"อำเภอแม่สาย ประเทศไทย"
"มิถุนายน 2018"
เพื่อนมาตามหาลูกชายค่ะ
แล้วก็มาเจอรถจักรยานจอดอยู่ตรงนี้
เลยคิดว่าต้องอยู่ในถ้ำแน่นอน
เราต้องใช้กระสอบทราย
เอามากั้นไม่ให้น้ำไหลเข้ามา และใช้เครื่องปั่นไฟ
จ่ายไฟให้เครื่องสูบน้ำสูบน้ำออก
แล้วเราต้องทำเวลาด้วย
ถ้าเด็กๆ เข้าไปทางนี้ ตอนนี้ก็ไม่รอดแล้ว
พวกเขารู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร
แต่ยังไม่พบผู้สูญหายทั้ง 13 คน
เด็กชายอายุระหว่าง 11-16 ปี
ทุกคนเป็นสมาชิกของทีมฟุตบอลไทย
"ทีมฟุตบอลไทยติดถ้ำ"
ทั้งหมดติดอยู่ในอุโมงค์มืด หลังจากฝนตกหนักอย่างต่อเนื่อง
ปิดกั้นทางออกทั้งหมด
ฝนจะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป
ในหน้ามรสุมสี่เดือน
เมื่อน้ำท่วมจนล้นระบบถ้ำ คงหมดหวังจะได้กลับออกมา
ถ้าไม่รีบช่วยเหลือทุกคน โดยเร็วที่สุด
ก่อนจะเข้าไปในถ้ำคดเคี้ยว เด็กๆ วางแผน
จะฉลองงานเลี้ยงวันเกิดด้วยกัน
เมื่อพบฝนตกหนัก ด้านนอกถ้ำโดยเฉียบพลัน
และระดับน้ำข้างในเริ่มสูงขึ้น
"วันที่สอง"
"พลตรีบัญชา ดุริยพันธ์ ผบ.มทบ.37"
"หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ"
"พลเรือตรีอาภากร อยู่คงแก้ว"
"ผู้บัญชาการหน่วยซีลไทย กองทัพเรือ"
"นาวาเอกอนันท์ สุราวรรณ์ กองทัพเรือ"
"ติ๊ก วรนันท์ อาสาสมัครในพื้นที่ แฟนคุณเวิร์น"
ผมมีส่วนร่วมในการสำรวจถ้ำอย่างมาก
คนจึงเรียกผมว่า...
"เวิร์น อันสเวิร์ธ ที่ปรึกษาการเงิน นักสำรวจถ้ำ"
ฝรั่งบ้าถ้ำ
ทางแยกอยู่นี่
ตอนผมเริ่มสำรวจระบบถ้ำหลวงครั้งแรก
ถ้ำมีความยาวแค่ราว 6.5 กิโลเมตร
หลังจากผ่านไปหลายปี เราสำรวจระยะทางได้ถึง 10 กิโลเมตร
"ทางเข้าหลัก"
และวันนี้ถือเป็นระบบถ้ำ ยาวอันดับสี่ในประเทศไทย
"โถงหนึ่ง"
ถ้ำหลวงประกอบด้วยสามทางเดินหลัก
ทางหนึ่งเริ่มจากทางเข้าไปถึงสามแยก เรียกว่า "ทีจังก์ชัน"
"สามแยก ทีจังก์ชัน"
น้ำไหลเข้ามาจากทางด้านขวา
และขวางทางออกไว้
"พัทยาบีช มังก์ซีรีส์"
แสดงว่าเด็กๆ ไม่ได้หายไป แต่ติดอยู่ด้านใน
"พม่า ประเทศไทย"
"10,000 เมตร 6.2 ไมล์"
พูดถึงหน่วยซีล ด้วยความเคารพ
พวกเขาเป็นทีมที่แข็งแกร่ง และมีระเบียบวินัย
แต่การดำน้ำในถ้ำต้องใช้ทักษะเฉพาะ
และอุปกรณ์เฉพาะ
"ศูนย์นักท่องเที่ยวถ้ำหลวง"
เราไปที่ห้องบัญชาการ
ผมรอผู้ว่าณรงค์ศักดิ์ และพูดตรงๆ แบบปกติของผม
"ท่านครับ ท่านมีโอกาสเดียว ที่จะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ"
ผมบอกท่านว่าเราต้องใช้ นักดำน้ำถ้ำโดยเฉพาะ
"วีระศักดิ์ โควสุรัตน์ รมว.กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา"
เขาเอากระดาษแผ่นนี้ ให้ รมว.กระทรวงมหาดไทย
บอกว่านี่คือทีมนักดำน้ำถ้ำ ที่เก่งที่สุดในโลก
"ริชาร์ด สแตนตัน เอ็มบีอี หนึ่งในนักดำน้ำถ้ำระดับโลก"
"จอห์น โวลันเธน"
"ประเทศอังกฤษ"
"ริค สแตนตัน นักดับเพลิงเกษียณอายุ นักดำน้ำ"
"จอห์น โวลันเธน ที่ปรึกษาไอที นักประดาน้ำในถ้ำ"
ยิ้มหน่อย คุณสแตนตัน
คุณมี...
- มี เอาเท่าไร - สองครับ
ขอหนาๆ หน่อย
นั่นแหละ เยี่ยม สี่ปอนด์แล้ว
"ถ้ำวูกีย์โฮล ซัมเมอร์เซต สหราชอาณาจักร"
เวลาเจอที่มืดในถ้ำ ผมจะหลงใหลมาก
ผมอยากรู้ว่ามีอะไรตรงนั้น
สำหรับคนส่วนใหญ่ คงเป็นสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาด
เพราะมืด และอาจทำให้เกิดอาการกลัวที่แคบ
สำหรับคนส่วนใหญ่ อาจจะเป็นเรื่องหนักหนา
แต่ผมชอบโลกแปลกประหลาดใบนี้ ชอบสำรวจถ้ำ ดำน้ำในถ้ำ
เรามองถ้ำได้สองแบบ
จะมองว่า
เราอยู่ใต้พื้นดินเป็นร้อยๆ ฟุต ใต้กองหินนับไม่ถ้วน
ชีวิตตกอยู่ในอันตราย
หรือมองอีกมุมหนึ่งว่า
โลกของเราเป็นแค่ทางเดินแคบๆ ที่จริงมันก็โอเคนะ
ผมว่าเป็นแค่อุบายอะไรหรือเปล่า
สำหรับคนรุ่นผม ในวงการดำน้ำในถ้ำ
ริคกับจอห์นเป็นเหมือน...
"คอนเนอร์ โร นักประดาน้ำในถ้ำ ประสบการณ์เก้าปี"
ผู้นำ ไอดอลของเรา
ผมดำน้ำกับริคครั้งแรก ที่ถ้ำแห่งหนึ่งในนิวซีแลนด์
ชื่อเพียร์สรีเซอร์เจนซ์
ซึ่งเป็นถ้ำที่น่ากลัวกว่าปกติ
ลึกมาก หนาวมาก และมืดสนิท เหมือนดูดแสงได้
และผมเคยได้ยินชื่อริค สแตนตัน ผู้โด่งดังมาก่อนแน่นอน
"ริชาร์ด แฮร์ริส นักประดาน้ำในถ้ำ ประสบการณ์ 35 ปี"
แต่เขาโผล่มาพร้อมชุดดำน้ำแบบแห้ง สภาพเก่าเหมือนอายุ 50 ปี
มีสายรัดทำเอง กับไฟดวงโต
อยู่ระหว่างสะบัก เอาเทปกาวติดไว้
และมีตัวรีบรีทเธอร์ แบบติดด้านข้างทำเองด้วย
สองอย่างนี้แค่ได้ยินก็น่ากลัวแล้ว
ผมทำรีบรีทเธอร์แบบติดด้านข้างเอง
เพราะเมื่อก่อนไม่มีของแบบนี้ขาย
ผมใช้เครื่องกลึงหรือเครื่องโม่ ทำส่วนประกอบทั้งหมดเอง
แล้วริคก็ใช้อุปกรณ์พิเศษทั้งหมด
กระโดดเข้าไปในถ้ำ และดำน้ำสร้างสถิติใหม่อย่างสบายๆ
พวกเราทุกคนคิดกันว่า "สุดติ่งมาก"
เราไม่มีทางเป็นแบบเขาได้
ผมกับจอห์นเคยร่วมงานกัน
ในเหตุการณ์ใหญ่ๆ ในถ้ำมาบ้าง
ซึ่งถือว่าเสี่ยงอันตรายทีเดียว
การได้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน
คงไม่แปลกที่เราจะสนิทกัน
จอห์นเป็นคนชอบทำกิจกรรม
และทำอะไรก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก
อย่างแรกคือวิ่งมาราธอน แล้วก็ไปอัลตร้ามาราธอน
เป็นนักปีนเขามากความสามารถ
เป็นนักพายเรือคายัคที่เก่งมาก
กิจกรรมอันตรายพวกนี้
มีผลกระทบในเรื่องความสัมพันธ์ไหมคะ
ผมว่าไม่...
ตัวกิจกรรมอาจจะดูอันตรายก็จริง
แต่ไม่ได้หมายความว่าเราต้องประมาท
แต่ถ้าให้ตอบคำถามคุณ ก็น่าจะใช่ครับ
"แอมป์ บั้งเงิน พยาบาล"
"คุณเรียกว่าเป็นงานอดิเรกเหรอ"
ไม่รู้จะอธิบายยังไง
พวกคุณตกหลุมรักกันไหม
ค่ะ
แอมป์โทรหาผมแล้วถามว่า
"ได้ยินข่าวทีมฟุตบอล ติดอยู่ในถ้ำไหม"
ผมคิดว่าเป็นเรื่องที่เราถนัด
เรานึกได้ว่า เรามีเครือข่ายอยู่ในพื้นที่
เป็นคนอังกฤษชื่อเวิร์น อันสเวิร์ธ เขารู้จักถ้ำนี้เป็นอย่างดี
เขาส่งข้อความสำคัญให้ รมว.กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาไทย
เวิร์นโทรมาบอกว่า
"มาเมืองไทยได้เลย มีไฟลท์สามทุ่มครึ่งคืนนี้"
พวกเขาให้เราบินชั้นธุรกิจ เป็นประสบการณ์ที่ใช้ได้เลยครับ
ผมชอบเลยละ
เยี่ยมมาก เพราะเราเป็นอาสาสมัคร ไม่ได้ค่าตอบแทน
เรามาถึงสนามบินเชียงราย
มีป้ายใหญ่เขียนว่า "ขอต้อนรับทีม นักประดาน้ำในถ้ำอันดับหนึ่งของโลก"
แล้วพวกเขาก็พาเรา เดินไปถ่ายรูปหน้าป้าย
พวกเราอายกันมาก
"วันที่ห้า"
ตอนมาถึงถ้ำ ทุกอย่างโกลาหลไปหมด
ผมทำงานในหน่วยดับเพลิงมาทั้งชีวิต
เจอเหตุการณ์ใหญ่ วุ่นวายมาหลายครั้ง แต่ไม่เคยเจออะไรขนาดนี้มาก่อน
กล้องจากสื่อตามเราไปทุกที่ มีหน่วยกู้ภัยอยู่เต็มไปหมด
คนที่จะนำเราอยู่ไหนนะ
สุดท้ายเราก็หาเวิร์นเจอ
เขาบอกว่าพวกเขาเห็นน้ำ
ไหลเข้าถ้ำเรื่อยๆ ในช่วงสามวันที่ผ่านมา
ปริมาณน้ำมากเกินไป เป็นจังหวะที่แย่มาก
บางคนไม่มั่นใจว่า
"เด็กๆ จะยังอยู่ไหม จะไปอยู่ตรงไหน"
เราตัดสินใจว่าจะเข้าไป สำรวจด้านในให้ได้มากที่สุด
ก่อนที่น้ำจะท่วมสูงกว่านี้
พอเราเดินไปที่โถงทางเข้าซึ่งใหญ่มาก
ก็เห็นไฟสว่างไสว ท่อ ปั๊ม และสายโทรศัพท์
ถึงผู้ว่า จะเป็นผู้ควบคุมการปฏิบัติงาน
เขาก็มอบความรับผิดชอบทั้งหมด ในการดำน้ำให้กับหน่วยซีล
ซึ่งทางนั้นแจ้งชัดเจน ว่าจะไม่ให้เราลงน้ำ
เรามีความเชี่ยวชาญแตกต่างกัน
ณ เวลานั้น มันไม่ปลอดภัย ที่จะดำเข้าไป
"เรืองฤทธิ์ ช้างขวัญยืน ผู้เชี่ยวชาญการดำน้ำ อาสาสมัคร"
แต่ทีมจากอังกฤษก็ยังยืนยัน บรรยากาศคุกรุ่นเอาการ
- เข้าใจไหมว่ามีเด็กในนั้น 13 คน - ผมไม่สน โอเคไหม
ถกเถียงกันไปจนใหญ่โต
จนเขาบอกชาวอังกฤษว่า
"ถ้าเข้าไปตายในนั้น อย่าหวังว่าเราจะกู้ศพออกมานะ"
ถ้าคุณเป็นหน่วยซีลของไทย แล้วอยู่ๆ ก็มี
ชายวัยกลางคน หน้าตาบูดบึ้งโผล่มาสองคน
ผมก็พอเข้าใจนะว่า คงเป็นการทำความรู้จักกัน
ที่ไม่โอเคเท่าไรในช่วงแรก
พอเราออกไป ฝนตกหนักมาก เหมือนมรสุมโด๊ปยาสเตียรอยด์
เรานั่งท้ายรถกระบะ ที่เขาขับมาส่งที่โรงแรม
พยายามหมอบหลบฝนอยู่ด้านหลัง
ผมกับจอห์นต้องนอนเตียงเดี่ยวด้วยกัน
เรา...
เรานอนหัวไปคนละทางกันครับ
พอเช้าวันรุ่งขึ้น
ผมกับจอห์นเริ่มเดินทางจากโถงทางเข้า
พร้อมอุปกรณ์ทั้งหมด ถังดำน้ำอยู่บนสายรัด
ไม่มีใครเข้ามาในถ้ำกับเรา
จากปากทางเข้าแค่ 200 เมตร
น้ำก็ชนกับหิน พอเป็นแอ่งให้ดำลงไปได้
จากโถงทางเข้าตรงนี้ไปโถงสองและสาม
เป็นกระแสน้ำไหลเชี่ยวมาก
ผมน่าจะใช้คำว่า "ดำในถ้ำน้ำเชี่ยว"
ทัศนวิสัยแย่มาก
น้ำเป็นสีน้ำตาลขุ่นเหมือนโคลน
มีอันตรายที่เกิดจากมนุษย์ เยอะเหมือนกัน
ทั้งสายโทรศัพท์ สายไฟ ทุกอย่างเลย
เราโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ตรงจุดที่เรียกว่าโถงสาม
เรานึกว่าเจอคนในทีมฟุตบอลสี่คน
"สุรทิน ชัยชมภู สมาคมน้ำบาดาลไทย"
พวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ปั๊มน้ำ ที่เผลอหลับบนเนินทราย
อพยพไม่ทัน จนน้ำท่วมและติดอยู่ในถ้ำ
ไม่มีใครรู้ด้วยว่าพวกเขาหายไป
เราไม่รู้ว่าน้ำจะท่วมมิดโถงนั้น
ในหลักชั่วโมงหรือนาที
เราต้องพาสี่คนนี้ดำน้ำออกมาทันที
พวกเขาขวัญเสียแต่ไม่มีทางเลือกอื่น
เราเอาอุปกรณ์หายใจ จากถังดำน้ำที่ติดอยู่กับตัวเรา
ให้พวกเขา
เลยต้องให้พวกเขา อยู่ใกล้เรามากที่สุด
ไม่งั้นอุปกรณ์หายใจ ในปากพวกเขาจะหลุด
และหายใจไม่ได้
ต้องดำน้ำตามคนอื่นในที่มืด คงจับทิศไม่ถูกแน่นอน
สภาพโหดหินมาก หัวพวกเขาชนนั่นชนนี่
เราพาพวกเขาดำวนไปรอบๆ พยายามหาช่องทางออก
ที่พวกเขาออกไปได้
เจ้าหน้าที่ปั๊มน้ำทุกคน มีปฏิกิริยาเดียวกัน
คือทันทีที่เห็น ว่าพอมีที่หายใจด้านบน
ก็รีบพุ่งขึ้นไปโดยไม่ยั้งคิด
ผมว่าเหมือนเล่นมวยปล้ำใต้น้ำ
หลังจากพาเจ้าหน้าที่ปั๊มน้ำออกมาได้
เราไม่ได้ย้อนกลับเข้าไปในถ้ำ
เพราะมันอันตรายเกินไป
เจ้าหน้าที่ปั๊มน้ำสี่คนอยู่ใต้น้ำ
แค่ 30-40 วินาที
แต่คุมสติไม่ได้ ทั้งที่เป็นผู้ใหญ่
แต่เราต้องช่วยเด็กๆ หลายคน
เราคิดว่าไม่มีทาง พาเด็กๆ ดำน้ำออกมาได้
ต่อให้พวกเขายังมีชีวิตอยู่ ก็คงเป็นไปไม่ได้
พวกเราจะทำยังไงกันต่อดี
คนไทยทุกคนภาวนาให้ภารกิจสำเร็จ
พวกเขาเชื่อว่าภารกิจจะสำเร็จได้ ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาต...
"เบน สวัสดิวัตน กงสุลกิตติมศักดิ์สหราชอาณาจักร"
จากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ผู้ดูแลถ้ำ
ผมเองพอไปถึงที่นั่นก็ต้องไป ทำความเคารพกราบไหว้ศาลเช่นกัน
"วันที่เจ็ด"
ผ่านมาเจ็ดวันแล้วที่เด็กไทย ในทีมฟุตบอล 12 คน
และโค้ชหายตัวไป ในถ้ำกว้างใหญ่แห่งนี้
"กู้ภัยในถ้ำแข่งกับเวลา"
ระดับน้ำในถ้ำสูงขึ้นตลอดทั้งคืน
- ที่ความสูงหกนิ้วต่อชั่วโมง - ระดับน้ำสูง
ทำให้การค้นหาเต็มไปด้วยความยากลำบาก
แต่เจ้าหน้าที่ได้ใช้เครื่องสูบน้ำ ขนาดใหญ่ระบายน้ำบางส่วน
ตอนนี้กลุ่มอาสาสมัครได้เดินทาง ไปยังภาคเหนือของประเทศไทย
เพื่อช่วยเหลือปฏิบัติการกู้ภัย
เหตุการณ์นี้กลายเป็น ภารกิจกู้ภัยจากทั่วโลก
อาสาสมัครจากยุโรป ออสเตรเลีย เอเชีย และสหรัฐอเมริกา
"นาวาตรีสมาน กุนัน อดีตหน่วยซีล"
"วลีพร กุนัน ภรรยา"
วันนี้ผมกำลังฝึกซ้อมร่างกาย ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
- ต้องใช้น้ำมันเบนซิน... - หนึ่งพัน...
เย็นวันนั้นเราเจอทหารอเมริกัน ที่ถูกเรียกตัวมาจากญี่ปุ่น
ริคกับจอห์นเป็นคนสบายๆ
"พันจ่าอากาศเอกดีเร็ก แอนเดอร์สัน พลร่มกู้ภัย กองทัพอากาศสหรัฐ"
เป็นคนละแบบกับที่เราเจอในกองทัพ
สวมกางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ เสื้อยืด
แต่พอเริ่มคุยกับพวกเขา
ผมรู้เลยว่าพวกเขามีทักษะสูงมากจริงๆ
ผมเองเข้าไปถึงโถงสาม ต้องดำน้ำระยะสั้นสองสามครั้ง
ผมคิดเลยว่า "มันเลวร้ายมาก"
จำได้ว่าจอห์นแอบขำผม เพราะรู้ทันทีว่าผมจะถามอะไรต่อ
"มีคนทำแบบนี้เป็นงานอดิเรกได้ยังไง"
การดำน้ำในถ้ำสำหรับผม ถือเป็นการผ่อนคลาย
ไม่มีใครบอกว่าต้องทำยังไง เราได้อยู่กับตัวเอง
รู้สึกเป็นอิสระมาก
แต่ที่พูดมา ส่วนใหญ่ก็คือ กระโดดลงหลุมโคลนนะ
แบบนั้นเลย
การสำรวจถ้ำก็คืองานสำรวจ
บางครั้งอาจจะต้องดำลงไปหลายชั่วโมง
ต้องพึ่งแสงไฟ และความร้อนจากอุปกรณ์พิเศษ
เหมือนอยู่ในอวกาศ
น่าจะเป็นการผจญภัย ที่ใกล้ชิดธรรมชาติที่สุดแล้ว
ต้องเป็นคนที่มีลักษณะเฉพาะ ถึงจะเป็นนักสำรวจดำน้ำถ้ำได้
อะไรทำให้คนอยากเป็นนักสำรวจเหรอ
ผมคิดว่าต้องมีอีโก้สองส่วน ความขี้สงสัยหนึ่งส่วน
อีกส่วนก็...
ขาดความมั่นใจในตัวเอง และอยากพิสูจน์ตัวเอง
ผมอาจเล่นฟุตบอลและคริกเก็ตไม่เก่ง
แต่อย่างน้อยผมก็ดำน้ำในถ้ำพอได้
พูดตรงๆ ก็คือ พวกเราทำงานเป็นทีมไม่เก่ง
พวกเราไม่มีทักษะการเล่นฟุตบอลสักคน
ผมเล่นห่วยมาก
ผมไม่ถนัดกีฬาเป็นทีมเลย
คงต้องสรุปว่า "เล่นกีฬากับคนอื่นๆ ไม่ได้เรื่อง"
ผมเคยเป็นคนเงียบ ขี้อาย และไม่ชอบการเผชิญหน้า
ไม่ชอบเข้าสังคมเท่าไร
ถูกแกล้งอยู่บ้างตอนเป็นวัยรุ่น เพราะผมไม่ค่อยเหมือนคนอื่น
ผมเป็นตาขี้เกียจข้างซ้าย
แล้วสมัยเด็กคงเหล่ผิดทางไปหน่อย
"จอช แบรตช์ลีย์ นักอุตุนิยมวิทยา นักประดาน้ำในถ้ำ"
พอมองย้อนกลับไปก็ตลกดี
เพราะมันเคยเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผม
คือ มันทำให้ผม...
ผมไม่ค่อยมั่นใจกับเรื่องนี้
เพราะเด็กๆ ชอบล้อเลียนกัน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ชีวิตวัยหนุ่มของผม
เริ่มต้นจากอารมณ์พลุ่งพล่าน
ใช่ ผมก็ไม่ค่อยชอบเข้าสังคม
ไปโรงเรียนก็โดนแกล้ง
แต่ผมปิดกั้นคนแย่ๆ ไม่ให้เข้ามาในความคิด
แล้วพอได้ลงไปใต้ดิน ทุกอย่างก็หายไปหมด
"จิม วอร์นีย์ ช่างไฟฟ้า นักประดาน้ำในถ้ำ"
มองไม่เห็นอะไรเลย เห็นแต่ฟองอากาศของตัวเอง
อยู่กับตัวเอง
เป็นที่ที่ผมอยู่แล้วสบายใจ
อยู่แล้วผมรู้สึกปลอดภัย
เงียบสงบ
หลีกหนีจากทุกอย่างในสังคมทั่วไป
ย้อนไปยุคมนุษย์ถ้ำ
กลับมาสู่จุดที่เราขยาย พื้นที่ปลอดภัยของตัวเองได้
ซึ่งอาจจะเป็นฝันร้ายที่สุด ของคนอื่นก็ได้
มันอยู่ที่การควบคุมอารมณ์ และความกลัว
เพราะถ้าสติหลุด ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งไว้ในถ้ำ
ยังพอมีหวังให้มองโลกในแง่ดีได้อยู่
ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์กล่าวว่า คนเราสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้...
"ภารกิจกู้ภัยถ้ำในประเทศไทย"
"ปริมาณน้ำลดลง ทีมค้นหาทำงานสะดวกขึ้น"
ระยะหนึ่ง โดยไม่มีอาหาร แต่ในปฏิบัติการเช่นนี้
ทุกชั่วโมงมีความสำคัญ และทุกชั่วโมง...
"กู้ภัยถ้ำ อลิซ มอนไฟรส์"
แม้ฝนจะไม่ตก แต่เจ้าหน้าที่แจ้งว่า น้ำยังคงซึมเข้าไปในถ้ำ
ตอนนี้พวกเขาอยู่บนภูเขา พยายามเบี่ยงทางน้ำออกไป
เราต้องปีนขึ้นไป
แล้วต้องคอยมองหาจุดที่...
"ธเนศ นะธิศรี ผู้เชี่ยวชาญด้านน้ำใต้ดิน จิตอาสา"
น้ำหายไป
ถ้าเจอรอยแยก
เราจะปูถุงพลาสติก และผันน้ำไปทางอื่น
ด้วยกระสอบทรายและท่อ
ด้านหลังของเรามีเครื่องจักรกลหนัก
ที่เพิ่งเคลื่อนย้ายเข้ามา เพื่อสูบน้ำออกจากถ้ำให้มากขึ้น
ฮาเวิร์ดคะ ที่เราคุยกันเมื่อวาน
เรื่องทีมนักประดาน้ำชาวอังกฤษ ที่ไปยังจุดเกิดเหตุ
ผมถามความคืบหน้า แต่พวกเขาเดินผ่านไปหน้านิ่งมาก
พวกเขาเขินกล้อง
คอยก้มหน้า
ทำภารกิจของตัวเองอยู่ตลอด
เช้าวันรุ่งขึ้น เราตัดสินใจลองดูว่า จะไปต่อได้มากกว่าเดิมไหม
ตอนนี้มีคนเบลเยียม ชื่อเบน เรย์เมนันต์ส มาร่วมด้วย
เราเจอเบน ตอนเขาดำน้ำกลับออกมา
เราสามคนแช่น้ำระดับอก อยู่ในแอ่งเล็กๆ ตรงนั้น
เขาบอกว่าไม่มีทางไปต่อได้
น้ำไหลเชี่ยวมาก
ถึงขนาดแค่หันหน้า หน้ากากก็หลุดได้
"เบน เรย์เมนันต์ส อาสาสมัครนักประดาน้ำในถ้ำ"
นาฬิกาผมกระแทกหินจนแตก
ชุดดำน้ำแบบแห้งรั่ว หายใจแทบไม่ได้
"นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ ผมทำอะไรอยู่"
เราเห็นพ้องต้องกันว่า สภาพในถ้ำทำให้ดำน้ำไม่ได้
มรสุมเข้ามาเร็ว
และน่าจะอยู่ต่อไปอีกหลายเดือน
"วันที่แปด"
หลายคนเชื่อว่าเด็กๆ อาจไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
มันดูเป็นไปได้ยาก
เราหมดหวัง
ลูก แม่รอรับกลับบ้านอยู่นะ
ออกมาได้แล้ว กลับบ้านเรากัน
ลูกแม่
กลับบ้าน
กองกำลังอเมริกันรู้สึกเหมือนกัน ว่าไม่มีหวังแล้ว
เราทำได้แค่นั่งรอให้มีคนพบร่าง
เบลเยียมดวลกับทีมเอเชีย ที่เหลืออยู่เป็นทีมสุดท้าย
ในการแข่งขัน...
หลายคนดูบอลโลกทางมือถือ
เราได้แต่นั่งนิ่ง รู้สึกหดหู่
กับชะตากรรมของเด็กๆ
เราเริ่มสงสัยกันว่า ยังจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อไหม
เราติดต่อกงสุลอังกฤษ ถามว่า "ช่วยหาเที่ยวบินให้หน่อยได้ไหม"
แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง
"สมศักดิ์ คณาคำ นายอำเภอแม่สาย"
"พันเอกสิงหนาท โลสุยะ รองเสนาธิการ มทบ.37"
"วันที่เก้า และวันที่สิบ"
พวกเขาทำทุกทาง
เพื่อปิดกั้นน้ำ ไม่ให้ไหลเข้าไปในระบบถ้ำ
เราผันเส้นทางน้ำตกออกจากรอยแยก
ถ้าผมยืนอยู่ตรงนี้เมื่อสี่วันก่อน น้ำคงสูงถึงเข่า
ถือเป็นความสำเร็จ ทางวิศวกรรมที่น่าทึ่งมาก
เมื่อเราสามารถผันทางน้ำได้ถูกวิธี
ผมกับริคไปหาทหารอเมริกันแล้วถามว่า
"เราอยากกลับไปทำภารกิจ มีทางช่วยเราได้ไหม"
ในที่สุดทางไทยก็อนุญาต ให้เรากลับเข้าไปในถ้ำ
ตอนเช้าวันอาทิตย์
เบนต่อแนวเชือกของหน่วยซีล ไปได้พอสมควร
ต้องยกความดีความชอบ ให้เบนและหน่วยซีลที่มานะพยายาม
ทั้งที่ตอนนั้นเราคิดว่า ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้
ผมผิดหวังในตัวเองมาก
ที่เรายอมถอดใจในตอนนั้น ไม่ควรเลยจริงๆ
เราวางแนวเชือกในวันอาทิตย์
วันถัดมา ผมกับจอห์นเอาเชือก ออกไปวางแนวต่ออีกสองถุง
หนึ่งในกฎเหล็กของการดำน้ำในถ้ำ
คือต้องมีแนวเชือกยาวต่อเนื่อง ระหว่างตัวคุณกับจุดปลอดภัย
ผ่านไปราวสองสามชั่วโมง เราก็มาถึงทางแยก
ซึ่งอยู่ถัดจากโถงสาม ไปประมาณ 800 เมตร
ถ้ำหลวงเป็นหนึ่งในถ้ำ ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย
ถ้ำทอดตัวอยู่ใต้เทือกเขาดอยนางนอน
จากทางเข้าไปถึงโถงสาม เป็นระยะทาง 800 เมตร
โถงสามมีพื้นที่แห้งเพียงพอ หน่วยซีลจึงตั้งจุดบก.อยู่ตรงนั้น
"โถงสาม 800 เมตร"
ถัดจากจุดนั้นไป มีน้ำอยู่เต็มตลอดทาง
ส่วนต่อมาคือทีจังก์ชัน
ซึ่งแม่น้ำใต้ดินสองสายมาบรรจบกัน
แล้วไหลไปยังทางเข้า
"ทีจังก์ชัน 1,500 เมตร"
เราคิดว่าจุดที่เด็กๆ น่าจะใช้หลบภัยได้
คือหาดพัทยา
"หาดพัทยา 2,035 เมตร"
หาดพัทยาเป็นพื้นที่ปลอดภัย
และเป็นจุดที่อยู่สูงที่สุดด้วย
เราเดินหน้าต่อด้วยความรู้สึก และการคาดเดาล้วนๆ
ไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไร
ผมได้แต่คลำทางในความมืด
ไม่รู้ว่าจะเจอกับศพใครหรือเปล่า
เราเตรียมใจรับสถานการณ์นั้นแล้ว
ผมรู้ว่าต้องเตรียมใจไปเจอกับอะไร
เพราะผมวาดภาพในหัวไว้ชัดเจน
ผมเชื่อในการสร้างวิสัยทัศน์ และพยายามเก็บอารมณ์ใส่กล่องไว้
นึกภาพชั้นวางของ
แล้วเอากล่องใบนั้น วางทิ้งไว้ที่ชั้นบนสุด
เพื่อทำหน้าที่ต่อ
พอเจอช่องอากาศ ผมถอดหน้ากากแล้วสูดอากาศเข้าไป
ถ้ำมีกลิ่นที่เป็นกลางมาก
คงได้กลิ่นคนที่อยู่ในนั้นมาสิบวัน
กลิ่นของเสีย กลิ่นเน่าเปื่อยได้สบาย
ผมกับริคหารือกันแล้วว่า
เราจะพยายามวางแนวเชือกหนา ไปให้ไกลที่สุด
และผมยังมีม้วนเชือกบาง ติดมาอีก 200 เมตร
เราจะวางแนวเชือก ให้เข้าไปในถ้ำให้ได้มากที่สุด
ทุกคนยังหวังอยู่ว่า เด็กๆ จะอยู่ตรงจุดนี้
ที่เรียกว่าหาดพัทยา
เราทราบมาจากการสำรวจ ว่าจุดนี้เป็นส่วนเดียวของถ้ำ
ที่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก
ฉะนั้นเมื่อเข็มทิศ เริ่มชี้ไปทางตะวันออก...
เราก็มาถึงหาดพัทยาทุกคนพูดถึง
ทุกอย่างจมอยู่ใต้น้ำ
เราย้อนกลับไปที่นั่นสองสามครั้ง
แต่ไม่มีจุดไหนเลย ที่จะมีผู้รอดชีวิตอยู่ได้
ผมเริ่มคิดจะกลับออกมา
เพราะใช้อากาศ เกินปริมาณที่กำหนดไว้แล้ว
กฎข้อที่หนึ่ง ขาเข้าใช้อากาศ หนึ่งในสามส่วน
ขาออกอีกหนึ่งในสาม และสำรองส่วนที่เหลือไว้
แต่มีลางสังหรณ์สักอย่าง...
บอกให้ผมไปต่อ
คราวนี้ต้องไปต่อ
เราเลยไปทางต้นน้ำต่อ
พยายามตามกระแสไป
ได้กลิ่นทันที
กลิ่นฉุน
ความเงียบ
เราทั้งคู่คิดว่า เป็นกลิ่นศพเน่าเปื่อย
ตรงนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แล้วจู่ๆ ผมก็เห็นแสงวาบ
จอห์นรีบหยิบกล้องออกมา
จอห์น เร่งไฟหน่อย เอาให้สุดเลย
- ขอบคุณครับ - สวัสดีครับ ขอบคุณครับ
มีกันกี่คน
- สิบสามครับ - สิบสามเหรอ
- ครับ สิบสามคน - เยี่ยมมาก
ครับ ใช่
ต้องเชื่อ ต้องเชื่อ
ในเทปมีเสียงผมพูดว่า "ต้องเชื่อ"
เพราะผมพยายามบอกตัวเอง ว่านี่คือเรื่องจริง
เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องจริง
เราออกไปได้ไหม
ไม่ได้ วันนี้ยังไม่ได้
- นะครับ - ไม่ใช่วันนี้
เพราะเราต้องดำน้ำออกไป
เดี๋ยวเรากลับมา ไม่เป็นไรนะ
- ไม่เป็นไร - จะมีเข้ามาอีกหลายคน
หลายคนมาก
เรามาเป็นกลุ่มแรก จะมีเข้ามาอีกหลายคน
วันอะไร
พรุ่งนี้
ไม่ใช่ วันนี้วันอะไร
เขาบอกหรือเปล่า ว่าเราจะออกไปได้วันไหน
- ไม่รู้สิ - วันจันทร์ๆ
โอเค แต่หนึ่งสัปดาห์กับวันจันทร์
พวกคุณอยู่ในนี้มาสิบวันแล้ว
สิบวัน
แข็งแรงกันมาก
เข้มแข็งมาก
ไม่รู้สิ
เอาละ ถอยหน่อย เดี๋ยวเราขึ้นไป
เราหิว
ผมรู้ ผมเข้าใจ
เราขึ้นไปนะ โอเค เราจะขึ้นไป
เราถอดอุปกรณ์ วางไว้อีกด้านของทางเดิน
และเดินไปหาพวกเขา
จอห์นมีลูกชาย ส่วนผมยังไม่มีลูก
ในชีวิตนี้ผมวางแผน คลุกคลีกับเด็กให้น้อยที่สุด
แต่จอห์นเหมือนหัวหน้าหมู่ลูกเสือ
เขาชินกับการดูแลเด็กๆ
ยกนิ้วซิ พูดว่า "เย่"
- เย่ - เย่
เขาให้เด็กๆ ทำกิจกรรมสร้างกำลังใจ
- ทุกคนพูดพร้อมกัน "เย่" - เย่
เยี่ยมมาก พูดว่า "สวัสดีชาวอเมริกัน"
- สวัสดีชาวอเมริกัน - สวัสดีชาวอเมริกัน
สวัสดีกองทัพเรือไทย
- สวัสดีกองทัพเรือไทย - สวัสดีกองทัพเรือไทย
พูดว่า "สวัสดีชาวออสเตรเลีย"
- สวัสดีออสเตรเลีย - สวัสดีออสเตรเลีย
- สวัสดีชาวจีน - สวัสดีชาวจีน
- และขอบคุณทุกคนที่เหลือ - และขอบคุณทุกคนที่เหลือ
โอเค เดี๋ยวเรากลับมา
ตอนเราจะกลับ แทบทั้งหมด เข้ามากอดเราทีละคน
ผมสัญญากับพวกเขาว่าจะกลับมา
ผมดีใจมากที่คุณมา
พวกเราก็ดีใจเหมือนกัน
ขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริงๆ ครับ
- โอเค - แล้วคุณมาจากไหนครับ
อังกฤษ สหราชอาณาจักร
ระหว่างเดินไปแต่งตัวตรงมุม
ผมกับจอห์นเงียบสนิท เรามองหน้ากัน
คิดว่าอาจมีแค่เราที่ได้เจอพวกเขา
มีความเป็นไปได้อย่างมาก
ตลอดระยะทางขากลับ ผมคิดอยู่อย่างเดียว
"เราจะทำยังไงกันต่อ"
ผมโผล่ขึ้นมาก่อนในโถงสาม ที่หน่วยซีลของไทยตั้งฐานอยู่
รอดทั้ง 13 คน
- พวกเขาปลอดภัย - เย่
อีกนิดเดียว
เรามีข้อความมาให้ นี่...
เก่งมากครับ
หน่วยซีลส่งข่าวออกไปด้านนอกทันที
หลังจากเราออกมาได้ไม่นาน
ภาพก็เผยแพร่ไปทั่วโลก
ภาพสดจากประเทศไทย
มีกันกี่คน
"รายงานข่าวด่วน"
แข็งแรงกันมาก
ปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง
ช่วงเวลาที่รอคอย
คำอธิษฐานของประเทศไทยได้ผล
"เรื่องเด่น เด็ก 12 คนและโค้ชปลอดภัย"
- ขอบคุณ - ขอบคุณมากครับ
กองกำลังคุณ ปฏิบัติหน้าที่ได้ยอดเยี่ยมมาก
เหตุการณ์จบลงอย่างน่าเหลือเชื่อ
ผมอยากกล่าวขอบคุณทุกท่านครับ
- เราคือทีมเดียวกัน - ครับ
คืนนั้นมีประชุมวางแผนที่เต็นท์ทำงาน ของอเมริกันกับกองทัพเรือไทย
เป็นการประชุมอย่างเป็นทางการ กับพลเรือตรีอาภากร
ริคกับจอห์นบอกทีมไทย ว่าหาเด็กเจอเป็นเรื่องง่าย
แต่พวกเขานึกไม่ออกเลย ว่าจะพาเด็กๆ ออกมายังไง
พลเรือตรีอาภากรขอบคุณเรา ที่เป็นผู้เบิกทาง
เขาบอกว่าหน่วยซีลไทย จะเข้ามาบัญชาการต่อ
โดยให้เรามีบทบาทเป็นที่ปรึกษา
ทันใดนั้นก็เหมือนกองทัพเรือ กำลังจะเข้าสู่สงคราม
หน่วยทหารและซีลไทยขนอุปกรณ์ จำนวนมากเข้าไปข้างใน
ถังดำน้ำเยอะมาก
ถือเป็นงานใหญ่ที่สำคัญมาก
"วันที่สิบสอง"
พวกเขามีกำลังพลและอุปกรณ์จำนวนมาก
แต่เราเริ่มได้ข่าวว่า นักประดาน้ำชุดแรก
เจอกับปัญหา
"พลเอกอนุพงษ์ เผ่าจินดา รมว.กระทรวงมหาดไทย"
"พ.อ.นพ.ภาคย์ โลหารชุน กองทัพบก หัวหน้าแพทย์"
อีกสี่คนที่เหลือก็ต้องติดอยู่
กับเด็กๆ
เจ้าหน้าที่กำลังพิจารณาตัวเลือก ทั้งหมด ไม่มีทางไหนง่ายเลย
"ทีมค้นหายังไม่ทราบ วิธีพาเด็กออกจากถ้ำ"
ตอนนี้ ตัวเลือกที่เป็นไปได้ คือให้พวกเขาอยู่ในถ้ำไปก่อน
อาจต้องใช้เวลาหลายเดือน กว่าจะออกมาได้อย่างปลอดภัย
"แข่งกับเวลา"
ส่งเสบียงและรอให้หน้ามรสุม
และน้ำท่วมสิ้นสุดลง ซึ่งอาจต้องรอถึงเดือนตุลาคม
การค้นหายังดำเนินต่อไปในเนินเขา และป่าเหนือบริเวณถ้ำ
เจ้าหน้าที่พยายามหาทางเข้าถ้ำ
จากจุดที่เลยน้ำท่วมออกไป
อีกทางเลือกหนึ่งคือ เจาะถ้ำเป็นทางเข้า
เพื่อดึงพวกเขาออกมา
การเจาะช่องแนวตั้งให้ใหญ่พอ ถือเป็นเรื่องยาก
และอาจต้องใช้เวลานานมาก
ทางเลือกเดียวเป็นไปได้คือปั๊มน้ำออก
ปั๊มน้ำออกมาได้ประมาณ 1.6 ล้านลิตร
แต่ระดับน้ำลดลงไปแค่หนึ่งเซนติเมตร
โอกาสที่วิธีเหล่านี้จะได้ผล
คือหนึ่งในพันล้าน
ทหารอเมริกันเริ่มวิตก
จนเข้ามาถามเราว่า พอจะช่วยอะไรได้บ้าง
เราตอบว่าคงไม่น่าจะเป็นไปได้ ที่จะพาเด็กดำน้ำออกมา
เพราะจากประสบการณ์ ที่พาเจ้าหน้าที่ปั๊มสี่คนออกมา
ชี้ให้เห็นว่าพวกเขารวบรวมสติไม่ได้
ในเวลาแค่ 30 วินาที ถ้าสองชั่วโมงครึ่งยิ่งไปกันใหญ่
เราเลยบอกว่าเป็นไปไม่ได้
ผมบอกว่า "ถ้าทำได้ล่ะ"
ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้
พอกลับถึงที่พักคืนนั้น เราพยายามคิดให้ถี่ถ้วน
ผมส่งข้อความหาเพื่อนเก่า ดร.ริชาร์ด แฮร์ริส จากออสเตรเลีย
วันพฤหัสที่ 5 กรกฎาคม
ผมเริ่มส่งข้อความคุยกับริค
ผมถามว่า "เป็นไปได้ไหม ถ้าจะวางยาสลบเด็กๆ"
ผมตอบริคกลับไปทันทีว่า...
"ดร.ริชาร์ด แฮร์ริส วิสัญญีแพทย์ นักประดาน้ำในถ้ำ"
ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้แน่นอน
"เราวางยาสลบคน แล้วพาดำน้ำออกมาได้ไหม"
เช้าตรู่วันหนึ่ง โทรศัพท์แฮร์รี ส่งเสียงแจ้งเตือนทั้งคืน
พอฉันเปิดดูก็เห็น ข้อความจากริคถามว่า
คิดยังไงถ้าจะวางยาสลบเด็กๆ แล้วพาดำน้ำออกมา
"ดร.ฟีโอน่า แฮร์ริส อายุรแพทย์ ภรรยาแฮรรี"
ฉันหัวเราะออกมาเลย
ฉันหลุดหัวเราะเลยค่ะ มันฟังดูพิลึกมาก
ผมเห็นโอกาสที่เด็กคนหนึ่ง จะเสียชีวิตเฉียบพลันได้เป็นร้อยแบบ
เช่น เราต้องเงยหน้า เพื่อให้ทางเดินหายใจทำงานปกติ
ระหว่างดำน้ำ อาจจะมีอะไร มาอุดกั้นทางเดินหายใจของเด็ก
ทำให้หายใจไม่ออก มีเลือดออกในโพรงจมูก
หรือสำลักน้ำลายจนเสียชีวิต
ผมพูดได้เป็นชั่วโมงว่ามีอะไร
ทำให้เด็กๆ เสียชีวิตได้บ้าง
เช้าวันถัดมา เราโทรคุยกันจริงจัง
เขาบอกว่าจะลองเอาไปคิด ขอประเมินดูก่อน
ในขณะเดียวกัน เรารู้ว่าเจอเด็กๆ มาแล้วสองวัน
แต่ยังไม่มีอาหารดีๆ ส่งเข้าไปข้างใน
เราเลยถือโอกาส แบ่งอาหารจากทหารอเมริกัน
"ไร้สาระ"
ผมมองว่ามันตลก ถ้าจะให้พึ่งพาสายสิญจน์
ผมบอกว่า "ริค เด็กๆ พวกนั้น เชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์"
"มันช่วยสร้างกำลังใจ ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญมาก"
เขาเลยใจเย็นลง แล้วบอกว่า
"ได้ เอามานี่ ผมเอาเข้าไปให้เอง"
"เบน สวัสดิวัตน กงสุลกิตติมศักดิ์สหราชอาณาจักร"
เป็นความพยายามที่อันตรายมาก
ลากอาหารสองถุงใหญ่ทวนกระแสน้ำ
เป็นการดำน้ำที่ยากที่สุดของผม
พอเข้าไปเจอเด็กๆ พวกเขาตื่นเต้นมากที่ได้เจอเรา
ดูมีขวัญและกำลังใจดี
เราส่งสายสิญจน์ให้เด็กๆ ทีละคน
พวกเขารู้ว่าคืออะไร แล้วยื่นมือมารับสายสิญจน์
หมอภาคย์ให้เด็กสองคน หยิบอาหารมาวางซ้อนกัน
เพื่อเรียงให้เป็นระเบียบ ไม่มีใครแย่งกันเลย
ระหว่างพวกเขากินอาหาร ผมกับจอห์นรู้สึกว่า
อากาศเริ่มอับไปหน่อย
ผมว่ากล้องเริ่มอัดแล้วนะ
ถ้าคิดจะปีนจุดลาดชัน ยังไงก็ต้องหอบ
มานับถอยหลังกัน เดี๋ยวนะ
ผมเลยเปิดเครื่องตรวจวัดออกซิเจน ซึ่งพอเปิด มันก็เตือนทันที
วัดได้ 15 เปอร์เซ็นต์
สำหรับออกซิเจน
ถ้าต่ำกว่า 18 เปอร์เซ็นต์ ถือว่าใช้ชีวิตอยู่ในระยะยาวไม่ได้
ผมไม่กล้าสบตาพวกเด็กๆ เลย
ข่าวด่วนจากประเทศไทย
เราเพิ่งทราบข่าวว่ามี เจ้าหน้าที่ซีลไทยที่เข้าไปช่วยเด็กๆ
ในถ้ำลึกแห่งนั้นเสียชีวิตลงหนึ่งนาย
ชายที่เสียชีวิตยังอายุไม่มาก ร่างกายแข็งแรง เป็นอดีตหน่วยซีล
เจ้าหน้าที่เผยสมาน กุนัน วัย 38 ปี ที่กลับเข้าร่วมหน่วยซีลอีกครั้ง
เพื่อช่วยภารกิจค้นหา เสียชีวิตจากการขาดออกซิเจน
"ขาดอากาศหายใจ เจ้าหน้าที่มีเวลาออกไปจำกัด"
ชุดดำน้ำนีโอพรีนลอยตัวได้ดี
จึงเป็นภาระหนักที่ต้องนำเข้าไป
ระหว่างทางกลับ อากาศของเขาหมด ตอนเกือบจะถึงโถงสาม
"วลีพร กุนัน ภรรยา"
โชคร้ายที่สมานเจอเรื่องแบบนี้ แต่มันอาจจะเกิดขึ้นกับใครก็ได้
สมานอยู่ในหน่วยซีล
ซึ่งต้องปฏิบัติภารกิจ ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
ไม่เคยมีใครดำน้ำในถ้ำมาก่อน
และอุปกรณ์ที่พวกเขาใช้ ก็ไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง
พวกเขามีความกล้าหาญอย่างน่าทึ่ง
หลังจากสมาน กุนันเสียชีวิต ท่านพลเรือตรีประกาศว่า
"เราจะพักภารกิจดำน้ำ ไปหาเด็กๆ ไว้ก่อน"
แล้วหลังจากนั้น หน่วยซีลของไทยก็ไม่ดำน้ำ
ไปไกลกว่าโถงสามอีกเลย
หน่วยซีลของไทยพยายามทุกวิถีทาง
พวกเขาเสี่ยงชีวิต อาจจะเสี่ยงมากกว่าชาวอังกฤษด้วยซ้ำ
แต่พวกเขามีทักษะไม่มากพอ และไม่เข้าใจว่า
ทำไมคนแก่กลุ่มนี้ ถึงมีทักษะมากกว่าพวกเขา
แต่ไม่มีกองกำลังพิเศษใดในโลก มีทักษะเหล่านั้น
มีแค่คนกลุ่มนี้เท่านั้นที่ดำน้ำ สำรวจถ้ำเป็นงานอดิเรกช่วงวันหยุด
หลังจากพบเด็กๆ แอมป์บอกว่าผมเปลี่ยนไป
ถึงจะไม่ต้องแบก ความรับผิดชอบอย่างเป็นทางการ
ผมก็ยังต้องแบกเรื่องศีลธรรมไว้
พวกเขาไม่เคยดำน้ำในถ้ำมาก่อน
ผมได้คุยกับแฮร์รีในตอนเช้า บอกเขาตรงๆ ว่า
การใช้ยาสลบเป็นทางเลือกเดียว
เขาบอกว่าจะมาช่วยเรา แต่จะไม่วางยาเด็กๆ
ริคอาจจะเข้าใจว่า ผมมองเป็นเรื่องสนุก
หรือเป็นการผจญภัยของริค
เพราะเขาบอกทางโทรศัพท์ว่า
"ถ้าคุณมาที่นี่ แล้วดำน้ำไปหาเด็กๆ"
"โดยไม่เตรียมวางยาสลบพวกเขา"
"คุณจะได้เจอเด็กๆ แต่พวกเขาไม่มีทางรอด"
แผนนี้มันบ้าบอมาก
ไม่มีทางได้ผลแน่นอน
แค่คิดว่าต้องนำร่างเด็กๆ ออกมา
ผมก็รับไม่ไหวแล้ว
คุณเคยนำร่างออกมากี่ครั้งคะ
คนที่ติดอยู่ในถ้ำ
ผมว่ายังไม่ถึงหลักสิบนะ น่าจะประมาณเก้าราย
ผมไปเม็กซิโกในปี 1994
เข้าไปในถ้ำที่ลึกมาก ลึก 1,000 เมตร
เพื่อนสนิทผมปฏิบัติหน้าที่เป็น นักประดาน้ำในโครงการนั้น
แล้วมีเหตุเกิดขึ้น เขาเลยเสียชีวิต
เป็นเรื่องที่ผมฝังใจมาก
เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทมากของผม และผมต้องเจอเรื่องนี้กับตัว
เขาไม่ได้อยู่ในเปลหาม หรือมีผ้าห่อเอาไว้
ถึงแฮร์รีจะกังขา แต่ผมกลับมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ
ว่านี่เป็นวิธีเดียว เช้าวันถัดมา
ผมเล่าความคิดนี้ให้ดีเร็กฟัง
ผมตอบกลับไปว่าเป็นไอเดียที่แย่มาก แต่ริคบอกว่า
"ถ้ามีแค่ไอเดียเดียวล่ะ"
ผมไม่มั่นใจเลยจริงๆ
แต่ผมเชื่อมั่นในทักษะ และความสามารถของพวกเขา
นักดำน้ำเก่งๆ จากทั่วโลก ให้มาช่วยกัน
ผมถามว่า "ถ้าคุณต้องรวบรวม ทีมงานที่เก่งที่สุดในโลก"
"มาทำภารกิจนี้ จะต้องมีใครบ้าง"
ผมได้รับข้อความจากจอห์นว่า "เราไม่คิดว่าเวลาและการใช้ยา"
"คริส จีเวลล์ ที่ปรึกษาไอที นักประดาน้ำในถ้ำ"
"จะมีผลต่อการเคลื่อนย้าย เราต้องการคุณกับเจสัน"
ตอนนั้นผมกำลังปีน โครงสร้างด้านในอาคาร
หยิบมือถือขึ้นมาดู คริสบอกว่าต้องบินคืนนี้เลย
"เจสัน มัลลินสัน ผู้รับเหมา นักประดาน้ำในถ้ำ"
"ผู้โดยสารขาออก"
ผมเหลือวันพักร้อนอีกไม่กี่วัน
กำลังปีนเขาที่อิตาลีลงมา
"จอช แบรตช์ลีย์ นักอุตุนิยมวิทยา นักประดาน้ำในถ้ำ"
ผมได้รับข้อความถามว่า "ใช้เวลาเตรียมตัวนานไหม"
ผมเลยโทรลางานกับเจ้านาย
"จิม วอร์นีย์ ช่างไฟฟ้า นักประดาน้ำในถ้ำ"
ผมตั้งใจไปงานสละโสด ของเพื่อนในวันเสาร์
"คอนเนอร์ โร ช่างยนต์ นักประดาน้ำในถ้ำ"
พอรู้ว่าต้องบินไปเมืองไทย
ผมแวะไปเยี่ยมพ่อที่บ้านพักคนชรา
พ่อเขาไม่ค่อยเข้าใจ เรื่องการดำน้ำในถ้ำเท่าไร
เข้าใจน้อยกว่าฉันแน่ๆ แล้วพวกเขาชอบแซวกันประจำ
พ่อถามประจำว่า เมื่อไรผมจะเลิกดำน้ำในถ้ำ
เพราะพ่อเป็นห่วงผมมาก แต่ผมจะเล่นมุกกลับไปว่า
"ครั้งสุดท้ายแล้ว คราวนี้เลิกแล้ว"
พ่อจะตอบว่า "เยี่ยมเลย พ่อโล่งใจมาก"
จากนั้นก็มองหน้าผม แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
เพราะรู้ว่าผมแค่อำเล่น
เราคุยกันสักพัก แล้ววันต่อมาผมก็ออกเดินทาง
"วันที่ 14"
พอเดินทางมาถึงถ้ำ
แล้วก้าวลงจากรถตู้ เราเจอกองทัพนักข่าวรออยู่เยอะมาก
ผมรู้สึกกลัวมาก
พอเจอจอห์นกับริค ทั้งคู่ดูหมดแรงมาก
ประโยคแรกที่ผมพูดคือ
"ผมต้องดำเข้าถ้ำ ไปเจอเด็กๆ ด้วยตัวเอง"
"ดูด้วยตาให้มั่นใจว่า ไม่มีวิธีอื่นพาพวกเขาออกมาได้"
ผมกับเครก คู่หู ว่ายไปหาเด็กๆ
เป็นโพรงที่มีแต่โคลนจริงๆ
"ดร.เครก ชาลเลน สัตวแพทย์ นักประดาน้ำในถ้ำ"
ผมโผล่ขึ้นมา เจอสิ่งสกปรกลอยอยู่ในน้ำ
แปลว่าเรามาถึงโถงสุดท้าย ที่เด็กๆ อยู่แล้ว
พอรู้ตัวว่ากำลังจะได้เจอพวกเขาจริงๆ
ผมก็อดนึกถึงลูกๆ ไม่ได้
ตกใจนิดหน่อยที่พวกเขาผอมขนาดนั้น
ได้ยินเสียงบางคนไอ ไอค่อนข้างเปียก
ผมรู้สึกว่าพวกเขาดูไม่แข็งแรง แต่ยังทึ่งมาก
ที่ไม่มีใครปากสั่น ไม่มีน้ำตา
ไม่มีความวิตกกังวลอยู่บนสีหน้าเลย
ระหว่างว่ายน้ำออกไป ผมคิดตลอดทางว่าจะทำยังไง
และผมคงตัดสินใจได้ตอนนั้นว่า
จำเป็นต้องดำเนินการตามแผน
ณ เวลานั้นเราต้องการคนเพิ่ม คนที่สามารถ
ช่วยลดภาระงานของริคกับจอห์นได้
"น.อ.มิตช์ ทอร์เรล เจ้าหน้าที่ ยุทธวิธีพิเศษกองทัพอากาศสหรัฐฯ"
เราเป็นเหมือนทีม
ที่อยู่ในประเทศไทยอยู่แล้ว เป็นครูสอนดำน้ำทางเทคนิค
"มิกโก พาสสิ อาสาสมัครนักประดาน้ำในถ้ำ"
พวกเราส่วนใหญ่มาจากยุโรป
เราให้พวกเขาเข้ามาช่วยในทีมทันที
ทีมดำน้ำพร้อม แต่ทางการไทย
ยังไม่พร้อมตัดสินใจให้ไฟเขียว
สภาพร่างกายแย่ลง ปริมาณอากาศน้อยลง
และอีกเรื่องที่น่ากังวล คือการพยากรณ์ฝนจากมรสุม
ตอนนี้มีสองเรื่องที่ต้องเป็นห่วง คือปริมาณออกซิเจนและสภาพภูมิอากาศ
ตอนบ่ายมีพายุฝนฟ้าคะนองก่อตัวขึ้น
เป็นสัญญาณของมรสุม
หน่วยซีลยังกังวลเรื่องความเสี่ยง ซึ่งเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้
คนที่ช่วยสื่อสารเพิ่มเติม คือ จอจ์ช มอริส
พอไปถึง ผมบอกว่า “ผมมีโรงเรียนสอนปีนเขาและสำรวจถ้ำ"
"และผมพูดไทยได้"
ผมกับธเนศเคยทำงานด้วยกัน
แล้วได้มาเจอเวิร์น ซึ่งบอกผมว่า
สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร
"จอร์ช มอร์ริส ที่ปรึกษา นักปีนเขาและสำรวจถ้ำ"
ผมเข้าไปที่...
- ตอนนี้ทางการพร้อมจะฟังพวกเราแล้ว - เราเพิ่งเจอพวกเขาเมื่อเช้า
ผมยินดีเป็นล่ามให้ ให้ผมจดรายละเอียดไหม
จอห์นเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาบอกว่า "ถ้าฝนตก"
"แล้วระดับน้ำสูงขึ้น จะไม่มีใครเข้าไปในถ้ำได้อีก"
"สภาพในนั้นแย่มาก"
"เด็กๆ มีผ้าห่มให้ความอุ่น ทุกคนดูแฮปปี้ดี"
"แต่ในนั้นทั้งเหม็น และไม่มีอาหาร"
"หลายคนมีแผล อีกไม่นานน่าจะป่วย"
ผมถามว่า "นี่คุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาก่อน"
"พวกเขาเหลืออาหารเท่าไร"
เขาตอบว่า "ประมาณร้อยมื้อ"
เรารู้ไหมว่าระดับออกซิเจนเท่าไร
ตอนวัดได้ 15
แต่ไม่มั่นใจ อาจจะ 16 เปอร์เซ็นต์ก็ได้
เราไม่เสี่ยงอยู่แล้ว
แล้วเรื่องดำน้ำล่ะ พวกคุณคิดยังไง
เสี่ยงมากจริงๆ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น
คิดว่าไม่มีทางเลือกแล้วใช่ไหม
- ถ้าไม่ดำน้ำ... - อัดอยู่หรือเปล่า
ในที่สุดคืนนั้น เราก็ได้ร่วมกันนำเสนอแผน
รมว.กระทรวงมหาดไทยมา
ทุกคนเข้าไปรวมกันในห้องประชุม
ส่วนผมเข้าไปเป็นล่าม
เราอธิบายแผนให้พวกเขาฟังทีละขั้นตอน
ผมว่าคำถามหลักที่ต้องเจอ
คงยังเป็นเรื่องความเสี่ยง
ผมอธิบายว่ามีความเสี่ยงสูงมาก
แต่ถ้าเราพาเด็กออกมาเจอพ่อแม่ อย่างปลอดภัยได้สักคน
ผมว่าเราทำสำเร็จนะ
พวกเขาถามผมหลายอย่างมาก
ทำไมเลือกยาตัวนี้ ทำไมถึงเลือกปริมาณเท่านี้
ผมต้องคอยย้ำซ้ำๆ ว่า "นี่เป็นการประมาณที่ดีที่สุดของผม"
"ไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อน ผมยินดีรับฟังคำแนะนำทุกอย่าง"
ผมรู้สึกเหมือนเป็นเซลล์ขายรถมือสอง
ที่พยายามย้อมแมวขาย คนไม่รู้อีโหน่อีเหน่
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโกหก
แต่ก็ยังมีคนถามว่า ให้เด็กอยู่ในนั้นก่อนได้ไหม
หลายคนได้แต่ถามคำนี้ในที่ประชุม
ผมตอบว่า "ระดับออกซิเจนกำลังจะหมด"
"เราคำนวณว่าต้องส่งอาหาร เข้าไป 2,000 มื้อ"
แล้วถ้าฝนตกอีกรอบ เราไม่มีทางว่ายทวนกระแสน้ำเข้าไปได้
แล้วผมกับธเนศ ก็ไปร่วมประชุมอีกที่หนึ่ง
เราให้ข้อมูลกับท่านรัฐมนตรีว่า
"ผมมั่นใจว่า ถ้าเราไม่ดำน้ำทุกคนจะไม่รอด"
"ผมเข้าใจท่าน ว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก"
"แต่ทางเลือกนี้ดีที่สุดแล้ว"
"วันที่ 15"
เช้าวันต่อมา ระหว่างรอการประสานงาน
เราได้จัดซ้อมแผนการปฏิบัติการจริง
ซึ่งลงลึกถึงการปฏิบัติทุกขั้นตอน
เราจะเคลื่อนย้าย และวางตำแหน่งเด็กๆ ยังไง
ถังดำน้ำต้องอยู่ด้านหน้าตัวเด็ก ไม่ใช่ด้านหลัง
เวลาเด็กๆ คว่ำหน้าลอยตัว ถังจะทำหน้าที่เหมือนโครงเรือ
เราคิดกันว่าต้องใช้หน้ากากแรงดันบวก
เพราะถ้าน้ำรั่ว น้ำจะไหลออกด้านนอก ไม่ไหลเข้าด้านใน
พวกทหารอเมริกันบังเอิญ มีหน้ากากแบบนี้อยู่สี่อัน
ซึ่งหมายความว่า เราต้องเข้าไปหลายครั้ง
ต้องเข้าไปทุกวัน ติดต่อกันสามวัน
มีการสาธิตที่ทหารอเมริกัน เรียกว่าแผนซ้อมรบ
มีการซ้อมใหญ่เพื่อทดลองปฏิบัติจริง
โดยจำลองสถานการณ์เคลื่อนย้าย ให้ใกล้เคียงที่สุดเท่าที่ทำได้
ถ้าระดับน้ำสูงขึ้น...
เป็นการซ้อมที่มีประโยชน์มาก โดยเฉพาะกับผู้มีอำนาจตัดสินใจ
ในที่สุดพวกเราก็มั่นใจ ถึงแผนจะมีความเสี่ยง
แต่ก็มีความเป็นไปได้
เจ้าหน้าที่การต่างประเทศ จากออสเตรเลียคนหนึ่งบอกผมว่า
"ผมขอพูดตรงๆ นะ"
"ผมอยากบอกว่า ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้น"
“ระหว่างช่วยชีวิต อาจจะมีโอกาส"
"ที่คุณจะเข้าสู่ระบบตุลาการไทย”
ผมตอบว่า "อะไรนะ หมายถึงติดคุกเหรอ"
เขาตอบ "ใช่ ถ้าเป็นกรณีเลวร้ายที่สุด"
"เพราะกฎที่นี่รุนแรงมาก"
หากเกิดความผิดพลาดขึ้น
ความคิดเห็นของประชาชน จะเปลี่ยนมาต่อต้านพวกเขาทันที
มีแผนพาเราออกจากพื้นที่
พาเราขึ้นรถตู้ ขับผ่านป่าเขาบนถนนลูกรัง
ไปส่งพื้นที่สถานทูต ฟังดูบู๊ระห่ำเหมือนเจมส์ บอนด์มาก
ตอนนี้มีการกั้นฉากสีเขียวแยกพื้นที่
และปิดทางเข้าถ้ำ
อาจเป็นข้อสังเกตว่า การช่วยเหลือกำลังใกล้จะเริ่มต้น
"ผู้ว่าฯ ยืนยัน สถานการณ์ในถ้ำต้องดีขึ้น"
ตอนประมาณตีสอง รมว.กระทรวงมหาดไทยบอกว่า
"เอาละ ถ้าเริ่มแผนพรุ่งนี้ได้"
"เราจะให้สัญญาณไฟเขียวในตอนเช้า"
เราสรุปรายละเอียดกันทุกคืน
แล้วคืนก่อนปฏิบัติการวันแรก
บังเอิญเป็นวันครบรอบ แต่งงาน 28 ปีของเรา
คืนนั้นฉันคุยกับเขา เขาเล่าแผนการคร่าวๆ ให้ฟัง
เป็นบทสนทนาที่ไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะเขาบอกว่า "ฟังนะ"
"ผมว่าไม่น่าจะได้ผล"
"เด็กๆ มีโอกาสจมน้ำ หลังจากได้ยาสลบ"
คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย นอนคิดอยู่บนเตียงว่า
"ผมเป็นใครกันถึงกล้าเสี่ยง พาเด็กๆ ออกมาด้วยวิธีนี้"
แต่จะให้ผมทิ้งพวกเขาไว้ในนั้น แล้วเดินหนีไป ก็คงเป็นไปไม่ได้
อีกคนหนึ่งที่ทำให้ผมมีความกล้า พอจะผ่านเรื่องนี้ไปได้
คือพ่อของผม
พ่อผมเป็นหมอ เป็นศัลยแพทย์หลอดเลือด
สิ่งที่ผมเรียนรู้จากพ่อมากที่สุด
คือวิธีปฏิบัติต่อผู้อื่น
พ่อเป็นคนมีน้ำใจมาก
พ่อสอนให้ผมรู้จักพยายาม ปฏิบัติต่อผู้อื่นแบบเดียวกับพ่อ
"วันที่ 16"
นักข่าวได้รับคำสั่งให้ถอนตัวออกไป
มีข่าวลือจากในค่ายว่าการช่วยเหลือ
อาจเกิดขึ้นในวันนี้
ญาติๆ ได้แต่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
ช่วยเหลือครั้งสุดท้าย ทีมแพทย์ไทยกำลังซ้อมกู้ชีพ...
ช่วงกลางคืน ผมขอให้ เจ้าหน้าที่การแพทย์ไทย
ช่วยเตรียมยาใส่เข็มฉีดยาไว้ล่วงหน้า
ผมจำเป็นต้องสอนนักดำน้ำท่านอื่นๆ
ให้รู้วิธีฉีดยาเพิ่มให้กับเด็กๆ
เราต้องฉีดยาให้เด็กๆ ในโถงสุดท้าย
แต่ต้องใช้เวลาเกินสองชั่วโมง กว่าจะพาพวกเขาดำน้ำออกมาได้
ยาสลบจึงอาจจะหมดฤทธิ์
ทำให้พวกเราจำเป็นต้องฉีดยาเพิ่ม
เราเลยต้องฝึกฉีดยาสลบพื้นฐาน
หลักๆ คือแค่ปักลงไปที่ขา
จุดที่เหมาะสมคือต้นขาด้านนอก ปักผ่านชุดดำน้ำได้เลย
ถึงโดนกระดูกก็ไม่เป็นไร
ไม่มีความเสี่ยงอย่างอื่น
ผมต้องกัดฟันโกหกอีกครั้ง
เพื่อให้ทุกคนมั่นใจว่าทำได้
ในวันนี้เราจะสรุปการเตรียมพร้อม ก่อนเข้าไปข้างใน
ผมมีนักดำน้ำสิบคน พร้อมเข้าไปในอีก 30 นาที
ทีมเชือกจะมีอเมริกันหกคน ออสเตรเลียห้าคน จีนห้าคน
และพลเรือนผู้เชี่ยวชาญเชือกหกคน
โถงสามมีทีมไทย เป็นหัวหน้าประสานงานหลัก
เราแยกพื้นที่ของเราไว้ในโถงสาม
เตรียมถุงห่อศพไว้ 15 ถุง เผื่อเหตุการณ์ไม่เป็นอย่างที่หวัง
ผมมุ่งตรงไปที่ปลายถ้ำ กับเจสัน จอห์น และแฮร์รี
ทุกคนรู้ตำแหน่งของตัวเองในถ้ำ เลยเข้าไปตามลำดับ
"โถงเก้า"
ผมเตรียมเด็กคนแรกให้พร้อม โดยมีหน่วยซีลคอยช่วย
ต้องสวมฮู้ดดำน้ำ และเสื้อชูชีพ
ต้องมัดสายรัด เตรียมพร้อมติดตั้งถังดำน้ำ
เป็นการผสมยาแบบง่ายๆ ที่ผมคิดขึ้นมา
ซาแน็กซ์เป็นยาเม็ด
ออกฤทธิ์ต้านความวิตกกังวล ได้เป็นอย่างดี
หมอภาคย์ให้เด็กคนแรกกินยา
ผมฉีดยาอะโทรปินที่ขาข้างเดียวก่อน
ซึ่งมีผลข้างเคียง ลดการหลั่งน้ำลายได้
เพราะเด็กๆ อาจขาดอากาศ จากการสำลักน้ำลายได้
และจากนั้นฉีดต่อด้วย
ยาเคตามีนที่ขาอีกข้างทันที
ซึ่งเป็นยาระงับความรู้สึกทั่วไป
ผมยกกระบอกฉีดยาขึ้นมาให้พวกเขาเห็น แล้วตบที่ขาให้รู้ตัวว่า
กำลังจะต้องถูกฉีดยา
พอพวกเขาหมดสติ
ก็เหมือนพยายามใส่หน้ากากให้ตุ๊กตา
ผมไม่สบายใจ กับสิ่งที่เราทำอยู่สักอย่าง
สองอย่างที่สะเทือนใจมาก
คือกดหน้าใครสักคนลงน้ำ
ตอนหมดสติ
และพยายามมัดมือไพล่หลัง
ทั้งสองอย่างทำให้รู้สึกแย่มาก
ผมรู้สึกเหมือนกำลังทำการุณยฆาต
รอบแรกเจสันหันมาตะโกนเรียกผม แล้วบอกว่า
"แฮร์รี เขาหายใจอ่อน"
ผมบอกพวกเขาว่า "นี่ตั๋วเที่ยวเดียว"
"เมื่อออกเดินทางแล้ว หันหลังกลับไม่ได้
"ถึงกลับมาหาผม ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้
"ถ้าสุดท้าย ต้องเอาศพออกไปจากถ้ำ"
"ก็ต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น"
ในโถงแปด เรารู้สึกเหมือนรอนานมาก
อยู่ๆ เชือกก็กระตุก
และเจสันก็โผล่ขึ้นมาพร้อมกับเด็ก
เพื่อขึ้นมาพักหายใจ
บอกเลยว่าบรรยากาศตึงเครียดมาก
แต่พอรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่
ผมเหมือนยกภูเขาออกจากอก
แต่เพิ่งผ่านมาแค่ 300 เมตร
ยังต้องดำออกจากถ้ำอีกหนึ่งกิโลครึ่ง
แล้วเด็กเริ่มกระดิกตัว กระดิกนิ้ว
คล้ายๆ ผีดิบ
เราตกใจมากที่เห็นแบบนั้น
เราฉีดยาอีกเข็มให้เขาตรงนั้น แล้วเคลื่อนย้ายต่อ
ไปตามโถงแห้ง ก่อนเจอส่วนที่น้ำท่วมถัดไป
จอห์นพาเด็กคนที่สองมา
ผมจำได้ว่าจอห์นมองผมแล้วถามว่า
"เขาชื่ออะไร"
"ผมไม่รู้หรอกจอห์น"
ผมกลัวมาก ถ้าพูดตรงๆ ได้
คืออึแทบราด
ระหว่างว่ายพาเขาออกไป ผมจำได้ว่า
รู้สึกต้องรับผิดชอบ และมุ่งมั่น
ผมต้องทำทุกทางให้เด็กของผมรอด
คริสพาเด็กคนที่สามออกไป
เรามองไม่เห็นมือตัวเอง ข้างหน้าด้วยซ้ำ
มองเห็นในความมืดได้รางๆ แค่บางช่วง
จำได้ว่าพยายามบิดตัว ผ่านช่องที่ออกไปไม่ได้
พยายามหาช่องที่กว้างกว่า ซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้
หลังจากผ่านจุดน้ำท่วมช่วงแรกไปได้ ผมพาเด็กของผมไปต่อ
ผมโผล่ขึ้นมาในเวิ้งน้ำลึก ไม่มีที่แห้งเลย
แต่เขาเริ่มกระตุกอีกครั้ง
ผมเลยหยิบหลอดเคตามีนออกมา
ผมมือสั่น เพราะไม่เคยฉีดยาให้ใครมาก่อน
พอเอาหลอดยาออกมาได้ ก็ต้องหยิบเข็มแยกต่างหาก
แล้วดึงออกจากฝา ผมโดนเข็มแทงนิ้ว
โชคดีที่เข็มยังไม่มีเคตามีน
ไม่งั้นคงเป็นศพลอยน้ำกันสองคน
ผมฉีดยาให้เขา
แล้วเขาหยุดกระตุก
จอห์นมาถึงโถง
แต่ดูเหมือนเด็กจะหายใจไม่ปกติ
ผมต้องเปลี่ยนถังออกซิเจนให้เด็ก
แต่ถ้ายังสวมหน้ากากอยู่ ผมช่วยให้เขากลับมาหายใจไม่ได้
ถอดหน้ากากออก
พอถอดหน้ากากออก การหายใจก็ดีขึ้น
แล้วพอใส่หน้ากากคืน อาการก็แย่ลงอีก
เป็นแบบนี้อยู่สองสามรอบ
จอห์นกังวลมาก
ผมอยากพุ่งไปที่ทางออก ทุกอย่างจะได้จบ
หน้ากากปกติดี
ผมรู้สึกจริงๆ ว่าอยากพุ่งออกไป
เพราะทุกอณูในร่างกายผม อยากออกไปจากที่นั่น
แต่ผมรู้ว่าทำแบบนั้นไม่ได้
เพราะสุดท้ายร่างที่ออกไป จะกลายเป็นแค่ศพเด็ก
พอจอห์นพาเด็กออกไป เราน่าจะแก้ปัญหาได้เรียบร้อยแล้ว
พอกลับมาถึงจุดน้ำท่วมช่วงสุดท้าย
ซึ่งเป็นแอ่งที่ดำยากที่สุดทุกครั้ง
เราลอดผ่านไป โดยประคองเด็กไว้ด้านข้างไม่ได้
เลยต้องดันตัวเด็กลอดไปก่อน แล้วค่อยลอดตามไป
จากนั้นพอถึงโถงสาม เราก็ได้ยินเสียงปั๊มทำงาน
ผมโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำพร้อมกับเด็ก
มีคนรอรับเด็กอยู่หลายคนมาก
พาไปนอนบนเปลหาม
- 30 กิโล - 30 กิโล
เด็กคนแรกรอด หายใจปกติ
ผมว่าเรียกกำลังใจได้ดีมาก
หนึ่ง สอง สาม
ผมโผล่ขึ้นมาที่โถงสามกับเด็กของผม
โล่งอกมาก
- หนึ่ง สอง สาม ดึง - หนึ่ง สอง สาม ดึง
ดึง
มีรายงานเข้ามาค่ะ แต่ขอย้ำว่ายังไม่ได้รับการยืนยัน
ขณะนี้มีเด็กออกมาจากถ้ำได้แล้วสองคน
เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา เราเห็นรถพยาบาลวิ่งเข้าไปอีกคัน
เด็กคนที่สามอาจจะกำลังออกมาครับ
ผมมาถึงพร้อมกับเด็ก
ส่งต่อพัสดุล้ำค่า
จอห์นพูดกับผมว่า
"รอดทั้งสามคน ยอดเยี่ยม รอดทั้งสามคน"
แล้วเขาก็มองผม บอกว่า
"สแตนตันทำให้ได้ อย่าให้พลาด ต้องรอดทั้งสี่คน"
ริคพาเด็กคนสุดท้ายออกมาจากถ้ำ
ผมบอกหมอภาคย์ว่า "ครบแล้ว"
"พรุ่งนี้ต่ออีกสี่"
ระหว่างว่ายออกไปโถงแปด ทัศนวิสัยเป็นศูนย์
มือผมจับเชือกไปเรื่อยๆ
อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมือไปโดน อะไรบางอย่างคล้ายปลาตาย
เครกกับริคท่าทางค่อนข้างเครียด
บอกว่า "เร็วเข้า รีบออกมา"
เร็วเข้า เขาไม่หายใจ
"เราว่าเด็กคนนี้ไม่หายใจ" ผมรีบถอดอุปกรณ์ออก
ผมคิดในใจว่า "นี่สินะ ศพแรก"
หน้าเขาเขียวพอสมควร
ตัวเย็นและแข็งทื่อ
ผมไม่รู้จะปลอบตัวเองยังไง ว่าเขายังหายใจอยู่
ผมกำลังจะเริ่มผายปอด
แต่ก่อนเริ่ม ผมบีบขากรรไกรเขาอย่างแรง
เพื่อเปิดทางเดินหายใจ
และเขาก็เริ่มกลับมาหายใจ
แต่ผมยังเป็นห่วงมาก
ยังไม่คิดว่าเขาจะรอด
เขาเป็นแบบนี้มาตลอดทาง ประมาณสองชั่วโมงครึ่งถึงสามชั่วโมง
เพื่อความสบายใจของผม
ผมต้องคอยพลิกตัวเขา ให้เห็นสีหน้าเป็นระยะ
เขาดูเหมือนหลับ แต่อยู่ใต้น้ำ
วินาทีที่โผล่พ้นผิวน้ำ
ผมรู้สึกตื้นตัน และอิ่มเอมใจกับความสำเร็จ
ยังไม่อยากเชื่อว่าเทคนิคนี้จะได้ผล
นักฟุตบอลเยาวชนสี่คน
ที่ติดอยู่ในถ้ำของประเทศไทย ออกมาได้แล้ว
ดังนั้นยังเหลือเด็กอีกแปดคน กับโค้ชติดอยู่ด้านใน
ชีวิตพวกเขายังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ปฏิบัติการยังไม่สิ้นสุดครับ
เราเพิ่งทำเรื่องไม่น่าเชื่อ ให้สำเร็จได้
ขออีกสองครั้งเถอะ
"วันที่ 17"
ข่าวด่วนจากประเทศไทย...
ภาพการเคลื่อนย้ายเด็กบนเปลหาม...
เด็กคนที่ห้าได้รับความช่วยเหลือ...
หนึ่งคนออกจากถ้ำแล้วเมื่อเช้านี้...
ใช่ครับ นั่นรถพยาบาลที่เราเชื่อว่า กำลังพาเด็กคนที่หกออกไป
ภารกิจดำเนินไปอย่างราบรื่น
น่าจะเป็นเด็กคนที่เจ็ดครับ
เด็กๆ กำลังทยอยออกมา
ไม่ใช่คนที่เจ็ดครับ คนที่แปดแล้ว
หมูป่าคนที่แปดออกมาแล้ว
เหลืออีกเพียงหนึ่งวัน
หลายวันที่ผ่านมาพวกเขาโชคดีมาก
ฝนจากมรสุมยังไม่ตก
แต่พยากรณ์อากาศที่เราได้รับมาตลอด คือฝนใกล้จะตกแล้ว
แล้วก็ตกจริงๆ
ตกหนักมาก
ไม่มีวี่แววว่าจะหยุด
น้ำฝนจะไหลเข้าถ้ำอย่างรวดเร็ว
เรานอนฟังเสียงฝนกันทั้งคืน ตกไม่ลืมหูลืมตาจริงๆ
อยากรู้ว่าในถ้ำจะเป็นยังไงบ้าง
เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น ริคกับจอห์นดูร้อนใจ
เลยทำให้ผมกับเครกเริ่มกังวลไปด้วย
"วันที่ 18"
เราตื่นขึ้นมาตอนเช้า
น้ำเจิ่งไปทุกที่
เรากังวลว่าฝายกั้นน้ำบนเขา
จะพัง
ฝายคงกั้นไว้ได้ไม่นาน
การผันน้ำน่าจะทำได้ชั่วคราว
แล้วทุกอย่างคงพังพินาศ
ตอนคุยสรุปก่อนดำน้ำช่วงเช้า
มีบางคนถามว่า
"เราควรเข้าไปในถ้ำไหม"
"เราควรเอาชีวิตตัวเอง ไปเสี่ยงหรือเปล่า"
แล้วก็มีพวกเราบางคนบอกว่า
"ถ้าไม่เข้าไปวันนี้"
แล้วพรุ่งนี้ไม่มีโอกาสล่ะ"
ผมรู้สึกเลยว่า ต้องปิดประชุมให้เร็วที่สุด
เราลุกขึ้นเดินตรงไปที่ถ้ำ
แล้วทุกคนก็ตามมา ถือเป็นการตัดสินใจเรียบร้อย
เรารู้อยู่แล้วว่าต้องพยายาม ช่วยห้าคนในวันสุดท้าย
ก่อนมุ่งหน้าเข้าถ้ำ เราตัดสินใจกันว่า
วันนั้นผมจะเป็นคนพาเด็กคนแรกออกมา
ระหว่างว่ายน้ำ สมองผมคิดหนักมาก
"พระเจ้า ผมจะไหวไหม"
"แล้วพ่อแม่กับเพื่อนๆ เด็กในถ้ำอีก"
ถือเป็นภาระใหญ่หลวงมาก
ถ้ามีใครตาย ผมคงใจสลาย ผมจะเริ่มดื่มเหล้าหรือเปล่า
ชีวิตจะเสียหลักไหม
ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลโค้ช
ทันทีที่อุ้มเขา ผมเปลี่ยนมาจดจ่อกับงานทันที
ทุกอย่างไปได้สวย
จำได้ว่าสองสามนาทีสุดท้าย
ผมคิดกับตัวเองว่า "ใกล้ถึงแล้ว จะทำยังไงต่อ"
เพราะผมใกล้ถึงฝั่งแล้ว
"ตอนส่งตัวเขา ผมจะร้องไห้ไหม"
จอห์นมาถึงหลังจากผม ตามด้วยริค
คริสต้องออกมาเป็นคนต่อไป
ผมรอแล้วรออีก เขาก็ยังไม่ออกมา
ผมไล่มาถึงจุดน้ำท่วมช่วงสุดท้าย
ซึ่งเป็นจุดที่ลำบากที่สุด พอพาเด็กมาถึงจุดนี้ได้
พัสดุล้ำค่าของผม
จุดนี้ไม่ปกติ เพราะแนวเชือกจะอยู่ด้านบน
เราต้องตะแคงตัว อุ้มเด็กไว้มือหนึ่ง
อีกมือจับเชือกด้านบน
เป็นท่าที่ประหลาดเอาการ
แล้วจู่ๆ ก็มีการเปลี่ยนแปลง ในวันสุดท้าย
เราทุกคนมีปัญหาตรงจุดนั้นกันหมด
ตอนจะว่ายหักเลี้ยวตรงมุมหนึ่ง
ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนมือที่จับเชือก
แต่เชือกหลุดมือไป
เชือกเส้นสำคัญ
ที่จะพาเราออกจากถ้ำได้ครบสามสิบสอง
เชือกที่ไม่ควรทำหาย เชือกที่ไม่ควรปล่อยมือ
หลุดมือผมไปแล้ว
ผมไม่รู้ว่าอากาศของเด็กจะหมดหรือยัง
ตอนนี้เหลือแค่ผมกับหมอแฮร์ริส ที่ยังอยู่ในโถงเก้า
ทุกคนออกจากจุดนี้ไปกันหมดแล้ว
ผมนึกว่าเด็กตัวเล็กที่สุดออกไปแล้ว
แต่เด็กคนสุดท้าย ที่เดินลงมาจากเนินคือมาร์ค
ซึ่งหนัก 29 กิโลกรัม
มาร์คหน้าเล็กกว่าเด็กคนอื่นทั้งหมด
เรามองหน้ากันแล้วคิดว่า "ไม่มีทางใส่หน้ากากได้"
แต่จะทิ้งเขาไว้ แล้วกลับมาวันพรุ่งนี้ก็ไม่ได้
เพราะผมว่า พรุ่งนี้คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เราลองสวมหน้ากากให้เขา
ลองหาอะไรมาพันหน้ากาก ลองพันฮู้ดไว้ข้างใต้
เพื่อให้หน้ากาก แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
เหมือนเราอัดหน้ากากกับจมูกเด็ก
แต่ยังไงก็ไม่มีทางกันน้ำได้
ไม่รู้ยังไง เราถึงเอาหน้ากาก แบบธรรมดาติดมาด้วย
เป็นหน้ากากดำน้ำ แบบเต็มหน้าเหมือนกัน
ถ้าเทียบกับหน้ากากอันอื่น จะดูเหมือนของเล่นชิ้นเล็กๆ สีชมพู
แต่พอลองปรับสายรัด หน้ากากธรรมดาอันนี้
ตัวกันน้ำก็หลุด
ทำให้น้ำไหลเข้า
เราดึงออกมาลองใหม่ ก็หลุดอีก
เหมือนแค่วางอยู่บนหน้า
ถ้าด้านข้างไปชนกับอะไรเข้า
จบเห่แน่นอน
ผมดูออกว่าเจสันไม่พอใจอย่างมาก
เด็กคนสุดท้ายแล้ว และผมคิดในใจว่า
"สงสารเจสัน เด็กคนสุดท้ายต้องจมน้ำแน่ๆ"
"แล้วเขาคงต้องทำใจ กับเรื่องที่เกิดขึ้น"
ผมต้องไปช้าๆ และระวังมาก
เรารอแล้วรออีก
คริสก็ยังไม่ออกมา เลยเครียดกันพอสมควร
ผมพยายามควานหาเชือกในน้ำ
แต่หาไม่เจอ เจอแต่สายไฟ
ซึ่งน่าจะพากลับไปโถงสามได้
ผมเลยเริ่มตามมันไป
หลังจากผ่านไปประมาณสิบนาที ผมโผล่ขึ้นมาในโถงหนึ่ง
แล้วงงมาก
เพราะคิดว่าจะขึ้นมาในโถงสาม
ที่มีเจ้าหน้าที่กู้ภัยอยู่
แต่กลับขึ้นมาในห้องที่ไม่มีใครสักคน
ฮัลโหล
มีใครไหม
ถ้าผมโผล่มาเจอโถงที่ไม่มีใครรู้จัก
โถงที่อยู่นอกเส้นทางหลัก
คงไม่มีใครหาเราเจอแน่นอน
ผมโผล่ขึ้นมา ในโพรงอากาศสุดท้ายกับเด็ก
อยู่ๆ ก็เห็นคริสอยู่ข้างหน้า
แล้วมีเด็กอยู่ที่เท้าเขา
แวบแรกผมนึกว่า "เราเสียเด็กไปคนหนึ่ง"
พอเห็นเจสัน
ผมถึงได้รู้ตัว ว่าย้อนกลับเข้าไปในถ้ำ
เพิ่งรู้ว่าย้อนกลับไปโถงสี่
เจสันมุ่งหน้าไปจุดสุดท้าย แล้วแฮร์รีก็โผล่ตามมา
ผมบอกว่า "เอาละ อยู่ตรงนี้ก่อน ตั้งสติให้ดี"
"ผมจะพาเด็กออกไปเอง คุณพร้อมแล้วค่อยตามออกมา"
พอได้ยินเสียงปั๊ม ผมก็รู้ว่าใกล้ถึงโถงสามแล้ว
ก่อนจะส่งตัวเด็ก
ผมตื้นตันมาก เพราะรู้ว่าเขาจะต้องรอดชีวิตออกไป
โอเค สาม สอง หนึ่ง
พอเราได้ข่าวว่าแฮร์รี พาเด็กของคริสออกมา
ผมเชื่อมั่นในตัวแฮร์รี
และดีใจแทนเขาด้วย ที่ได้สัมผัสประสบการณ์นี้
ทหารบึกบึนจากกองทัพอากาศ สหรัฐฯ ที่รออยู่ตรงนั้น
รับตัวเด็กไปจากผม
วางบนเปลหามแล้วแบกขึ้นเนินไป
แล้วเขาก็จากไป
ทันใดนั้น ความรู้สึกอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
เราส่งขวดแจ็ค แดเนียลต่อกัน
ซึ่งที่จริงเขาไม่อนุญาตให้ดื่ม
เราทำภารกิจสำเร็จ ไม่อยากจะเชื่อ
ผมรู้ว่ายังต้องรอหน่วยซีลของไทย และหมอภาคย์ตามออกมา
ยังต้องเป็นห่วงพวกเขาอยู่ เพราะขาออก ดำออกมายากมาก
แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงร้อง เหมือนเกิดอะไรขึ้น
หนึ่งในปั๊มหลักของโถงสามหยุดทำงาน
และพ่นน้ำกระจายไปทุกที่
พระเจ้า ระดับน้ำสูงขึ้นเร็วมาก
เราไม่มีอุปกรณ์หายใจ ต้องรีบออกไปจากทันที
ระหว่างรอเจ้าหน้าที่ซีลอีกสองคน น้ำเริ่มทะลักขึ้นมา
- พอพวกเขาออกมา... - น้ำก็ท่วมทั้งโถง
เราต้องกลั้นหายใจ ถึงจะออกมาได้อย่างหวุดหวิด
เราพูดกันว่าเจ้าแม่ของถ้ำคงบอกว่า
"ทำงานเสร็จแล้วก็กลับไป"
ขอบคุณค่ะ
จากนั้นหน่วยซีลก็ออกมา เป็นกลุ่มสุดท้าย
"ภารกิจที่เป็นไปไม่ได้"
กลายเป็น "ภารกิจที่เป็นไปได้"
ถ้าใครไม่ซาบซึ้ง แสดงว่าคุณใจแข็งมาก
แม้เราจะเป็นเหมือนหัวหอก ในภารกิจดำน้ำ
แต่ในถ้ำมีคนอีกเป็นร้อยๆ
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงข้ามผม น่าจะเป็นแม่ของน้องไตตัน
เด็กอายุน้อยที่สุด ที่ผมพาออกมาในวันสุดท้าย
แม่ไตตันบอกว่า "ในฐานะตัวแทนผู้ปกครองทุกคน"
"พวกเราขอขอบคุณ ในความช่วยเหลือของพวกคุณ"
"ลูกๆ ของเราเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
"ขอบคุณยังไงก็ไม่พอ"
ทำให้ผมรู้เลยว่าสิ่งที่ทำไป มีค่ามากแค่ไหน
เด็กๆ มีชีวิตครอบครัวและพ่อแม่
โปรดอย่าลืมว่าเมืองไทย เป็นบ้านหลังที่สองของคุณนะครับ
"ทีมนักประดาน้ำในถ้ำ จากสหราชอาณาจักร"
เป็นความรู้สึกโล่งใจ และอิ่มเอมอย่างน่าทึ่ง
ฉันได้รับข้อความตามปกติค่ะ บอกว่า
"ผมออกมาแล้ว เดี๋ยวถึงโรงแรมจะโทรหา"
แล้วเขาก็โทรมา
ผมพูดน้ำไหลไฟดับเลย
ตอนนั้นอะดรีนาลีนความตื่นเต้น พลุ่งพล่านไปหมด
ผมคงพูดไปประมาณสิบนาทีเป็นอย่างน้อย
สุดท้ายพอผมพักหายใจ จู่ๆ เธอก็ร้องไห้ออกมา
เธอบอกว่าพ่อผมเพิ่งเสีย เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
ผมเลยไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง
เป็นความรู้สึกที่แปรปรวนมาก
จากดีใจมาก อยู่ๆ ก็กลายเป็น
"ทำไมต้องเป็นวันนี้"
ทุกคนเห็นอกเห็นใจผมมาก และคงเข้าใจว่า
ผมจะบินกลับบ้านทันที ซึ่งผมก็คิดอยู่เหมือนกัน
แต่แล้วผมก็ฉุกคิดว่า "บินกลับไป ผมก็คงไม่รู้สึกดีขึ้น"
และพอหมดวันแรก
ผมก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นกับทุกอย่าง
เพราะพ่อผมมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์มาก
แล้วพ่อจากไปสบาย
ผมคิดว่าคงไม่มีวิธีจากโลกนี้ไป ได้ดีกว่านี้อีกแล้ว
ผมเลยเริ่มมองเรื่องนี้ในแง่บวก
เริ่มคิดว่า "ที่จริงควรเป็น อีกเรื่องที่เราต้องฉลองมากกว่า"
คือนอกจากจะฉลองให้เด็กๆ ต้องฉลองให้พ่อผมด้วย
ขอบคุณมากครับ
ปาฏิหาริย์ซ้อนปาฏิหาริย์
ถ้ามีโอกาสในอนาคต เราจะได้พบพวกเขาอีก
ผมคิดว่า ผมภูมิใจอย่างยิ่งในสิ่งที่
เราทำลงไป
คงเป็นเหตุผล ให้ใครๆ ยอมรับความทุ่มเท
ที่ผมมีต่อกีฬาไร้สาระของคนส่วนน้อย ซึ่งไม่เคยมีใครให้ความสำคัญ
ใช่ครับ เปลี่ยนชีวิตผมแน่นอน
เรื่องนี้ทำให้ผมมีความมั่นใจมากขึ้น
ตัวเลือกสุดท้ายในทีมคริกเก็ต กลายเป็นตัวเลือกแรกในภารกิจสำรวจถ้ำ
ผมเคยกังวลว่า ตัวผมเป็นคนเย็นชาเกินไปไหม
ผมไร้ความรู้สึกเกินไปหรือเปล่า
ผมพบประโยชน์และเป้าหมาย ของความสันโดษ
เรานำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้
ทีมหมูป่าครับ
"รางวัลไพรด์ออฟบริเตนอะวอร์ดส์"
ท่านบอกว่า "คุณต้องแต่งงานกับแอมป์นะ"
"ชาวไทยเกือบ 5,000 คน มีส่วนร่วมในภารกิจครั้งนี้"
"และยังมีอีกหลายร้อยชีวิต จากทั่วโลกให้การสนับสนุน"
"ไม่กี่วันหลังจบภารกิจ ถ้ำจมมิดอยู่ใต้น้ำ"
"หลายสัปดาห์ต่อมา น้ำไหลท่วมเมืองใกล้เคียง"
"แปดเดือนผ่านไป จึงเข้าถ้ำได้อีกครั้ง"
คำบรรยายโดย มานา ยอดมิ่ง