nich. W tym miejscu!
- Świnia. - Dokąd to?
- Przestań! - Ustąp im miejsca!
Czemu mam przestać? Nawet ich nie znamy.
Przesuń się.
Zróbmy to tak.
Kawałek stąd jest stacja paliw.
Podrzuć nas tam. Jakoś sobie poradzimy.
Może być?
- Jedźmy. - Ruszcie dupy!
Wysiadamy.
Pola, wysiadaj.
Ja nie chcę.
Marina!
Bardzo przepraszamy. Nie chcieliśmy was zostawić.
- Drugi raz tego nie zrobimy. - Dosyć! Tylko przynosisz nam wstyd.
Gdzie pójdziemy?
Nie możemy tego przegadać? Dlaczego ich zostawiamy?
Chodź.
Co my zrobimy? Jest mi zimno, jestem zmęczona.
Sierioża.
Boris Michajłowicz na nas czeka.
Nie ma dziś paliwa. Prosimy wrócić do domów.
Pola, chodź.
Nie mamy benzyny ani oleju napędowego.
Powtarzam, nie mamy paliwa.
Zaczekajcie tu. Zaraz wrócę.
Ktoś jedzie do Petersburga?
Ktoś ma trzy wolne miejsca?
Może chcecie sprzedać samochód?
Potrzebuję auta. Mam pieniądze.
Moglibyśmy się zmieścić.
Sierioża, jedziemy?
Czy ktoś sprzeda samochód? Mam pieniądze.
Ktoś jedzie do Petersburga?
Podwieźcie trzy osoby.
Zmieścimy się.
Sierioża.
Sierioża!
Przepraszam, wie pani...
Nie podchodzić! On ma wirusa!
Niech się pani uspokoi. To nieprawda.
Kaszle! I zasłonił oczy okularami!
Wszystkich zarazi!
- Wita! Zabierz go ode mnie! - Niech pani przestanie!
- Wita, zrób coś! - Nie mam wirusa!
Jest chory!
Jedziemy, szybko!
Leon!
Ktoś tam jest chory.
On jest chory!
- Leon... - No?
Czy zawsze już tak będzie?
Tato, tam jest samochód.
Należał do tego chorego faceta. Widziałem, jak z niego wysiada.
Na pewno jest tam wirus.
Zimno mi. Dłużej nie wytrzymam.
Chodźcie.
SKLEP
Nie ma paliwa.
Proszę nas wpuścić.
Mojej ciężarnej żonie i córce jest zimno. Ukradziono nam samochód.
Możecie być chorzy.
Nie jesteśmy. Przecież nie kaszlę. Proszę mi spojrzeć na oczy.
Mam pieniądze, zapłacę panu.
Ropa zamarzła.
Podgrzałem ją trochę.
Będzie na dwa kilometry.
- Dojedziemy do następnej stacji. - Tak.
Ania, musimy się pospieszyć. Jedź za mną.
Sierioża, potrafię zrozumieć niemal wszystko.
Ale to jest nieludzkie.
Sierioża. Słusznie postąpiłeś.
Pamiętasz, co mówiłaś o matce?
Że nie wiesz, jak z tym żyć?
Ja nie wiem, jak żyć z tym.
Czemu pan stąd nie uciekł?
A dokąd? Niedługo wszędzie będzie tak samo.
To jest moja twierdza.
Widzę, że ma pan zapasy.
Spokojnie.
Wszyscy by tak zrobili.
Każdy dba o siebie.
Zimno ci, mała?
Może się napijesz?
To cię rozgrzeje.
Co się wstydzisz? Chodź.
Niech ją pan zostawi. Przecież to dziecko.
Nie rozmawiam z tobą.
Dobra, ja przyjdę do ciebie.
Wystarczy.
Jasne.
Wypierdalać.
Już sobie idziemy.
Leon, kochanie, proszę. Chodźmy stąd.
Wychodzimy!
Leon, chodź!
Proszę cię. Już po wszystkim. Idziemy!
Co za skurwysyn.
Boże, on chciał cię zastrzelić. Cała się trzęsę.
Już dobrze, kotku. Już po wszystkim.
- Załóż czapkę. - Dzięki.
My tu umrzemy.
Mamy przejebane, rozumiesz?
- To wszystko twoja wina! - Co?
Dlaczego ich zostawiłeś?
Dla ciebie!
No to zajebiście ci poszło!
Nie wiedziałem, że tak będzie.
A co ty wiesz?
- Marina, uspokój się. - Zostaw mnie!
Jednak nie mamy przejebane.
Wsiadajcie. Ogrzejecie się.
Tęskniłeś?
Zamknij drzwi.
Jak ruszył?
Rozgrzałem paliwo. Ale potrzebujemy porządnej ropy.
Ja to załatwię.
Sprzeda mi pan dziesięć litrów?
Żeby tylko dojechać do następnej stacji.
Dobrze zapłacę.
Dam panu zegarek. Drogi, szwajcarski.
Pokaż.
Chwileczkę.
Proszę.
Na ziemię! Ręce za głowę!
Taką masz twierdzę?
Weźcie kanistry. Są w promocji.
Misza!
Dlaczego go dotykasz?
Nie był chory.
Co się stało?
Nie był zarażony. Ma zdrowe oczy.
Co się stało?
On nie był chory.
Doskonale.
Mocno!
Tyle paliwa nam wystarczy?
Aż do Karelii?
Siergiej, przestań się dąsać. Zgoda?
Zgoda.
- Muszę cię o coś spytać. - Słucham.
Ira jest dobra w łóżku?
Wiedziałem. Ja potrafię to wyczuć.
Później mi powiesz.
Od razu wiedziałem!
W Karelii jest wiele jezior.
Nas interesuje... Jezioro Wong.
Pośrodku jeziora jest wyspa.
Jeśli dobrze pamiętam, w 1977...
Nie, to było w 1978 roku, zanim urodził się Sierioża.
Zgubiliśmy się z jego mamą.
Nagle tuż przed sobą zobaczyliśmy statek.
Morze wyrzuciło go na brzeg. Pewnie był opuszczony od czasu wojny.
Od tamtego czasu wracałem tam co roku.
- Do statku? - Tak.
Przez 40 lat nieźle się tam urządziłem.
Da się tam mieszkać?
I to jak!
Czysta woda, kuchenka, nawet zainstalowałem toaletę.
W jeziorze jest pełno ryb. Miejsca wystarczy dla wszystkich.
Jest też dobudówka.
A co najważniejsze, żadnych ludzi w okolicy.
Zadomowimy się tam, będzie dobrze. Nawet zrobimy więcej dzieci. Co, Sierioża?
Nie możemy zmarnować tylu kobiet ani pozwolić wyginąć ludzkości!
Daj radio.
Kto kaszle? Sierioża?
Nie ja.
To ja. Przepraszam, że przerywam.
Kto to?
Mam na imię Igor. Igor Jewgieniewicz.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
I gdzie pan teraz jest?
Na strychu. Mam tu stację.
Szukałem jakiegoś sygnału. A wy?
Właśnie minęliśmy Twer.
Mam tam ciotkę. Nie wiem, czy jeszcze żyje.
Jak się czujecie?
Dobrze, na szczęście.
Cieszę się.
Zdrowie jest teraz najważniejsze.
- I towarzystwo rodziny. - A twoja jest z tobą?
Niedługo będzie. Wkrótce będziemy razem.
Przepraszam was...
Czy znacie jakąś modlitwę?
Bo ja całe życie...
Najpierw byłem w Komsomole,
a potem nigdy nie miałem czasu.
Chciałbym, żeby ktoś się pomodlił. Może to by pomogło.
Ja nie, wybacz.
Ja też nie.
Panie Jezu Chryste, Synu Boży, wybaw nas.
Zmiłuj się nad nami.
W miłosierdziu i łasce Twojej,
zmiłuj się nad duszą grzesznika Igora.
Dalej nie pamiętam.
Borisie Michajłowiczu, mogę?
Zapomnij mu grzechy młodości i niewiedzę,
i zapewnij spokojną, chrześcijańską śmierć.
Ocal jego duszę przed przebiegłym spojrzeniem diabła,
niech przyjmą ją anioły światła.
Miej nad nim litość w Dniu Pana...
Napisy: Ewa Zielińska