‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เปลี่ยนไปก็ช่วยอะไรไม่ได้)
‪(ลุยไปให้สุดทาง!)
‪(ลิขิตมาเพื่อคว้าชัย!)
‪ไปเลยบูลด็อกส์!
‪สวัสดี
‪ลุยเลย บูลด็อกส์!
‪- ขอบคุณครับ เซเรนิตี้! ‪- ใช่!
‪พวกคุณควรภูมิใจในตัวลูกชาย
‪พี่น้อง และเพื่อนบ้านคุณให้มากๆ
‪เด็กหนุ่มเหล่านี้ ‪แสดงผลงานที่ยอดเยี่ยมในระดับรัฐ
‪เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่เรามาได้ไกลขนาดนี้
‪ทีมบูลด็อกส์เป็นทีมที่เต็มไปด้วย ‪หัวใจที่แข็งแกร่ง มุ่งมั่น และมีพรสวรรค์
‪โค้ชแม้ดด็อกซ์ จากมุมมองของคุณ
‪ในฐานะอดีตผู้เล่นลีกอาชีพ
‪ทำไมคุณถึงพาทีมคว้าแชมป์ไม่ได้ล่ะคะ
‪ต่อให้คุณมีพรสวรรค์ เล่นสุดฝีมือแล้ว
‪บางครั้งผลลัพธ์ก็ไม่ได้เป็นดั่งใจครับ
‪เราอยากจะได้แชมป์มากกว่าที่สี่ไหมน่ะเหรอ
‪แน่นอนสิครับ แต่นี่มันระดับรัฐเลยนะ
‪ไม่มีทีมไหนที่จะมีผู้นำ
‪ดีไปกว่าโค้ชคาลและโค้ชฮาร์แลนของเราแล้ว
‪กัปตันไทคนนี้ก็น่าทึ่งเหมือนกัน ‪ทุกช่วงเวลาในทุกๆ เกม
‪และเราก็ภูมิใจในตัวพวกคุณทุกคนเลย
‪เพราะงั้นทุกคนช่วยพาเด็กๆ ไปฉลองทีนะครับ
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
‪- ใช่เลย บูลด็อกส์! ‪- ภูมิใจในตัวนายนะเพื่อน!
‪(โค้ชอันดับหนึ่ง)
‪คาล ใจเย็นหน่อยน่า
‪ไม่ล่ะ เด็กๆ เล่นกันสุดหัวใจ ‪แต่ผมก็ทำพวกเขาผิดหวัง!
‪แมดดี้ ไท…
‪คุณยุ่งอยู่
‪ไม่เป็นไรค่ะ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง มาเถอะ
‪ทำได้ดีมากไท ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณครับ โค้ช
‪นี่หลานเป็นพระเอกหรือผู้ร้าย
‪- เขาเป็นโจรสลัดค่ะ ยาย ‪- ไม่นะ ฉันเป็นนักสะสมทอง
‪เราเป็นนักล่าสมบัติ ผู้ก่อตั้งของเราตาย ‪เพราะรวบรวมทองจากพื้นทะเล
‪ฮีโร่ในชีวิตของตัวเอง
‪ทำไมเราเล่นด้วยกันไม่ได้ล่ะ ไคล์
‪เพราะเธอไม่ชอบเล่นโกลด์ฮอร์เดอร์
‪และฉันอยากเล่นโกลด์ฮอร์เดอร์ไง
‪ขอต้อนรับกลับบ้านจ้ะ นักรบผู้ยิ่งใหญ่
‪กลับมาแล้วเหรอ แม่บอกว่าพี่ไม่ชนะ
‪แต่หนูว่าถ้าพี่ได้ปาลูก พี่ต้องชนะแน่
‪ขว้างลูก
‪- ยายภูมิใจในตัวเธอจริงๆ ‪- ขอบคุณครับ ยาย
‪- ใช่เลย! ‪- แม่กับผมซื้ออาหารจีนมา
‪- แม่อยู่ในครัวน่ะ ‪- ไปช่วยแม่กันดีกว่า
‪- ได้ซื้อไข่ม้วนมาไหมคะ ‪- แน่นอน
‪การแพ้นี่มันห่วยเนอะ
‪ใช่เลยล่ะ
‪- อยากกระทืบโครงกระดูกหน่อยไหม ‪- ยังกระทืบคนไม่พออีกเหรอ
‪เข้าใจละ กลัวว่าฉันจะรู้สึกผิดไม่พอ ‪กับเรื่องที่เกิดขึ้นสินะ
‪พี่เลยจะมาโทษผมที่แพ้ระดับรัฐงั้นสิ
‪เราคงไม่มาอยู่ตรงนี้ ถ้านายไม่สติแตก!
‪เยี่ยมเลย ทีนี้ฉันก็เป็นบ้าอีกสิ
‪แล้วเราจะคุยเรื่องที่อีโก้ค้ำฟ้าของพี่ ‪ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี่กันเมื่อไหร่ดี ไท
‪พี่คือคนที่เล่นงานแจ็คสันทั้งสองครั้งนะ
‪ฉันปกป้องนาย
‪ไม่ใช่ ฉันต่างหากปกป้องพี่!
‪ทำได้ดีมากเลยล่ะ
‪นี่
‪พอมีเวลาไหม
‪ค่ะ
‪เมื่อวานที่โรงเรียน…
‪ผมขอโทษนะที่คุณต้องมาเห็นผมเป็นแบบนั้น
‪ฉันเคยเจอมากับตัวว่าความโกรธ ‪จะส่งผลยังไงกับชีวิตคู่บ้าง
‪ฉันไม่อยากเจอแบบนั้นอีกแล้ว
‪คุณจะไม่ต้องเจอหรอก
‪ผมเป็นคนอารมณ์ร้อน
‪แต่ผมกำลังแก้ไขมันอยู่
‪นานๆ ทีมันก็คุมไม่อยู่
‪อย่างเวลาที่ผมทำให้คนสำคัญผิดหวัง
‪ผมก็ยังคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้น่ะ
‪ฉันเข้าใจค่ะ
‪เชื่อฉันเถอะ ‪ฉันเองก็เคยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเหมือนกัน
‪แต่ฉันไม่ได้คิดถึงแค่ตัวเอง
‪ไทเองก็แบกรับความผิดหวังไว้ไม่น้อยเหมือนกัน
‪ผมต้องขอโทษเขาด้วย แต่ผมต้องคุยกับคุณก่อน
‪ตอนที่ผมลงเล่นอีกไม่ได้
‪ผมรู้ดีว่าผมต้องหาวิธี ‪ที่จะแสดงสิ่งที่อยู่ในใจผมออกมา
‪ไม่งั้นความโกรธจะกัดกินผม
‪มันได้ผล
‪ผมแค่
‪เสียการทรงตัวชั่วคราว
‪ผมขอโทษ
‪ขอบคุณค่ะ
‪อย่าปิดกั้นฉัน
‪อย่าปิดตายใส่ฉัน แค่…
‪ผมจะแก้ไขนะ
‪ผมขอแวะไปคุยกับไทหน่อยได้ไหม
‪ได้สิคะ
‪แต่ไม่ใช่คืนนี้นะคะ ‪ฉันต้องเข้าร่วมประชาพิจารณ์ลึกลับนี่
‪ฉันบอกเนวิลล์ว่า ‪เราจะจำกัดผู้สมัครให้เหลือแค่สามอันดับแรก
‪ผมแค่อยากจะบอกว่า
‪ผมว่าการหาคนที่มีปรัชญาที่เข้ากันได้
‪เป็นสิ่งสำคัญในการเลือกผู้จัดการธุรกิจเกษตร
‪คือฉันไม่แน่ใจเรื่องปรัชญาของเขานะ
‪แต่คนที่มาจากเวอร์จิเนียเทค
‪เขาไม่ได้มีแผนจะเพิ่มผลผลิตให้มากขึ้นเท่าไร
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุด ‪โดยเฉพาะช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง
‪แต่เขาเก่งเรื่องตัวเลขนะ เธอว่าไง
‪ดูแมรี่เบธสิ
‪เธอดูจะให้ความร่วมมือดี และความคิด ‪เกี่ยวกับการปลูกพืชหมุนเวียนก็ดูล้ำหน้ามาก
‪ถั่วเหลืองน่ะเหรอ
‪ช่วยบอกชื่ออาหารทางใต้แบบดั้งเดิม ‪ที่ฉันทำจากถั่วเหลืองได้มาสักจานสิ
‪ผมเคยกินกากถั่วเหลืองทอดตำรับใต้นะ ‪อร่อยเด็ดเลย
‪คุณขยายเมนูวีแกนเพิ่มก็ได้
‪คุยกันไปก่อนนะ ขอตัว
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪คุณน่าจะรู้ดีว่าฉันชอบประทับใจแบบตราตรึง
‪ดังนั้นฉันอยากจะดูผู้สมัครคนอื่นหน่อย
‪ถ้าคุณจะเอาใจยากขนาดนี้ ผมคิดได้แค่ทางเดียว
‪เราต้องกินมื้อค่ำกันคืนวันพฤหัส ‪เพื่อไล่ดูรายละเอียดทุกอย่าง
‪ตกลงเลยค่ะ
‪ใครเขาส่งประชาพิจารณ์แบบกระชั้นชิดยังงี้กัน
‪"สภาเมืองเซเรนิตี้
‪ขอเชิญผู้มีประโยชน์ร่วมมาหารือเรื่อง ‪โครงสร้างพื้นฐานและแบบร่างยื่นขอเงินทุน"
‪ฟังคำอธิบายแล้วก็ไม่แย่นะ
‪อาจจะสร้างที่หลบระเบิดใต้ร้านวอร์ตันส์ก็ได้
‪ผมจะไปแทนคุณเอง ดูว่ามันเกี่ยวกับอะไร
‪ไม่ต้องหรอก คุณทำงานล่วงเวลาแล้ว
‪ฉันจะไปดูเองว่า ‪มันเป็นเรื่องอะไรที่กระทบเราไหม
‪ถ้าคุณจะไปที่นั่น มีอะไรที่พอจะให้ผมช่วย
‪คุณจากที่นี่ได้บ้างไหมครับ
‪คุณดูล้าๆ นะครับ เจ้านาย
‪และขอโทษที่พูดแบบนั้น ‪แต่นี่ไม่ใช่สภาพที่ดีที่สุดของคุณเลย
‪ฉันคิดว่าความเครียดจะทำให้สีแก้มฉันชัดขึ้นนะ
‪จะบอกว่าผมหัวโบราณก็ได้
‪แต่เราคลายความเครียดนั่นทิ้งไป ‪แล้วกลับไปปัดบลัชเหมือนเดิมดีกว่า
‪การได้คุยกับคุณเป็นก้าวแรกที่ดีเลยล่ะ
‪ฉันต้องหานักบำบัด
‪เดี๋ยวก่อน ผมไม่ได้จะแนะว่า…
‪ไม่ใช่ให้ฉัน
‪ให้ไคล์น่ะ
‪เขาไม่ยอมคุยกับฉัน เขาเลยต้องคุยกับมืออาชีพ
‪- ครับ ‪- ฉันแค่…
‪แต่มันดูเสียมารยาทมากเลย ‪ที่จะเที่ยวเร่ถามไปทั่วเมืองน่ะ
‪"สวัสดี คุณไปหานักบำบัดบ้างไหม ‪แล้วคุณชอบเขาหรือเปล่า"
‪- ผมชอบนักบำบัดของผมนะ ‪- เห็นไหม ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจุ้นจ้าน
‪ไม่ใช่คนที่ผมต้องนัดคุย
‪แต่เป็นคนที่ผมแต่งงานด้วยต่างหาก
‪แอชลีย์ แน่นอนเลย!
‪เดี๋ยวนะ เขาคุยกับวัยรุ่นเหรอ ‪เขาจะยอมคุยกับไคล์ไหม
‪รอเดี๋ยวนะครับ
‪นี่แอช
‪ผมรู้ว่าเราต้องไปกินมื้อเที่ยงกัน
‪แต่ไว้เรานัดใหม่ดีไหม
‪เฮเลน ดีใจที่ได้เจอนะ ‪เฮเลนเป็นอะไรไปครับ
‪อยากให้ผมเรียกเดน่า ซูไหม
‪พาฉันไปโรงพยาบาลทีค่ะ
‪ได้ครับ
‪ผมจับคุณไว้อยู่ๆ
‪กระเจี๊ยบ!
‪ใช่เลย
‪และแตงกวา หวังว่าในนี้จะมีพาร์สลีย์ด้วยนะ
‪พาร์สลีย์ของฉัน
‪และสลัดแตงกวา
‪กับน้ำส้มไวน์ขาว
‪เป็นของที่ต้องการที่สุดตลอดฤดูร้อนเลยนะ
‪ผมเคยปฏิเสธของที่คุณต้องการเหรอ
‪รู้ไหม ถ้าทำงานกับคุณยังสนุกแบบนี้อยู่
‪ฉันว่าเราน่าจะหาทางออกให้ทุกอย่างได้แหละ
‪นี่ ไม่อยากจะขัดจังหวะอะไรตรงนี้นะ
‪ผมว่าเราเคยเจอกันแล้ว
‪รอนนี่ ซัลลิแวน พ่อของแอนนี่ครับ
‪ผมจำได้ เจเรมี่ เรย์โนลด์ส
‪พ่อหนุ่มลูกพลัม
‪เจเรมี่คุมสหกรณ์ของเบนจี้ เฮย์สน่ะ
‪เราจะกลับไปทำธุรกิจกับเขา
‪เป็นข่าวดีมากเลย ยินดีด้วยนะเพื่อน
‪และอย่างที่ผมมั่นใจว่าคุณรู้อยู่แล้ว
‪ว่าคุณทำธุรกิจกับผู้หญิงที่ฉลาดกว่าไม่ได้
‪หรือคนที่ยุ่งกว่าไม่ได้
‪คุณผู้หญิงงานยุ่ง ‪ผมจะอยู่ในวาระประชุมถัดไปไหม
‪ทำไมไม่ไปรอที่บาร์ล่ะ
‪ผมจะไปรอที่บาร์นะ
‪ขอโทษด้วยนะ
‪เขาดูบรรยากาศไม่เป็นเลยน่ะ
‪ผมเข้าใจผิดไปเอง ‪หรือว่าพวกคุณยังมีเยื่อใยกันน่ะ
‪ไม่เลย มันจบแล้ว
‪แล้วเขารู้ไหม
‪(เออร์เนสต์ เฮมมิงเวย์ ‪แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง)
‪พี่ต้องอยู่ในห้องฉันด้วยเหรอ
‪มันไม่ใช่ห้องนาย
‪เชื่อฉันเถอะ ฉันก็อยากจะฉลองปิดเทอมหน้าร้อน
‪ด้วยการเล่นเบสบอลหรือทำอะไรอย่างอื่น ‪ที่ไม่ใช่มานั่งแกร่วกับนายน่ะ
‪คิดดูสิว่าฉันจะตื่นเต้นแค่ไหน ‪ที่จะได้ฟังพี่คร่ำครวญเรื่องเบสบอลตลอดปิดเทอม
‪เอางี้ไหม ไปเดินเล่นสิไป ‪เพราะพี่เดินได้ไงล่ะ
‪หนูอยากเซ็นเฝือกพี่อีกจัง ไท
‪ใช้สีอื่นบ้าง แล้วหนูก็จะวาดรูปลงบนเฝือกไคล์
‪เริ่มจากพาราซอโรโลฟัสยืดตัวไปหากิ่งไม้สูงๆ
‪มีใครสนไหมว่าฉันอยากได้อะไร
‪ช่วยหยุดทำตัวแย่ๆ ได้ไหม
‪ไม่รู้สิไท ได้ไหมนะ
‪ฉันอาจจะบ้าก็ได้
‪เหมือนว่าแม่จะคิดว่าฉันบ้านะ ‪มีใครคิดว่าฉันบ้าอีกไหม
‪หนูไม่คิดงั้นนะ ไคล์
‪พี่แค่หงุดหงิด
‪- สีม่วงเป็นไง ‪- ใช่ ได้เลย เคที่
‪เขียนแต่ชื่อนะ ไม่เอาดอกไม้หรือหัวใจ
‪ไคล์ แม่เขาเป็นห่วงนาย ‪และฉันก็เข้าใจว่าทำไม
‪เพราะงั้นดร.แอชลีย์เลยจะมาหาฉัน
‪ดร.แอชลีย์ สามีทร็อตเตอร์น่ะเหรอ
‪ดร. "ฉันเป็นนักบำบัด" แอชลีย์น่ะ
‪ใช่
‪อย่างกับเขาจะช่วยฉันได้
‪ไคล์ พี่เอาสีอะไร
‪มันสำคัญด้วยเหรอ
‪นี่เคที่ ไปเซ็นเฝือกฉันในห้องเธอกันนะ
‪ให้จิมมี่ สจ๊วตมีเวลาส่วนตัวหน่อย
‪- ใครนะ ‪- มาเถอะ
‪- แน่ใจนะว่าอยากใช้สีม่วง ‪- ค่ะ
‪ขอโทษนะ แต่คุณบอกให้ผมแวะมา
‪ฉันมีข่าวจะบอก
‪ชาวไร่เหรอ
‪ฉันไม่ต้องการให้คุณช่วยเรื่องร้านอาหารแล้ว ‪ฉันมีนักลงทุนรายใหม่
‪ชาวไร่เหรอ
‪คาล แม้ดด็อกซ์
‪อะไรนะ ชอร์ตสต็อปน่ะเหรอ
‪โอเค ไม่ ผมเข้าใจนะ
‪นักเบสบอลลีกอาชีพก็เหมาะกว่า
‪ที่จะช่วยคุณเรื่องซัลลิแวนส์ ‪แต่ผมหวังว่าคุณจะรู้ว่า…
‪ผมพร้อม
‪ที่จะทำทุกอย่างนะ
‪ค่ะ ฉันขอบคุณมากเลย
‪แต่เราก็ยังเป็นหุ้นส่วนในส่วนสำคัญอยู่นะ
‪- อะไรนะ ‪- ช่วยกันเลี้ยงลูกสาวเราไง
‪ใช่ ก็จริงค่ะ
‪แอนนี่ดีใจมากที่คุณอยู่ที่นี่
‪ไม่เท่าผมหรอก
‪งั้นเราไปฉลองธรรมเนียมวันเปิดร้านอันเก่าแก่
‪กันที่ตลาดหน้าร้อนเซเรนิตี้ดีไหม
‪เราสามคนอยู่ด้วยกันเหมือนวันเก่าๆ
‪อะไร
‪จำหน้าร้อนที่แอนนี่อายุเจ็ดขวบได้ไหม
‪แล้วเธอก็ป่วยตลอดทางกลับบ้าน ‪เพราะเราให้เธอกิน
‪- สายไหมเป็นอาหารเช้าเหรอ ‪- สายไหมเป็นอาหารเช้า!
‪ไม่ใช่การเลี้ยงลูกที่ดีเลย
‪ผมมั่นใจว่าเธอให้อภัยเรานะ
‪- ใช่ ‪- ผมพนันได้เลยว่าเธออยากไป
‪- สัญญาว่าผมจะเป็นคนคุมเอง ‪- ไม่ล่ะ
‪- แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ‪- จริงเหรอ
‪ใช่ และผมจะบอกเธอ
‪ว่าเธอต้องกินข้าวเช้าให้เป็นกิจจะลักษณะ ‪อย่างเช่น
‪เค้กฟันเนล
‪ไคล์ หมอแอชลีย์มาแล้ว
‪ครับแม่
‪- ดีใจที่ได้เจอเธอนะ ไคล์ ‪- ครับ
‪อยากดื่มอะไรไหมคะ น้ำหรือกาแฟไหม
‪- ผมว่าไม่เป็นไรหรอกครับ ‪- โอเคค่ะ
‪ขอให้สนุกกับเวลาพัก 50 นาทีครับ
‪อ๋อค่ะ
‪โอเค ขอให้ทั้งสองคนสนุกกับการบำบัด…
‪หรือการพูดคุย
‪การเยี่ยม อะไรก็แล้วแต่
‪ฉันจะ…
‪ฉันต้องขอตัวก่อน
‪ลูกรัก คุณยายอยู่ในสวนหลังบ้านกับเคที่ ‪ถ้าต้องการอะไรก็ตะโกนเรียกนะ
‪- ดีใจที่ได้เจอคุณค่ะ ‪- ดีใจที่ได้เจอครับ
‪เสียใจเรื่องขาด้วยนะ
‪มันเป็นยังไงบ้าง
‪- ถ้าผมบอกว่าสบายดีจะเกิดอะไรขึ้นล่ะครับ ‪- เธออยากให้เกิดอะไรขึ้นล่ะ
‪ผมถือวิสาสะโทรหาพวกเขาน่ะ ‪คุณไม่ควรจะอยู่คนเดียว
‪นี่จ้ะ
‪เราอยู่นี่แล้ว
‪- ฉันเสียลูกไปแล้ว ฉันเสียลูกไป ‪- ฉันรู้
‪ฉันเสียลูกไปแล้ว!
‪นี่โค้ช
‪ผมว่าผมจะมาช่วยคุณจัดเตรียม ‪เลยมาก่อนเวลาหน่อย
‪ถึงฉันจะชื่นชมความทุ่มเทของเธอนะ
‪แต่เธอมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ‪อาทิตย์นี้เราฝึกตีกัน แล้วเธอก็…
‪ถ้าไม่มาค่ายเบสบอล ผมจะไปทำอะไรล่ะครับ
‪เธอต้องอดทนนะ ไท
‪เอางี้ไหม เธอฝึกกล้ามเนื้อส่วนกลาง ‪กับความยืดหยุ่นไปอีกสักสองสามสัปดาห์
‪พอดร.อาเหม็ดบอกว่าทุกอย่างโอเคแล้ว ‪เราค่อยขยับไปฝึกขั้นต่อไป
‪ไปสิพวก นี่มันปิดเทอมหน้าร้อนนะ ชิลหน่อย
‪ไปสนุกกับเพื่อนๆ ไปอยู่กับแฟน
‪ใช่ เพราะตอนนี้ผมเป็นแฟนที่สนุกเอาการเลย
‪โอเค มีอะไรงั้นเหรอ
‪- ผมผิดเองที่ผมเจ็บตัว ‪- ไม่นะ
‪- เท่ากับว่าที่เราแพ้ระดับรัฐก็เป็นความผิดผม ‪- ไม่ใช่เลย
‪นั่นมันความผิดของฉันต่างหาก ‪เธอคือกัปตันทีม แต่ฉันคือโค้ชนะ
‪และคุณก็เป็นโค้ชที่ยอดเยี่ยมด้วย
‪ขอบใจ แต่ฟังฉันนะ
‪จะแพ้หรือชนะมันก็ไม่ใช่เพราะผู้เล่นคนใดคนนึง
‪คือว่า
‪ฉันอยากให้เธอลงเล่นไหมน่ะเหรอ แน่นอนสิ
‪แต่เธอก็ไปที่นั่นในฐานะผู้นำ ‪นั่นต่างหากที่สำคัญ
‪การบำบัดทางใจก็สำคัญเหมือนกัน
‪เธอต้องหัดจัดการกับอารมณ์ให้มันถูกต้อง
‪เธอก็เห็นแล้วว่า ‪ฉันรับมือกับเรื่องที่เราแพ้ระดับรัฐไม่ดีเท่าไร
‪งั้นบางทีเราสองคนอาจจะช่วยกันผ่านมันไปได้นะ
‪เช่นการคุยเปิดใจก่อนที่แผลมันจะเรื้อรังน่ะ
‪ครับ
‪ครับ นั่นก็ฟังดูเข้าท่าดี
‪โอเค
‪- ไม่อยู่ต่อเหรอ ‪- ไม่ล่ะ
‪ไม่ตอบข้อความซะด้วย
‪ไม่รู้จะพูดอะไรดีน่ะ
‪ฉันเข้าใจนะ แต่บางครั้งก็ส่งมีมฮาๆ หากันหน่อย ‪จะได้รู้ว่ายังไม่ตาย
‪ฉันขอแค่นั้นเอง
‪- ได้ ‪- สบายดีนะ ไท
‪ใช่ เดี๋ยวก็ดีขึ้น
‪เอาล่ะ ไว้เจอกันนะ
‪นี่แหละกลิ่นของครัวที่มีคุณภาพ
‪ขอบคุณนะเอริค ขอบคุณนะทุกคน
‪ที่ช่วยกันดูแลที่นี่ ‪ระหว่างที่ฉันไปจัดการธุระส่วนตัว
‪ขอบคุณมากจ้ะ
‪นี่ออร์เดอร์ครับ เชฟ
‪จ้ะ ขอบคุณมาก
‪ผมเพิ่มคีชผักโขมลงไปด้วย ‪เพื่อเสริมธาตุเหล็ก
‪ขอบคุณ
‪เอริค ขอเวลาเดี๋ยวสิ
‪เฮเลนเป็นไงบ้างครับ
‪เธอไม่พูดเลย
‪ซึ่งก็ไม่แปลกอะไร
‪แต่เราติดค้างคำขอบคุณคุณอยู่
‪ไม่เลยครับ ผมยินดีช่วย
‪ใช่ มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างคุณสองคน ‪ที่ฉันควรรู้ไว้บ้างไหม
‪ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ
‪ฉันแค่จะบอกว่า
‪ในสถานการณ์แบบนี้ ‪เธอน่าจะโทรหาเพื่อนสนิทน่ะ
‪ผมแค่เป็นเพื่อนที่สนิทกับเธอในตอนนั้นพอดี
‪ถ้าเรายังคุยกันต่อ เจ้านี่มันจะชืดเอานะครับ
‪ค่ะ
‪มากินมื้อค่ำเหรอ
‪แทนคำขอบคุณสำหรับรูปสวยๆ ‪ที่เธอถ่ายให้ทีมเรามาตลอดฤดูกาล
‪ฉันเลยอยากจะมอบของขวัญอันต่ำต้อยนี้ให้เธอ
‪เป็นตัวแทนของทีมบูลด็อกส์
‪(ซัลลิแวน)
‪- ขอบคุณนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪เราจะเริ่มประชาพิจารณ์เลยนะครับ
‪ขอบคุณทุกคนที่มานะครับ ‪ดีใจที่ได้เห็นคนเยอะขนาดนี้
‪เซเรนิตี้พัฒนาอยู่เสมอ และขอบอกเลยว่า
‪ผมยินดีและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ‪ที่ได้รับใช้ชุมชนที่ขยายใหญ่เช่นนี้
‪มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ ‪ที่จะเริ่มหาเสียงเลือกตั้งครั้งใหม่แล้วน่ะ
‪กำลังลำบากใจกับการเติบโตที่ไม่เท่ากันนี้
‪หรือจะเรียกว่าธุรกิจพิเศษ
‪กำลังสร้างปัญหาให้กับโครงสร้างหลัก
‪จนส่งผลให้ภาษีเมืองไม่อาจรับผิดชอบต่อไปได้ ‪หากไม่ได้รับการช่วยเหลือ
‪ผมอยากเริ่มด้วยการแนะนำพีทีย์ มาร์ติน ‪จากฝ่ายอาคารและความปลอดภัย
‪สวัสดีครับ
‪เราได้รับการร้องเรียนมากมาย ‪เกี่ยวกับธุรกิจรายย่อยใหม่ๆ
‪ที่ใส่ใจกับภาพลักษณ์มากกว่าผลกระทบ
‪พวกเขาสร้างปัญหาเรื่องที่จอดรถและการจราจร
‪เราได้บังคับใช้กฎการจอดรถ
‪จนกว่าธุรกิจเหล่านี้จะสามารถชี้แจง
‪ถึงปัญหาที่ก่อขึ้นในชุมชนได้
‪คุณด้วยเหรอ
‪ผมเอาใบสั่งเรื่องที่จอดรถ
‪ของรถบรรทุกผมที่โดนในช่วงสองอาทิตย์นี้
‪ไปแปะเป็นวอลเปเปอร์ใหม่ให้คุณได้เลย
‪เขายังพูดไม่จบนะครับ แมดดี้ สกีเตอร์
‪เราจะรอค่ะ เทรนต์
‪พีทีย์
‪การจราจรที่ติดขัดขึ้นในย่านที่อยู่อาศัย
‪รุนแรงจนถึงขั้นที่ผู้อาศัยไม่สามารถจอดรถ
‪ที่หน้าบ้านตัวเองได้อยู่บ่อยๆ
‪เราขอเสนอว่าเพื่อบรรเทาความลำบากนั้น
‪เจ้าของธุรกิจจะมีเวลา 21 วัน ‪เพื่อยื่นแบบแผนในการจัดการกับปัญหาที่จอดรถ
‪ไม่เช่นนั้นทางสภาจะต้องดำเนินการต่อไป
‪มีใครอยากพูดอะไรกับทางสภาหรือไม่ครับ
‪เชิญแมดดี้ ทาวน์เซนด์
‪อย่างที่คุณทราบดีนะคะ คุณนายกเทศมนตรี
‪ฉันมาที่นี่ในฐานะเจ้าของธุรกิจรายย่อยพิเศษ
‪ลูกค้าของเราได้ใบสั่งเกี่ยวกับการจอดรถ
‪ที่ไม่ลงสาเหตุเยอะมาก
‪ทำไมเราถึงไม่ได้รับการติดต่อ ‪ก่อนที่แผนนี้จะเริ่มดำเนินการ
‪เพื่อที่เราจะได้เสนอทางออกล่ะคะ
‪คุณทาวน์เซนด์ เราจะให้คุณเสนอทางออก
‪ก่อนที่เราจะอธิบายปัญหาได้ยังไงกันครับ
‪เพ็กกี้ มาร์ติน
‪ในฐานะผู้พักอาศัยในพื้นที่ติดกับคอร์เนอร์สปา
‪ฉันอยากเสนอให้มีการจำกัดเวลาจอดรถ
‪บนถนนฝั่งที่เล็กกว่า เพื่อที่ลูกค้าของทางสปา
‪จะได้ไม่มาจอดรถขวางหน้าบ้านเราทั้งวันค่ะ
‪คุณทาวน์เซนด์คุณอยากตอบ ‪ข้อเสนอนั้นไหมครับ
‪โถ พ่อคุณ
‪ฉันจะตอบกลับภายใน 21 วันค่ะ
‪ขอเชิญสกีเตอร์ แรมซีย์
‪ผมก็ไม่ได้มีความสุขไปกว่าแมดดี้หรอก ‪คุณนายกเทศมนตรี
‪นี่เป็นการประชุมสภาทั่วไปเหรอ
‪ไม่ ปกติมันก็อาจจะพิลึกและน่ารำคาญนะ
‪แต่ไม่รู้สิ เรื่องนี้มันดูทะแม่งชอบกล
‪และฉันจะหาสาเหตุให้ได้เลย
‪และผมก็ยิ่งไม่สนใจ
‪ที่จะสะสมใบสั่งหลายสิบใบที่ผมรู้ดี
‪ว่าผมจะต้องโดน ‪เพราะไปจอดรถหน้าบ้านคุณเป็นอาทิตย์ๆ
‪ระหว่างซ่อมห้องน้ำให้ภรรยาคุณใหม่น่ะ
‪ให้ผมอยู่บ้านเฉยๆ แล้วคุณไปรับมือกับเธอดีไหม
‪หรือเราจะจัดการเรื่องนี้กันดี
‪ไงจ๊ะ ลูกรัก
‪เป็นไงบ้าง
‪ขอโทษที่แม่หายไปทั้งวันนะ
‪คนอื่นต้องการแม่นี่
‪ป้าเฮเลนอาการดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบคุณพระเจ้า
‪คุยกับแอชลีย์เป็นยังไงบ้าง
‪เราไม่ได้แก้ปัญหาความหิวโหยของโลก
‪แต่เราก็คืบหน้าไปมาก ‪ในเรื่องภาวะโลกร้อนครับ
‪ดีใจที่ได้เห็นลูกเล่นมุกนะ ‪ถ้าเกิดลูกอยากคุย แม่ก็พร้อมฟังนะ
‪แอชลีย์บอกว่าผมไม่ต้องบอกอะไรแม่ก็ได้
‪มันเป็นความลับ
‪ก็ได้
‪อย่านอนดึกนักล่ะ
‪เราควรปลุกคุณยายไหม
‪ไม่ ปล่อยเธอนอนเถอะ
‪ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ
‪(เซเรนิตี้เซนติเนล)
‪(สวนสัตว์เล็ก)
‪อาหารเช้าของผู้ชนะ!
‪ไม่อยากเชื่อว่าเราจะยอมแพ้
‪- แม่อยากกินไหม ‪- ไม่ล่ะ
‪ไม่ได้แปลว่าลูกจะต้องกินหมดนั่นคนเดียวนะ
‪ใช่เลย
‪พ่อว่าเรามาติดแทตทูเข้าคู่กันดีกว่า
‪จะได้ไม่หลงในฝูงชนเหรอ
‪พ่อว่ามันเหมือนกับตราประจำตระกูลมากกว่านะ
‪- อย่างน้อยก็ไม่ใช่รอยสักจริง ‪- หนูยังสักไม่ได้ จนกว่าจะอายุ…
‪- ยี่สิบเอ็ด ‪- สิบแปด
‪ยี่สิบเอ็ด
‪หนูชอบคำตอบของพ่อนะ
‪ใช่ เซอร์ไพรสมากเลย
‪- ตายแล้ว ‪- ว้าว
‪วันเดียวก็สวยดีนะ
‪เอาล่ะ ต่อไปตาแม่แล้ว ส่งมือมาสิ
‪ก็ได้
‪- โอเค ‪- ผมสัญญา
‪อาจจะนะ
‪- ฉันไม่ไว้ใจคุณเลย ‪- เอาล่ะ
‪- โอเค รอดตัวไปนะ ‪- เอาล่ะ
‪- หนูไปเดินเล่นนะ ‪- คุณจะติดลายเดียวกันไหม
‪ขอให้สนุกนะ
‪- ไว้หนูกลับมาหาทีหลัง ‪- ก็ไม่เลวนะเนี่ย
‪- เอาล่ะ ‪- ทำให้ผมที
‪ก็ได้
‪ขอบคุณที่ช่วยตอบนะครับ นั่นของคุณ
‪เราขอบคุณมากจริงๆ
‪ช่างเถอะ นายกำลังขายของอยู่นี่
‪อย่าเพิ่งไปนะ
‪เธออาจพลาดโอกาสทอง
‪ในการซื้ออสังหาริมทรัพย์ที่ดีที่สุดใน ‪เซเรนิตี้ไปก็ได้นะ
‪แม่ให้นายทำงานด้วยเหรอ
‪ฉันไปไม่ได้จนกว่าจะแจกพวกนี้หมด ‪และก็ต้องแจกให้มันดีๆ ด้วยนะ
‪ฉันอยากเห็นจัง
‪ปากกาสีชมพูหมดสต๊อกแล้ว ‪ไม่งั้นว่าจะเอามาแทงตัวเองซะหน่อย
‪แบ่งมาครึ่งหนึ่งสิ
‪มันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวด ‪ที่พ่อแม่ทำให้ฉันขายหน้าในที่สาธารณะน่ะ
‪คุณจำได้ไหมที่…
‪ขออยู่ห่างๆ ดีกว่า
‪ว้าว ได้สิ ขอบคุณนะ
‪นี่ พอเราแจกเสร็จแล้ว ‪ฉันขอเลี้ยงสายไหมเธอได้ไหม
‪ฉันกินข้าวเช้าไปแล้ว
‪ข้าวเช้าเหรอ
‪เดี๋ยวฉันมานะคะ
‪รอนนี่ ดีใจที่ได้เจอนะคะ ‪คุณจะอยู่ในเมืองนานแค่ไหนคะเนี่ย
‪ก็นานเท่าที่จะทำได้ครับ
‪บอกฉันด้วยนะ อาจเขียนเป็นข่าวได้
‪คอยตามข่าวไว้นะ เพ็กกี้
‪- เดี๋ยวนะ เขาไม่อยู่แล้ว ‪- ใครเหรอ
‪ตอนนี้เขาน่าจะอายุ 800 ปีแล้วล่ะ
‪เขาทำพวกโลชั่นกับลิปบาล์ม
‪บูธของเขาจะอยู่ติดกับเซนติเนลเสมอเลย
‪อ๋อใช่ ผมจำได้ละ
‪เพราะมันเหมือนได้จูบกับผลไม้สุกเลย
‪ฉันว่าเราคลาดกับแอนนี่แล้วล่ะ ไปหาแอนนี่กัน
‪เธออยู่ตรงนั้น คุยกับหนุ่มลูอิสน่ะ เห็นไหม
‪อ๋อ ฉันอาจต้องคุยกับเธอหน่อยแล้ว
‪เธอทำให้ฉันนึกถึงตัวฉันตอนอายุเท่านั้นมากเลย
‪ก็ไม่แย่นี่
‪ไง พ่อแอนนี่
‪- ไง ชาวไร่ ‪- มานี่สิ มีอะไรที่คุณอาจชอบด้วยนะ
‪ผมได้ของที่ชอบแล้วล่ะ ขอบใจนะ
‪ของคุณมันอาจจะหมดอายุแล้วนะ นี่มันแยมสด
‪ไม่มีอะไรเทียบแยมผมได้หรอก
‪ผมขอผ่านดีกว่า ‪เว้นแต่ว่าคุณใส่อะไรที่จี๊ดจ๊าดลงไปด้วย
‪เอาล่ะ รอนนี่ เราต้องไปต่อแล้ว ไปกันเถอะ
‪- เดน่า ซู ‪- เจเรมี่ ไว้ฉันจะโทรหานะ
‪ขอให้โชคดีกับแยมนะครับ
‪แพะน่ารักดี
‪แดร็กคูลาโผล่ออกมาจากห้องใต้ดินด้วยแฮะ
‪ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน
‪ฉันนึกว่านายจะไม่มาซะแล้ว
‪- ฉันนึกว่าวันนี้เธอไม่ว่างซะอีก ‪- นี่นายเรียกสภาพนี้ว่าว่างเหรอ
‪แพนเค้ก!
‪ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงคิวโจชัวแล้วนะ ไปดูสิ
‪ว้าว มาทั้งสามคนเลย คงวุ่นน่าดูเลยสิ
‪เพราะยังงี้ฉันเลยพยายามติดต่อนายเพื่อนัดกันไง
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าหน้าร้อนของนายเละไม่เป็นท่า ‪แต่ของฉันพังตั้งแต่เดือนมีนาแล้ว
‪ทั้งแม่ฉันไปทัวร์
‪พ่อฉันทำงานพิเศษ ฉันคอยดูแลสามคนนี้
‪และทำงานให้คุณเฮเลนอีก
‪แล้วนายเป็นยังไงบ้าง
‪ไม่มีค่ายเบสบอล ‪ฉันจะไปช่วยที่สปาให้มากที่สุดแหละ
‪แค่ตอบข้อความเอง
‪ทำไมถึงหายไปตั้งสามวันน่ะ
‪ฉันลืมคิดไปว่านายเจ็บปวดแค่ไหน
‪พวกเขาได้ให้ยานายไหม
‪ให้ มันแค่…
‪เธออยากไปเที่ยวกันไหม
‪เพราะงั้นฉันถึงได้ส่งข้อความหานายไม่หยุดไง
‪ฟังนะ ตารางฉันแน่นมาก ‪แต่เรามาหาทางกันดีกว่านะ
‪ใช่
‪หนูได้สตรอว์เบอร์รีเพิ่มด้วย
‪สตรอว์เบอร์รีของหนูหล่น
‪โอเค แค่สตรอว์เบอร์รีเนี่ยนะ
‪เงินทอนพี่ล่ะ แล้วโจชัวอยู่ไหน
‪โอเค
‪ส่งข้อความมา แล้วไม่ต้องรอสามวันล่ะ
‪ได้เลย
‪มาเร็ว เจอเขาไหม
‪- ค่ะ ‪- ค่ะ
‪นี่มันอร่อยมากเลย
‪เดน่า ซูพูดถูกเรื่องคุณกับแพนเค้กพวกนั้นสิ
‪ผมต้องไปขอสูตรจากโบแล้วสิ
‪เขาไม่มีทางให้หรอก
‪และถึงเขาจะให้ ก็อย่าไว้ใจวัตถุดิบเด็ดขาด
‪เขาไม่ยอมรับว่าเขาใช้เวทมนตร์ด้วย
‪ดีใจที่ได้เห็นคุณยิ้มนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪วันนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นจริงๆ
‪ถึงขั้นคิดจะไปซื้อนี่ที่ตลาดเองด้วย แต่ว่า…
‪ขอบคุณที่เอามาส่งให้นะคะ
‪ผมก็อยากให้คุณพักผ่อนต่ออีกหน่อยเหมือนกัน
‪แม้แต่คนที่แข็งแกร่ง ‪ก็ต้องให้โอกาสเพื่อนได้ปรนเปรอพวกเขาบ้างนะ
‪ขอบคุณพระเจ้าสำหรับเพื่อนเหล่านั้นค่ะ
‪แต่ฉันขอเจ้านายลาหยุดทั้งวันแล้วล่ะ
‪- ได้ยินว่าเธอโหดเอาเรื่องนี่ ‪- ไม่ เธอ…
‪ดีใจที่เจ้านายคุณยอมนะ
‪ผู้คนให้ความสำคัญ ‪กับการกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมมาก
‪ละเลยความเจ็บปวด
‪มักจะหมายถึงการไม่รับมือกับมัน
‪แค่ใช้เวลาให้มากเท่าที่สมควร
‪ผมขอชิมหน่อยนะครับ
‪คุณไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ
‪ฉันบอกแล้ว
‪- เวทมนตร์! ‪- อย่างกับต้องมนตร์เลย
‪คุณคิดว่ามันมีปริญญาพิเศษ ‪ด้านคำศัพท์ที่ยากเกินจะเข้าใจ
‪ที่ต้องเรียนก่อนไปทำงานให้ทางการหรือเปล่า
‪พวกเขาอยากให้คุณถอดใจแล้วยอมแพ้น่ะ
‪และนั่นคือเหตุผลที่เราจะสู้กลับ
‪ขอบคุณที่มาช่วยฉันนะ
‪ตอนนี้ยังว่าแบบนั้น
‪แต่ถ้าเราจะสู้กับการแบ่งโซน ‪มันก็มีศึกใหญ่รออยู่
‪เช่นอะไร
‪คอร์เนอร์สปาควรจะมีศูนย์ดูแลเด็ก
‪เป็นความคิดที่น่าสนใจอยู่นะ
‪เราจะดึงดูดคุณแม่ ‪ที่ลังเลที่จะจ้างพี่เลี้ยงเพื่อมาออกกำลังกาย
‪พวกเขาจะมาบ่อยขึ้น อยู่นานขึ้น
‪ผมสอนโยคะเด็กได้ด้วยนะ
‪สุดยอดเลย ทร็อตเตอร์
‪ไม่ครับ มันแค่เห็นแก่ตัวน่ะ
‪ผมอยากให้มีศูนย์ดูแลเด็กพร้อมรอ ‪เมื่อผมต้องการใช้มัน
‪ทร็อตเตอร์
‪ทร็อตเตอร์!
‪คือยังไม่มีลูกนะครับ
‪เราเพิ่งเริ่มคุยกับเฮเลน ‪ก็เลยแอบหวังไว้ก่อนน่ะ
‪อาเมน
‪และถ้าต้องการอะไรก็บอกฉันนะ ‪ลาหยุดไปสัมภาษณ์ อะไรก็ช่าง
‪ฉันพร้อมยินดีกับคุณเสมอเลย
‪เหตุผลส่วนหนึ่งที่เรารู้สึก ‪พร้อมจะลงมือทำเรื่องนี้ก็เพราะคุณ
‪และเฮเลน และเดน่า ซู
‪เราอยากให้ลูกของเราโตขึ้นมา ‪ท่ามกลางผู้คนที่มีจิตใจดี
‪เรา…
‪เราไม่ได้เจอคนแบบนั้นอยู่ตลอดน่ะครับ
‪ตอนนี้คุณเจอแล้วนะ
‪ดวงวิญญาณเล็กๆ ที่แสนโชคดีและงดงาม ‪ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
‪โธ่ ทร็อตเตอร์
‪หนูจัดการเองได้นะ
‪แม่รู้ แม่แค่คิดว่า…
‪เราน่าจะคุยกันไปด้วยได้น่ะ
‪แม่คะ หนูไม่อยากสักหรอก นอกจากอันนี้น่ะ
‪โอเค ดีมาก
‪แม่ดีใจที่เราได้ไปตลาดด้วยกัน
‪มันเยี่ยมมากเลยค่ะ
‪มันดูจะประกาศอย่างเป็นทางการแล้วน่ะ ‪หน้าร้อนมาถึงแล้ว
‪ใช่ เรายังไม่ได้คุยเรื่องหน้าร้อนเลยเนอะ
‪ลูกกับไซม่อน จะทำอะไรพิเศษกันไหม
‪ทำไมเราถึงต้องทำด้วยล่ะคะ
‪เราเป็นแค่เพื่อนกัน
‪แถมเขายังไปทำงานกับลุงที่วอชิงตันดีซีด้วย
‪แม่ไม่รู้น่ะ
‪ดูเหมือนว่าแจ็คสันจะมาวนเวียนบ่อยๆ นะ
‪รู้ไหมจ๊ะ ลูกรัก
‪การเป็นตัวของตัวเองมันโอเคนะ
‪ค่ะ แล้วยังไงคะ
‪และลูกไม่จำเป็นต้องนิยามตัวเองผ่านผู้ชาย
‪ลูกไม่ต้องรีบเปลี่ยนจากไซม่อนไปเป็นแจ็คสัน
‪- ถามจริงนะคะ ‪- ใช่
‪แม่คะ หนูแค่ช่วยเขาแจกใบปลิวแค่นั้นเอง
‪โอเค
‪แค่เพราะแม่สับสนเรื่องผู้ชายในชีวิต
‪ไม่ได้แปลว่าหนูจะสับสนเรื่องผู้ชายเหมือนกันนะ
‪เทออกมาให้หมด
‪ฉัน…
‪ฉันคิดไม่ออกเลยว่า ถ้าฉันต้องผ่านเรื่องนี้
‪โดยไม่มีพวกเธอจะเป็นยังไง
‪ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ ‪เธอก็ไม่ต้องผ่านมันไปตามลำพัง
‪เอริคคิดว่าพวกเธออาจจะไม่พอใจ
‪ที่ฉันขอให้เขาพาไปโรงพยาบาลแทนน่ะ
‪นึกว่าเราจะไม่คุยเรื่องนั้นกันคืนนี้ซะอีก
‪ฉันรู้ แต่เขาโผล่มาพอดี
‪เหมือนเทพสวรรค์เลย
‪ไม่ เราไม่ได้จะบ่นที่ต้องแบ่งเธอกับคนอื่นนะ
‪แค่อยากรู้เฉยๆ ว่าเราต้องแบ่งเธอกับใครน่ะ
‪โอเค
‪งั้นฉันก็มีเรื่องสำคัญจะบอกเธอ
‪- ให้ตายสิ ‪- เดี๋ยวนะ รอก่อน ขอฉัน…
‪ขอฉัน… ฉันจะ…
‪- แค่… ‪- วางไว้นี่แล้วกัน
‪โอเค เตรียมตัวนะ
‪ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ที่การประชาพิจารณ์เมื่อคืนก่อนน่ะ
‪เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยกันทีหลัง
‪พีทีย์กับเทรนต์ดูจะคิดว่า ‪มันเป็นเรื่องการจราจรเหมือนเพ็กกี้
‪แต่เรื่องที่จอดรถน่าจะถูกหยิบยกขึ้นมา
‪ตั้งแต่ตอนที่พีทีย์ ‪เซ็นหนังสือรับรองการใช้อาคารให้เราสิ
‪สงสัยจังว่าทำไม
‪มีคนเปลี่ยนใจน่ะสิ ‪และเราต้องหาให้เจอว่าทำไม
‪แมดดี้ ฉันจะกลับมาเหมือนเดิมในอีกไม่ช้า
‪ฉันไม่อยากปล่อยให้เธอทำตัวไม่ถูกแบบนี้
‪ไม่ ฉันไม่เป็นไร แต่ก็ทำตัวไม่ผิดหรอก
‪อีกอย่างฉันคิดว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัว
‪โอเค ก็ได้
‪แล้วลูกๆ เธอเป็นยังไงบ้าง
‪- ดีขึ้นทีละนิดน่ะ ‪- เหรอ
‪แล้วแอนนี่ล่ะ ‪ปิดเทอมหน้าร้อนเริ่มต้นเป็นยังไงบ้างเดน่า ซู
‪นี่คือพลังพิเศษของเธอใช่ไหม เฮเลน
‪อะไรเหรอ
‪ไม่ให้เรามาดูแล ‪ตอนที่เธอสมควรได้รับการดูแลที่สุด
‪เธอคอยเบี่ยงประเด็นไปทีละน้อย
‪กว่าที่เราจะรู้ตัว ก็ออกทะเลไปไกลแล้ว
‪ฉันรู้สึกเป็นห่วงเธอและคนของเธอ ‪มากกว่าตัวเองอีก
‪เหมือนที่แม่ฉันเคยบอกเลย ‪ถ้าเราทุกคนห่วงคนที่เรารัก
‪ก็จะมีคนคอยห่วงเราตลอดเวลา
‪แล้วเราก็ไม่ต้องห่วงตัวเองเลย
‪อาเมนเลยจ้ะ
‪เฮเลน เธออยากมีเรื่องให้กังวลเหรอ
‪ใช่
‪โอเค ฉันได้ยินมาว่า
‪รอนนี่ ซัลลิแวนกับเจเรมี่ เรย์โนลด์ส
‪เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันกันที่ตลาดหน้าร้อน
‪โถ และฉันน่าจะได้เห็น ‪ถ้าเกิดลุกออกจากเตียงได้
‪- ใครบอกเธอน่ะ ‪- มากกว่าหนึ่งคนนะ
‪ซึ่งแปลว่าเรื่องคงคุกรุ่นน่าดู
‪เธอรู้สึกยังไงที่พวกเขาทะเลาะกันแย่งเธอน่ะ
‪- ตื่นเต้นดี ‪- อือ
‪ดีใจด้วยซ้ำ
‪จนถึงตอนที่แอนนี่เห็นเข้าน่ะ
‪โอ๊ย
‪ใช่ แล้วเธอก็ตึงใส่ฉันด้วยนะ
‪เธอก็แค่ทำตัวสมเป็นเด็กวัยรุ่นแหละ
‪โอเค ฉันไม่รู้ว่าทำไม ‪เธอต้องเป็นวัยรุ่นได้โปรขนาดนั้นนะ
‪ทีนี้ใครพาเราออกทะเลเนี่ย
‪- อะไรนะ ฉันเปล่า ‪- งั้นก็บอกเราสิ เดน่า ซู
‪สำหรับเธอแล้ว ‪การที่รอนนี่กลับมามันมีความหมายยังไงบ้าง
‪พอเขากลับมาแล้ว เธอต้องการอะไร
‪(มีเหตุผลนับล้านที่นายจะเป็น)
‪(ผู้เล่นที่มีค่าที่สุดของฉันเสมอไป ‪เบรฟสู้เขา! รัก วิคตอเรีย)
‪มีคนรักเธอเยอะมากนะ จำเอาไว้ล่ะ
‪ทำไมกันนะ
‪- ไง ‪- ไง
‪ผมหวังว่ามันยังไม่ดึกเกินไปนะ
‪แค่…
‪ผมอยากขอบคุณที่ไปตลาดหน้าร้อนกับผม
‪และแอนนี่
‪มันมีความหมายมากจริงๆ
‪ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม
‪รู้อะไรไหม แอนนี่หลับอยู่ ‪ฉันไม่อยากปลุกเธอ
‪ผมไม่ได้อยากเข้ามาเพราะเรื่องนั้น
‪มัน…
‪ผมลองโทรหาคนนู้นคนนี้ดู
‪และก็เสิร์ชในอินเทอร์เน็ตนิดหน่อย แต่…
‪ปรากฏว่าชายอายุ 800 ปีคนนั้น ‪ยังทำลิปบาล์มกลิ่นสตรอว์เบอร์รีกล้วยอยู่นะ
‪แค่ไม่ได้ไปขายที่ตลาดหน้าร้อนแล้ว
‪เจอเขากับลูกชายที่อีเกร็ตฟอลส์
‪ผม…
‪ไม่อยากให้คุณรู้สึกว่ามันขาดหายอะไรไปน่ะ
‪ขอบคุณนะ…
‪ที่เอามาให้ฉัน
‪ราตรีสวัสดิ์
‪รอนนี่
‪มีอีกอย่างที่ยังขาดไปนะ
‪ที่รัก ฉันรีบมาด่วนที่สุดเลย
‪ขอบคุณที่มานะครับ
‪ขอบคุณที่เชิญฉันมานะ
‪แล้วมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ไคล์
‪ทุกอย่างเลย แล้วผมก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
‪ตอนนี้แม่เกลียดผม ไทก็เหมือนกัน
‪และเนลลี่…
‪แอชลีย์ก็โอเค ‪แต่สิ่งที่ผมต้องการที่สุดตอนนี้คือเพื่อน
‪คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร