Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Tak.
Masz rację, powinnam była ci powiedzieć osobiście,
ale dobrze wiesz, że na nic nie mam czasu.
To przykre.
Ale za kilka dni sytuacja się poprawi.
Zostaw klucze. Dzięki.
Pa.
INSIDE STORY – NOWY JORK
Koniec rozmów.
Zobaczmy, co zmieniliście.
Dziękuje, Saro.
Pracowaliśmy nad jesienną kolekcją zgodnie
z twoimi wytycznymi.
Mamy nadzieję, że ci się spodoba.
JESIEŃ
CLAUDIA: MAMA ZMARŁA. ZADZWOŃ DO DOMU.
Musisz już iść.
Zobaczę cię jeszcze?
Nie znam twojego imienia.
Ron.
Błagam.
A ja jestem Salva.
- Możecie sobie pójść? - Przytulimy się?
No już. Spieprzać.
Ruchy!
Kochanie.
Szkoda, że nie mogę z tobą jechać.
- To pogrzeb, nie impreza. - Wiem.
Jesteśmy razem rok. Jak zareaguje rodzina na to, że nie przyjadę?
- Siostry nie wiedzą o tobie. - Co?
Maricruz, jeśli chodzi o sytuację z moim mężem...
- Tak? - Ani słowa siostrom.
Oczywiście.
Powiemy im, że...
jest w podróży.
Myślałam, że pani mąż jest w podróży.
Bo jest.
Tak powiedziałam. W podróży.
Oczywiście.
Cóż za arogancja.
No proszę.
Kto mu powiedział?
To rodzina.
Prawie rodzina. To normalne, że przyszedł.
Co to za ludzie?
Dalecy wujkowie mamy, czy coś.
Raczej „czy coś”.
- Co? - Mama nie miała dalekich wujków.
- Po co byłyby jej stringi? - O czym ty mówisz?
- O kolekcji stringów twojej mamy. - Jasne.
- Claudia, błagam. - Ale...
- Kto nosi stringi, gdy ma 70 lat? - Sophia Loren.
- I mama. - Wystarczy.
Próbowałam, ale...
Proszę.
Założę się o 20 dolców,
że ta blondynka ma stringi.
- Nie? - Zaraz wracam.
Przepraszam.
Moje kondolencje.
Była wspaniałą kobietą.
Wyjątkową.
Dziękuję. Miło, że pani przyszła.
Przyjaźniłyście się?
Coś w tym stylu.
Zaraz...
Wygląda pani znajomo.
Pani jest...
Wynocha.
Nie może pani być
na pogrzebie żony. Proszę odejść.
- No już. - Tato.
Chodź.
Dbaj o niego.
Potrzebuje tego.
Był najlepszym mężczyzną dla waszej mamy.
Idę.
Dziękuję.
Dzięki.
- Kto to? - Nie wiem.
Też ci się podobała?
Nie znam żadnego z tych znajomych.
- A ty? - Też nie.
Mieszkasz w Madrycie. Ja nie.
To prawda. Ale prowadzę intensywne życie towarzyskie.
- Chodzę na kursy. - Jasne.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Gdzie twój mąż?
Lata.
Lata?
Nie mówiłaś mu?
Nie chciałam go denerwować.
Co to w ogóle znaczy? Twoja matka umarła.
- Kiedy zamierzasz go zdenerwować? - To moja sprawa.
Wróciłyście na chwile do Madrytu organizować mi życie?
Masz czelność!
- Która to lesbijka? - Nawijka?
- Lesbijka. - Co?
Lesbijka!
Ana, co słychać?
- Stare plotkary. - Ignoruj je.
Sofía.
Sofía!
Dranie!
- Jesteście draniami! - Tato!
- Jesteście... - Tato, przestań!
- Puszczajcie! - Tato!
- Uważaj! - Wynocha!
Wystarczy tego!
Boże, kompletnie oszalał.
Już dobrze?
Wybaczcie mi.
- W porządku. - Tato.
- Przepraszam. - Odpocznij.
- Skąd wziął szablę? - To nóż do krojenia szynki, Claudia.
- Źle z nim. - Jak dla mnie jest w formie.
- Idę do niego. - Sara już poszła. Spokojnie.
Poszła, tak? Nigdy tu nie ma ani ciebie, ani Sary.
- Więc nie wiem, kiedy tu jesteście. - To moja wina?
Nie chcę odpoczywać.
Tylko chwilę, prześpij się.
Zawrzyjmy pakt.
Pięć minut.
Krótka drzemka.
Potem... wrócę...
Alejandro?
Hej! Co tu robisz?
- Co z Alejandrem, tato? - Jego serial!
Jest teraz w telewizji. Włącz mi.
Nie jest tobą. Kocham cię.
Chcę z tobą być...
- Kochać cię. - Szkoda.
- Żeni się z Manuelitą... - Poczekam na ciebie.
- ...a nie z inną. - Kocham cię.
Kocham cię najbardziej na świecie. Nie potrafię bez ciebie żyć.
Cześć.
Jak leci?
Dobrze.
Wszystko gra? Przynieść coś?
- Kopę lat. Wciąż mieszkasz w Nowym Jorku? - Tak.
Nie tęskniłaś?
- Nie. - No weź.
A szklanka dobrego wina? Szynka?
- Co? - Paella w Casa Rita
- czy tapas w Los Palomos. - Alejandro, mamy gości.
Nie rób za kulinarny przewodnik.
Nie było cię pięć lat. Nic nie powiesz?
Nie mamy o czym rozmawiać.
Saro, to ty odeszłaś.
Naprawdę chcesz o tym teraz rozmawiać?
Wyjechałaś.
Mijały miesiące. Nie dzwoniłeś.
Nie przyjechałeś, nie dostałam maila. Nic.
- Saro... - Idź sobie.
- Pozwól... - Wyjdź.
To brak szacunku.
- Jesteśmy! Ale stres! - W samą porę!
- Co się stało? - Coś mnie zatrzymało.
Szykowałyśmy się.
- Wstawaj wcześniej. - Spóźniłyśmy się tylko dziesięć minut.
- Dwanaście. - Wystarczy.
Robisz problem z niczego.
Claudia, to dobry poranek. Nie spierdol mi go.
Odczytamy testament mamy.
Czy raz w życiu możecie nie kłócić się jak nastolatki?
Miejmy to już z głowy.
Odczytamy testament i się rozejdziemy. Tędy.
Notariusz jest pod 2C. Sprawdźmy.
Wasza matka włożyła wiele pracy w ten testament.
Spędziliśmy razem wiele godzin.
Wiele godzin?
Jak wiele?
Wasza matka chciała, by połowa spadku po niej
pokryła koszty opieki nad waszym ojcem.
Wszystkie się z tym zgadzamy.
Wspaniale.
Co się więc stanie z drugą połową?
Druga połowa...
Chyba lepiej, aby sama...
wam powiedziała.
Jak to?
Puści nam pan nagranie? Serio?
Rozumiem, że jesteście zdezorientowane. Spokojnie.
Dlatego proszę was o uwagę.
Wszystko zaraz się wyjaśni.
- Dobrze. Tutaj? - Tak.
Gotowe?
Tak.
Najdroższe córki...
Jeśli to oglądacie, to znaczy, że nie ma mnie już z wami.
I dlatego chcę wam powiedzieć...
że jesteście najjaśniejszym punktem mojego życia.
Najjaśniejszym.
Dzięki wam byłam szczęśliwa.
Dałyście mi wiele wspomnień. Byłam z was dumna.
Pewnie nie byłam najlepszą matką na świecie.
Ale czuję się spełniona.
Jest jednak coś...
co zawsze nosiłam w sercu.
Coś, czego wam nie wyznałam.
Nie chcę tego zabrać do grobu.
Bo ta informacja ma związek z wami.
Ukrywałam przed wami wasze prawdziwe korzenie.
Dziś muszę wam wyznać, że wasz tata,
Pedro...
nie jest waszym biologicznym ojcem.
Co ona powiedziała?
Ale jeśli podążycie za moimi wskazówkami,
wkrótce poznacie wasze prawdziwe pochodzenie.
To jakiś żart?
To tylko słaby żart, prawda?
Wspaniale. Co za zajebista kobieta.
Może nam pan to wyjaśnić? Nasz tata to nie nasz tata?
Wasza matka miała na myśli, że wasz ojciec
was nie spłodził.
Rany, mamo. Niewiarygodne.
Wasza matka była wyjątkowa. Zachwycająca.
- Jasne. - A tata?
Jest bezpłodny.
- Co? - Niezły żart, naprawdę.
- Siadaj. - Racja, usiądę.
Gdy rodzice się dowiedzieli, zawarli umowę.
Jasne. Mama ruchała się na prawo i lewo, a tata czekał na nią w domu.
Przestań tak mówić o mamie. Patrzy na ciebie.
A co mam powiedzieć?
- Niby jej nie szanuję? - Skończcie ten teatrzyk.
Uspokójcie się.
Tę zabawę zapewniła nam nasza zmarła matka.
- To prawda. - Właśnie.
To miało zająć chwilę, dostaniemy spadek i się rozejdziemy.
Wspaniale.
Nie spróbowali sztucznego zapłodnienia?
To były inne czasy. Nie było wtedy tak popularne jak dziś.
Dwa razy im nie wyszło.
Kto jest naszym ojcem?
Biologicznym ojcem.
W tym rzecz.
No więc...
Możecie nie mieć tego samego ojca.
Jeśli stara się pan powiedzieć nam, że mama byłą kobietą lekkich obyczajów,
to nieźle panu idzie.
Wiem, że to trudne.
Wasza matka chciała, byście same odkryły, kim są wasi ojcowie.
Całe to ojcostwo brzmi jak kupa zabawy,
ale co ze spadkiem? Co powiedziała?
Powiem wam, która odziedziczyła co,
gdy rozwiążecie zagadkę ojcostwa.
Czyli to taki konkurs.
Zajebiście.
Steruje nami nawet zza grobu.
- Super. - Tylko się upewnię...
Musimy zagrać w podchody, by poznać ojca.
- Tak? - Owszem.
Rozumiem was.
Ale wasza mama chciała,
byście, pomimo że mieszkacie daleko od siebie,
spędziły trochę czasu razem.
Zajebiście.
- Fantastycznie. - To mamy plan.
Nie dotykaj mnie.
Od czego mamy zacząć?
Mamy podobno zacząć od jakiegoś Pabla.
Pablo. Kim jest ten człowiek?
Wypisuję się z tego.
- Mama mówiła... - Nie brała mnie pod uwagę.
Moja decyzja nie liczyłaby się dla niej.
Jeśli z nami nie pójdziesz, żadna nie dostanie spadku.
Kasa jest taka ważna?
A co z tatą?
Powiemy tacie o tych podchodach?
Nic mu nie powiemy. Jest wystarczająco poruszony.
Dziewczęta, widziałyście mamę?
Tato.
Nie mogę znaleźć spodni w kratkę.
Potrzebuję ich. Oby ktoś je prasował, bo...
- Przyniesiemy ci je. - Tak?
- Tak. - Możesz coś dla mnie zrobić?
Serial Alejandra się dziś zaczyna.
Chciałbym wyglądać elegancko, majestatycznie.
- Zaraz je przyniesiemy. - Tak?
Dobrze, ale czuję się fatalnie.
Dla mnie to jest nasz tata.
A mamy szukać nowej spermy.
Jasne. Ale dzięki niej będziemy mogły zrozumieć,
dlaczego się od siebie różnimy.
Albo dlaczego nigdy nie czułam się tu jak w domu.
Więc co robimy? Szukamy czy nie?
ATELIER PABLA VEGI
Zobaczmy.
- Tutaj? - Tak.
Numer trzy, nie?
- Wchodzimy? - Tak.
Artysta.
Cóż...
Dzień dobry?
Cholera.
Jest tu kto?
Halo?
Tak! Już idę!
Chwileczkę.
- Przeleciałabym go. - To może być twój ojciec.
- No i? - Albo syn mamy.
Był na pogrzebie?
Wybaczcie, byłem zajęty. Gdy coś mnie zainspiruje...
Malowałem swoje ciało.
Nasze ciało to najlepszy materiał. O to chodzi w malarstwie.
Cześć.
Proszę, proszę.
Jestem Pablo.
- Cześć. - Sofía.
Lucía.
- Pablo. - Sara.
- Pobrudzisz się. - Lepiej nie.
- Pablo. - Claudia.
Miło mi.
Najpierw chciałem przeprosić, że
nie przedstawiłem się na pogrzebie.
Kiepsko radzę sobie ze śmiercią.
- Blokuje mnie. - Wiesz, kim jesteśmy?
Pewnie. Takie cztery ślicznotki mogą być wyłącznie córkami Carmen.
I bardzo się cieszę, że zdecydowałyście się przyjść.
Bardzo.
Wasza matka nie chciała, bym was poznał.
Szanowaliśmy wolę waszego taty.
Teraz już nie?
Poczęstowałbyś mnie kieliszkiem wina?
Wino! Oczywiście!
Wino to życie. Chodźcie.
Mówi po francusku.
Serio?
- No ładnie. - Nieźle, co?
Widziałaś?
To wagina.
Duża.
To cipka, dziewczyny.
Wiem, ale jakaś taka duża.
Niebieskie waginy.
Rozumiem.
Podoba mi się ten chaos.
Wow.
Oto i wino.
Dziękuję.
Ty nie...?
Napiję się z butelki.
- Na zdrowie. - Zdrówko.
Wróćmy do waszej mamy. Poznałem ją w muzeum.
Studiowałem sztukę i zafascynowała mnie.
Ciągle ją prosiłem, bym mógł namalować jej portret.
Portret taki, jaki zwykle robisz, prawda?
- Oczywiście. - Tak myślałam.
Carmen...
Carmen, moja droga...
Wasza matka była światłem.
Czystą duszą.
Wciąż nas tu widzę.
Nagich. Rozmawiających godzinami o dobru, złu i sztuce.
Byłem od niej dużo młodszy, ale zawsze sądziłem,
że romans z dojrzałą kobietą to część szkolenia artysty.
Ten akt, twojego autorstwa, to mama.
Tak jest.
- Świetne oko. - Podobał mi się.
Kobiety.
Nagie kobiety. Moja siostra lubi je także w ubraniu.
W sensie, że jest...
- A co to ma do rzeczy? - Nic.
Tylko interesujące osoby potrafią dostrzec coś więcej niż błahostki.
Wiedzą, że miłość góruje nad seksem. Faceci, kobiety, co za różnica?
Liczy się skóra. Nawiązanie z nią kontaktu.
Bez poczucia grzechu. Dziewiczo. Tacy się urodziliśmy.
Ona myśli, że ulepiono nas z gliny.
O nie! To byłaby nicość.
Ja odkrywam kosmos poprzez ludzkie ciało.
Szczególnie przez ciało kobiety: najlepsze dzieło.
Znajduję równowagę wśród kobiecych krągłości.
- Ja mam tak samo z męskim ciałem. - Zaraz.
Wybacz, że przeszkodzę. To bardzo interesujące.
Sztuka, kosmos...
Szukamy naszego ojca.
- Jednego z nich. - Tak.
Mama po śmierci zostawiła nam wskazówki i sądzimy,
że możesz być jednym z naszych ojców.
Że spłodziłeś dziecko z naszą matką.
Podczas seksu.
- Chyba na tym polega seks. - Fakt.
Ja nie wierzę w naukę. Wierzę w byt.
Jestem na tym świecie, by dzielić się sztuką i samym sobą.
Wieloma rzeczami
mogę się podzielić.
- Wspaniale. - Głębokie.
- Też malujesz? - Ja nie. Ona tak.
Też jestem artystką.
Więc dobrze rozumiesz, o czym mówię.
Wiedziałeś, że masz córkę i nie pomyślałeś...
żeby się nią zająć?
O nie. Nie widziałem się w roli ojca.
Powiedz nam po prostu, którą z naszej czwórki spłodziłeś i tyle.
- Nie wiecie? - Nie.
- Po to tu jesteśmy. - Carmen, przepysznie.
- Rozśmiesza mnie nawet po śmierci. - Nas to jakoś nie bawi.
Oczywiście. Rozumiem.
Może podamy ci daty urodzenia, przekalkulujemy to
i w ten sposób dowiemy się...
To nie takie proste. Byłem z waszą matką wiele lat.
Wszystkie się wtedy urodziłyście. Więc...
mogę być ojcem was wszystkich lub
żadnej z was.
- Trzeba zrobić test DNA. - W takiej sytuacji...
Nie, mówiłem, że nie wierzę w naukę.
Basta. Posłuchajcie.
Nie zredukuję swojej indywidualności do laboratoryjnej próbki.
Moje ciało to dzieło sztuki, świątynia. Nie poddam mojej siły napędowej.
Powiedz nam chociaż, jak to rozwikłać.
- Tak. - Właśnie.
- Jeśli nalegasz. - Jest świątynią.
Nic nie zrobimy.
- Jest niemożliwy. - OK.
- Popatrzę na was. - Co?
- W jaki sposób? - Jestem malarzem. Chcę spojrzeć.
Jestem wyjątkowo spostrzegawczy.
- Chodźmy. - Zrobię...
- Nie. - Nie?
Pa.
- Ty. - To nie konkurs piękności.
Nie ruszaj się.
Nosisz w sobie światło matki. Dochodzi z wnętrza. Jak latarnia morska.
Serio?
Tak. Portret pokaże mi więcej niż jakiś cholerny test DNA.
Mnie nie da się tak łatwo oszukać.
- Chodźmy. - Czekaj!
Pożegnaj się z ojcem.
- Daj się namalować! - Nie.
- Spieprzaj, dupku! - Nie kłóćmy się. Chodź.
Czekaj!
Co za cymbał.
Oferuję ci nieśmiertelność!
- Od kiedy pijesz? - Słucham?
Ciągle trzymasz w ręku nowy kieliszek.
Cóż...
To nie takie dziwne w tej sytuacji.
A twój mąż?
Co z nim?
Raúl wie o mamie?
Oczywiście. Powiedziałam mu.
I?
To chyba jasne. Jest...
w szoku, bo...
bardzo kochał mamę.
- Jest zdruzgotany. - Oczywiście.
Tak sobie myślę. Nie obchodzi mnie życie łóżkowe mamy.
- Koniec. - Słyszałaś pana Luisa.
- Mama chce, byśmy... - Wiesz co?
Mnie jest wszystko jedno, czego chciała mama.
Nie możemy błagać ludzi dookoła o ojcostwo jak...
nie wiem kto.
Więc powiemy mu, że zrzekamy się spadku.
- I tyle. - Nie, tego nie powiedziałam.
Dobrze wiesz, że bez ojca nie ma spadku.
Mów notariuszowi, że to koniec.
Dobrze. Dzwoń. Co mnie to obchodzi?
- Nie zatrzymam cię. - A ja może tak.
- Tak? - Zmieniłaś zdanie?
Nie była to dla ciebie głupota?
Wciąż jest.
Mama się z nas śmieje nawet po śmierci.
Ale chcę poznać ojca. I szybko to skończyć.
W porządku.
Zagłosujmy. Tak będzie sprawiedliwie.
- OK. - Dobrze.
Kto chce kontynuować?
No i remis.
Zgadzam się z tobą.
Ale powinnyśmy zrobić to, czego chce mama.
- No i mamy trzy głosy. - To większość.
Zobaczymy, czyjego ojca poznamy jutro.
MĄŻ RAÚL
- Ktoś dzwonił. - Właśnie miałam otwierać.
Jaki dżentelmen!
- Wejdź. - Dzięki.
- Cześć. - Ja wychodzę. Umówiłam się.
Do jutra.
Alejandro, nie wiem, czy to dobra decyzja.
Są dla twojego ojca.
To też.
Dobrze.
Wstaw je do wody.
Dobrze, a więc...
spróbuj flanu.
Dobrze.
- Sarita... - Nie. Często tu przychodzisz?
W zasadzie...
Kiedy chce. To jego dom.
Ale skoro my tu jesteśmy, może nie ma potrzeby.
Jak to nie ma potrzeby? To najlepszy flan, jaki jadłem.
Zapytamy go, gdzie go kupuje.
Robi go moja mama.
Twoja mama powinna tu kiedyś przyjść
i zorganizować degustację jej tradycyjnego flanu.
Saro, co ty na to?
Tato...
Alejandro i ja nie jesteśmy już razem.
Może poprosimy jego mamę o przepis.
- Dobrze? - Tak.
Wiem, że zostawiłaś ukochanego i wyjechałaś do USA.
Porzuciłaś też swoją rodzinę. A wyprowadziłaś się do miejsca,
w którym nie ma nic oprócz hamburgerów i ratowników w czerwonych kostiumach.
Nikogo nie porzuciłam.
Pojechałam spełnić marzenie.
Marzenie?
Co możesz z nim zrobić,
kiedy jesteś sama?
Zapytaj swojej mamy.
Nie zostawiła cię.
Zostawiła.
Zostawiła mnie dawno temu.
Wystawiła do wiatru.
Wyrzuciła jak stary but.
Jest nas dwóch.
Coś ci poradzę.
Ucz się na błędach matki.
Nie zostawiaj tych...
którzy cię kochają.
Zjedzmy teraz tradycyjny flan.
Prawdziwy flan.
I jak?
KWIACIARNIA I HERBACIARNIA
Cześć.
Jesteś najmłodszą córką Carmen, tak?
- Tak. - Lucía.
- Była pani na pogrzebie. - Tak.
Jestem Inés.
- Miło mi. - Mów mi po imieniu.
Byłam bliską przyjaciółką twojej mamy.
- Naprawdę? - Tak.
Odkąd się tu wprowadziła.
- Rany, to było prawie 30 lat temu. - Fakt.
Trzydzieści lat.
Co dla ciebie?
Dwie kawy z mlekiem i dwie czarne na wynos.
Już robię.
- Nigdy wcześniej się nie spotkałyśmy. - Byłaś malutka.
Przepraszam za mojego tatę na pogrzebie.
Po prostu...
traci głowę. Źle z nim.
Nie martw się, znam go.
To fantastyczna osoba.
Nie jest mu łatwo z tym,
że dzielił waszą mamę z tyloma osobami.
Co ty o tym wiesz?
Cóż...
Nie odpowiesz?
Chcę uszanować wolę waszej mamy.
Chciała, by córki same odkryły swoje pochodzenie.
- No tak. - Ja stawiam.
Nie, proszę.
W ten sposób wrócisz zapłacić i znów się zobaczymy.
Chcesz ciastko?
- Nie. - Brownie?
Nie.
- Miło cię było poznać. - Jasne.
Dziękuję.
Do widzenia.
Carmen...
Mama pojechała tak daleko, żeby zaliczyć?
Mogłybyśmy przestać traktować mamę jak puszczalską?
- Taka była. - Proszę.
- Jaki masz problem z seksem? - Ja? Nie mam żadnego.
Naprawdę? Kiedy ostatnio zaliczyłaś?
Obchodzi cię, czy śpię z mężem czy nie?
Nie obchodzi mnie to. Ale wiesz co?
Krytykujesz związki moje i Lucíi, więc chciałam wiedzieć.
Chyba rozumiesz, że odkrycie, że mama była erotyczną gwiazdą
- mnie zszokowało. - Gwiazdą?
Przecież mama była zupełnie zwyczajną osobą.
Była wyzwolona.
Tak, ale czy była zwyczajna?
Kiedy ostatni raz pieprzyłaś Raula?
- Naprawdę muszę odpowiadać? - Tak!
Nie upokarzamy cię. Raúl to twój mąż. Seks jest naturalny.
Oczywiście, że tak...
- Parę dni temu. - Ile?
Mam na myśli...
kilka tygodni.
- Dwa miesiące? - To już bliżej.
- Pięć miesięcy. - Pięć miesięcy!
- Co? - Nic. To było oczywiste.
- Niby co? - Macie z Raulem problemy.
Nie układa się wam, ale nie martw się, nie spytamy cię,
- ile czekałaś na tamten raz. - Nie.
- Zbyt często byłaś na Instagramie. - Dlatego jedziemy jednym autem?
By mnie atakować, gdy nie mogę uciec?
- By nabijać się z mojego życia? - Co? Nie.
- Nie. - Wybaczcie.
Fakt, moje życie jest do bani.
Ale wiecie co? Ja przynajmniej
nie śpię z pierwszym facetem, którego widzę na ulicy,
by doładować swoje ego.
Nie zmieniam co chwilę dziewczyn, by uniknąć problemów z zaangażowaniem.
Nie muszę też obsesyjnie skupiać się na pracy, bo boję
się przyznać, że kocham swojego eks,
ale moja duma nie pozwoli mi mu wybaczyć.
Tak, moje życie jest do bani. Ale nie bardziej niż wasze.
Mam ochotę cię uderzyć.
Twój pierwszy wybuch. Kocham to!
- Nie jestem zakochana w Alejandrze. - Jasne.
- Nie boję się zaangażować. - Tak, tak.
Nigdy nie poznałam twojej dziewczyny.
W porządku. Żadna z nas nie jest idealna.
Nic takiego się nie stało.
Mam propozycję. Zapalmy fajkę pokoju.
Co?
- Nie palę. - Tego chciała mama.
- No? - Puszczę coś.
Co to jest?
- Rakieta, głuptasie. - Mówię serio. Co to?
- To marihuana. - Tak.
Wiesz...
- Dalej! - No już!
Mam się udusić?
Od wieków nie palę.
Jeśli się od nich różnię
Jestem niczyja Nie mam właściciela
Kogo obchodzi, co robię?
Kogo obchodzi, co mówię?
Taka jestem I taka już będę
Nigdy się nie zmienię
Smakuje jej!
- Co? - Kogo obchodzi, co robię?
Kogo obchodzi, co mówię?
Taka jestem I taka już będę
Nigdy się nie zmienię
Może to moja wina Bo nie przestrzegam zasad
Jest już za późno, by się teraz zmienić
Obstaję przy moich przekonaniach
Nie zmienię zdania
Jak się nazywał ten facet?
Jestem ojciec Díaz.
Dziękuję, że mnie odwiedziłyście.
Pewnie wiecie, że wasza mama nie pozwoliła mi zobaczyć żadnej z was.
Obiło nam się o uszy.
Spotkanie z wami to błogosławieństwo.
Modliłem się do Boga o ten dzień.
Poprosiłem go też, by was pilnował.
Ojcze, nie sądziłam, że mogliście...
- Chce powiedzieć... - ...to zrobić.
Nie spodziewałyśmy się, że będzie ojciec...
- Mnichem? - Właśnie.
- Tędy. - Niewidomym mnichem.
Niewidomi też to robią, wiesz?
Usłyszy cię!
Pamiętam ją.
Te krągłości.
Ten uśmiech.
Zmysłowo się poruszała.
- Chyba zgubił ojciec wątek. - Tak.
- Próbujemy znaleźć naszego ojca. - Jednego z nich.
- Tak. - Racja. Wybaczcie.
Rzecz w tym...
że kiedy wyznałem jej swoje uczucia,
zamiast mnie uderzyć,
Carmen zaoferowała mi seks.
Jakie to szokujące.
- A na mnie wieszacie psy. - I na mnie.
Zdarzyło się to raz.
Ale zaspokoiłem jej potrzeby.
Kilka miesięcy później napisała do mnie, dziękując mi za współpracę.
Ale ja oddałem się Panu i nie mogłem zboczyć z drogi.
Zboczyć...
Wiemy, że ten moment wiele dla ojca znaczył.
- Pewnie pamięta ojciec datę. - Jak mógłbym zapomnieć?
To był 2 kwietnia 1985 roku.
Kochaliśmy się od 6.55 do 6.60.
- Znaczy do 7.00. - Nie licz, to Sofía.
- Ojcze... - Córko!
- Nie... - Córko!
- Nie, tamta jest córką. - Córko!
- To nie ja. - Nie ona.
Córko.
Pozwól mi...
Wyobrażałem sobie, że będziesz właśnie taka piękna.
Pozwól, że cię przytulę.
Córeczka.
- Córko! - To przez marihuanę.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. - Tak trzeba.
- Ona poznała ojca, my nie. - Wiem.
Ten facet jest straszny, ale ona po prostu musi iść i to zrobić.
Ty jej powiedz.
Ja?
- Cześć. - Hej!
Wreszcie.
Myślałam, że nie chcesz ze mną gadać.
Marta...
Posłuchaj.
Wiem, że...
oczekujesz czegoś, czego może nie...
Nie, to moja wina.
Czemu tak mówisz?
Bo się nastawiłam.
Sądziłam, że niedługo się zaręczymy,
a potem znikasz.
I więcej nie dzwonisz.
Marta...
To dla mnie bardzo trudne.
Nie zawsze tu będę.
Wiem.
Porozmawiamy jutro.
Do jutra.
Cześć.
Hej.
Jak tam?
Nie wiem.
- Nie tego się spodziewałam. - No tak.
Jestem lesbijką. Ateistką.
Moim ojcem jest ksiądz.
- To chyba żart. - Trochę tak.
No ale wiesz, kim jest twój ojciec.
Nie?
Teraz.
- Co się dzieje? - Potrzebujemy cię.
Pablo nie jest twoim tatą, więc tylko ty możesz nam pomóc.
Zdobądź próbkę jego DNA ze studia.
Powiedział, że nie chce robić testu.
Tak. Ale nie dało się też nie zauważyć...
- Tak. - ...że mu się spodobałaś.
- Właśnie. - Może z nim porozmawiasz? Poznacie się.
A potem zabierzesz jego paznokieć.
Albo mały włos.
- Włos też się nada. - Może nawet...
Żuta przez niego guma też się sprawdzi.
- Mała rzecz. - Tam też są geny.
- Żartujecie. - Nie.
Zapozuj dla niego i zdobądź jego włos.
To wszystko.
A my zajmiemy się resztą.
Możesz też otrzymać za darmo obraz. Pomyśl o tym.
Mam własne obrazy.
Widziałyście, co ten facet rysuje? Akty.
Ale ty jesteś bardzo otwarta. Co ci szkodzi?
To prawda. Ale mam się obnażyć przed jednym z waszych ojców?
- Mnie to nie razi. - Ani mnie.
- Nie. - Ani trochę.
Absolutnie mi nie przeszkadza, że rozbierzesz się
przed moim hipotetycznym tatą.
Wiecie co? Nie w tym rzecz.
Rzecz w tym, że to nie ma sensu. Zwariowałyście.
Proszę, Sofía. Jego DNA to klucz.
Pomyśl też, że szybciej skończymy.
Nie wiem. Proszę.
Zrób to dla nas.
Prosimy.
Widzisz? Nie wszystko stracone.
Co masz na myśli?
Mama nie spała tylko z hipisami i kapłanami.
Mam nadzieję.
Ten facet jest na pewno elegancki.
- Tego nie wiemy, nie znamy go. - Mam przeczucie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mamy spotkanie z panem Victorem...
- Nozalem. - Victorem Nozalem.
- Powiadomię go. - Dobrze.
- Proszę na siódme piętro. - Dzięki.
Marmur karraryjski. Nieźle.
Czy to pan Víctor?
- Tak. - Dzień dobry.
- Miło mi. - Nam też.
- Dzień dobry. - Proszę.
Chodźmy do mojego biura.
Ten budynek jest przepiękny.
To jeden z moich pierwszych projektów.
Chciałem pokazać nurty architektoniczne, które inspirowały mnie jako studenta.
Fantastyczny.
Usiądźcie. Coś do picia?
- Nie. - Tak.
Cabernet Sauvignon to moje ulubione wino.
Dobrze.
Wasza matka...
była nie z tego świata. Prosiłem ją, żeby za mnie wyszła,
ale nie chciała opuścić Pedra.
To niepojęte, że była tak namiętna ze mną w łóżku,
a potem wracała do innego.
Niech nam pan oszczędzi szczegółów. Z góry dzięki.
Małżeństwo jest przereklamowane,
a na świecie jest coraz mniej uczciwych ludzi.
Wszystko w porządku?
Szukacie prawdy,
a ja was okłamuję.
Serio?
To biuro. Ten garnitur. Nic z tego nie jest moje.
Nawet buty, które noszę.
Ale pan to Víctor, kochanek naszej matki.
Tak, ale nie projektowałem tego budynku.
Jestem tylko...
woźnym.
Sprzątam biura w weekendy.
Nie jesteśmy w nastroju.
Nie chciałem, by córka
odkryła, że jestem porażką.
Straciłem wszystko, uprawiając hazard i pijąc.
Chce pan powiedzieć, że jest pan bezdomny?
Pamięta pan datę związku z naszą matką?
Trwał on przez lata, ale z przerwami.
Więc każda z nas może być pana córką.
Nie każda.
Tylko ta, która nosi
imię mojej matki.
Jak się nazywa pana matka?
Claudia.
To ja.
Jestem Claudia.
Moja córka.
Kocham to studio.
Wspaniałe.
Tak.
Dobrze, że nie jestem twoim ojcem.
Położysz się? Rozciągnij się.
Tak jest elegancko.
Nie jestem do tego przyzwyczajona.
- Zwykle to ja maluję. - Jasne.
A pozowanie jest trudne.
- Zdejmiesz kapelusz? - Oczywiście.
Przepraszam.
Połóż tam.
No proszę.
Nie wiem, jak się ułożyć. Pomożesz mi?
Oczywiście.
Zwykle działa, choć jest trochę niewygodnie. Przesuń biodro do przodu.
- OK. - Wyciągnij bardziej nogę.
Nie wiem, czy to pomoże.
- Te poduszki mogą przeszkadzać. - Dobrze.
Stopy.
- Może... - O tak.
Ułóżmy je w ten sposób.
Lepiej?
Wybacz. Przebywanie tu sprawia,
że nawiązuje kontakt z matką. To jak wspomnienie.
Wybacz mi.
Głupia jestem.
Przytuliłbyś mnie?
Jeśli ci to nie przeszkadza.
Mam cię przytulić?
Nie, to bez sensu, wybacz.
Zrobię to. Chcę, byś czuła się komfortowo.
Wybacz.
Dobra.
Dzięki.
Przepraszam! Co się stało?
- Nie wiem... - Pierścionek!
- Tak mi przykro. - To nic.
Czuję się dużo lepiej. Odprężyłam się. Dziękuję.
Rozumiem cię.
Też jestem poruszony.
Tak było, gdy malowałem twoją matkę. Uczucie wróciło.
Claudia.
Hej.
- Zostajesz na noc? - Chyba tak.
Nie masz się czego wstydzić.
Cóż.
To były intensywne dni.
- Skłamałam ojcu. - A właściwie ja, nie ty.
Racja, ale nie byłam w stanie...
Nie wiem.
W końcu będziesz gotowa.
Prawda?
- Odpocznij. - Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Powodzenia jutro.
Uspokoisz się?
Nie rozumiem, jak możesz być tak spokojna.
- Jest albo twoim, albo moim ojcem. - Test pokaże.
KLINIKA TENDHALS BADANIA KLINICZNE
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przyszłyśmy odebrać wyniki.
Dziękujemy.
Dzień dobry?
Niezła zabawa.
- Jesteś szalona. - Nie.
- Przepraszam. - Chcę cię znów namalować.
Sofía?
Sara!
- Co tu robisz? - Uprawiałaś seks z moim ojcem?
Córko!
Sara...
Sara!
- Daj mi spokój. - Posłuchaj, spokojnie.
To nic nie znaczyło.
Nie obchodzi mnie, z kim sypiasz.
Ani jak bardzo jesteś liberalna. Mam to gdzieś.
Posłuchaj mnie. To było tylko doświadczenie.
Oby ci się podobało.
Bo dla mnie to wiele znaczy.
Nie złość się.
Wiedziałaś, że to ojciec jednej z nas, ale miałaś to w dupie.
Nie zawsze możesz robić to, co chcesz.
Ci, którzy kochają
Wiedzą, że miłość wiąże się z ryzykiem
MOJE ŻYCIE BEZ NIEJ
Ci, którzy próbują
Stać się kimś, kim nie są
Zatracą samych siebie
Nigdy
Już się nie odnajdą
POZEW ROZWODOWY
Jesteśmy zbyt dumni
By zaakceptować
Nasze życie
Więc
Ukrywamy się
I nigdy
Nas nie znajdą
Wciąż próbujemy, wciąż próbujemy
Mogę?
Co tu robisz?
Mógłbym skłamać, że chodzę tu z psem na spacer.
Albo że zawsze kupuję gazetę w tym kiosku.
To miejsce przypomina mi o tobie.
Wiem, przez co przechodzisz.
Nie wiesz.
Nie masz pojęcia.
Nie wiesz.
Chcę ci coś powiedzieć.
Jutro wyjeżdżam.
Muszę wyjechać, zacząć od nowa.
Tylko tak o tobie zapomnę.
Popełniłem błąd. Powinienem był z tobą polecieć.
Nie cofnę tego.
Saro...
Zawsze będziesz miłością mojego życia.
Zawiodłem cię.
Dzień dobry.
Przyszłam zobaczyć się z Victorem.
Woźnym?
- Woźnym, tak. - Siódme piętro.
Víctor.
Cześć.
Kto by pomyślał.
Co cię sprowadza? Gdzie siostry?
Przyszłam sama.
Wszystko dobrze?
W czym mogę pomóc?
Cóż...
- Wczoraj... - Pamiętny dzień.
Spełniło się moje marzenie.
Chcę poznać moją córkę, Claudię.
Przepraszam.
Właśnie o tym chciałam porozmawiać.
Claudia z wczoraj...
to nie Claudia.
To była Sara, moja siostra.
Ja jestem Claudia.
Co?
Nie rozumiem.
Przyjechałyśmy do tego wspaniałego budynku,
zobaczyłyśmy wystawne biuro,
a potem się załamałeś.
Bywam czasami bardzo głupia.
Zaskoczyłeś mnie.
Chciałam cię przeprosić.
To ty?
Claudia?
Moja córka?
Nie ma czego wybaczać.
Dobrze cię rozumiem.
Nie takiego ojca oczekiwałaś.
Nie.
Może...
spodziewałam się odnaleźć innego człowieka,
ale jesteś ojcem, którego teraz potrzebuję.
Moja mała.
Przytul mnie.
Lucía.
Wszystko gra?
- Tak. - Marzniesz.
Wejdź, zrobię ci kawę.
Co tu robisz tak wcześnie?
- Oczywiście, kochała cię. - Wcale nie.
Wcale nie. Nie brała mnie pod uwagę.
Nawet gdy się z nami żegnała. Nigdy.
- Nie mów tak. - Taka jest prawda.
Wszystkie siostry poznały biologicznych ojców.
A co ze mną?
Nie rozumiem. Co jest?
Nie wiem. Nie mam ojca?
Jestem adoptowana? Co się dzieje?
Nie poddawaj się, jesteś tak blisko.
Czasami życie jest trudne. Ja też nie miałam łatwo.
Często płakałam. Cały czas.
Wylałam morze łez.
Ale walczyłam o moje szczęście.
Wróćcie do notariusza.
Co?
Zadzwoń do sióstr.
Mama nie powiedziała wam jednego.
Kluczowego dla ciebie.
Jak to?
Pozwól mi iść z tobą.
Lucía.
Zobaczysz. Zaufaj mi.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Usiądźcie.
Racja, nie wiadomo, czym nas zaskoczy mama.
Cieszę się, że znalazłyście odpowiedzi.
- Prosimy do sedna. - Widzę, że nie wszystko wyszło...
- Puści pan to pieprzone nagranie? - Tak.
- Sekundę. Spokojnie. - Dziękuję.
Cieszę się, że oglądacie to nagranie.
Oznacza to, że poznałyście waszych biologicznych ojców.
Przynajmniej trzech.
Saro, moja droga córko...
Jesteś silna i niezależna. Najbardziej podobna do mnie.
Mam nadzieję, że ta podróż zbliżyła was do siebie.
Liczę na to, że zrozumiałaś, co jest w życiu najważniejsze.
Nie trzeba być najlepszym,
ale otaczać się ludźmi, którzy cię potrzebują
i cię kochają.
Moja piękna Claudio...
Wiem, że masz złote serce.
Byłaś taka już w dzieciństwie.
Jestem pewna, że po tym wszystkim
będziesz w stanie uratować swoje delikatne serce
i zaakceptujesz siostry takimi, jakie są.
Zaakceptujesz nawet samą siebie.
Przestaniesz się przejmować tym, co sądzą inni,
czy czekać na męża, który
na ciebie nie zasługuje.
Sofía...
Zawsze byłaś buntowniczką, byłaś odważna i wolna.
Choć powinnaś wiedzieć, że świat, w którym żyjesz,
inaczej niż ty rozumie wolność.
Pora, byś zaczęła być ze sobą szczera.
A jeśli na kimś naprawdę ci zależy,
zaryzykuj.
Odwaga to nie tylko bycie samemu.
To również zaangażowanie.
Wreszcie...
moja malutka Lucía.
Moja złota dziewczynka.
Nie wiesz, jak wyjątkowa dla mnie jesteś.
Nigdy nie bałaś się być sobą,
nawet wiedząc, że trzymam cię na dystans.
Wiem, że cię to bolało. Przepraszam.
Tak mi przykro.
Wybacz mi.
Jesteś córką mojej wielkiej miłości.
Prawdziwej miłości.
Tak bardzo was kocham.
Obyście były tak szczęśliwe jak ja.
Do widzenia, kochane.
Zawsze będę w waszych sercach.
To jakiś żart?
Nic więcej nie powie?
A mój ojciec? Kim, do cholery, jest?
- Czy to ty? - Ja? Nie.
To ja.
Co?
Jestem twoim ojcem.
Poznałyśmy się z twoją matką 25 lat temu.
Zakochałyśmy się w sobie.
Bardzo się kochałyśmy.
Tak mocno, że zostałyśmy razem
po mojej operacji.
Operacji?
Zrobiła to z miłości.
Jako mężczyzna czy kobieta...
jestem przy tobie, córeczko.
Tato.
Mamo.
Halo?
Alejandro przyszedł się pożegnać.
- Jeśli nie pójdziesz do jego matki... - Ale...
...stracisz go na zawsze. Odzyskaj go.
On naprawdę cię kocha, głupia.
Co jest?
Sara.
- Sara. - W porządku.
Sara!
Jest samochód.
- Zadzwoń, gdy wylądujesz. - Dobrze, mamo.
Przytul się.
- Zadzwonię do ciebie z lotniska. - Dobrze.
Alejandro!
Czekaj! Nie jedź.
Czekaj!
Nie wyjeżdżaj.
Nie możesz odejść.
Chciałam, byś za mną poleciał jak w komediach romantycznych.
Rzucił wszystko dla miłości.
Ale życie takie nie jest.
Jest inne.
Wybacz mi.
Co?
Jestem w tobie zakochana.
Chcę spróbować jeszcze raz. Nie jedź.
Kocham cię.
Kocham cię!
Wiem, kiedy wyjść
A kiedy zostać
Załatwiać sprawy
Łapię chłopca roznoszącego gazety
Ale nic tak naprawdę się nie zmienia
Stoję na wietrze
Ale nigdy nie macham na do widzenia
Ale próbuję
Próbuję
Nie ma śladu życia
Angelita, cieszę się, że tu jesteś.
Osładzałaś moje życie swoim flanem tyle lat.
- Nie uwierzyłabyś. - Robienie flanu
nie jest nawet na szczycie moich talentów.
O rany.
Nie ulegnę współczesnej miłości
Proszę pana! Gdzie z tymi rękami?
Wyglądasz cudnie.
Muszę cię przeprosić.
Dzięki, że przyjechałaś.
Nie mogłam nie być twoją druhną. Spójrz na mój garnitur.
Dlatego przyjechałaś?
Nie wiem, dlaczego wcześniej nie wróciłam do bycia singlem.
Ci dwaj...
Właśnie teraz, gdy rzuciłam się w przepaść?
- Co? - Ale kamień!
Wow!
- Nie wierzę. - Rany!
Mam coś dla ciebie.
- Rakieta miłosna. - Znowu?
- To na szczęście. - Zapal.
- Masz. - Ukryjcie się chociaż.
To nie ciężka praca
To tylko urok osobisty
Nadal stoję na wietrze
Ale nigdy nie macham na do widzenia
Ale próbuję
Próbuję
Nie ulegnę współczesnej miłości
Idzie obok mnie Współczesna miłość
Mija mnie Współczesna miłość
Dzięki niej zdążam do kościoła Do kościoła
Przeraża mnie Do kościoła
Sprawia, że imprezuję Do kościoła
Dzięki niej ufam Bogu i człowiekowi Bogu i człowiekowi
Bez spowiedzi Bogu i człowiekowi
Bez religii Bogu i człowiekowi
Nie wierz we współczesną miłość Współczesną miłość
Idzie obok mnie Współczesna miłość
Mija mnie Współczesna miłość
Dzięki niej zdążam do kościoła Do kościoła
Przeraża mnie Do kościoła
Sprawia, że imprezuję Do kościoła
Dzięki niej ufam Bogu i człowiekowi Bogu i człowiekowi
Bez spowiedzi Bogu i człowiekowi
Bez religii Bogu i człowiekowi
Nie wierz we współczesną miłość Współczesną miłość
Współczesna miłość
Idzie obok mnie Współczesna miłość
Mija mnie Współczesna miłość
Idzie obok mnie Współczesna miłość
Napisy: Marta Przepiórkowska