W poprzednich odcinkach
To akcja charytatywna i najważniejsza impreza sąsiedzka.
To teraz nasz dom.
Nie wiem, co ja tutaj robię.
-Jestem Wanda. -Geraldine.
Wanda, słyszysz mnie, odbiór?
Coś dziwnego zdarzyło się u Dottie.
Dziwne rzeczy działy się właściwie i wcześniej. Trudno to wyjaśnić.
Wcale nie tak trudno się tu odnaleźć.
Co to jest?
Nie.
-Czy to jest naprawdę? -Tak, najdroższa.
WandaVision
Coś będzie się działo
Życie dało znak
w rolach głównych WANDA MAXIMOFF
Coś będzie się działo
Kto by na to wpadł
i VISION
Masz wielkie pragnienia Lecz życie je zmienia
Mimo to nie jest źle
Gdzie ty, tam i ja
Bo suma dwojga serc
Moc wielką ma!
WandaVision
Los często zdumiewa
Lecz się z tropu zbić nie daj
Przecież nie jest tak źle
Gdzie ty, tam i ja
Tę moc jedynie się w rodzinie ma
WandaVision
Tak! To bez dwóch zdań ciąża.
Co potwierdza nasze podejrzenia.
Ale trochę to jednak niespodziewane.
Że tak nagle. Całkiem nagle, prawda?
Praktycznie z dnia na dzień. Jak do tego doszło?
To jest tak: gdy mężczyzna i kobieta
kochają się bardzo mocno...
W każdym razie wiadomość jest bomba. Zegarowa.
Myślę, że to gdzieś czwarty miesiąc. Zgadza się?
Tak myślałem.
Przebieg ciąży wyjaśniam młodym mamom na przykładzie owoców.
Tak łatwiej to pojąć.
W czwartym miesiącu płód jest wielkości gruszki.
W piątym – papai. Szósty to grejpfrut.
Siódmy – arbuz. Ósmy – dorodna dynia.
W ramach tej metafory,
jakim owocem będzie dziecko gdzieś jednodniowe?
Proszę? Jednodniowe?
Czuję, że dalsza dyskusja będzie bezowocna.
Czy z medycznego punktu widzenia są powody do obaw?
Z medycznego punktu widzenia wszyscy młodzi ojcowie się denerwują.
Mam nerwy ze stali, więc pańska teoria pada.
Vision, odprowadź pana doktora.
Słusznie. Tak.
Ogromnie dziękujemy za wizytę, doktorze Nielson.
Grunt, że złapaliście mnie przed wyjazdem.
Po południu wybieram się z żoną na urlop.
To miłych wakacji! Cześć, Herb!
Czołem, kolego!
Mam prośbę: niech wieść o ciąży
zostanie między nami, dobrze?
To wszystko tak szybko się dzieje.
Wolelibyśmy na razie nie robić z tego sensacji.
Oczywiście. Buzia na kłódkę.
To ja lecę - prosto na Bermudy!
Tak.
Herb!
Czyś ty się z tym żywopłotem
odrobinkę nie zagalopował?
Faktycznie!
Dzięki wielkie.
Drobnostka.
Coś dziwnego stało się...
O ja cię kręcę! Urósł ci brzuch!
Nie wiem. Nic nie widać z tej perspektywy.
Daję ci słowo, że będę dobrym papają.
„Wicie gniazda. U ciężarnych silna potrzeba
„szykowania domu na przyjęcie dziecka”.
Widzisz, wszystko już wiesz. Nie ma co się stresować.
Tak, zupełnie niczym poza wymiotami,
skokami nastrojów i bólami...
Stóp. Kochanie, lepiej usiądź.
Nie przesadzaj. Czuję jedynie ekscytację, radość i...
Już kopie?
Niezwykłe uczucie.
Takie jakby trochę motylki.
Jakoś mi tak samo wyszło.
Kochanie.
Cześć, koleżko.
Skoro zaczęło kopać,
wynikałoby, że to chyba szósty miesiąc!
Myślałem, że jestem superszybki,
a nie nadążam! Nie zrozum źle tatusia.
Nie mogę się już doczekać, mój mały Billy.
-Billy? -Tak.
Nie lepiej Tommy?
Takie ładne, klasyczne, amerykańskie imię.
Tommy? Ale jednak Billy to jest coś.
Od Williama Szekspira.
„Świat jest wielką sceną, ludzie aktorami”.
W tej sytuacji tylko jedno nas pogodzi.
Słodka córeczka.
Trzeba szybko zdecydować.
Rozwiązanie nastąpi...
To nie stała progresywna w sensie logarytmicznym,
ale w oparciu o dotychczasowe postępy w jego rozwoju...
Urodzi się pewnie, zanim policzysz.
-Wszystko wskazuje na to, że Billy... -Tommy.
...urodzi się w piątek.
Za trzy dni?
To może ja jednak usiądę.
Myślę, że się rozumiemy.
Czas start!
Stop.
-Pobiłeś swój rekord. -Tak!
Jesteśmy gotowi na wszystko.
Kochanie?
Jest coś o tym w twojej książce?
To może nie bolesne, ale dziwne.
-Wrażenie jakby ucisku? -Właśnie to.
Tak. Gdzie to było?
„Skurcze Braxtona-Hicksa, czyli skurcze przepowiadające.
„Pojawiają się w trzecim trymestrze.
„Od nazwiska Johna Braxton-Hicksa, który w 1875...”
Kochanie.
Przepraszam. Tak. Doskonale!
Nadarza się okazja poćwiczyć oddechy.
Ma to wyglądać tak.
Nie pomaga, dalej czuję skurcze.
Przykro mi.
-Co to ma być? -Co się dzieje?
Opuśćmy kuchnię!
Przestało.
Tak.
Zerknę, jak u sąsiadów.
Tak.
Phil?
Czy te kolczyki mnie pogrubiają?
W samą porę.
Na całym osiedlu nie ma prądu.
A to były tylko próbne skurcze.
Strach pomyśleć, co się stanie, jak przyjdą prawdziwe.
Sądzisz, że wiedzą, że to przeze mnie?
Sąsiedzi?
Tak. Parę razy już o mało nie wpadliśmy.
Boję się, że mieszkańcy Westview w każdej chwili mogą odkryć nasz sekret.
Doskonale cię rozumiem.
Ale tu się dzieje coś więcej.
Państwo Hart i kolacja.
Dzisiaj ten Herb.
Coś tu jest nie tak.
Doskonale cię rozumiem.
Ale to wszystko dlatego, że zaczynamy tu życie od nowa.
I coś ci zdradzę.
Też się denerwuję.
Po prostu nie wiemy, czego się spodziewać.
Nie wiemy.
Czy urodzi się nam człowiek, czy syntezoid?
Czy pół na pół?
Jeśli choć trochę wda się w matkę, Billy będzie wspaniały.
Chyba Tommy.
Kochanie, nic ci nie jest?
-Zaczęło się! -Jak to?
Mówiłeś coś o piątku!
Nie wiedziałem,
że interwały między skokowymi fazami rozwoju będą losowe!
Lepiej.
Tak, kochanie, dziękuję, przechodzi.
Vis...
Tak, aniele?
Właśnie odeszły mi wody.
Na to wygląda.
Nie, nie, nie!
Wybacz, mamo.
Chciałabyś trochę odsapnąć?
Czytasz mi w myślach.
Proszę ze mną.
Schowaj się w prywatnym raju,
zmyj z siebie wszystkie troski.
Chcesz się znaleźć gdzie indziej, ale nie chcesz nigdzie wyjeżdżać?
Hydra. Odkryj w sobie boginię.
W tej książce napisali, że poród w wodzie ma same zalety.
Nareszcie.
Pomogę ci. Wstajemy.
Jaki tu bałagan!
Już lepiej.
Skarbie, czy to już pora...
-Wezwać lekarza? -Tak.
Już czas.
Telefon też nie działa.
Pobiegnę sam.
Tylko że mógł już wyjechać na wakacje.
Co? W tak trudnej dla nas chwili?
Poród zaczął ci się o dziewięć miesięcy za wcześnie.
To ja śmignę.
Dasz sobie radę?
Kurczę.
Wanda, co słychać?
Żar się z nieba leje.
Ten strój ma cię wyróżniać?
Hej, Geraldine. To nie jest najlepszy czas.
Nie. Wyglądasz bosko.
Kiedyś go od ciebie pożyczę.
Ale teraz muszę pożyczyć wiadro.
Też sobie trochę ponoszę, wodę.
Poszły mi wszystkie rury w suficie
i mam powódź.
Jasne, nie ma sprawy.
Tylko stój tu, gdzie stoisz.
Zdaje się, że mam wiadro w kuchni.
No dobrze.
Jest chyba pod zlewem!
Wszystko w porządku?
Tak, ale jeszcze szukam!
Pomogę ci.
Nie! To znaczy, nie, dziękuję.
Mam.
O ja cię kręcę.
Co?
Owoce. Dziękuję.
Pycha.
Powodzenia z wyciekiem.
Słuchaj, Wanda, mam jedno pytanko.
Mówiłam ci, że dostałam się na ten staż.
Mój szef, pan Haddocks, wyłaził wczoraj z siebie...
Ale ja tu gadu-gadu, jakbyś miała dla mnie cały dzień.
-Pójdę już... -Czekaj. Nie.
-Opowiedz o tym stażu. -Za to cię lubię.
Wczoraj mój szef, pan Haddocks
stawał na głowie, żeby wymyślić slogan do reklamy płatków.
Wiesz, tych z żelkowymi mini-Marsjanami?
Tak, to te.
Zostało dziesięć minut do prezentacji dla klienta,
a biedny Haddocks nie ma nic a nic.
To znaczy nic poza atakiem czkawki, jakiego świat nie widział.
Nie mógł wydusić z siebie słowa,
nie mówiąc o sloganie.
Próbowałam wszystkich sprawdzonych metod, żeby biedakowi pomóc.
Nawet się chowałam
i wyskakiwałam, żeby go przestraszyć.
Wanda.
Co to było?
-Słyszałaś? -Nie.
Jakby skrzeczenie, takie...
Coś jak...
To moja nowa kostkarka wbudowana w lodówkę.
Kuchenne nowinki. Słuchaj dalej.
Postawiłam pana Haddocksa głową w dół pod baniakiem z wodą,
rozumiesz, a nuż pomoże
metoda z odwrotnym piciem na czkawkę.
Ale oczywiście w tym momencie wchodzi klient.
Nie.
O tak, ale znasz mnie.
Nie pękam, żeby nie wiem, co się działo.
Więc patrzę na klienta,
patrzę na stopy Haddocksa sterczące w górze,
potem znów na klienta i mówię:
„Grawitusie, lecisz co rano w kosmos – jak z płatka”.
Dziękuję.
Dokładnie tak powiedział mi pan Haddocks,
po czym kazał mi zaraz pakować manatki.
O nie, Geraldine.
Zwolnił cię?
Złotko.
Dał mi cały etat.
Z miejsca złapałam awans.
I jako wytrawna korpobestia szukam przyborów biurowych.
Stąd moje pytanie:
masz jeszcze te zapasy w pokoju obok?
Po cichu liczę,
-że się podzielisz z kumpelą. -Czekaj.
Czy to jest to, co myślę?
Bocian. Zaraz ci wyjaśnię.
Nie! Łóżeczko.
Zaczęło się. Chyba zaczynam rodzić.
Jesteś w ciąży?
Bermudy czekają, a wóz
musiał się rozkraczyć akurat teraz.
Panie Vision? Czy u żony wszystko w porządku?
Tak, ale wskazany jest pośpiech.
Stan!
A moje nowiuśkie bikini?
Dobra.
Usiądź tu wygodnie.
Chyba się raczej położę.
-Tak. -Vision poleciał po doktora.
Niedługo wróci.
Nie ma co już dłużej czekać.
Spokojnie.
Wiesz, jak masz oddychać, tak?
Wanda, nie słyszę cię.
Jestem trochę nie w temacie,
ale wierzę, że wszystko da się wyjaśnić.
To są wszystko zjawiska naturalne!
Świetnie ci idzie.
Świetnie. Patrz na mnie. Na mnie.
Dalej.
Nie wytrzymam.
Wytrzymasz.
Nie dam rady.
Jasne, że dasz.
Dasz radę. Poradzisz sobie.
Zacznij przeć.
Gotowa? Tak. Jesteś gotowa.
Przyj. Przyj, Wanda! Przyj!
Jeszcze! Dajesz, kochana.
To chłopczyk.
Hej.
Cześć.
Jaki prześliczny.
Wszystko mnie ominęło.
Doktorze, pomoże mi pan w kuchni?
Zupełnie jakbyśmy lecieli.
Brawo, Wando.
Nie chcesz poznać syna we własnej skórze?
Aleś ty silny.
Witaj, mój mały Tommy.
Tommy?
Tak, Tommy.
Co?
Matko jedyna!
Kolejne dziecko?
Billy?
Wanda, przyj!
Po 20 paluszków u rączek i u nóżek.
Macie dwóch zdrowych synków.
Dziękuję, doktorze.
Taka praca.
Wielkie dzięki, młoda damo.
Myślę, że byłaby z ciebie świetna położna.
Odprowadzę pana, doktorze.
Chętnie, ale tym razem spacerkiem, proszę.
Chodźmy.
Jak ja ci się odwdzięczę?
Doktorze Nielson,
mam nadzieję, że urlop się uda.
Urlop.
Coś czuję, że jednak zostaniemy w domu.
Małe miasteczko, wiadomo. Dość trudno się
wyrwać.
Co ona tam robi?
-Nie wiem. -Czołem!
-Cześć! -Hej!
Widziałeś, czy weszła?
Weszła do środka.
Ale brzuch miała jak... A Geraldine...
Wspaniały dzień, nieprawdaż?
W porządku.
U was też wysiadł prąd?
Pewnie.
Ale Ralph i tak lepiej wygląda po ciemku.
Cześć, Herb.
Cześć.
To ja wracam do Wandy.
Vision.
Czy Geraldine jest u Wandy?
Tak. A co?
Jesteś taka silna.
Niewiarygodne. Bliźniaki!
Hej.
Jak mama.
Miałam brata bliźniaka.
Na imię miał Pietro.
Zginął zabity przez Ultrona, prawda?
Co powiedziałaś?
Jest tu nowa. Całkiem nowa.
Rodziny nie ma.
Ani męża.
To chyba nic złego.
Ani domu.
Proszę?
Coś ty powiedziała? Powtórz.
Powiedziałam, Wanda,
jesteś taka silna.
Mam to powiedzieć jeszcze raz?
Nie.
Co powiedziałaś o Pietro?
Pietro?
Jeśli chcesz, pobujam dzieci.
Nie, raczej już idź.
Wanda, nie bądź taka.
W jakim sensie nie ma domu?
Trafiła tu, ponieważ...
Trafiła tutaj, bo...
Bo wszyscy jesteśmy...
Bo wszyscy jesteśmy co?
Co próbujesz powiedzieć?
-Co to jest? -Co?
To.
Ten symbol.
Ja...
Kim ty jesteś?
Nie wiem.
Trafiła tu, bo wszyscy...
Cicho!
Kim ty jesteś?
Wanda...
Ja...
Wanda...
To ja będę lecieć.
Żadna makrama nie wyplecie się sama.
Herb?
To do zobaczyska, Vision.
Wanda?
A gdzie Geraldine?
Właśnie wyszła, kochanie. Wróciła do domu.
PROSZĘ NIE REGULOWAĆ ODBIORNIKÓW
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
Napisy: Karolina Kremplewska