SERIAL NETFLIX
IM BARDZIEJ COŚ SIĘ ZMIENIA
IDZIEMY NA CAŁOŚĆ!
URODZENI, BY ZWYCIĘŻAĆ
Do boju, Buldogi!
Cześć!
Dziękujemy, Serenity!
Powinniście być dumni ze swoich synów, braci i sąsiadów.
To był świetny występ w meczu o mistrzostwo.
Naszym pierwszym od dekady!
Nasi zawodnicy mają silną wolę. Są zdeterminowani i utalentowani.
Trenerze Maddox, jak pan sądzi z perspektywy dawnego graca MLB,
dlaczego nie wygraliście w finale?
Można mieć sporo talentu i hart ducha, ale czasami się nie udaje.
Wolelibyśmy pierwsze miejsce od czwartego, ale to mistrzostwa stanu.
Nie mogliśmy mieć lepszych szkoleniowców niż trenerzy Cal i Harlan.
Kapitan Ty sprawdzał się na każdym etapie gry.
Jesteśmy dumni z was wszystkich.
Zabierzcie ich do domu i świętujcie! Dzięki za wszystko.
- Gratulacje! - Jestem z ciebie dumny!
TRENER NUMER JEDEN
Cal, wyluzuj.
Dali z siebie wszystko, a ja ich zawiodłem!
Maddie, Ty…
Jesteś zajęty.
Pogadamy później. Chodź.
Dobra robota, Ty. Dzięki.
Dzięki, trenerze.
Jesteś dobra czy zła?
- Jest piratem, babuniu. - Nie, Zbieraczem Złota.
Szukamy złota. Nasz założyciel zginął, zbierając złoto w oceanie.
- Bohater własnej historii. - Dlaczego nie możemy grać razem?
Bo nie lubisz nim grać, a ja akurat chcę.
Witaj w domu, wielki wojowniku!
Wróciłeś!
Wiem, że wygralibyście, gdybyś mógł uderzać.
Rzucać.
- Jestem z ciebie dumna. - Dzięki.
- Chińszczyzna jest w kuchni. - Pomóżmy mamie.
- Są sajgonki? - Pewnie.
Przegrana boli.
- Zgadza się. - Załatwmy parę szkieletów?
Mało ci ofiar?
I tak mi źle z tym, co się stało,
ale przegrana zespołu jaskiniowców to też moja wina?
Wszystko przez to, że ci odbiło!
Super. I jeszcze zwariowałem.
Może pogadamy o tym, że to przez twoje ego?
To ty rzucałeś się na Jacksona.
Bo cię broniłem!
Raczej ja ciebie!
Świetna robota.
Masz chwilę?
Pewnie.
Co do wczoraj…
Przepraszam za to.
Widziałam, jakie szkody w związku potrafi wyrządzić gniew.
- Nie chcę do tego wracać. - Nie musisz.
Potrafię wybuchnąć.
Ale ciężko nad tym pracuję.
I czasem, gdy coś mi się nie udaje,
gdy na przykład zawiodę kogoś bliskiego…
emocje biorą górę.
Rozumiem.
Uwierz, też miewałam ogromne wybuchy.
Ale teraz nie myślę tylko o sobie.
Ty przyjął na siebie dawkę tego rozczarowania.
Jego też przeproszę, ale najpierw chciałem pogadać z tobą.
Gdy nie mogłem już grać…
wiedziałem, że muszę znaleźć sposób na wyrażanie siebie.
Inaczej wściekłość by mnie zniszczyła.
I udawało się.
To było…
potknięcie.
Przepraszam.
Dziękuję.
I nie odcinaj się ode mnie. Nie unikaj rozmowy.
Będę z tym walczył.
Mogę wpaść i z nim pogadać?
Pewnie.
Ale nie dzisiaj. Mam jakieś spotkanie w urzędzie miejskim.
Powiedziałam Neville’owi, że zawęzimy do trzech kandydatów.
Uważam, że znalezienie kogoś z filozofią pasującą do naszej
to ważna cecha menedżera do spraw agrobiznesu.
Nie wiem, jak tam jego filozofia,
ale gość po studiach na Virginia Tech nie wie,
jak zwiększyć produkcję produktów rolnych, które są niezbędne, zwłaszcza jesienią.
Ale chyba potrafi wszystko obliczyć, co?
Spójrzcie na Marybeth.
Nastawiona na współpracę, progresywne poglądy na płodozmian.
Soja warzywna?
Wymień jedno południowe danie, które zrobię na soi warzywnej.
Jadłem południową krajankę sojową i była pyszna!
- Możesz rozwijać ofertę dla wegan. - Omówcie to między sobą.
Coś ci powiem.
Lubię być rzucana na kolana.
Dlatego chcę zapoznać się z innymi kandydatami.
Jeśli trudno cię zadowolić, to jest jeden sposób.
Zjemy kolację w czwartek wieczorem i szczegółowo wszystko przeanalizujemy.
Wchodzę w to.
Jak można dać tak mało czasu na przygotowanie się?
„Rada miejska w Serenity
zaprasza interesariuszy na omówienie planów zagospodarowania i remontów”.
Niezbyt precyzyjny opis.
Mogliby nawet budować schron przeciwatomowy.
Pójdę tam i się dowiem.
- I tak zasuwasz już po godzinach. - Pójdę i sprawdzę, czy to na nas wpływa.
No to może mogę jakoś pomóc tutaj?
Albo w innych sprawach?
Wyglądasz na przytłoczoną.
I wybacz, ale także na przemęczoną.
Myślałam, że stres podkreśli kolory.
Może i jestem staroświecki,
ale może pozbędziemy się stresu z pomocą makijażu?
Rozmowa z tobą to świetny pierwszy krok.
- Potrzebuję terapeuty. - Czekaj, nie chciałem sugerować…
Nie dla siebie.
Dla Kyle’a. Nie rozmawia ze mną, więc czas na specjalistę.
Wiem, że chyba nie wypada prosić przypadkowych ludzi o polecenie kogoś.
„Chodzi pan na terapię? Jest pan zadowolony z terapeuty?”
- Jestem. - Nie chciałam być wścibska.
I nie muszę się z nim umawiać.
Mówię o małżonku.
Ashley! No tak.
- A przyjąłby Kyle’a? - Poczekaj.
Cześć, Ash.
Wiem, że byliśmy umówieni na lunch,
ale moglibyśmy to przełożyć?
Helen, miło cię widzieć. Co się stało?
Zawołać Danę Sue?
Zabierz mnie do szpitala.
Oczywiście. Chodźmy.
Okra.
O tak!
No i ogórki. Oby nie zabrakło pietruszki.
Moja sałatka z pietruszką i ogórkami
oraz octem z białego wina jest rozchwytywana przez całe lato.
Dla ciebie wszystko.
Jeśli nadal tak będzie nam się pracowało, to poradzimy sobie ze wszystkim.
Nie chcę przeszkadzać w pracy, cokolwiek robicie.
Chyba się poznaliśmy.
Ronnie Sullivan. Ojciec Annie.
Pamiętam. Jeremy Reynolds.
Gość od śliwek.
Jeremy zarządza wspólnotą Benjiego Hayesa. Znów współpracujemy.
Miło to słyszeć. Gratulacje.
I zapewne już wiesz, że masz najlepszą partnerkę na świecie.
I równie zajętą.
Mogę być kolejny w twoim grafiku?
Poczekaj przy barze.
Tak też uczynię.
Przepraszam.
Zawsze wpada nie w porę.
Czyżbym się mylił co do statusu waszego związku?
Nie, to koniec.
Wie o tym?
ERNEST HEMINGWAY SŁOŃCE TEŻ WSCHODZI
- Musisz siedzieć w moim pokoju? - To nie twój pokój.
I wolałbym świętować wakacje,
grając w baseball albo robiąc cokolwiek, byle nie siedzieć z tobą tutaj.
No, bo chętnie się słucha tego jęczenia o baseballu.
Może idź się przejść? Bo wiesz, ty możesz to zrobić.
Chcę ci się jeszcze raz podpisać innym kolorem.
U Kyle’a zrobię całe malowidło.
Zacznę od parazaurolofa, który sięga do wysokiej gałęzi.
- A ja już nikogo nie obchodzę. - Możesz przestać?
Ty mi powiedz.
Może zwariowałem.
Mama najwyraźniej tak myśli. Wszyscy to podzielają?
Ja tak nie myślę.
Ale ciągle narzekasz.
- Może fioletowy? - Może być.
I bez kwiatów i serduszek.
Mama słusznie się martwi.
Pewnie dlatego wpada doktor Ashley.
Mąż Trottera?
Tak, ten terapeuta.
Jakby mógł mi pomóc.
Kyle, jaki chcesz kolor?
Czy to ważne?
Chodźmy podpisać się do ciebie. Dajmy Jimmy’emu Stewardowi odsapnąć.
- Komu? - Chodź.
- Na pewno fioletowy? - Tak.
Wybacz, ale sama prosiłaś, żebym wpadł.
Mam wieści.
O farmerze?
Nie potrzebuję twojej pomocy. Mam nowego inwestora.
Farmera?
Cala Maddoxa.
Łapacza?
Spoko, rozumiem.
Były gracz MLB pewnie może bardziej ci pomóc z restauracją,
ale mam nadzieję, że wiesz, że zamierzałem i nadal zamierzam
zrobić wszystko, co trzeba.
I bardzo to doceniam.
Ale współpracujemy w najważniejszym.
- Co? - W wychowywaniu córki.
Tu masz rację.
Annie cieszy się, że cię ma.
Nie tak jak ja.
Może zgodnie z tradycją wybierzemy się razem
na otwarcie letniego targu?
We trójkę, jak za dawnych czasów.
- No co? - Pamiętasz to lato,
gdy Annie miała siedem lat i zachorowała, bo pozwoliliśmy jej zjeść
- watę cukrową na śniadanie? - Na śniadanie!
Słaba chwila w wychowywaniu.
Na pewno nam wybaczyła.
- Wiem. - I pewnie chciałaby się wybrać.
- Ja mogę być tym złym. - Nie.
- Ten jeden raz. - Serio?
Tak. I powiem jej, że ma zjeść normalne śniadanie.
Na przykład smażone lane ciasto.
Kyle? Przyszedł Ashley.
Spoko.
- Miło cię widzieć. - Dzień dobry.
Przynieść wodę albo kawę?
- Chyba nie trzeba. - W porządku.
Masz 50 minut wolnego.
No tak.
A wam życzę miłego spotkania.
Czy tam rozmowy.
Czy też wizyty.
To ja już…
Muszę lecieć.
Babunia jest na podwórku z Katie. W razie czego zawołaj ją.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Szkoda tej nogi.
Co u ciebie?
- Co będzie, jeśli powiem, że dobrze? - A jak byś chciał?
Pozwoliłem sobie do nich zadzwonić. Nie powinnaś być teraz sama.
Jesteśmy.
- Straciłam dziecko. - Wiem.
Straciłam moje dziecko!
Trenerze.
Uznałem, że wpadnę wcześniej i pomogę.
Podziwiam poświęcenie, ale co tu robisz?
W tym tygodniu trenujemy odbijanie.
Co mam robić bez obozu szkoleniowego?
Musisz być cierpliwy, Ty.
Przez następne tygodnie pracuj nad mięśniami i rozciąganiem.
Gdy doktor Ahmed wyrazi zgodę, przejdziemy do kolejnego etapu.
A teraz korzystaj z lata. Masz znajomych, dziewczynę.
No tak, zarąbisty ze mnie teraz chłopak.
O co tak naprawdę chodzi?
- To moja wina. - Nieprawda.
- Przeze mnie nie wygraliśmy. - Nie.
To moja wina. Jesteś kapitanem, ale to ja jestem trenerem.
- Wspaniałym trenerem. - Dzięki za miłe słowa, ale posłuchaj.
O wygranej albo porażce nie zaważa jedna osoba.
Oczywiście, że chciałbym, abyś mógł zagrać.
Ale wykazałeś się jako lider. I to jest najważniejsze.
Mentalna rehabilitacja też jest ważna.
Musisz wszystko poprawnie przetrawić. Widziałeś, jak źle zniosłem przegraną.
Może pomożemy sobie nawzajem.
Będziemy na bieżąco rozmawiać.
Dobry plan.
W porządku.
- Nie zostajesz? - Nie.
- Nie odpisujesz też na wiadomości. - Nie miałem za wiele do powiedzenia.
Rozumiem, ale proszę tylko o mema albo dowód, że żyjesz.
- Spoko. - Trzymasz się?
Będzie dobrze.
Na razie.
Czuję zapach dobrze zarządzanej kuchni! Dzięki, Erik.
Dzięki, że ogarnęliście wszystko, gdy załatwiałam sprawy osobiste.
- Jeszcze raz dzięki. - Twoje zamówienie.
Dzięki.
Plus zapiekanka szpinakowa. Źródło żelaza.
Dzięki.
Chodź na chwilę.
Jak czuje się Helen?
Nie odzywa się do nikogo. Ale to całkiem zrozumiałe.
- Mam u ciebie ogromny dług. - Skądże. Cieszę się, że mogłem pomóc.
Czy łączy was coś, o czym powinnam wiedzieć?
Skąd taki pomysł?
No wiesz.
Wydawało się, że w takiej sytuacji dzwoni się do bliskich przyjaciół.
Jestem zwykłym przyjacielem, który akurat był blisko.
Wszystko wystygnie, jeśli będziemy dłużej gadać.
Racja.
Wpadłeś na kolację?
W podzięce za wspaniałe fotorelacje z całego sezonu
mam zaszczyt wręczyć ci ten skromny upominek od Buldogów.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Zaczynajmy.
Dziękuję za tak liczną obecność.
Serenity ciągle się rozwija
i czuję się zaszczycony, służąc takiej społeczności.
Nie za wcześnie na kampanię reelekcyjną?
…ale wzrost jest nierówny.
Niektóre wyspecjalizowane przedsiębiorstwa
tworzą problemy natury infrastrukturalnej, przez co miasto potrzebuje funduszy.
Głos zabierze Petey Martin z wydziału infrastruktury.
Dobry wieczór.
Otrzymaliśmy liczne skargi dotyczące drobnych firm,
które bardziej dbają o wizerunek niż wpływ na miasto.
Tworzy to problemy z parkowaniem i ruchem.
Wprowadziliśmy ograniczenia w parkowaniu do czasu,
aż właściciele tych firm odpowiedzą na programu zgłaszane przez sąsiadów.
U ciebie też?
Mógłbym wytapetować ci foyer
mandatami otrzymanymi w ciągu dwóch ostatnich tygodni.
Petey jeszcze nie skończył.
Poczekamy.
Petey.
Zwiększony ruch uliczny na obszarach mieszkalnych
często uniemożliwia mieszkańcom parkowanie pod własnymi domami.
Aby trochę im pomóc, proponujemy,
by właściciele firm mieli 21 dni na przedstawienie rozwiązania sytuacji.
Inaczej rada sama podejmie działania.
Czy ktoś chciałby zabrać głos?
Głos zabierze Maddie Townsend.
Jak dobrze pan wie, panie burmistrzu,
wypowiadam się jako jeden z właścicieli wspomnianych małych przedsiębiorstw.
Nasi klienci niespodziewanie otrzymali mnóstwo mandatów za parkowanie.
Dlaczego nas o tym nie poinformowano, abyśmy wtedy zaproponowali rozwiązanie?
Pani Townsend, jak mielibyście zaproponować rozwiązanie,
zanim nakreśliliśmy problem?
Peggy Martin.
Jako osoba mieszkająca obok Corner Spa chcę zaznaczyć,
że ograniczenia czasowe na parkowanie w bocznych uliczkach
również zniechęcą klientów spa
przed parkowaniem pod naszymi domami.
Pani Townsend, zechce się pani odnieść?
Bardzo dziękuję.
Odniosę się w ciągu 21 dni.
Głos zabierze Skeeter Ramsey.
Nie cieszę się bardziej niż Maddie.
- To typowe spotkanie z władzami? - Nie.
Zawsze jest dziwnie i małostkowo.
Ale dzisiaj coś wyjątkowo mi tu nie gra i zamierzam dojść do prawdy.
I średnio mi się widzi
zgarnianie kilkunastu mandatów, które z pewnością dostanę,
gdy zaparkuję pod pańskim domem na tydzień, by…
wyremontować łazienkę pańskiej żony.
Chce się pan tym zająć?
A może zajmiemy się problemem?
Cześć, skarbie.
Co porabiasz?
- Wybacz, że nie było mnie cały dzień. - Byłaś potrzebna.
Na szczęście ciocia Helen czuje się lepiej.
Jak poszło z Ashleyem?
Nie rozwiązaliśmy problemu głodu, ale notujemy postępy ze zmianą klimatu.
Miło, że żartujesz. W razie czego chętnie z tobą pogadam.
Powiedział, że nie muszę ci nic mówić. To poufne rozmowy.
Nie siedź do późna.
Obudzimy babunię?
Niech śpi.
Dobranoc.
GŁOS SERENITY
ZWIERZĄTKA DO GŁASKANIA
- Śniadanie mistrzów! - Nie wierzę, że się zgodziliśmy.
- Chcesz trochę? - Nie!
- Ale nie musisz zjeść całej sama. - Właśnie.
- Wybierzmy coś identycznego. - Żeby nie zgubić się w tłumie?
Może coś w stylu rodzinnego herbu?
- Cóż, nie są prawdziwe. - Kiedy mogę mieć prawdziwy?
- Od 21 lat. - Od 18.
Od 21.
- Wolę propozycję taty. - Jakoś mnie to nie dziwi.
Na jeden dzień może być.
Teraz mama. Pomożesz?
No dobrze.
Obiecuję, że będzie spoko.
Teoretycznie.
Nie ufam ci.
- Dobra, daruję ci życie. - Pójdę sobie.
- Masz taki sam? - Bawcie się dobrze.
- Zobaczymy się później. - Nie jest taki zły.
Teraz ja.
W porządku.
Dziękuję za wypełnienie formularza. I kopia dla pani.
- Nieważne, jesteś zajęty. - Nie odchodź!
Możesz przegapić najlepsze oferty nieruchomości w Serenity!
Mama wysłała cię do pracy?
Muszę rozdać wszystkie i przy okazji być miły.
Chcę to zobaczyć.
Jeszcze trochę i zadźgałbym się różowym długopisem!
Daj mi połowę.
Przynajmniej rodzice nie będą robić mi siary.
Pamiętasz, jak…
Chodźmy z drugiej strony.
Dzięki.
Może później postawię ci watę cukrową?
Jadłam już ją na śniadanie.
Na śniadanie?
Zaraz wrócę.
Ronnie, cudownie cię widzieć. Na długo wpadłeś?
Na tyle, ile będzie trzeba.
Zdradź więcej. Może to opublikuję.
Będę cię informował.
- O nie, nie ma go w tym roku! - Kogo?
Pewnie ma już z 800 lat. Sprzedawał własne balsamy i pomadki.
Zawsze miał stanowisko obok Głosu.
No tak, teraz to pamiętam.
Przypominało to całowanie dojrzałego owocu.
Chyba zgubiliśmy Annie. Chodźmy jej poszukać.
Rozmawia tam z młodym Lewisem.
- Widzisz? - Chyba muszę z nią porozmawiać.
Za bardzo przypomina mnie w tym wieku.
Nic w tym złego.
Czołem, tato Annie!
- Czołem, farmerze. - Na pewno coś wam się spodoba.
Już wszystko mam.
Może być przeterminowane. A to świeży dżem.
Nic go nie przebije.
Podziękuję. Chyba że masz coś pikantnego?
Ronnie, musimy się zbierać.
- Dana Sue… - Zadzwonię do ciebie.
Powodzenia z dżemem.
Urocze kózki.
Drakula wyszedł z krypty.
Też tęskniłem.
- Myślałam, że siedzisz w domu. - Miałaś nie być wolna.
- A jestem? - Naleśniki!
Zobacz, czy Joshua jest na początku kolejki.
Cała trójka. Widzę, że się nie nudzisz.
Dlatego dzwoniłam, by coś zaplanować.
Wiem, że masz skopane wakacje, ale ja mam przerąbane już od marca.
Moja mama wyjechała,
tata bierze nadgodziny, a ja zajmuję się nimi
i pracuję dla pani Helen.
A co będzie z tobą?
Obóz odpada, więc pomogę w spa.
A dlaczego odpisujesz po trzech dniach?
Nie pomyślałam, jak musi cię boleć ręka. Dają ci coś na ból?
Tak, po prostu…
Chcesz się spotkać?
Dlatego do ciebie wypisuję.
Nie mam zbyt wiele czasu, ale zaplanujmy coś, dobrze?
Jasne.
Mam dodatkowe truskawki!
Jedna z moich spadła.
O to chcecie się kłócić?
Gdzie reszta i Joshua?
Daj znać.
I nie czekaj trzech dni.
Jasne.
- Chodźcie. Widziałyście go? - Tak.
Cudowne.
Dana Sue mówiła, że uwielbiasz te naleśniki.
- Muszę wziąć przepis od Beau. - Nie da ci go.
A nawet jeśli, to nie ufaj składnikom. Nie przyzna, że potrzeba też magii.
Miło, że się uśmiechasz.
Dziękuję.
Czuję się lepiej.
Nawet chciałam wybrać się po nie na targ, ale…
dzięki za dostawę.
Dobrze, że zostałaś.
Nawet silne osoby muszą dać bliskim okazję do rozpieszczenia.
Bogu dzięki za tych bliskich.
Na szczęście szefowa dała mi cały dzień wolnego.
Pewnie twarda z niej babka.
Dobrze, że się zgodziła.
Ludzie za bardzo naciskają, by od razu wracać do rutyny.
Chowanie bólu oznacza, że sobie z nim nie radzimy.
Nie śpiesz się.
Chętnie spróbuję.
- Nie żartowałaś. - A nie mówiłam?
- Magia. - Faktycznie.
Myślisz, że trzeba mieć doktorat z urzędniczej nowomowy,
by pracować w samorządzie?
Chcą, żebyś odpuściła.
Dlatego właśnie będziemy walczyć.
- Dzięki za pomoc. - Spokojnie.
Ale czeka nas jeszcze większe wyzwanie.
Jak to?
Załóżmy tu świetlicę dla dzieci.
Interesujący pomysł.
Przyciągniemy tym samym mamy, które nie chcą brać opiekunki.
Będą tu częściej i na dłużej.
Poprowadzę dziecięcą jogę.
To świetne pomysły, Trotter.
Są trochę egoistyczne. Chcę zawczasu przygotować sobie grunt.
Na razie brak dziecka,
ale zaczęliśmy działać z Helen, więc optymizm nie zaszkodzi.
Amen.
Dam ci wolne na rozmowy i tak dalej.
Pomodlę się z was.
Jesteśmy gotowi po części dzięki tobie,
Helen i Danie Sue.
Chcemy, by nasze dziecko dorastało pośród kochających je osób.
My nie zawsze mieliśmy coś takiego.
Ale teraz macie.
Czyli jakiś słodziak będzie miał niesamowite szczęście.
Poradzę sobie.
Wiem, po prostu pomyślałam, że mogłybyśmy pogadać.
Nie chcę innego tatuażu.
W porządku.
- Miło, że razem dziś wyskoczyliśmy. - Było super.
Czyli oficjalnie mamy lato.
I nadal go nie omówiłyśmy.
Masz jakieś plany z Simonem?
Dlaczego? Tylko się przyjaźnimy.
I wyjechał już do pracy w Waszyngtonie.
Nie wiedziałam.
Za to często widuję Jacksona.
Skarbie.
Niezależność to nic złego.
No i?
Pamiętaj, że żaden mężczyzna nie musi wpływać na twoje życie.
Nie musisz się z niczym śpieszyć z Simonem albo Jacksonem.
- Ty tak na serio? - Tak.
Pomagałam mu z ulotkami i tyle.
To, że ty masz problemy z facetami, nie oznacza, że ja również.
Wylewamy.
Nie przeżyłabym tego…
bez was.
Nie musisz przez nic przechodzić sama.
Erik sądził, że będziecie złe, że poprosiłam go o podwózkę do szpitala.
- Myślałam, że dziś o tym nie gadamy. - Wiem, ale po prostu przy mnie był.
- Niczym anioł. - Bez obaw, nie mamy ci niczego za złe.
Ale interesuje nas, z kim się tobą dzielimy.
W takim razie mam dla was ważne wieści.
- O Boże. - Moment.
- Odłóż to. - Przygotujmy się.
- Muszę wiedzieć, jak było na spotkaniu. - Możemy pogadać o tym później.
Petey, Trent i Peggy sądzą, że wpływamy na ruch uliczny.
Trzeba było wspomnieć o parkowaniu, gdy Petey wydawał zgodę na działalność.
Dlaczego wtedy milczeli?
Ktoś sprawił, że zmienili zdanie. Musimy dowiedzieć się dlaczego.
Maddie, niebawem wrócę do formy.
- Chcę cię trochę odciążyć. - Nadal utrzymuję się na powierzchni.
- Myślę, że to sprawa osobista. - W porządku.
A jak tam twoi chłopcy?
- Powoli do przodu. - Naprawdę?
A jak rozpoczęła lato Annie?
To twoja supermoc, prawda?
- Co? - Nie chcesz, byśmy zajmowały się tobą!
Podgadujesz i podgadujesz,
a po jakimś czasie temat sam się zmienia.
Wolę martwić się o was niż o sobie.
Mama mawiała, że jeśli wszyscy martwimy się o bliskich,
to zawsze wszyscy bliscy będą się martwić o nas,
przez co nie musimy martwić się o siebie.
Święta prawda.
To co, chcesz się o coś pomartwić?
- Tak! - Usłyszałam o czymś.
Ronnie Sullivan i Jeremy Reynolds
nieźle się starli na letnim targu.
Mogłabym to zobaczyć, gdybym tylko wstała z łóżka.
- Skąd wiesz? - Od paru osób.
Musiało to być widowiskowe.
Co sądzisz o ich rywalizacji?
To fajne.
Schlebia mi to.
Do chwili, w której zobaczyła to Annie.
- A potem mi to wygarnęła. - Taka rola nastolatki.
No to wie wiem, dlaczego musi być w tym aż tak dobra.
I kto zmienia temat?
- Nie ja! - No to mów.
Co sądzisz o powrocie Ronniego?
Czego oczekujesz?
ZAWSZE BĘDZIESZ NAJLEPSZYM GRACZEM DO BOJU! KOCHAM CIĘ, VICTORIA
Pamiętaj, że cię kochamy.
Dlaczego?
Nie wpadam za późno?
Chciałem ci podziękować, że spędziłaś ze mną dzień.
I z Annie.
To wiele dla mnie znaczyło.
Mogę na chwilę wejść?
Annie już śpi i nie chcę jej obudzić.
Nie przyszedłem do niej.
Musiałem trochę podzwonić i poszperać na necie.
Okazuje się, że nasz 800-latek nadal robi truskawkowo-bananowe pomadki.
Ale już tu nie przyjeżdża.
Działa z synem w Egret Falls.
Nie chcę, byś musiała za czymś tęsknić.
Dziękuję…
że to podrzuciłeś.
Dobranoc.
Ronnie?
Tęskniłam za czymś jeszcze.
Cześć. Szybciej się nie dało.
- Dzięki. - Dziękuję za zaproszenie.
O co chodzi?
O wszystko. Nie wiem, co mam robić. Mama mnie nienawidzi i Ty pewnie też.
A Nellie…
Ashley jest spoko, ale potrzebuję przyjaciela.
Napisy: Krzysiek Igielski