‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(หลากเรื่องราวที่รอการบอกเล่า)
‪คุณชอบที่ได้มีออฟฟิศในบ้านไหมครับ
‪ที่จริงฉันชอบนะ
‪ยอมรับว่าตอนแรกฉันก็ไม่พอใจ
‪ที่เจ้าของตึกจะขายตึกที่ฉันตั้งออฟฟิศหรอก
‪เอ้านี่ พอคิดว่าเขาจะทำอะไรกับตึกนั้น ‪ฉันก็เป็นกังวล
‪แต่ฉันก็ชอบที่ที่นี่มันเป็นส่วนตัวกับลูกค้าฉันมากกว่า
‪และการเดินทางก็สะดวกด้วย
‪นั่งสิ
‪ทีนี้บอกมาว่าเธอรู้อะไร ‪เกี่ยวกับพ่อแม่ที่ให้กำเนิดบ้าง
‪ไม่มากครับ
‪ทีน่ากับอีโน่คือพ่อแม่ผม
‪พวกเขาบอกเอเจนซี่อุปการะเด็กว่า ‪พวกเขาอยากรับเลี้ยง
‪เด็กที่ดูเหมือนเป็นลูกครึ่งคนขาวกับคนดำ
‪แม่ชอบเล่าถึงคืนที่พวกเขาได้รับการติดต่อไป
‪ตอนที่นางพยาบาลส่งผมให้แม่ แม่ร้องไห้
‪และก็ไม่ปล่อยผมอีกเลยตั้งแต่นั้น
‪มาตลอด 21 ปี
‪ท่านดูเป็นผู้หญิงที่วิเศษมากเลย
‪แม่ที่ให้กำเนิดผมทิ้งไบเบิลไว้ให้ผมด้วย
‪พร้อมกับโน้ตที่เขียนว่าเธอมาจากเมืองเซเรนิตี้
‪และเธอหวังว่า ‪ผมจะเจอความสงบเมื่อได้อยู่กับพ่อแม่ใหม่
‪- เธอตามหาพวกเขามานานแค่ไหนแล้ว ‪- ผมก็อยากรู้มาตลอด
‪แต่เมื่อสองสามปีก่อน ‪ผมลองใช้ชุดตรวจดีเอ็นเอที่บ้าน
‪แล้วเธอได้รู้อะไรจากมันบ้าง
‪ศูนย์ ไม่พบคู่เหมือน
‪ซึ่งก็ไม่เป็นไร
‪แต่พอแม่เสีย
‪พ่อกับผมไม่ค่อยลงรอยอยู่แล้ว
‪ผมอยากจะออกมา และก็นึกถึงเซเรนิตี้
‪ผมไม่ได้บอกพ่อด้วยซ้ำ ‪จนผมกลับไปกับเอริคเมื่อเดือนก่อน
‪แต่พ่อบอกว่าเขาเข้าใจ
‪และแม่ก็คงจะเข้าใจเหมือนกัน
‪- ฉันดีใจที่เธอไปเยี่ยมเขานะ ‪- ผมได้รู้เรื่องใหม่มาด้วย
‪- ผมเกิดที่กัลฟ์พอร์ต รัฐมิสซิสซิปปี ‪- เยี่ยมเลย
‪- ไม่ใช่ที่โอไฮโอ ‪- โอเค
‪ขอเดาว่าเธอมีสูติบัตรฉบับแก้ไขแล้วใช่ไหม
‪ครับ พอผ่านไปพักหนึ่งผมก็เลิกถามไป
‪ผมไม่อยากทำร้ายจิตใจพ่อแม่น่ะครับ
‪แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน
‪ถ้าเธอกรอกข้อมูลนี้
‪ฉันจะส่งมันไปที่สำนักงานรัฐมิสซิสซิปปี
‪แล้วเราจะ… ขอตัวเดี๋ยวนะ รอสักครู่
‪สวัสดีค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪วันนี้วันเกิดคุณเหรอ
‪เปล่า
‪สวยจังเลย
‪เดี๋ยวนะ นั่นกำไลลูกกวาดเหรอครับ
‪ผมไม่ได้เห็นมันมาตั้งแต่…
‪ฉันจะเดินออกไปพร้อมเธอนะ
‪อ๋อ ครับ
‪เอาล่ะ ไปกันเถอะ
‪หลานยาย ยายล่ะดีใจจริงๆ ‪ที่เธอกลับมาอยู่กับเราซะที
‪ขอบคุณครับ ยาย
‪พอไม่มีรอยยิ้มหลานแล้ว บ้านก็มืดหม่นไปหมด
‪ผมต้องอยู่ข้างล่างนี่จริงๆ เหรอ
‪จนกว่าลูกจะใช้ไม้ค้ำและขึ้นไปข้างบนได้
‪ไม่มีที่อื่นแล้วเหรอ แบบห้องที่มีประตูน่ะ
‪น่าเสียดายที่ไม่มีจ้ะ
‪แล้วบ้านยายล่ะครับ ‪ผมไปนอนห้องนอนแขกได้ไหม
‪นี่ไม่ใช่สถานการณ์ในฝันหรอกนะ ‪แต่เราจะทำให้มันออกมาดีที่สุด
‪- และเราจะคุยว่าเรื่องมันเป็นมายังไงด้วย ‪- แม่อยากให้ผมพูดอะไร
‪อย่างแรกเลย ลูกยังไม่ได้บอกแม่ ‪ว่าลูกไปขับรถพี่เขาทำไมกัน
‪รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน
‪ลูกอาจทำร้ายเนลลี่ได้นะ ‪หรือแย่กว่านั้นคือมีคนตายน่ะ
‪แม่ ผมต้องไปแล้วไม่งั้นจะสาย ‪แม่จะมารับหลังสอบภาษาฝรั่งเศสเสร็จใช่ไหม
‪ให้ซีซีไปรับได้ไหม
‪ไม่ เธอไม่อยาก… เธอก็ต้องสอบเหมือนกัน
‪ถ้าแม่ไม่ว่าง ยายจะไปรับเอง
‪- โอเค แต่อยากให้แม่ไปส่งไหม ‪- ไม่ ยายไปส่งเอง
‪ขอบคุณครับยาย แม่ แต่ผมเดินไปเองได้
‪นี่ ค่อยๆ ไปนะ
‪แล้วบอกครูแม็คคอลด้วยว่าแขนลูกเจ็บ
‪- เขาจะได้ให้เวลาเพิ่ม ‪- ครับ
‪ผมเปิดเอง
‪แม่
‪ยายจัดการเองจ้ะ
‪ขอบคุณครับ ยาย
‪ขอบคุณมากจ้ะ
‪ลูกรัก
‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอสามคนเนี่ย
‪(โรงเรียนมัธยมเซเรนิตี้)
‪คิดซะว่ารอบชิงแชมป์รัฐก็เหมือนนัดอื่นๆ แล้วกัน
‪อย่าให้มันกดดันเธอ
‪อย่าไปฟังที่คนอื่นพูด
‪แต่ต้องจริงจังนะ
‪เธอจะเป็นคนกำหนดทิศทางทีมตั้งแต่เริ่ม
‪นั่นเป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่มาก
‪ครับผม
‪เราคงไม่ให้เธอทำหน้าที่นี้ ‪ถ้าเราไม่คิดว่าเธอเก่งพอนะ
‪ไปเลย บูลด็อกส์!
‪ดูดีมากเลย ขอบใจนะ
‪หุบปากเลย ไท
‪- แจ็คสัน อย่าทำร้ายฉันอีกเลยนะ ‪- นั่นมันตลกตรงไหนกัน
‪- แมกโนเลียสีแดงกลับมาแล้ว! ‪- สวัสดีทร็อตเตอร์
‪ทุกคนจะต้องตื่นเต้นมากแน่ๆ ที่คุณกลับมาวันนี้
‪- มีจดหมายที่คุณอาจอยากดูด้วยนะ ‪- ไว้ก่อนดีกว่า
‪หนังสือแจ้งประชาพิจารณ์ที่คุณอาจอยากดูก่อนนะ
‪- ได้เลย พวกเธออยู่ในนั้นไหม ‪- ครับ
‪โอเค
‪เธอมาแล้ว
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉันขอโทษ
‪เราไม่ควรหลงไปกับความเจ็บปวดของตัวเอง
‪จนมองไม่เห็นความเจ็บปวดของคนอื่น
‪ฉันรักเธอ
‪รักลูกๆ ของเธอ
‪และทุกอย่างมันโกลาหลไปหมด
‪แล้วฉันก็เผลอปรี๊ดแตกไปไม่รู้ตัว
‪- มันเป็นคืนที่แย่มากเลย ‪- ใช่
‪แต่คืนนั้นก็ผ่านไปแล้ว
‪ผมไม่ชอบขัดจังหวะหรอกนะ
‪คุณนายเลสเตอร์โทรมา
‪ผมถามว่าพอจะฝากข้อความไว้ที่ผมได้ไหม
‪แต่ข้อความที่เธอฝากไว้ ‪มันโหดจนผมไม่อยากพูดซ้ำเลย
‪แค่ลมพัดเบาๆ นางก็อารมณ์เสียแล้ว ‪คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ
‪- ใบสั่งจอดรถ ‪- ใบสั่งจอดรถข้อหาอะไร
‪ผมไม่รู้ แต่เธอยืนกรานจะคุยกับคุณ
‪พักสายไว้ก่อน รอให้เธอใจเย็นลง
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะ… โชว์ดอกไม้นะครับ
‪เธอรู้ใช่ไหมว่าบางคนเรียกเราว่า ‪สวีท แมกโนเลียน่ะ
‪ผมอาจจะพอได้ยินมาบ้างนะ
‪นี่คือดอกแมกโนเลียขอโทษ
‪ทำไมผมถึงมองไม่ออกนะ
‪ตอนเราอยู่ป.สอง
‪เราทะเลาะกันแรงมาก ‪แรงที่สุดที่เคยทะเลาะมาเลย
‪และด้วยเหตุผลบางอย่าง แมดดี้กับเดน่า ซู
‪ไม่รับรู้สิ่งที่ฉันรู้มาตลอดว่าเป็นความจริง
‪เห็นชัดจะตายไปว่าเทนเดอร์ฮาร์ตแบร์ ‪เหนือกว่าตัวอื่นๆ
‪และเพราะเดน่า ซูทนความเงียบไม่ได้ ‪เธอเลยตัดสินใจแก้ไขมัน
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่พ่อทำให้แม่โกรธ ‪เขาจะซื้อเครื่องประดับให้แม่
‪ฉันเลยคิดว่า นั่นคือสิ่งที่คนทำกันไง!
‪ฉันก็เลยไปรื้อตะกร้าอีสเตอร์
‪แล้วก็หยิบกำไลลูกกวาดมาสามชิ้น
‪ใช่ เธอเอามาให้เราและเราก็คืนดีกัน
‪พอกินกำไลจนหมด
‪เราก็เลิกทะเลาะกัน
‪และเราจะลืมมันไป
‪ผมได้เห็นพิธีศักดิ์สิทธิ์แล้วสิ ขอบคุณนะ
‪ผมจะกลับไปหาคุณนายเลสเตอร์ต่อละ
‪- โชคดีนะ ‪- โชคดีนะ ขอบคุณ
‪เอาล่ะ ฉันไปก่อนดีกว่า
‪เดี๋ยวนะ ก่อนที่เธอจะไป
‪เรามีเรื่องอื่นที่ต้องคุยกันด้วย
‪- เฮเลน ‪- มีอะไรเหรอ
‪บอกฉันมาว่าเป็นอะไร
‪- ฉันท้อง ‪- อะไรนะ
‪หูเกือบหนวกแน่ะ
‪เธอเพิ่งตัดสินใจจะมีลูกเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเองนะ
‪มันเกิดขึ้นเร็วชะมัด น่าประทับใจมาก
‪พระเจ้ามีหนทางของพระองค์เสมอแหละ
‪แถมยังเป็นหนทางโบราณด้วย
‪พระเจ้าช่วย กับ…
‪มันเกิดขึ้นก่อนที่คนที่รู้ว่าใครจะออกจากเมือง
‪แต่ฉันไม่รู้จนฮาววี่บอกฉันที่โรงพยาบาล
‪แล้วคนที่รู้ว่าใครรู้ไหม
‪ไม่แน่นอน
‪เธอจะบอกเขาเมื่อไหร่น่ะ
‪ตอนนี้เรื่องนี้จะรู้กันแค่เราสามคน
‪เรากำลังจะมีลูก!
‪พระเจ้าช่วย!
‪ฉันก็ไม่อยากคุยเรื่องธุรกิจ
‪ตอนที่เรากำลังยินดีกับข่าวที่เธอท้องหรอกนะ
‪แต่ว่า
‪ไมก้าโทรมาเมื่อวาน ‪น้องชายเขาอาการหนักกว่าที่เราคิด
‪ไม่นะ มีภาวะแทรกซ้อนเหรอ
‪- ไม่ใช่เรื่องสุขภาพ เรื่องการเงินน่ะ ‪- อ๋อ
‪พวกเจ้าหนี้เริ่มมากดดันแล้ว
‪พวกเขาต้องการเงินภายในหนึ่งเดือน
‪- เดนา ซู นั่นมันกระชั้นมากนะ ‪- ฉันรู้
‪ฉันอยากจัดการเรื่องหย่าให้เร็วยิ่งกว่าจรวด
‪เพื่อขอกู้เงินทำธุรกิจขนาดเล็ก
‪ฉันอาจจะเก่งนะ
‪แต่ก็เก่งไม่พอจะเปลี่ยนกฎหมาย ‪ของรัฐเซาท์แคโรไลนาได้หรอก
‪เดน่า ซู จะขอกู้มันต้องใช้เวลา 90 วันนะ
‪และยังไม่ต้องพูดถึงเลยว่า ‪การยื่นเรื่องหย่าก็ใช้เวลาพอกัน
‪ฉันมีทางเลือกอะไรบ้าง
‪ลองไปดูว่าที่ห้างเขาขายต้นเงินต้นทองดีไหม
‪ฉันคิดอะไรออกแล้ว แต่เธอต้องไม่ชอบแน่
‪อะไร
‪เอาบ้านเธอไปจำนองลำดับสอง
‪เฮเลน
‪ฉันอยู่บ้านหลังนั้นมาตั้งหลายปี ‪มันจ่ายเกือบหมดแล้วนะ
‪แล้วตอนนี้เธอก็มาเสนอ
‪ให้ฉันไปจำนองบ้านเอาเงินก้อนโต ‪สองปีก่อนแอนนี่จะเข้ามหาวิทยาลัยเนี่ยนะ
‪แย่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
‪หรือว่ามีนะ
‪เราต้องคุยเรื่องชิงแชมป์รัฐนะ
‪ใช่ การที่นายไปกับเรามันสำคัญมากนะ
‪แล้วก็นั่งดูเฉยๆ น่ะเหรอ
‪ผมไม่อยากให้คนมาโอ๋
‪เพราะสงสารผมหรอกนะครับ
‪ไม่มีใครทำแบบนั้นซะหน่อย
‪การแข่งขันชิงแชมป์รัฐนี่ ‪คือตอนจบของฤดูกาลที่ยอดเยี่ยม
‪ซึ่งนั่นมาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอ ‪เป็นส่วนใหญ่เลยด้วย
‪- โค้ช ผมซึ้งนะ แต่ผมแค่… ‪- และเธอคือกัปตันทีม
‪- แต่แจ็คสันจะนำทีมต่อแล้ว ‪- ทุกคนจะอยากให้เธอเป็นผู้นำ
‪พวกเขาได้ยินคนนินทาว่าแจ็คสันอาจจะไม่เก่งพอ
‪ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อทีม
‪ผมแค่ไม่อยากขวางทาง
‪แต่ถ้าพวกคุณคิดว่าทุกคนจะฟังผมล่ะก็…
‪พวกเขาฟังแน่
‪สุดยอดเลย ขอผมคุยกับแม่หน่อยนะครับ
‪เราควรบอกว่ามันจะสนุกไหม
‪นึกว่าเราจะพูดถึงแต่มุมของความเป็นผู้นำซะอีก
‪ต้องมีกลยุทธ์นะ
‪- ไง ‪- สวัสดี
‪ไม่เป็นไรนะ มีอะไรให้ผมช่วยไหม
‪ไม่ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่มีอะไรเปลี่ยน
‪แค่ต้องรีบกลับบ้าน ‪แม่ฉันช่วยดูไคล์กับเคที่อยู่ บายค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪แล้วสอบภาษาฝรั่งเศสเป็นไงบ้าง
‪สบายบรื๋อครับ
‪- ยินดีด้วยจ้ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ดูลูกจะคุยอะไรจริงจังกับพวกโค้ชอยู่นะ
‪ครับ ที่จริงแล้วพวกเขาบอกว่า ‪ถ้าผมไปรอบชิงแชมป์รัฐด้วยจะดีแค่ไหน
‪จริงเหรอ แม่ไม่…
‪แม่อยากให้ลูก… เราต้อง… ‪เราต้องคุยเรื่องนี้กันก่อน เพราะแม่…
‪ไม่ครับ
‪พวกเขาแค่พยายามทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
‪แต่มันคงจะฉลาดกว่า ถ้าผมจะอยู่ที่เซเรนิตี้
‪ทีมคงจะไม่เป็นไรหรอก แจ็คสันจะนำทีมเอง
‪ใช่ นั่นฟังดู…
‪ฟังดูเป็นแผนการที่ฉลาดนะ
‪ให้ตายสิ
‪แม่จ๋า
‪แม่เก็บนี่ไว้ด้วยเหรอ
‪(สมบัติของหนูน้อย)
‪ส่งได้สวย
‪ขอบคุณที่เชิญผมมาร่วมด้วยนะครับ
‪ดีใจที่เธอมาเล่นด้วยนะ
‪แค่จำไว้ว่าเหตุผลที่เราทำแบบนี้ ‪ก็เพื่อช่วยให้คาลหายเครียดเรื่องนัดชิง
‪ใช่ เพราะการไปแข่งชิงแชมป์รัฐ ‪โดยไม่มีผู้เล่นคนโปรดมันชิลๆ มาก
‪ก็เหมือนเกมนี้แหละ
‪เดี๋ยวนะ ผมไม่มีผู้เล่นคนโปรดนี่
‪เสียใจนะ เพื่อนซี้คุณคนนี้ ‪ไม่ใช่ผู้เล่นคนโปรดเหรอ
‪เป็นอาทิตย์เลยมั้ง ที่หมอนี่ส่งมีม ‪ดอลลี่ พาร์ตันดังก์ลูกบาสมาให้
‪เพื่อจะโน้มน้าวฮาววี่กับฉัน ‪ยอมให้เขามาเล่นด้วยกัน
‪- ลองดูหลักฐานทางลายลักษณ์อักษร… ‪- นี่เป็นเรียงความเหรอ
‪ที่มีภาพท่านหญิงแห่งดอลลี่วูดทะยานสู่แป้นบาส
‪พร้อมข้อความเขียนไว้ว่า ‪ผมจะทำให้คุณประทับใจด้วยความกล้าและพลัง
‪แล้วตอนนี้มีคนไหนยังมีแรงเหลือบ้าง
‪ทร็อตเตอร์ ผมจะ…
‪ชนะคุณได้เสมอ
‪ถึงจุดนี้ผมคงต้องขอกำลังเสริมหน่อย
‪เพราะในไม่กี่วินาที ‪สองคนนี้จะต้องเริ่มร้องเพลงแน่
‪ผมจัดการให้คุณได้นะ ‪ผมทั้งร้องและดังก์ได้ในเวลาเดียวกัน
‪- คิดถึงเอริคชะมัด ‪- เขาจะกลับมาอาทิตย์หน้าครับ
‪- ถึงตอนนั้นร้านอาหารคงเรียบร้อยแล้ว ‪- เรียบร้อยเหรอ
‪พวกเขาพยายามหาทางซื้อหุ้นของหุ้นส่วนเธอ ‪หรืออะไรสักอย่างน่ะครับ
‪- เดี๋ยวนะ นี่เดน่า ซูกำลังมีปัญหาเหรอ ‪- เปล่าครับ เธอ…
‪ผมไม่น่าพูดอะไรไปเลย
‪เรื่องที่พูดกันในสนามจะไม่มีวันแพร่งพราย ‪ไปนอกสนาม ทรงกรวยแห่งความลับ
‪ใช่ ไม่เหมือนทรงกรวยแห่งความอัปยศ
‪ที่ทร็อตเตอร์ต้องเอามาคลุมหัว ‪ถ้าเขาชู้ตพลาดอีก
‪ดอลลี่กับผมขอบอกเลยว่า ‪ผมจะเอาชนะคุณ เพราะผมทำได้ไง
‪- นั่นเนลลี่เหรอ ‪- เปล่าครับ
‪วันก่อนเธอมาที่สปาด้วย ‪มาเช็กดูว่าลูกเป็นยังไงบ้าง
‪เพื่อนคนอื่นน่ะครับ
‪ดีจ้ะ ดีใจที่ลูกคุยกับเพื่อนๆ นะ
‪- เพื่อนจากโบสถ์เหรอ ‪- เปล่าครับ
‪ลูกเห็นการ์ดทุกใบ ‪ที่คาบเรียนวันอาทิตย์ของเคที่ทำให้ลูกแล้วสิ
‪มีบางใบเพิ่งส่งมาถึงวันนี้ด้วย
‪ทุกคนเป็นห่วงลูกนะ
‪แม่ด้วย
‪แม่สัญญาว่าจะไม่โกรธ
‪ลูกจะไม่โดนดุด่า
‪ลูกถูกลงโทษมาพอแล้ว
‪แม่แค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น
‪ทำไมลูกถึงขับรถไท
‪เพราะเรื่องดื่มเหล้าเหรอ
‪มีคนทำหรือพูดอะไรกับลูกหรือเปล่า
‪เราคุยกันมาตลอด
‪คุยกันได้ทุกเรื่อง
‪แต่ทำไมตอนนี้ถึงไม่ยอมคุยล่ะ ‪ทั้งที่มันสำคัญขนาดนี้
‪ลูกคิดอะไรอยู่
‪ไม่มีอะไร
‪- นายเป็นบ้าอะไรน่ะ ‪- ไม่มีอะไร
‪โอเค ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ‪ช่วยทำดีกับแม่หน่อยเหอะ
‪ช่วงสองสามวันมานี้แม่เจออะไรมาเยอะ
‪ฟังนะ เราก็ผิดกันทั้งคู่ ‪แต่ตอนนี้นายยิ่งทำให้มันแย่ลงอีก
‪แม่เขากลัวว่า ‪มันเกิดอะไรร้ายแรงขึ้นกับนายหรือเปล่า
‪ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่
‪แต่ก่อนคุณจะพูดอะไร ผมอยากจะ…
‪เรายังหย่ากันไม่ได้
‪ผมฟังอยู่ เมียจ๋า
‪ทางกฎหมายเท่านั้น ‪มันจะเป็นเรื่องทางธุรกิจล้วนๆ
‪เราจะทำธุรกิจด้วยกันสินะ
‪ฉันต้องเอาบ้านไปจำนองลำดับสอง
‪ในชื่อเรา
‪ด้วยบ้านเรา
‪ที่เราสร้างมาด้วยกัน
‪บ้านที่ลูกสาวเรานอนทุกคืน ‪และจะเป็นแบบนั้นต่อไป
‪เพราะคุณจะต้องตกลง ‪ไม่งั้นฉันจะต้องเสียร้านอาหารไป
‪ผมว่า
‪คุณจะต้องอึ้งแน่ ‪ถ้าได้รู้ว่าผมช่วยคุณได้มากแค่ไหน
‪ที่คุณจะช่วยฉันได้ก็คือ
‪เซ็นชื่อคุณในเอกสาร ‪และปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องธุรกิจของฉันเอง
‪ผมทำได้นะ
‪เยี่ยม
‪และผมจะทำให้เราได้อัตราดอกเบี้ยถูกลงด้วย
‪คุณไปปล้นธนาคารมาโดยที่ฉันไม่รู้เหรอ
‪ผมทำงานหนักมากนะ รู้ไหม
‪ผมได้คะแนนเครดิตเพิ่ม ‪เปิดบัญชีออมทรัพย์สองสามบัญชี
‪ซื้อรถพ่วงที่ทะเลสาบวาเทอรี ‪เพื่อให้นักท่องเที่ยวเช่าในฤดูร้อนนี้ด้วย
‪สงสัยจะมีพนักงานแบงก์สวยๆ ที่คุณอยากจีบล่ะมั้ง
‪อาจจะเป็นเชฟคนสวยในครัวก็ได้
‪อย่ามาจีบกันนะ พ่อ "ดูสิว่าผมเปลี่ยนไปแค่ไหน"
‪โอเค รู้อะไรไหม
‪เรากำลังพูดเรื่องเงินแบบจริงจังอยู่นะ
‪เพื่อที่ฉันจะยังเก็บร้านไว้ได้ ‪และยังส่งแอนนี่ไปเรียนมหาวิทยาลัยได้
‪- ฟังนะ ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องกระแสเงินสด… ‪- ไม่ มัน…
‪ผมย้ายมาอยู่นี่ได้นะ
‪คิดดูสิว่าผมจะประหยัดเงินได้มากแค่ไหน
‪ถ้าผมไม่ต้องจ่ายค่าห้องพักที่โรงแรมน่ะ
‪เรามาช่วยกันทำเรื่องนี้
‪เพื่อลูกสาวเราได้ไหม
‪ได้ทุกอย่างเพื่อลูกของเรา
‪ขอบคุณค่ะ
‪เราจะตกลงกันด้วยการจับมือ
‪หรือจูบกันดี
‪ให้ตายสิ
‪โอ้ คุณฟรานเซส
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ตกใจแค่นิดหน่อย ฉันไม่ร่วงหรอกจ้ะ
‪คงต้องเอารถบรรทุกมาเสยเท่านั้นแหละ
‪สบายดีไหมจ๊ะ ที่รัก
‪ฉันสบายดีค่ะ
‪วิเศษมาก ‪ฉันเป็นห่วงว่าพอไรอันจากไปแล้ว เธอจะ…
‪ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ
‪เธอกับไรอันมีอดีตร่วมกันมากมาย
‪และฉันก็ได้แต่ภาวนาว่าเขาจะ…
‪ฉันแค่อยากเห็นเธอสบายดี
‪และฉันขอบคุณจริงๆ นะคะ แต่ฉันสบายดี
‪แต่อาจจะไม่สบายดีแล้ว ‪ถ้าฉันทำให้ผู้พิพากษาซาร์เจนต์รอ
‪- ขอตัวก่อนนะคะ ‪- ได้เลยจ้ะ
‪ดีใจที่ได้เจอนะคะ
‪โค้ชครับ! โค้ชแม้ดด็อกซ์!
‪ไงไท
‪ว่างไหมครับ
‪ได้สิ ฉันยินดีเสมอ ‪ถ้าได้อู้จากงานเอกสารพวกนี้น่ะ มีอะไรเหรอ
‪ผมแค่อยากอวยพรให้โค้ชในนัดชิงแชมป์รัฐน่ะครับ
‪ผมคุยกับแม่แล้ว
‪กับเรื่องทุกอย่างในตอนนี้ ผมคงไม่ไปดีกว่า
‪- แจ็คสันไปทำอะไรหรือเปล่า ‪- เปล่าครับ
‪- คนอื่นๆ เหรอ ‪- ไม่ครับ ทุกคนโอเค
‪ฤดูกาลนี้มันยอดเยี่ยมมาก
‪- บางทีถ้าฉันไปคุยกับแม่เธอ… ‪- ผมคุยแล้วครับ ขอบคุณ โชคดีนะครับ
‪- ไงแอนนี่ ‪- ไงแจ็คสัน
‪- เธอทำเองหมดเลยเหรอ ‪- โปสเตอร์เหรอ บางอันน่ะ
‪ชมรมนสพ.คิดว่าถ้าเอาไปเชียร์นัดแข่งก็คงดี ‪จะได้กระตุ้นคนดูด้วย
‪เข้าใจละ
‪ทุกคนคิดว่านายจะชนะ และนายก็ต้องชนะแน่
‪เดี๋ยวก็คงรู้
‪โชคดีนะ
‪- เธอทำใหม่หมดเลย ‪- ใช่ เจ๋งดี
‪เฮ้
‪ทั้งสองคนมาทำอะไรด้วยกันที่นี่เนี่ย
‪เรามาตรวจดูผ้าม่านใหม่
‪ใช่ และทางเข้าใหม่สุดหรู ‪ทั้งสองอย่างเสริมได้ดีนะ
‪ฉันอยากแต่งร้านให้แจ่ม ‪ก่อนที่ผู้ประเมินจะเข้ามาดูร้านน่ะ
‪แล้วสกีเตอร์ก็ทำให้ไม่แพงด้วย
‪แต่พวกเธอไม่ได้มาเพราะเรื่องนี้แน่ ‪เพราะงั้นรีบพูดมาซะดีๆ
‪เดน่า ซู เธอควรจะตื่นเต้น ‪ให้มากๆ นะที่ได้เจอเรา
‪ใช่ เราทำให้คุณมีความสุขสุดขีดได้เลยล่ะ
‪ให้ตายสิ
‪นี่มันฟังดูเหมือน ‪เธอกำลังจะวานให้ฉันทำอะไรบางอย่าง
‪แล้วสุดท้ายฉันก็ต้องหนีตำรวจ เปลี่ยนชื่อ ‪และย้ายไปอยู่ควิเบก
‪และฉันไม่อยากใกล้อะไรที่เป็นฝรั่งเศสเลย
‪ยกเว้นคาซูเลต์ และพุดเดิ้ล ฉันชอบพุดเดิ้ล
‪แต่คาซูเลต์ที่ควิเบกมันอร่อยจริงๆ นะ
‪ฉันได้ยินมาว่าที่ปารีสยิ่งอร่อยกว่าอีกนะ ‪คุณเคยไปปารีสไหมคะ คาล
‪อันที่จริงผมเคยไปนะ ไปตอนฤดูใบไม้ผลิด้วย
‪โอ๊ย ฉันรักปารีสตอนฤดูใบไม้ร่วงมากเลย
‪ฉันส่งพวกเธอไปค้างที่ปารีสเลยดีไหม ‪จะได้เลิกมากวนใจฉันซะที
‪แบบนั้นผมก็อดซื้อหุ้นของไมก้าเหรอ
‪ใช่สิ
‪น่าเสียดายนะ
‪ที่ปรึกษาทางการเงินของผม ‪มักจะบอกให้ผมกระจายการลงทุน
‪อีกอย่างผมก็กินมื้อเย็นที่นี่บ่อย ‪อยากจะหาทางทำกำไรคืนบ้าง
‪มันเป็นข้อเสนอที่ดีนะ
‪ที่จริงแล้วเธอจะได้รับการปกป้อง ‪ตลอดทุกย่างก้าวเลย
‪แถมมันยังช่วยแก้ปัญหาทางการเงินของเธอด้วย
‪และที่สำคัญกว่านั้น มันไม่เกี่ยวกับคนที่รู้ว่าใคร
‪นอกซะจากว่าเธออยากให้เกี่ยวน่ะนะ
‪เธอยังไม่อยากพูดถึงคนที่รู้ว่าใครของเธอเลย
‪ฉันก็ไม่อยากพูดถึงเหมือนกัน
‪นี่พวกคุณอยากคุยกันก่อน หรือ…
‪- เดน่า ซูมานี่ ‪- โอเค
‪ฉันรู้ว่านี่มันปุบปับมาก ‪แต่ฉันอยากให้เธอลองพิจารณาข้อเสนอเขาดู
‪ขอบคุณนะ เฮเลน
‪ใช่ ฉันคิดแน่ ฉันแค่…
‪โอเค แม่เจ้าเว้ย เอาละนะ!
‪คาล นี่มันช่างมีน้ำใจและคาดไม่ถึงจริงๆ
‪โอเค ฉันยินดีจะนั่งคุยรายละเอียด ‪ทั้งหมดกับคุณนะ
‪ว่าเรื่องนี้มันจะหมายความว่ายังไง
‪แต่ว่า
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ฉันมีเดต
‪โอ้ กับ… จ้ะ
‪โอเค งั้นรีบไปเถอะ ไปสนุกซะ
‪- คุณกับฉัน… ‪- ใช่ ไปสนุกเถอะ
‪- โอเค ‪- ไปเลยครับ
‪- ขอให้สนุก ‪- หุ้นส่วนพรั่งพรูเชียวนะ
‪เดน่า ซูบอกว่าเธอส่งอาหารมาให้ ‪นี่ดูเหมือนส่งมาทั้งครัวเลย
‪บางทีแม่ก็ใส่ใจคนอื่นหนักมือไปหน่อยค่ะ
‪โดยเฉพาะถ้าเป็นคนที่แม่รักด้วยล่ะก็ ระวังให้ดี!
‪ถ้าคุณต้องการอะไร ‪ต้องบอกให้แม่กับหนูรู้นะคะ
‪น่ารักจังเลย ขอบคุณนะจ๊ะ
‪โอ้ ฉันว่าไคล์น่าจะอยากเจอเธอก่อนกลับนะ
‪เขาอยู่ในห้องนั่งเล่นน่ะ
‪โอเคค่ะ
‪นี่ไคล์ เป็นไงบ้าง
‪เริ่มอ่านหนังสือการบ้านปิดเทอมแล้ว
‪ว้าว ฉันยังไม่เริ่มอ่านจนสิงหานู่นแหละ
‪เธอยุ่งไง
‪แม่ฉันส่งเนื้อตุ๋นมาให้
‪และก็ไก่ทอด มันฝรั่งอบ บราวนี่ และก็พายพีแคน
‪ของโปรดของนายทั้งนั้นเลย
‪ขอบใจ
‪นายจะแยกกับเก้าอี้นั่นเมื่อไหร่เหรอ ‪ทุกคนเขาถามกันน่ะ
‪ทุกคนเหรอ
‪โรงเรียน ร้านซัลลิแวนส์ โบสถ์ ทุกคนเลย
‪ไม่ยักรู้ว่าคนเมาท์เรื่องฉันกันด้วย
‪เปล่านะ
‪ไม่ใช่แบบนั้น พวกเขาแค่เป็นห่วงนายน่ะ
‪ฉันต้องเซ็นเฝือกนายหน่อยแล้ว
‪- ไม่ต้องหรอก ‪- ฉันอยากเซ็นนี่
‪ทำไมล่ะ
‪เพื่อนกันก็ทำแบบนี้นี่นา
‪ฉันไม่ใช่อีแวน แฮนเซน ‪ฉันไม่ต้องให้เธอแกล้งเป็นเพื่อนฉันหรอก
‪ไม่ได้แกล้งซะหน่อย เราเป็นเพื่อนกันนะ ไคล์
‪จริงสินะ เราเป็นเพื่อนกัน
‪เพื่อน แค่เพื่อน ไม่มากไปกว่านั้น
‪เป็นเพื่อนที่แสนดี ที่เธอเทไปเที่ยวกับคนอื่นแทน
‪ใครก็ได้ เพราะฉันไม่ใช่ไทหรือไซม่อน ‪หรือใครก็ตามที่เธออยากอยู่ด้วย
‪- ไม่จริงซะหน่อย ‪- จริงเหอะ!
‪ฉันมีเพื่อนที่ไม่เสแสร้ง ‪ฉันมีเพื่อนที่เป็นห่วงฉันจริงๆ
‪ฉันไม่ต้องการเธอหรอก
‪ไคล์!
‪ทำไมลูกถึงพูดกับเธอแบบนั้น
‪แม่ไม่รู้หรอกว่าเธอทำอะไร…
‪ใช่เลย แม่ไม่รู้!
‪งั้นก็บอกมาสิ เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกลูกกันน่ะ
‪มานี่มา ไปเดินเล่นกันนะ
‪ไคล์ วอลเตอร์ ทาวน์เซนด์ นี่ไม่ใช่คำตอบนะ
‪ลูกรัก แมดดี้ รอก่อนสิ
‪เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ
‪แม่ก็ไม่รู้
‪แม่รู้แค่ว่ามันต้องใช้เวลา
‪และความอดทนกว่าเขาจะเปิดใจได้
‪ทำไมเขาถึงไม่ยอมบอกหนูล่ะคะ
‪หนูเป็นแม่เขานะ มันเป็นหน้าที่ของหนู
‪สาวน้อยของแม่
‪ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ
‪แม่ก็หวังว่าเราจะสามารถเช็ดน้ำตาให้ลูกๆ เรา
‪หรือจูบไล่ความเจ็บปวดได้เสมอ
‪แม่หวังว่าเราจะป้องกัน ‪ไม่ให้ลูกๆ ของเราต้องหกล้มได้
‪แต่แมดดี้ เราทำไม่ได้หรอกนะ
‪เด็กๆ จะต้องล้มบ้าง ‪และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับไคล์
‪เขาล้ม
‪และลูกก็ฉุดเขาลุกขึ้นมาไม่ได้ ถ้าเขายังไม่พร้อม
‪ไม่ว่าลูกจะอยากทำแบบนั้นแค่ไหน
‪และยิ่งลูกพยายามมากเท่าไร
‪เขาก็จะยิ่งจะดึงลูกลงไปพร้อมกับเขา
‪ลูกทำได้แค่ยืนรออยู่ตรงนั้น
‪ด้วยความรักและความสนใจ
‪เขาต้องเป็นคนตัดสินใจเอง ‪ว่าเขาอยากลุกขึ้นเมื่อไหร่
‪นั่นไม่ใช่หน้าที่ของลูก
‪หน้าที่ของลูก…
‪คือรักเขาอย่างที่ลูกรักมาตลอด
‪นั่นเส้นอะไรเหรอ
‪- นั่นคือเส้นสมอง ‪- โอ้
‪คุณยายจะดูลายมือคุณ ‪แล้วบอกว่าคุณเป็นผู้หญิงฉลาด
‪ฟังดูเหมือนท่านก็เป็นคนฉลาดนะ
‪ใช่
‪นี่คือเส้นหัวใจของคุณ
‪มันบอกผมว่าคุณมีความรักมากมาย ‪ที่พร้อมมอบให้ผู้อื่น
‪ตอนนี้เหรอ
‪และนี่คือ…
‪เส้น "บางทีคุณน่าจะกลับบ้านกับผม" น่ะ
‪ไม่ต้องอธิบายเพิ่มแล้ว
‪ใช่เลยค่ะ
‪แต่ฉันไม่อยากรู้เลยว่า ‪คุณยายคุณจะพูดอะไรกับเส้นนี้นะ
‪เราไม่ต้องไปก็ได้นะ ถ้าคุณไม่อยากไป
‪ฉันอยากไปค่ะ
‪แต่ตอนนี้ฉันมีเรื่องให้คิดเยอะ
‪ช่วงนี้มีทั้งเรื่องแอนนี่ ร้าน และก็เงิน
‪คนที่คิดว่าเขารู้ดีและคนที่ทำให้ชีวิตฉันเป็นทุกข์
‪พนันได้เลยว่าเส้นสมองฉัน ‪ไม่ได้บอกเรื่องพวกนั้นแน่
‪มานี่หน่อยสิ
‪เมื่อฉันกลับบ้านกับคุณ…
‪ฉันอยากให้มันเป็นปัจจุบัน
‪อยู่กับคุณอย่างแท้จริง
‪และตอนนี้ฉันมีเรื่องมากมายต้องจัดการ
‪จนฉันคิดว่าคงทำแบบนั้นให้คุณไม่ได้ ‪ซึ่งมันไม่ยุติธรรมเลย
‪พูดจาซื่อสัตย์แบบนี้จะไม่ยุติธรรมได้ยังไง
‪ขอบคุณนะคะ
‪เฮเลน
‪สวัสดี ทร็อตเตอร์
‪ผมเห็นว่าคุณทำงานอยู่
‪คุณดูจริงจังมากเลย
‪ฉันควรกังวลแค่ไหนเหรอ
‪ไม่ครับ ผมแค่ต้องการคุยกับคุณหน่อย
‪ผมควรจะนัดมาก่อนสินะ ‪ให้ผมโทรมาไหมครับ หรือมันต้องทำยังไง
‪นั่งลงเดี๋ยวนี้เลย เพราะคุณทำให้ฉันประหม่ามาก
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪เราคุยเรื่องการอุปการะเด็กได้ไหมครับ
‪- ว่าไงนะ ‪- ผมรู้ มันบ้ามากเลยเนอะ
‪แต่แอชลีย์กับผมคุยเรื่องนี้กันมา
‪เป็นศตวรรษแล้ว
‪ผมว่าในที่สุดเราก็พร้อมจะจริงจังกับมันซะที
‪ฉันยินดีเป็นทนายให้คุณ ‪ในวาระน่ายินดีแบบนี้แน่นอน
‪- เหรอครับ ‪- ใช่สิ
‪- นี่ก็ฝีมือเธอใช่ไหม ‪- รู้ได้ไง
‪ก็ลอลิงมันม้วนแบบนี้ไง
‪แถมลายมือเธอก็อ่านง่ายด้วย
‪ขอบคุณนะ
‪ได้ทำให้คนอื่นหัวเราะ ‪แทนที่จะโดนหัวเราะเยาะใส่บ้างก็ดีเหมือนกัน
‪ขอบคุณสำหรับเรื่องที่เธอพูดก่อนนี้นะ
‪คนที่ไม่ได้อยู่ที่นั่นตอนเกิดเรื่อง ไม่มีสิทธิ์พูดหรอก
‪หัวเราะเยาะยิ่งไม่มีสิทธิ์
‪แย่หน่อยนะที่มีคนพูดถึงเธอไม่ดีเพราะฉันน่ะ
‪บางทีคนก็โง่เง่าน่ะ
‪แต่คนเราเรียนรู้ได้นะ
‪ว่าไง คนสวย
‪ยินดีด้วยค่ะ
‪เรื่องอะไร
‪สอนจบปีการศึกษาแรกไง เป็นยังไงบ้างคะ
‪ถ้าผมกรอกคะแนนสอบปลายภาคครบ ‪ก่อนจะตาหลุดได้ ก็คงถือว่าสำเร็จน่ะ
‪พอคุณไปแข่งนัดชิงแชมป์รัฐกลับมา ‪ไว้เราออกไปฉลองกันนะคะ
‪- แยกจากเรื่องฉลองแชมป์รัฐนะ ‪- มีเรื่องให้ฉลองเยอะจัง
‪มีเรื่องให้ฉลองเยอะเลย
‪ปีนี้เป็นปีทองของคุณนะ
‪ใช่เลย ของไทด้วย
‪เสียใจด้วยนะที่เขาไม่ได้ไปแข่งนัดชิงกับเรา
‪ใช่ ฉันรู้
‪เขาใจสลายที่ไม่ได้ลงเล่น ‪หลังจากพยายามอย่างหนักมาทั้งฤดูกาล
‪- ช่วยรับนี่ไปทีได้ไหมจ๊ะ ‪- ค่ะ
‪ไม่ ผมหมายถึง ‪ผมเสียใจที่เขาไปในฐานะกัปตันทีมไม่ได้
‪ดูสิ่งที่เขาทำในนัดแข่งกับแคสเซิลวูดสิ
‪เขาเป็นผู้นำของเรา ‪ไม่ว่าจะได้ลงสนามหรือนั่งอยู่ข้างสนาม
‪- เขาไม่ได้บอกฉันแบบนั้น ‪- คือ…
‪เขาคงอยากรับหน้าแทนผมล่ะมั้ง
‪ฉันว่าเขาคงเป็นกังวลว่าจะทำให้คุณผิดหวังน่ะ
‪เขาไม่ควรคิดแบบนั้นเลยนะ ‪พระเจ้า หวังว่าเขาจะไม่คิดว่าผมกดดันเขานะ
‪ผมแค่พยายามจะบอกว่า ‪เขายังทำอะไรให้ทีมได้อีกมาก
‪ผมพยายามจะสื่อยังงั้นน่ะ
‪ไม่ค่ะ ฉันมั่นใจว่าคุณหวังดี ‪แต่ทุกอย่างมันประดังประเดใส่เขา
‪เขาแขนหัก น้องชายเขาขับรถชน
‪ทุกคนสติแตกกันหมด
‪เขาแค่ไม่พร้อมที่จะออกจากเซเรนิตี้
‪ผมเข้าใจ ขอโทษที ผมอ่านสถานการณ์ผิดไป
‪ฉันขอโทษนะ
‪ฉันคุยกับเสมียนที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์มา
‪และเพื่อนที่ทำงานด้านกฎหมายครอบครัว ‪ในแจ็คสันแล้ว
‪ฉันคิดว่าเราน่าจะขอดูใบสูติบัตรของเธอไม่ได้
‪เพราะการอุปการะของเธอเป็นแบบปิด
‪รัฐไม่จำเป็นต้องเปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติม
‪และพ่อแม่ที่ให้กำเนิดของเธอ ‪ก็ไม่ได้ลงทะเบียนยินยอม
‪ที่จะให้เธอติดต่อพวกเขาได้ด้วย
‪แต่ไม่ต้องห่วงนะ
‪มันแค่หมายความว่าเราจะต้องหาวิธีอื่น
‪เพื่อให้ได้ข้อมูลที่เราต้องการมานะ
‪โอเคครับ
‪ก่อนที่เราจะไปไกลกว่านั้น ฉันมีคำถาม
‪เท่าที่ฉันได้ยินเธอเล่าเรื่องพ่อแม่มา
‪มันดูเหมือนเธอไม่ได้ต้องการ ‪จะเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายอะไรเลย
‪ไม่เลยครับ
‪ถ้าเธอไม่ถือ ฉันก็อยากจะถามหน่อยว่า
‪ทำไมเธอถึงอยากรู้ล่ะ
‪ผมเห็นคนที่ถูกรับมาเลี้ยงโพสต์ในเน็ต ‪ว่าพวกเขาอยากรู้ประวัติทางการแพทย์
‪ซึ่งบางที… มันอาจจะสำคัญขึ้นมาก็ได้
‪ฉันรู้ว่าเธออายุ 22 ปี ‪เธอยังมีชีวิตอีกยาวไกลน่า
‪ผมมีวัยเด็กที่ดีครับ เราทั้งสามคน…
‪แม่และพ่อผมเป็นคนที่ยอดเยี่ยม
‪ดีที่สุด
‪แม่คือเหตุผลที่ผมเต้นและเล่นบาสเกตบอล
‪เธอแนะนำให้ผมรู้จักพ่อมดแห่งออซ ‪และเบตส์ขาตะปู
‪ผมชอบกาแฟและหนังบัสเตอร์ คีตันเหมือนพ่อ
‪ผมมีอารมณ์ขันเหมือนกับพ่อ
‪และพ่อยังสอนให้ผมหัดทำบัญชีรายรับรายจ่าย
‪ซึ่งเขาบอกว่ามันจะสำคัญในอนาคต
‪เชื่อพ่อไว้นะ
‪พวกเขาสอนให้ผมรู้จักยืนหยัดเพื่อตัวเอง
‪ให้รู้จักความหลงใหลและการเสียสละ
‪ผมไม่ได้เป็นตัวผมในวันนี้เพราะดีเอ็นเอ
‪แต่เป็นเพราะคุณค่าของพวกเขาครับ
‪เพราะความรักของพวกเขา
‪เชื่อเถอะว่า ผมรู้ดีว่าผมโชคดีแค่ไหน
‪ที่เอเจนซี่อุปการะเด็กเจอพวกเขา
‪เอเจนซี่เจอพวกเขาเพื่อตัวผม
‪ถ้าผมอยู่กับพ่อแม่ที่ให้กำเนิด ‪ผมก็คงไม่โชคดีแบบนี้
‪พวกเขาถึงได้ยกผมให้คนอื่น
‪ผมไม่อยากรู้หรอกว่าทำไม
‪ผมแค่อยากรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร
‪ผมกำลังจ้องดวงตาของใคร
‪ในทุกครั้งที่ผมส่องกระจก
‪นี่ ไอแซค
‪แอนนี่ แอนนี่ของฉันน่ะนะ
‪ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน
‪โอเค ไคล์ได้ชวนเธอไปเดตไหม
‪หรือเขาแค่แอบชอบข้างเดียว ‪แบบที่พวกหนุ่มเนิร์ดชอบทำน่ะ
‪ฉันก็ไม่รู้
‪ถึงฉันจะได้ยินเรื่องที่พวกเขาทะเลาะกัน ‪เขาก็ไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าแอนนี่จะไม่ยอมบอกฉันเลยน่ะ
‪ฉันก็นึกว่าเราพ้นวัยที่มีความลับกันแล้วซะอีก
‪ฉันยังจำได้เลยว่าตอนอายุเท่านี้ ‪เรามีความลับกับแม่เยอะแค่ไหนน่ะ
‪แล้วใครบอกว่าตอนนี้เราไม่มีความลับบ้างล่ะ
‪ยกตัวอย่างเช่น คนที่คุณก็รู้ว่าใคร
‪- เดน่า ซู ‪- เฮเลน เมื่อไหร่เธอจะบอกเขา
‪ฉันว่าเขาแสดงจุดยืนกับเรื่องนี้ชัดเจนมากแล้วนะ
‪ก็จริง แต่แบบ…
‪ถ้าเขารู้ว่าเขากำลังจะเป็นพ่อคน ‪เขาอาจเปลี่ยนใจก็ได้
‪และนั่นคือสิ่งที่ฉันไม่ต้องการ
‪ขยายความทีจ้ะ
‪ฉันรักไรอันมาหลายปี
‪และฉันฝันอยากจะมีลูกกับเขามาตลอด
‪แต่เขาไม่อยากมีลูก
‪และในที่สุดฉันก็เข้าใจและยอมรับมัน
‪โอเค แต่ถ้าเขารู้ว่านั่นเป็นลูกเขา บางที…
‪เขาก็จะทำเพราะมันเป็นหน้าที่ ‪ไม่ใช่เพราะความรัก
‪การช่วยไอแซค ‪ทำให้ฉันเข้าใจสิ่งหนึ่งชัดเจนเลย
‪นั่นคือไม่มีเด็กคนไหนอยากมีพ่อแม่ที่สนใจเขา
‪แค่เพราะมันเป็นหน้าที่หรอก
‪พวกเขาควรมีพ่อแม่ที่รักเขา
‪และต้องการพวกเขามากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก
‪ฉันรู้สึกแบบนั้นกับเจ้าหนูนี่นะ
‪ใช่
‪ไรอันไม่รู้สึกแบบนั้น ก็ไม่เป็นไร
‪งั้นเธอจะไม่บอกเขาเหรอ
‪พอถึงจุดหนึ่งก็คงบอก
‪แต่ตอนนี้ยัง และจะยังไม่บอกจนกว่าฉันจะพร้อม
‪งั้นก็ได้
‪เราจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอเมื่อถึงวันนั้น
‪- ตกลง ‪- ตกลง
‪กินกันเถอะ
‪โอ้ พูดถึงไอแซค พวกเธอเจออะไรไหม
‪ไม่เลย
‪แต่ฉันอยากเจอแม่เขาจริงๆ
‪ฟังดูเหมือนเธอจะเป็นผู้หญิงที่ไม่ธรรมดานะ
‪พ่อเขาด้วย
‪ในเมื่อเฮเลนยังหาข้อมูลจากฝั่งทางการไม่เจอ
‪แมดดี้ เธอกับฉันต้องไปคุ้ยเรื่องฉาวๆ กันแล้วล่ะ
‪เธอเนี่ยชอบเรื่องฉาวตลอดเลย
‪ลองถามแม่เธอดูสิ
‪บางทีมันอาจจะมีเรื่องเมาท์ยุคนั้นที่เราพลาดไป
‪เพราะเราใสซื่อจนไม่เข้าใจน่ะ
‪พวกเธอเคยใสซื่อกันด้วยเหรอ ‪ยัยเด็กป.สองมือฉกตะกร้าอีสเตอร์
‪โอเค ฉันจะถามแม่ดู
‪ตอนนี้เธอมาอยู่ที่บ้านฉันเพื่อช่วยดูไคล์อยู่แล้ว
‪งั้นก็น่าจะถามได้ง่ายๆ
‪เด็กๆ เป็นยังไงบ้าง
‪เคที่ก็สบายดี แต่ไคล์…
‪ไม่รู้สิ ฉันคุยกับเขาไม่ได้เลย
‪เขาทั้งบาดเจ็บและโกรธมาก มัน…
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะทำยังไงดี
‪- เขาต้องไปหามืออาชีพไหม ‪- หมายถึงนักบำบัดเหรอ
‪ใช่
‪คือฉันจัดการเองได้น่า
‪พลังของเธอมีมากมายมหาศาล ‪แต่มันไม่ได้ไร้ขีดจำกัดนะ
‪- เธอเป็นคนรักษาแขนไทที่หักเหรอ ‪- ไม่ใช่อยู่แล้ว
‪แล้วทำไมต้องพยายามรักษาอกที่หักของไคล์ด้วย
‪เพราะเราต่างโตมากับคำพูดนั้นไง
‪"มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่ไปหาจิตแพทย์"
‪เราก็โตมากับ "ออกไปข้างนอก ‪ทั้งที่ผมเปียกจะเป็นปอดบวม"
‪และ "จงปลูกมันฝรั่งในคืนจันทร์เต็มดวง"
‪- ไม่นะ อันนั้นเรื่องจริง ‪- ฉันว่าเธอพูดถูกนะ
‪เข้าใจแล้ว
‪แล้วไทล่ะ เขาเป็นยังไงบ้าง
‪เขาน่ะแข็งแกร่ง เขารับมือกับมันได้ดีกว่าฉันอีก
‪แอนนี่ต้องอาการหนักแน่ ‪เพราะเธอทำงานล่วงเวลา
‪เพื่อให้ฉันคิดว่าเธอควบคุมทุกอย่างได้ ‪เพื่อไม่ให้ฉันกังวล
‪อย่างที่เฮเลนบอกแหละ ‪เธอแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเองไม่ได้หรอก
‪แต่เธอแก้ปัญหาร้านอาหารได้เหรอ
‪โอ้! แสบมาก
‪ยังไงก็พึ่งพาเราเถอะนะ
‪ขอบคุณจ้ะ
‪ฉันจะต้องพึ่งพาพวกเธอสองคนแน่นอน ‪เมื่อเด็กคนนี้คลอด
‪เธอสองคน เอริค อาจจะคาลด้วย
‪พวกเธอจะเป็นคนเดียวที่ยังทำให้ฉันไม่เป็นบ้า
‪ตอนที่ต้องรับมือกับเด็กแรกเกิด ‪ที่ร้องไห้โยเยเป็นครั้งแรกน่ะ
‪เราพร้อมช่วยเธอเสมอจ้ะ
‪โดยเฉพาะถ้ามันเกี่ยวกับมาร์การิต้า
‪เดน่า ซู!
‪ไม่ใช่สำหรับเด็กนะ
‪ฉันหมายถึงฉันกับเธอตอนที่เราผลัดกันเลี้ยงเด็ก ‪เพื่อให้เฮเลนได้นอนบ้างน่ะ
‪ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะคิดได้ว่า ‪ฉันจะให้เด็กกินมาร์การิต้า
‪เราจะไม่ทำแบบนั้น ‪จนกว่าจะถึงงานวันเกิดขวบแรกของเด็ก
‪- รู้อะไรไหม เธอไม่ได้รับอนุญาตให้มาดูลูกฉัน ‪- พูดถึงแล้วน่ะ
‪โอ้ ใช่
‪ของต้นฉบับฝีมือพอลล่า วรีแลนด์เลย
‪(เดอะสวีทเทสแม็กโนเลีย)
‪สำหรับเฮเลน ดีเคเตอร์ต้นฉบับ
‪โธ่ถัง
‪คุณยายพวกเธอไม่เคยสอนเหรอว่า
‪อย่าทำให้ผู้หญิงท้องร้องไห้น่ะ
‪ฉันกำลังจะมีลูกแล้ว!
‪ให้ตายสิ
‪- อยากให้ช่วยไหม ‪- ไม่ครับ ผมทำได้
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ไม่ครับ
‪มานี่ ให้แม่ช่วยนะ
‪- ระวังหน่อยนะครับ ‪- เจ็บไหม
‪- ไม่ ‪- โอเค
‪ขอบคุณครับ
‪แม่รู้ว่านี่เป็นสัปดาห์ที่โหดมาก
‪แม่เลยอยากจะขอบคุณที่ลูกรับมือกับมันได้ดีแบบนี้
‪ไม่งั้นผมจะทำตัวแบบไหนได้ล่ะครับ
‪ทำนิสัยเสีย
‪ให้แม่ทำทุกอย่างให้
‪ร้องไห้น้ำตาท่วมจอ ‪จนยายต้องพาเดินเล่นรอบหมู่บ้าน
‪แต่ลูกกลับยื่นมือช่วยเรื่องน้องด้วย
‪ลูกก้าวไปข้างหน้า
‪ซึ่งทำให้แม่สงสัยว่า ‪ทำไมลูกถึงไม่อยากไปนัดชิงแชมป์รัฐล่ะ
‪ลูกบอกว่าไม่อยากไปเพราะแม่เหรอ
‪ก็แม่เจออะไรมาเยอะ ‪ทั้งเรื่องไคล์ เรื่องพ่อ แล้วมันก็…
‪รู้สึกเหมือนผมควรทำแบบนั้นน่ะ
‪มานี่หน่อย
‪ทุกครั้งที่เกย์เนลล์เป่าผมให้แม่
‪และแม่หนีไปไหนไม่ได้
‪เธอก็จะเริ่มพูด
‪เธอจะเล่าทุกอย่างที่เธอได้มาจากแม่
‪อย่างกับโรคคลอเรสเตอรอลสูง ‪รสนิยมผู้ชายดีๆ สะโพกผาย
‪โธ่แม่
‪โอเค โทษที
‪รู้ไหมว่าเธอไม่เคยพูดถึงอะไร ‪ไม่มีใครเคยพูดถึงมันเลย
‪สิ่งที่ลูกไม่ได้รับไปจากเราไง
‪เช่นความกลัว
‪ไทเลอร์
‪ลูกทั้งกล้าหาญและไม่กลัวเกรงอะไร
‪แต่แม่ไม่ใช่เลย
‪นั่นเป็นหนึ่งในหลายล้านสิ่งที่แม่ชอบในตัวลูก
‪อย่าให้แม่รั้งลูกไว้
‪จนลูกตัดสินใจอะไรโอนอ่อน ‪ไปตามความกลัวของแม่
‪เข้าใจไหม
‪ครับแม่
‪แล้วยังไง
‪ผมอยากไปนัดชิงแชมป์รัฐครับ
‪ดีจ้ะ อยากโทรหาโค้ชตัวเองไหมเอ่ย
‪แม่อยากโทรหาแฟนตัวเองไหมล่ะ
‪เชฟ
‪ขอบคุณนะครับ
‪เรื่องอะไร
‪ที่ช่วยให้ผมรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเวลาอยู่ที่นี่
‪ก็นี่คือบ้านของเธอจริงๆ นี่
‪เพราะคุณโน้มน้าวให้คนชอบผม
‪ไม่เลย ให้ตายสิ
‪ฉันไม่มีพลังแบบนั้นหรอก ‪ฉันก็อยากมีนะ แต่เปล่าเลย
‪คุณมีนะ
‪คุณอาจไม่รู้ตัว แต่คุณมีจริงๆ
‪คุณทำให้เฮเลนอยากช่วยผม ‪ตามหาพ่อแม่ที่ให้กำเนิดผม
‪ไม่ ไม่เลยจ้ะ
‪เฮเลน แมดดี้ เอริค แอนนี่ ฉัน ทั้งร้านนี้น่ะ
‪เรารักเธอเพราะตัวเธอเอง
‪เธอน่ารักและทุ่มเท และยังเล่นมุกแห้งๆ ด้วย
‪ผมไม่ได้หมักมันข้ามคืนน่ะครับ
‪เรารักเธอ เพราะเธอเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนนี้
‪ก็คุณช่วยผม…
‪ใช่ เพราะชุมชนมันเป็นแบบนั้นไงล่ะ
‪โอเคนะ ไม่ว่าจะเป็นอบขนมไปฝาก ‪คอยไปเยี่ยม หรือช่วยตามหาพ่อแม่ที่ให้กำเนิด
‪หรือจะมีอ้อมกอดยามเช้าด้วยก็ได้
‪ครับ เอาสิ
‪ฉันสัญญาว่าเราต้องหาพวกเขาเจอแน่
‪นั่นเป็นส่วนหนึ่งของพิธีเปิดร้านหรือเปล่า
‪- ถ้าคุณโชคดีนะ ‪- โอ้
‪เรามีอะไรจะให้คุณด้วย
‪เราอาจจะเล่นใหญ่เกินไปหน่อย
‪แต่เรื่องอาหารสำหรับหนุ่มวัยรุ่นนี่ ‪มันไม่มีเล่นใหญ่เกินหรอกเนอะ
‪ใช่ครับ
‪คุกกี้ คัพเค้ก บราวนี่
‪นี่สำหรับเส้นทางสู่ชัยชนะครับ
‪ทุกอย่างโรยด้วยโชคดีและมีไว้เพื่อแบ่งปัน
‪นี่มันยอดมากเลย
‪เด็กๆ ต้องชอบแน่ ขอบคุณครับ
‪ได้เสมอ
‪หุ้นส่วน
‪เดี๋ยวนะ จริงเหรอ สุดยอดเลย!
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณกำลังจะเจออะไรบ้าง
‪นี่ไม่ใช่การลงทุน ‪ที่คุณจะได้เห็นเงินของคุณงอกเงย
‪ในอัตราคงที่ทุกสัปดาห์
‪มันมีขึ้นมีลงมีอ้วนมีผอม
‪และเธอไม่ได้หมายถึงแค่เนื้อนะครับ
‪ที่ปรึกษาการเงินของผมมีพอร์ตแสดงให้ดู ‪ว่าเขาเอาเงินผมไปลงทุนอะไรบ้าง
‪มันมีแต่ตัวเลขในตาราง
‪แต่ร้านนี้ คุณ…
‪คุณไม่ค่อยได้ทำเงิน ‪กับคนที่คุณใส่ใจมากนักหรอกใช่ไหมล่ะครับ
‪คุณก็บอกเฮเลนกับแมดดี้แบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪ตอนที่คุณโน้มน้าวให้เธอเปิดสปาน่ะ
‪ก็ว่าอยู่ว่าฟังดูคุ้นๆ
‪ใช่ครับ
‪คุณเป็นคนตั้งกฎ แล้วผมจะทำตาม
‪เป็นหุ้นส่วนที่เงียบที่สุด
‪ดีใจที่คุณมาร่วมกับเรานะ
‪ทีนี้ถ้าคุณอยากตั้งชื่อเมนูไหนเป็นชื่อผม
‪ผมก็โอเคสุดๆ เลยล่ะ
‪ชอร์ตสต็อป ชอร์ตริปส์มาแน่ครับ
‪เอาล่ะ ออกไปซะที ‪แล้วไปคว้าแชมป์รัฐมาซะนะ
‪ได้เลยครับผม
‪ไปเลยบูลด็อกส์!
‪แม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างลูกกับแอนนี่นะ
‪แต่มันคงเจ็บน่าดู
‪แต่ลูกจะไม่รู้สึกดีขึ้น ถ้าลูกไม่พูดถึงมัน
‪แม่จะนัดนักบำบัดให้ลูกนะ
‪ผมไม่ต้องคุยกับนักบำบัดหรอก
‪ลูกต้องคุยกับใครสักคน
‪และถ้าไม่ใช่แม่
‪ก็ต้องคุยกับมืออาชีพแล้ว
‪ไง
‪มีเวลาคุยหน่อยไหม
‪(คนดำและการตั้งครรภ์อย่างพึงใจ)
‪(ไรอัน)
‪คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร