W poprzednich odcinkach
Stopień do piekła.
Gdzie moje dzieci?
To są runy, Wanda.
W danej przestrzeni tylko czarownica, która rozstawi runy, dysponuje swoją mocą.
Vision zginął.
Ale ty pragnęłaś, aby wrócił.
Mam tylko jego.
Problem w tym,
że on nie jest twój. Jest nasz.
Hayward poświęci Westview, żeby dostać to, czego chce,
i zwali na ciebie winę.
Może już jestem winna.
To się nazywa Magia Chaosu. Co oznacza, że jesteś Szkarłatną Wiedźmą.
Zostaw mnie! Wypuść mojego brata!
Tutaj znów mam moc. Zapomniałaś?
Nie, kochana. Na nią właśnie liczę.
Nie!
Idźcie do siebie.
-Nie ma mowy. Zostajemy. -Pomożemy ci.
-Słuchajcie się mamy, chłopcy. -Ale już!
Odbieram moc tym, którzy na nią nie zasłużyli.
Takie hobby.
To wszystko jest nie na twoją małą, rudą główkę.
Więc proponuję, żebyś oddała swoją magię komuś, kto wie, jak ją wykorzystać.
A w nagrodę zostawię ci tę stworzoną w pocie czoła dziurę.
Umowa stoi?
Vision?
To naprawdę ty?
Wanda...
A mówili, że jesteś potężna.
Gdzie są chłopcy?
Bezpieczni w domu.
Vision...
Powinnam była ci powiedzieć.
-Gdy zrozumiałam, co zrobiłam... -Już dobrze.
Wiem, czemu to stworzyłaś, ale...
-Wszystko odkręcę. -Dasz radę?
Niezręczna sytuacja.
Twój były i twój bieżący zaproszeni na tę samą imprezę.
To którego wybierasz?
Vision, to jest nasz dom.
Będziemy o niego walczyć.
Wanda!
-Wanda! -Co się tak drzesz, lala?
I tak cię nikt nie usłyszy.
Może rozwiążmy to polubownie?
Wandę Maximoff należy unieszkodliwić.
A ciebie zlikwidować.
Czyli nie chcesz.
Mój ulubiony agent federalny.
Potwierdź mu cel misji.
Ma przeciążony system. Nie mogę się połączyć.
-Ale masz go pod kontrolą? -Na to wygląda.
Nie zdołasz tego zatuszować.
Nie będzie takiej potrzeby.
Wanda zdjęła program,
więc nikt nigdy nie zobaczy, że był jeszcze drugi Vision.
Ale jest nagranie z kamer w kwaterze. I ślady majstrowania przy systemie.
Wszyscy to oleją, gdy wyeliminuję Wandę Maximoff.
I uwierzą, że Vision, który wyjdzie z gruzów Westview,
to ten sam, którego ona nielegalnie przywróciła do życia.
Będą wdzięczni, że odzyskałem tak potężną broń.
Mogłeś mieć udział w tym sukcesie.
Gdybyś w tej akcji z telewizją wykazał się wizją.
Dobre, Hayward.
Przekonałeś mnie.
Kłopot w tym, że moi znajomi z Quantico
pewnie okażą odrobinę mniej entuzjazmu,
gdy się zjawią za jakąś godzinę.
Blefujesz.
Na pewno?
Skończyłem.
Czary mary.
-Tak? -Cliff? James Woo.
Sprawy się trochę pokomplikowały. Moglibyście się tu zjawić w ciągu godziny?
Zabawny gość.
Nie strzelaj, ja tylko przekazuję złe wieści.
Wanda, jeszcze nigdy nie walczyłaś z inną wiedźmą.
Czy wiesz, że poświęcono ci osobny, długi rozdział w Darkhold?
To Księga Przeklętych.
„Szkarłatna Wiedźma nie rodzi się, lecz zostaje wykuta”.
„Nie uczestniczy w sabatach i za nic ma wszystkie zaklęcia”.
Nie jestem wiedźmą. Nie stosuję zaklęć.
Nikt nigdy nie uczył mnie magii!
Posiadasz moc większą nawet niż Najwyższy Mag.
Twoim przeznaczeniem jest zniszczyć świat.
Nie jestem tym, za kogo mnie bierzesz.
Doprawdy?
-Wanda? -Dottie.
Jestem Sarah.
Mam córkę, ma osiem lat.
Może będzie koleżanką twoich synów?
Jeśli pasuje ci scenariusz.
Albo rola szkolnego łobuza.
Tylko proszę, pozwól jej wyjść z pokoju.
Chciałabym ją uściskać, proszę.
Dlaczego jej to robisz? Wkładasz jej słowa w usta.
To twoja żywa lalka. Ja tylko przecięłam sznurki.
Co to za miejsce?
Moja męska baza.
Moja ostoja chillu. Chowam się tu, jak pańcia robi dym na mieście.
Jesteś fanką Seagala?
To nie jest dom Agnes,
tylko twój.
Jesteś Ralph Bohner?
Sroner.
Jak ona cię kontroluje?
Co, znowu fikasz?
Miau, co za lwica!
Proszę, nie zabijaj mnie!
Miło cię poznać, Ralph.
Widzisz ich?
Nie.
Coś nie tak?
Musimy lecieć.
Nie poznaję swojej twarzy w lustrze, mojego głosu.
Próbowałem ci się przeciwstawiać, ale nie pamiętam nawet dlaczego. A ty?
Mąż wyjechał służbowo.
Przekaż mu, że go kocham i żeby tu nigdy nie wracał.
-Jestem wykończony. -Nic ci nie jest.
Wam też. Wszystko będzie z wami dobrze.
Kiedy nas kładziesz spać, dręczą nas twoje koszmary.
To niemożliwe.
Dzięki mnie jesteście bezpieczni.
Czujecie...
Czujecie się spokojni.
-Czujemy twój ból. -Nie.
-Twoja rozpacz nas zatruwa. -Nie.
-Prosimy, uwolnij nas. -Chcę wracać do domu.
-Uwolnij nas. -Przestańcie.
Zwróć nam wolność, prosimy.
Prosimy!
Nie! Stop!
Przepraszam was.
Jeśli nie chcesz nas uwolnić, to pozwól nam umrzeć.
-Ja... -Proszę.
Uwolnię was. Obiecuję.
To na co czekasz?
Użyj mocy i ich uwolnij.
Tortury nie przystoją bohaterom.
Idźcie! Jesteście wolni.
PORWANY ZA MŁODU OZ: WIELKI I POTĘŻNY
Zaczęło się. Ruszamy.
Teraz będzie dobre.
Jak to?
Wanda!
-Mamo! -Mamo, pomóż!
Teraz rozumiesz?
Założyłaś w tym świecie fantazji rodzinę.
Gdy on się rozpada, oni też odchodzą.
-Mamo! -Mamo!
Chłopcy!
Ocal Westview albo uratuj rodzinę.
-Mamo, ratuj! -Pomóż nam, proszę!
-Mamo, pomocy! -Mamo!
-Cześć. -Mamo!
-Hej. -Nic ci nie jest, mamo?
Nie!
Mamo, nic ci nie jest?
Jakie to słodkie.
Tato?
Słuchajcie, chłopcy.
Jakoś dotąd nie było okazji o tym pogadać.
Ale walkę macie w genach.
Dlaczego to robisz?
Moja dyrektywa nadrzędna to zniszczyć Visiona.
Przecież mnie tak naprawdę nie ma. Istnieję tylko warunkowo.
Proszę o więcej szczegółów.
Czasy się zmieniają, ale ludzie nie.
Dla takich jak my zawsze będą tortury i stosy.
Dzieci, zajmijcie się wojskiem.
Mamusia zaraz wróci.
Nie! Rzuć broń!
-Fajne triki. -Też dajesz radę.
Miłej odsiadki.
Znany ci jest może problem statku Tezeusza,
czyli klasyczny paradoks tożsamości?
Naturalnie.
Ten statek był bezcennym eksponatem muzealnym.
Gdy deski zaczynały butwieć, w ich miejsce wstawiano nowe.
Gdy w końcu wymieniono wszystkie, czy jest to wciąż ten sam statek?
Co więcej,
gdyby wymontowane deski oczyszczono i znów zbudowano by z nich statek,
czy będzie to ta sama jednostka?
Żaden nie jest tym statkiem.
A zarazem oba nim są.
Jesteśmy więc zgodni.
Ale ja nie mam Kamienia Umysłu.
We mnie nie znajdziesz nawet miligrama oryginalnego materiału.
Może to, co trawi statek, to wspomnienia.
Pamięć rejsów osadzona w deskach,
których dotykał sam Tezeusz.
Nie dysponuję wspomnieniami.
Ale masz pełen zestaw danych.
Tylko ktoś broni ci do nich dostępu.
Po to, by móc mnie łatwiej kontrolować.
Więc prawdziwy Vision to ty, skoro wierzysz, że nim jesteś.
Jeszcze niedawno wierzyłem.
Ale spotkałem ciebie i już nie jestem przekonany.
Twoim budulcem są związki węgla,
więc nie tak łatwo wykasować ci pamięć.
Pozwolisz?
Jestem Vision.
Tato!
-Cześć! -Moi chłopcy!
Tato!
Nie.
Różnica między nami jest taka,
że ty zrobiłaś to celowo.
Nie!
Nie, nie!
Proszę! Błagam was! Zlitujcie się.
Nie!
Nie! Nie! Nie!
Wanda.
Wanda. Wanda Maximoff.
Jesteś czarownicą.
Czarownicą.
Ty...
jesteś Szkarłatną Wiedźmą.
Tak mówi Księga.
Mówiłam.
Forpoczta chaosu.
Jak przepowiedziano.
Tej walki nie wygrasz.
Twoim problemem nie jest moc, ale wiedza.
Przekaż mi swoją magię, a usunę błędy z twojego pierwotnego zaklęcia.
Wtedy ty i twoja rodzina i wszyscy mieszkańcy Westview
znowu będziecie mogli żyć w spokoju.
I nikt więcej już nigdy nie będzie musiał cierpieć.
Nawet ty sama.
Tak przepowiedziano.
Bierz ją!
Ja jej nie chcę.
Wanda, co ty robisz?
Dawaj, Wanda!
Dalej, Wanda! Tylko tak umkniesz przeznaczeniu!
Zrzuć z siebie ten ciężar!
To nie wszystko. Jeszcze coś zostało.
Mamo!
Co do naszej umowy.
Rzuconego zaklęcia nie można już nigdy zmodyfikować.
Świat, który stworzyłaś, zawsze będzie ułomny.
Tak jak ty.
Runy.
„W danej przestrzeni tylko czarownica, która je rozstawi, dysponuje swą mocą”.
Dzięki za lekcję,
ale nie musisz mi mówić, kim jestem.
Nie. Nie!
Nie!
Boże. Sama nie wiesz, co zrobiłaś.
Grzeczna dziewczynka.
I co dalej?
Gdzieś mnie zamkniesz?
Nie. Nie „gdzieś”.
Tutaj.
Tutaj?
W roli, którą sama wybrałaś.
Czyli wścibskiej sąsiadki.
Nie, proszę.
Przykro mi.
Nieprawda. Jesteś okrutna.
Nie wiesz...
Nie masz pojęcia, jakie siły uwolniłaś.
Jeszcze ci się przydam.
-Możliwe. Zapukam w razie czego. -Czekaj.
Czekaj, czekaj...
Hejka, śliczna.
Nieźle się odstawiłaś, nie ma co.
Słonko tak dziś daje, czy to ty jesteś taka gorąca?
Mieszkasz teraz tutaj.
Nikt cię nie będzie niepokoił.
I gra gitka rozwielitka.
Do zobaczenia, Agnes.
Może ja zobaczę cię pierwsza.
Mamo!
-Chodźcie. -Nic ci nie jest?
Wygląda na to, że nasz wymarzony dom czeka generalny remont.
Wiem, że wszystko tu naprawisz.
Ale nie dla nas.
Nie.
Nie dla nas.
Już czas.
Idziemy do domu?
TWÓJ DOM JEST TAM, GDZIE TY
Wskakujcie do łóżek.
Opatulony?
Ale to był dzień.
Mama i ja...
jesteśmy z was bardzo dumni.
Bardzo dumni.
I pamiętajcie,
rodzina jest na zawsze.
Nigdy nie moglibyśmy się tak do końca rozstać.
Wiecie o tym, prawda?
Dobranoc, chłopcy.
-Dobranoc. -Pa, tato.
Dobranoc, mamo.
Chłopcy,
dzięki, że wybraliście mnie na swoją mamę.
Ja...
czytałem gdzieś, że to pech żegnać się po ciemku.
Nieprawda.
Nie.
Rzeczywiście.
Po prostu chciałem cię wyraźnie widzieć.
I co?
I nie mogę się napatrzeć.
Wiem, że nie możemy tu zostać.
Ale zanim odejdę, muszę wiedzieć.
Czym jestem?
Jesteś Vision.
Jesteś cząstką Kamienia Umysłu, która żyje we mnie.
Jesteś organizmem z metalu, krwi i kości, który zbudowałam.
Jesteś moją nadzieją i moim smutkiem.
I miłością mojego życia.
Byłem już głosem bez ciała,
ciałem, choć nie ludzkim, a teraz...
wspomnieniem, które ożyło.
Kto wie, czym jeszcze będę?
Już raz się żegnaliśmy,
można więc zakładać...
Że się jeszcze spotkamy.
Żegnaj, kochanie.
Nie dowiedzą się, ile dla nich poświęciłaś.
To by nie zmieniło ich zdania o mnie.
A ty? Czy ty...
też mnie nienawidzisz?
Gdybym miała szansę i twoją moc,
ożywiłabym moją mamę.
Jestem tego pewna.
Przepraszam
za ból, jaki im zadałam.
Wiem.
Nie rozumiem jeszcze tej mocy.
Ale ją poznam.
Do widzenia, Monico.
Do zobaczenia.
Powodzenia.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
Proszę wszystkich do mnie.
W aptece załóżcie punkt medyczny.
Dowody rzeczowe zanoście do hurtowni budowlanej.
Do roboty.
Monica!
Do twarzy ci z tą całą władzą, Jimmy.
A gdzie Darcy?
Wspominała coś, że „pożegnania są dla cieniasów”.
Ale mamy za co jej dziękować.
Kapitan Rambeau.
Czekają na panią w kinie.
Dziękuję.
Dobra, idziemy.
Przysyła mnie znajomy twojej matki.
Podobno cię uziemili.
A on chciałby się spotkać.
Gdzie?
Mamo, pomóż!
-Mamo, proszę! -Ratuj nas, mamo!
Napisy: Karolina Kremplewska