DO RANA NIE SKOŃCZY SIĘ RYBA
ZAWODOWY GASTRONAUTA NOTARIUSZ – GRA!
Ham, cudownie, że usmażyłeś mi naleśnika z buźką.
Niestety, nie mogę zjeść Gerarda.
Będzie ci ciężko na Alasce
bez zjadania przyjaciół, słonko.
To może kawałek mojego próbnego flanu?
Tata zjadł większość wczoraj, ale coś zostało.
Przewidywalne. Od stuleci mężczyźni zjadają flan ponad miarę.
Dobrze prawisz! Świnie.
Mój brat będzie gwiazdą, bo uszykował flan
dla prawdziwej restauracji.
Pewnie czujesz się jak ten mało znany Hemsworth.
Tak, niewidzialny, ale dumny.
Na które menu trafi? Normalne, dziecięce czy dla seniorów?
Na wszystkie trzy, bébé.
A niech mnie hot dogi biją!
Hej! A gdzie tato?
Zazwyczaj bierze 3,5 minutowy prysznic,
ale nie ma go już 14.
Pewnie po prostu odleciał,
troszcząc się o tatusiowe zakamarki.
Ile razy cię prosiłam, abyś nie mówił „tatusiowe zakamarki”?
O wiele za mało.
To był tato?
- Wszystko dobrze? - Idealnie.
Upsik. Zamykam drzwi.
Tato, brzmi tak, jakbyś cierpiał.
Mam się dobrze, synu.
Lekko mnie zakłuło w talii,
klatce i plecach.
- Klatce? - I plecach.
Pewnie nadciągnąłem sobie mięśnie.
Wejść i podać ci ręcznik?
Nie, dziękuję, synu. Użyję ręcznika natury.
Postoję.
Hej. Radzisz sobie?
Bez obaw. Nadciągnąłem parę mięśni pod prysznicem.
Brzmi rozsądnie, ale czy mogę ci też zalecić lekarza?
Absurd. Odwiedzę dziś magiczny glacjalny ciek wodny w Klifie Śmierci
i napiję się z jego leczniczych wód.
Matka Ciek? Tato, to fajowa legenda,
ale idź do prawdziwego lekarza, a nie do cieknącej rury.
Nie, dziękuję. Proszę wybaczyć, przygotuję się do podróży.
Pychota.
- Tatusiowy zad! - Ejże!
Słusznie, ręczniku.
Jestem suchy.
Czyli krzywy rowek jest rodzinny.
- O tak. - Ano.
Moje kloce są zakrętaśne. Niczym lody włoskie.
Cudownie było cię spotkać, Veronico. Dwa lata to za długo.
Ulżyło mi, kiedy się odezwałaś.
Zabawne, myślałam, że umarłaś.
- Serio? - Tak.
We Fresno mówiono, że polazłaś za jakimś gościem w dzicz.
Oglądam programy kryminalne.
Wiemy, jak to się kończy.
Nie polazłam za facetem. Zakochałam się.
Czy ktoś każe ci tak teraz mówić? Mrugnij trzykrotnie, jeśli tak.
Wzięłam ślub i się wyprowadziłam.
Po prostu to facet powinien poleźć za tobą.
Kurka, muszę zmykać.
Dzieciak sąsiadów znów mi zagląda przez okno. Wynocha, Hans!
Pa. Tylko się tam nie zatrać.
Olać. Nie polazłam za kolesiem. Ja tu przewodzę.
Zaraz powiodę siebie na spacer wokół posiadłości.
Bo tego chcę.
Nie dlatego że niewiele więcej mogę tu robić.
Dobra.
Oto i ona.
Matka Ciek, lekarka Alaski.
Słodki górski nektar.
Dziękuję, droga Matko. Possałem i stałem się całością.
Może jeszcze łyk, aby wyleczyć nowe urazy.
Za kogo Veronica się ma? No i co, że przyjechałam tu za facetem?
Miałam pracować w sklepie z zasłonami we Fresno?
Mój tata codziennie puszczałby Steely Dan. Co do...
„Żona”. Tyle zamieścili na jej grobie?
Żadnego imienia? Może jest coś z tyłu?
Nie. Biedactwo. Na pewno jesteś kimś więcej niż „Żoną”.
Rozwikłam to. Dobra, Żono. Zaczekaj tu.
Musisz, bo jesteś martwa.
Zaraz wracam.
Dzięki za podwózkę do spożywczego.
Wciąż mnie zadziwia, że codziennie można kupić całego upieczonego kurczaka.
Dobra. Nie szczędzili kości.
Młodzież. Tata poszedł possać tę rurę wodociągową czy coś,
więc mnie przysłał.
Widzieliście ten grób w lesie podpisany po prostu „Żona”?
Tak. Oznaczyłem go na mapie cmentarzy Lone Moose
w ramach przygotowań na apokalipsę zombi.
Żadna Żona nie zje mi mózgu.
Dzisiaj wżarła mi się w czachę i tylko o niej myślę.
Biedna kobieta leży tam w dziurze oznaczonej „Żona”.
Żadnego imienia.
Milion razy widziałam ten grób.
Zbyłam to jako staroświecki seksizm.
Nikt nie zasługuje na to, aby trafić do dołu
oznakowanego słowem na Ż.
Chyba że tym słowem jest „Żółwik”.
Wyobrażasz to sobie na grobie?
Chyba zbadam sprawę i odkryję, kim ona była.
Może ujawnię światu jej osiągnięcia?
- Pomogę ci. - Wykopmy jej sekrety.
I może biżuterię.
Hej, tato. Fajowe te twoje odgłosy.
Czyżby nadal cię bolało, ojcze?
Nie. Ssałem rurę. Jej nektary w tejże chwili powlekają
moje wnętrzności grubą warstwą zdrowia.
Jutro podczas lunchu odsłonię swój flan
i musisz być w pełnej żarłoczności.
Hej, Śliskie ślizgi.
W pierwszym klipie ślizgu listonosz o imieniu Floyd
popełnia floydowską pomyłkę.
Tato.
Trzeba cię zawieźć do lekarza.
- I to już. - Banialuki.
W tym następnym poślizgu dziecko wpadnie zabawnie do wąwozu.
Tato mnie śmiertelnie martwi.
Wygooglowałem symptomy. Może to być spazm mięśniowy,
atak serca czy coś, co zwą nawiedzoną trzustką.
Też się martwię, ale nie da się go zaprowadzić do lekarza.
Pamiętacie, jak miał stopę skręconą do tyłu przez rok?
Jasne. Co rano musiałem mu wiązać but do tyłu.
Teraz będzie inaczej, bo mam plan.
Nie chodzi tylko o prawienie komplementów?
Trochę tego też będzie.
Ale oto, co zrobimy. Podstępem zrobimy mu badanie lekarskie.
- Tu w domu. - Ale ubaw.
Zaklepuję uspokajanie podczas osłuchu stetoskopem.
Dobra. Operacja HPW rusza.
Hajda i Papcio Wyzdrowieje.
Super plan, straszna nazwa.
Ręce do środka. H-P...
Robię to sam? Dobra.
W!
Nadchodzi. Zagłębmy się w ciało taty.
Boże. Tak jakbyś w ogóle siebie nie słyszał.
Witaj, ojcze. Jak tam poranna praca? Dobry połów?
Zabiłeś dużo ryb?
Spoczko.
Rześka bryza na morzu? Jakieś trudności z oddychaniem?
Świetnie się oddychało.
Tato, tak z ciekawości.
Kiedy wciągałeś ryby, która twarz oddaje, jak się czułeś?
- Żadna. Są ode mnie seksowniejsi. - Dobra.
Mam wielki problem.
Muszę wykonać projekt z biologii. Temat to mocz starszych mężczyzn.
Pamiętam ten moduł.
Zapomniałem zebrać siuśki starszego pana.
Cholercia. No to chyba obleję.
Ale kijowo.
Chyba że...
Tato, czy nasikałbyś w ten kubek, podpisał,
zamknął, napisał dzisiejszą datę i mi go oddał?
Na pewno dostanę szóstkę!
Z siuśkami taty sukces jest niewyjęty.
Panowie, nie poczęto mnie wczoraj.
Wasza trójka próbuje przeprowadzić
jakieś domowe badanie lekarskie.
Jejciu.
Poprosiliśmy tylko o nieco siuśków i przestajesz nam ufać?
Synu, dość tego.
Moje ciało jest prywatne. Nawet dla mnie.
Stąd ta zasłona, którą zwą skórą.
- Tato, tylko... - Schowaj to „tato, tylko” w tyłku, synu.
Czy wy siebie nie słyszycie?
Proszę wybaczyć,
ale wracam do Matki Ciek po kolejny haust.
Ale dziś premiera flanu podczas lunchu w restauracji.
Obiecałeś przyjść.
Spotkamy się tam w południe.
Może weźmiemy mu siuśki siłą?
Kurka. Jeśli tata nie pójdzie do lekarza, może lekarz przyjdzie do niego?
Tak czy inaczej, on musi wymacać naszego tatę.
Dobra, teraz ja zacząłem.
BIBLIOTEKA
Grób Żony pochodzi z 1888 roku.
Napisano, że przybyły tu totalne nieogary brytyjskie
i dołączyli do innych europejskich idiotów.
Głupi biali to w istocie klimat wczesnego Lone Moose.
Mogła być każdą z tych powabnych babeczek.
Jak dopasować twarz do lica?
Może poddajmy się i chodźmy na wielką premierę flanu Hama?
Może jedna z babeczek była mniej głupia od innych?
Może była wielkomiejską dziewuchą z Londynu.
A jej imię brzmiało coś typu Persephogenia Grudknobel.
Była docentką studiów nad nędzą i przeprowadzała badania.
W owych czasach...
DÓŁ TAM, GDZIE SERCE
...głupi europejscy osadnicy mieszkali w dziurach jeziora błota i kupy.
Cóż za cudowna nędza.
Nędza, która się rozpędza.
Nie nawykli do obcych w Lone Moose. Odstawała, bo urodę miała niebywałą.
Wtem zubożały, lecz przystojny dżentelmen wyciągnął do niej umorusaną dłoń.
Panienka raczy wybaczyć. Brak brudu między zębami mówi mi,
że panna nietutejsza.
Mógłbym oprowadzić po zaplutej okolicy?
To nasz stos martwej zwierzyny.
To nasz stos martwych ludzi.
A to nasz plac zabaw.
Mam pomysł, który odmieni los was wszystkich.
To odwrócona dziura nad ziemią, którą zwiemy domem.
Może Persephogenia nauczyła tępaków o domach
i wynieśli się z dziur.
Miała wrócić do Londynu,
gdy Mieszczuch zrobił coś superromantycznego.
Panienko Czysta Damo, przyjmij to.
To szkaradna lalka z liści kukurydzy.
Panienko, a nuż rozważyłabyś kwestię ożenku,
przeto razem dożyjemy sędziwego wieku 35 lat?
No i się zgodziła.
Raz udali się na mecz bejsbolowy bobrzych trupów...
i zmarła. Zawszony Mieszczuch nie nauczył się jej imienia
i zapłacił lokalnemu dziecku tabaką, by wyrył „Żona” na nagrobku.
Po czym wszyscy zapomnieli o niej i jej wkładzie.
W tym jej przyjaciółka Veronica.
Biedna Persephogenia Grudknobel.
Biedne my, bo wciąż nie mamy odpowiedzi.
Sprawdźmy może stare spisy ludności w towarzystwie historycznym.
Rety, ale się jaram! Wy też?
Żartuję. Chodźmy.
Dziękujemy za to przebranie.
Będzie łatwiej podejść ojca, aby go zbadać.
Jasne. Głównie robię to dla dzieci, które boją się lekarza.
Albo na zloty piratów. No i raz prywatnie.
- Służę wsparciem. - Super! Nie chcemy, aby tata nam umarł.
Nie dorosłem do roli patriarchy Tobinów. Nie wiem, kiedy odbierają śmieci.
Oto plan:
Podejdź do stołu, podaj się za kapitańską brać.
Będzie zachwycony, bo to pies na kapitanów...
Mocno go przytul i obsłuchaj mu serce.
Bada bing, bada bum, zdiagnozujesz nam ojca.
Co do...
Hej, chłopaki!
Zgadnijcie, kto wydobrzał. Tym razem na serio, zero ściemy.
Wejdźcie radować się flanem waszego brata.
Nasz ojciec possał rurę i ozdrowiał.
Alleluja!
Naprawdę czujesz się lepiej?
Tak. Wybaczcie, że zacząłem bez was,
ale niewiele jadłem przez ostatnie kilka dni.
Poziom fettucine we krwi mam zatrważająco niski.
Czyli nic a nic cię nie boli?
Nie.
Serdeczności, przyjaciele.
Jam kapitan okrętu, który przywiał tu do miasta z ładunkiem.
Mogę cię przytulić?
Witaj, doktorze Callahan. Niech zgadnę.
Moi synowie poprosili cię, abyś wpadł i po kryjomu mnie zbadał.
Masz mnie.
Martwią się o ciebie.
Czuje się o niebo lepiej.
Dobra. Pewne poważne choroby pojawiają się i znikają.
Typowo...
To restauracja, nie zajęcia z medycyny.
Chcę uczcić sukces syna na scenie kulinarnej Lone Moose.
- Ale ból w plecach i klatce... - Nie.
Życie to tajemnica. Żadnych spojlerów.
- Beef, to może być... - Nie!
Jeśli ty mi nie dasz spokoju, to ja zostawię was.
Wracam skuterem śnieżnym.
Chodź, ziemniaczku, pożrę cię po drodze.
Tato, mój flan, mój wielki dzień!
Kocham cię. Przywieź mi kawałek.
Głupi lekarz nie wie, o czym mówi.
Wszystko ze mną dobrze. Szczytowa forma.
Rosyjska Restauracja
Moje serce!
Mój ziemniak!
Nie mogę się ruszyć.
Wybacz, ziemniaku.
TOWARZYSTWO HISTORYCZNE
Może tutaj. Ponoć w 1888 roku odbył się turniej balansowania na kłodzie,
ale tylko dla mężczyzn.
Ja nigdy tak nie powiem.
Ale pomyślcie. A co, gdyby kobieta chciała wystartować?
Poślubiła pracownika tartaku.
Może miała niebywały dar do balansowania na kłodzie.
Ta żona urodziła się na kłodzie pośrodku potężnej rzeki Missisipi.
Kręciła tym szczwanym drewnem, jakby wieszała zasłony.
Jej talent zaraził wszystkich.
Każdy w Lone Moose chciał to robić tak, jak ona.
Miało taką popularność, że zorganizowano turniej.
Ale, zero zdziwienia, zasady wykluczały udział kobiet.
Choć to ta żona wszystko zaczęła.
Nauczyła męża wszystkiego, a on wygrał.
Po czym ludzie rozpowiadali, że to on nauczył ją.
Wiadomo, przypisał sobie zasługi, bo to fajne uczucie.
Żona postanowiła się wykazać i weszła do rzeki.
Zaparło wszystkim dech w piersiach.
Wtem wielka fala wymiotła ją do morza.
Tańczyła miesiącami na kłodzie, czekając na pomoc.
Wtedy niestety przepłynął przez nią Titanic i zmarła.
Kurka, ten Titanic zawsze nawalał.
Jej mąż, gnębiony wyrzutami sumienia za przyćmienie jej,
nie był w stanie znieść widoku jej imienia.
Więc napisał „Żona” na nagrobku i wybuchł z rozpaczy.
Wraz z nim zniknęło ostatnie wspomnienie, jaką była kozaczką.
Ewidentnie tak było. Chodźmy zjeść.
Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz, a flanem nasycisz.
Proch. Pył. Trociny. Stary tartak Lone Moose.
Sprawdźmy stare akta pracownicze.
Prawie każdy miejscowy i jego dziecko pracowali kiedyś w tartaku.
Ja nie. Byłam brygadzistką kamieniołomu w gimnazjum.
Dziesięć centów więcej i brzuch pełen żwiru.
Tracę bezcenne chwile, umierając.
Mój telefon.
Muszę się czołgać.
Odrzuć. Cholera.
- Nie. - To ja, Londra.
Beef.
- Nie uwierzysz. - Nie.
Rano kupowałam z Dusty w Anchorage żarcie na kolację urodzinową.
Spożywczy Wydra ma arbuzy.
Nie to jest szalone.
Rozcięliśmy arbuza, a w środku były klucze.
Londro.
Dusty znalazła tam też kolekcjonerską lalkę.
Chętnie bym pogadała, ale muszę ludzi obdzwonić. Pa.
Ojej.
Halo? Jest tu ktoś?
Ach, to ty. Cześć, Dennis.
Pamiętałeś moje imię. Tak, to ja, twoje serce.
Jak leci?
Boże, skoro tu jesteś, powiesz mi, że serce mi nawala.
Dlatego boli mnie w klatce?
Jestem urażony. Mam niebywałą formę.
Jakimś cudem mam kaloryferek.
- Rany. - Tak.
Twój tryb życia stałego wysiłku, mięsnej diety
i ciągłego stresu daje mi siłę.
Dobrze wiedzieć. Ale co ze mną? Bardzo mnie boli.
Nie zdiagnozuję cię. Od tego jest lekarz. Dlatego tu jestem.
Po kiego nie pójdziesz do zafajdanego lekarza?
Boję się.
A jeśli to coś bardzo złego, umrę i zostawię dzieci same?
Chwila, co? Umrzemy?
Tak. Kiedyś umrę, a ty wraz ze mną.
Co jest grane? To się kończy? Mózg nic mi o tym nie mówił.
Wybacz, uznałem, że wiesz.
A skąd! Jestem tylko sercem, nie myślę samodzielnie.
Znów przepraszam.
Ale tego się właśnie boję, że lekarz zdiagnozuje moją rychłą śmierć.
Po czym nieco pożyję z wiedzą, że opuszczę te cudowne dzieci
i te ich dziwactwa, które tak kocham.
No i drzewa, głazy, góry i Andie MacDowell.
Jest tu w dechę. Nie chcę odchodzić.
To co ty wyprawiasz? Idź do lekarza.
- Racja. Trzeba nas ratować. - Tak.
Jeśli nie zmierzę się z lękiem, dopadnie mnie to, czego się boję.
Tak. Lepiej nie umierać. Tyle jeszcze przed nami.
Mam randkę z nauczycielką z Ohio w czwartek.
- Niby jak? - Spotkałem ją... Nie ma czasu.
Na Boga. Zrób coś.
Dobrze, już.
Chłopaki! Doktorze Callahan!
Czy to tata?
Potrzebuję pomocy!
Rozsuń moją cielesną zasłonę i zajrzyj do środka.
Tartak
Cześć. Ciekawią nas akta zatrudnienia z lat 1880-1890.
Przykro mi. Tartak spłonął i został odbudowany.
Już 47 razy.
Ja pierdykam.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Może czas pozwolić trupowi spoczywać w pokoju.
Nie możemy się poddać.
Dlaczego cię to tak dręczy?
A jeśli ta kobieta przybyła tu aż z Fresno?
Bo zakochała się w facecie,
którego poznała w XIX wieku w chatroomie kodu Morsa.
Pomysł wydał się mądry, ale...
Po prostu umarła i wszyscy o niej zapomnieli. Kropka.
Chwileczkę.
Nie uważasz, że jesteś jak ta truposzka?
Może. Moja głupia przyjaciółka, Veronica, powiedziała,
że polazłam za facetem na Alaskę.
Jestem tylko żoną?
Daj spokój. Jesteś już legendą Lone Moose.
Byłaś burmistrzynią. Zaatakował cię orzeł. Biłaś się na klapsy z włóczęgą.
Prędzej Wolf powinien się obawiać grobu
z napisem: „Mąż”.
Zadbaj o to. W ramach żartu.
Biedna Żona. Mogłybyśmy chociaż dać jej kwiaty na grób.
Oraz pizzę z pepperoni.
No dobra...
Jadłaś już kiedyś pizzę z pepperoni? Są nieziemskie.
Cudowny gest.
Proszę, Żono. Ciesz się pizzą.
Chwila, a to co?
„Bartholomew Żona”?
Moment! Żona to nazwisko?
„Manifred Żona, znana jako Maniaczka Manifred.
Była znaną zabójczynią,
która ukatrupiła 17 osób, w tym swojego męża, Bartholomew”.
Nie była tylko żoną.
Brawo, laska.
SZPITAL
Woreczek żółciowy?
Tak, masz tam sporawe kamyki.
Żebyś wiedział.
Woreczek taty tworzy wypasione kamyki.
Ból mija i wraca wraz z jedzeniem, ale usunę je i będziesz wolny jak ptak.
Mam oznakę chirurga małych preppersów. Mogę umyć ręce.
Teraz jest to zbędne.
Ale operuję rdzeń w czwartek. Konsultacja mile widziana.
Poprzekładam plany, ale możesz na mnie liczyć.
Jesteśmy z ciebie dumni, że w końcu poprosiłeś lekarza o pomoc.
I to nie rurę na wzgórzu.
Może powtórzyłbyś jeszcze kiedyś te wizyty lekarskie.
No bo chcemy cię żywego. Wybacz, że naciskam.
Nie, masz rację.
Obiecuję odtąd odbywać doroczne badania.
- Raz na pięć czy sześć lat. - Dobry początek.
Vaya con Tatuś, woreczku żółciowy.
Będziesz cały i zdrowy.
Co do diabła? Macie już nagrobki?
Tak. Parę lat temu dorwałem świetną promocję na granit.
Od słowa do słowa i...
À propos, mały ptaszek o imieniu Judy wyśpiewała,
że obawiasz się losu starej Żony.
Zainspirowany zrobiłem ten boski nagrobek.
ZMARŁA 2221
- Wybrałeś rok śmierci? - Będzie mieć 220 lat, więc spoko.
Jest na nim sporo faktów o tobie.
Byłaś Shrekówą, przedsiębiorczynią.
Jest sporo miejsca na inne dopiski.
A nuż wkręcisz się w Dave Matthews Band.
Bardzo to niepokojące, ale też trochę wzruszające.
Dość tego wpatrywania się w groby. Kolacja czeka.
Woreczek opróżniony i tłuste dania znów mi służą.
Zrobiłem swoją sławną zapiekankę z pięciu maseł.
Zaklepuję róg!
Ejże, panienko, siedzisz i się dąsasz
Ejże, panienko, tak siedzisz i wątpisz Jesteś idealna na wskroś
Hej! Wejdź mi na kłodę!
Tu na kłodzie wszelkie troski zanikają
Z pniem pod stopami Głosy przeszłości milkną
Kręcimy się w dół rzeki Kroki wolności nas oswobodzą
Ja jestem kłodą czy ona jest mną?
Brzoza czy wiąz, klon czy jawor
Parami czy czwórkami czuję ferwor
Popłyńmy kłodą do Paryża lub Jersey Shore
Hej! Wskakuj mi na kłodę!
Napisy: Przemysław Stępień