SERIAL NETFLIX
TAK WIELE DO OPOWIEDZENIA
Podoba ci się biuro w domu?
Owszem.
Choć nie byłam zadowolona,
gdy właściciel chciał sprzedać budynek, w którym miałam biuro.
Proszę. Drżę na myśl o tym, co teraz się tam znajdzie,
ale podoba mi się większa prywatność, na którą mogą liczyć klienci.
I łatwo tu dojechać.
Siadaj i mów, co wiesz o swoich biologicznych rodzicach.
Niewiele.
Moi prawdziwi rodzice to Tina i Eno.
Chcieli adoptować dziecko,
które pasowałoby do białej matki i czarnego ojca.
Mama lubiła opowiadać o wieczorze, gdy dostali telefon.
Gdy pielęgniarki dały jej mnie, zaczęła łkać i nie oddała mnie.
Przez 21 lat.
Wspaniała kobieta.
Biologiczna matka zostawiła Biblię,
pisząc, że pochodzi z Serenity, co znaczy „spokój ducha”.
Liczyła, że właśnie to odnajdę z nowymi rodzicami.
- Jak długo ich szukasz? - Zawsze mnie to ciekawiło.
Ale parę lat temu zrobiłem sobie badanie DNA.
I czego się dowiedziałeś?
Niczego. Brak dopasowań.
Nie przeszkadzało mi to, ale po śmierci mojej mamy…
ciągle kłóciłem się z ojcem.
Chciałem wyjechać i pomyślałem o Serenity.
Nie powiedziałem mu przed wyjazdem z Erikiem.
Ale powiedział, że rozumie… i że mama też by zrozumiała.
- Czyli udana wizyta. - Czegoś się dowiedziałem.
Urodziłem się w Gulfort. W Missisipi, nie Ohio.
Czyli miałeś poprawiony akt urodzenia?
Tak. Po jakimś czasie przestałem tego dociekać.
- Nie chciałem zranić ich uczuć. - To delikatna sprawa.
Wypełnij ten formularz i poproszę o weryfikację akt stanu cywilnego.
I wtedy… Przepraszam na chwilę.
Dzień dobry. Dziękuję.
Masz urodziny?
Nie.
Coś pięknego!
Bransoletka z cukierków?
Nie widziałem takiej od…
Idziemy.
- W porządku. - Chodź.
Cudownie mieć cię znów w domu, kochany wnuku.
- Dzięki. - Bez twojego uśmiechu było tu ponuro.
Naprawdę muszę tu zostać?
Aż nie wejdziesz o kulach na górę.
Nie ma innego miejsca z drzwiami?
Niestety nie.
Nie mógłbym zostać u ciebie, babuniu?
Nikt nie skacze z radości, ale musimy przez to przebrnąć.
- I czeka nas rozmowa. - Co mam powiedzieć?
Nie powiedziałeś, dlaczego zabrałeś auto brata.
Wiesz, jakie to było niebezpieczne?
Mogłeś skrzywdzić Nellie. I mogliście zginąć.
Mamo, lecę, bo się spóźnię.
Odbierzesz mnie po egzaminie?
A CeCe?
Nie może. Też ma egzaminy.
Ja mogę to zrobić.
- Mam cię teraz zawieźć? - Naprawdę.
- Dzięki. W tę stronę się przejdę. - Nie nadwyrężaj ręki.
Powiedz pani McCall, jeśli będzie cię boleć.
Da ci więcej czasu.
Odbiorę.
Mamo!
Zostaw to mnie.
Dzięki.
Wielkie dzięki.
Kochana?
Co się stało z waszą trójką?
LICEUM SERENITY
Potraktuj mistrzostwa jak każdy inny mecz. Nie daj się presji.
Nie słuchaj, co mówią inni.
Ale podejdź do tego poważnie. To ty wpłyniesz na grę całej drużyny.
- To wielka odpowiedzialność. - Spoko.
Nie wystawilibyśmy cię, gdybyśmy w ciebie wątpili.
Do boju!
Są świetne.
Wielkie dzięki.
Zamknij się, Ty!
- Jackson, nie bij mnie! - Serio was to śmieszy?
- Scarlet Magnolia powraca! - Cześć.
Wszyscy się ucieszą.
- E-maile i telefony. - Za chwilę.
Zerknij na informację publiczną.
- Już są? - Tak.
Idzie.
Przepraszam.
To ja przepraszam!
Nawet mając problemy, nie możemy zapominać o czymś bólu.
Kocham ciebie.
Kocham twoich chłopaków.
Wszystko zwaliło się jednocześnie i nie zapanowałam nad emocjami.
- To była straszna noc. - Ale już minęła!
Wybaczcie, że przeszkadzam.
Dzwoni pani Lester.
Poprosiłem, by zostawiła wiadomość, ale nie śmiem jej przekazać dosłownie.
Wszystko potrafi ją rozwścieczyć. O co chodzi tym razem?
- Mandat za parkowanie. - Co?
Nie wiem, ale chce z tobą rozmawiać.
Niech poczeka i się uspokoi.
Wybaczcie, że przerwałem… pokaz kwiatów?
Wiesz, że nazywają nas Słodkimi Magnoliami?
Obiło mi się o uszy.
A to są Przepraszające Magnolie.
Jak mogłem się nie domyślić?
Gdy byłyśmy w drugiej klasie,
doszło między nami do jednej z największych kłótni.
Maddie i Dana Sue nie dostrzegały czegoś, o czym ja wiedziałam od początku.
Troskliwy Miś był ważniejszy niż pozostałe.
Nie mogła znieść cichych dni, więc postanowiła temu zaradzić.
Gdy mój tata wkurzał mamę, kupował jej na zgodę biżuterię.
Podeszłam do tego tak samo.
Dlatego zajrzałem do wielkanocnego koszyka
i wyjęłam z niego trzy bransoletki z cukierkami.
Dała je nam i byłyśmy pogodzone.
Gdy znikają bransoletki…
- Kończy się kłótnia. - I żyjemy dalej w zgodzie.
Ujrzałem święty obrzęd.
- No to wracam do pani Lester. - Powodzenia i dzięki!
- Ja też będę się zbierać. - Poczekaj chwilę.
Zanim pójdziesz, musimy pogadać o czymś jeszcze.
- Helen. - Co się stało?
No mów.
Jestem w ciąży.
Że co?!
Prawie ogłuchłam.
Jak? Kiedy? Dopiero co o tym postanowiłaś!
- Szybka akcja. Szanuję. - Niezbadane są wyroki boskie.
I staroświeckie.
Rany boskie. Kto jest ojcem?
Zanim wiadoma osoba wyjechała.
Dopiero Howie powiedział mi w szpitalu.
Wiadoma osoba wie?
Na pewno nie.
- Kiedy mu powiesz? - Na razie zostaje to między nami.
Będziemy mieć dziecko!
Wybacz, że wracam do spraw biznesowych wobec przełomowych wieści o dziecku.
Ale?
Dzwonił Micah. Z jego bratem jest gorzej, niż sądziłyśmy.
- O nie. Jakieś komplikacje? - Finansowe, nie zdrowotne.
Sępy już ponaglają z rachunkami. Oczekują zapłaty w niecały miesiąc.
- To niewiele czasu. - Wiem.
Muszę jak najszybciej zrealizować rozwód, by wziąć kredyt na firmę.
Jestem dobra, ale nawet ja nie zmienię prawa Karoliny Południowej.
Na kredyt czeka się 90 dni i praktycznie drugie tyle na rozwód.
Co mogę zrobić?
Kupić drzewa, które zamiast liści rodzą kasę?
- Mam pomysł, ale ci się nie spodoba. - Jaki?
Druga hipoteka na dom.
Helen.
Mieszkam w nich od lat i prawie go spłaciłam!
A ty proponujesz,
żebym znowu się uwiązała dwa lata przed studiami Annie.
Gorzej być nie mogło.
A może mogło?
WITAMY
- Musimy pogadać o mistrzostwach. - Potrzebujemy cię tam.
I oglądał je z ławki?
Nie chcę żadnej pomocy tylko dlatego, że ludziom mi mnie żal.
Nikt tak nie robi.
Mistrzostwa wieńczą świetny sezon.
Miałeś w tym swój udział.
- Doceniam to, ale… - I jesteś kapitanem.
- Wystąpi Jackson. - Ale dla nich ty jesteś liderem.
Słyszy się, że Jackson nie da rady.
Dla drużyny wszystko.
Nie tak to sobie wyobrażałem, ale jeśli sądzicie, że mnie posłuchają…
Posłuchają.
No to super. Dajcie mi tylko pogadać z mamą.
- Powiemy, że będzie fajnie? - Mieliśmy brać go na przywództwo.
Dobra taktyka.
Mogę ci w czymś pomóc?
Nie, wszystko gra. Jest, jak jest.
Muszę już jechać, bo mama pilnuje Kyle’a i Katie.
Ale dzięki.
Jak egzamin z francuskiego?
Pozamiatałem.
- Gratuluję. - Dzięki.
Rozmowa wyglądała na poważną.
Tak. Mówili, jak ważne jest, abym pojechał z nimi na mistrzostwa.
Tak myślisz?
No nie wiem…
Wolałabym, żebyś… Cóż, musimy o tym pogadać, bo…
Nie, nie musimy.
Chcieli, bym poczuł się lepiej.
Lepiej będzie zostać w Serenity.
Drużyna poradzi sobie. Jackson ich poprowadzi.
To brzmi…
bardzo rozsądnie.
O rany.
Mamo.
Zatrzymała je?
DZIECIĘCE SKARBY
WCZESNE ODKRYCIA I POWIEDZONKA
Niezłe podanie.
Dzięki za zaproszenie.
Fajnie, że wpadłeś.
Chcemy pomóc Calowi, który stresuje się przed mistrzostwami.
No tak, to żaden problem, nawet bez ulubionego gracza.
Tak jak tutaj, gdy…
A nie, nie mam ulubionego gracza.
Najlepszy kumpel nie jest twoim ulubionym graczem?
Przez tydzień wysyłał nam mema z grającą w kosza Dolly Parton.
Żebym wraz z Howiem zaprosił go do gry.
- Sprawdź wiadomości… - To jakiś esej?
…które towarzyszyły tej pięknej wizji.
Zaręczałem o mych zdolnościach i kondycji. I który z nas nie jest jeszcze zmęczony?
Trotter, wiedz, że zawsze…
pokonam cię.
Będę potrzebował wsparcia, bo ci dwaj mogą zacząć śpiewać.
O to się nie martw. Mogę jednocześnie śpiewać i robić wsady.
- Tęsknię za Erikiem. - Wróci za tydzień.
- Gdy załatwią sprawy w lokalu. - Co?
Chcą wykupić udziały jej wspólnika czy coś takiego.
- Dana Sue ma kłopoty? - Nie.
Cóż… Nie powinienem nic mówić.
Spoko, zostanie to między nami. Strefa milczenia.
Nie mylić ze strefą wstydu, która grozi Trotterowi za kolejne pudła.
Potwierdzam wraz z Dolly, że pokonam cię was problemu.
- Nellie do ciebie pisze? - Nie.
Była w spa i pytała, jak się czujesz.
To ktoś inny.
To dobrze. Miło, że rozmawiasz ze znajomymi.
Ktoś z kościoła?
Nie.
Widziałeś, ile kartek przygotowała klasa Katie ze szkółki.
Inne doszły dziś pocztą.
Wszyscy się o ciebie martwią.
Ja również.
Obiecuję, że nie będę się gniewać.
Nie wpadniesz w kłopoty.
Spotkała cię wystarczająca kara.
Ale chcę wiedzieć, co się stało.
Dlaczego wziąłeś auto brata?
Żeby nie pić z innymi?
Ktoś ci coś zrobił albo powiedział?
Zawsze mogliśmy rozmawiać ze sobą o wszystkim.
A dlaczego nie możemy teraz, kiedy jest to tak ważne?
- Co nie daje ci spokoju? - Nic!
Co jest z tobą?
Nic.
Cokolwiek to jest, nie wyżywaj się na mamie.
Sporo przeszła.
To wina nas obu, ale pogarszasz sprawę.
Bardzo się o ciebie boi.
Wiem, o czym myślisz.
- Ale zanim coś powiesz… - Nie możemy się rozwieść.
Zamieniam się w słuch, żono.
Na papierze. Wyłącznie z powodów biznesowych.
Wspólny biznes?
Muszę wziąć drugą hipotekę.
W naszym imieniu i na nasz dom, który razem zbudowaliśmy?
Na dom, w którym mieszka nasza córka i nadal będzie mieszkać,
a ty się na to zgodzisz, żebym nie straciła restauracji.
No cóż, a ja uważam,
że zdziwi cię, jak bardzo mogę ci pomóc.
Możesz mi pomóc, składając podpis i pozwalając mi zająć się swoją firmą.
- Nie ma sprawy. - Świetnie.
Mogę też załatwić niższe odsetki.
Napadałeś na banki i nie pochwaliłeś się?
Ciężko pracowałem.
Poprawiłem zdolność, złożyłem parę certyfikatów depozytowych.
Kupiłem przyczepę nad jeziorem Watertree, by latem wynajmować ją turystom.
Pewnie chciałeś zaimponować jakiejś ładnej pracownicy w banku.
Albo pięknej szefowej kuchni.
Daruj sobie flirtowanie i udawanie, jak to się zmieniłeś.
I wiesz co?
Chcę się dogadać, by uratować restaurację i nadal wysłać Annie na studia.
No dobrze, jeśli brakuje ci pieniędzy…
- Nie, to nie tak. - …mógłbym się wprowadzić.
Sporo bym zaoszczędził,
gdybym nie musiał mieszkać w motelu Harolda Thomasa.
Możemy to zrobić…
dla naszej córeczki?
Dla niej wszystko.
Dziękuję.
To co, potwierdzimy to uściskiem rąk? A może pocałunkiem?
O rety.
Pani Frances.
Najmocniej przepraszam.
Takie coś mnie nie wystraszy. Potrzebna by była flota ciężarówek.
Jak się czujesz?
Dobrze.
To cudownie. Bałam się, że odejście Ryana…
- Dziękuję za troskę. - Tyle się między wami wydarzyło.
Ja mam nadzieję i modlę się, a on…
Chciałam upewnić się, że się trzymasz.
Doceniam to, ale nic mi nie będzie.
Chyba że sędzia Sargent będzie zbyt długo czekać.
- Wybaczy mi pani? - Jasne. Miło cię widzieć.
Trenerze Maddox!
- Cześć, Ty. - Ma pan chwilę?
Chętnie oderwę się od szkolnych spisków. O co chodzi?
Chcę życzyć panu powodzenia.
Rozmawiałem z mamą i uznałem, że jednak nie pojadę.
- Przez Jacksona? - Nie.
- Innych graczy? - Nie. To był świetny sezon.
- Pogadam z twoją mamą… - Już gadałem.
Powodzenia.
- Cześć, Annie. - Cześć, Jackson.
- To ty je zrobiłaś? - Plakaty? Niektóre.
W gazetce uznali, że pomogą w kibicowaniu.
Jasne.
Wszyscy wierzą, że wygracie. I tak się stanie.
Zobaczymy.
Powodzenia.
- Wszystko zmieniła. - Faktycznie. Fajnie.
Co robicie tu razem?
Sprawdzamy nowe zasłony.
I odnowione wejście. Świetny pomysł z jednym i drugim.
Chciałam odświeżyć lokal przed wizytą rzeczoznawcy.
Skeeter zaproponował dobrą cenę,
ale nie to was sprowadza, więc przejdźcie do rzeczy.
- Nasz widok powinien cię ucieszyć. - Chyba cię dziś uszczęśliwimy.
O rety.
Brzmi, jakbyście chcieli poprosić mnie przysługę,
przez co będę musiała uciec do Quebecu pod zmienionym nazwiskiem.
A unikam wszystkiego, co francuskie, poza zapiekankami i pudlami.
W Quebecu są dobre zapiekanki.
Ale nie tak dobre jak w Paryżu. Byłeś tam może, Cal?
- Owszem, byłem. I to wiosną. - A ja uwielbiam Paryż jesienią.
Mogę już was wysłać do tego Paryża i mieć święty spokój?
Micah nadal mógłby mi sprzedać udziały?
- Pewnie nie. - Szkoda.
Mój doradca finansowy zawsze mówi, że warto dywersyfikować inwestycje.
No i często tu jadam, więc trochę mi się zwróci.
To dobra oferta.
A nawet wspaniała. Będziesz zabezpieczona na każdym kroku.
Załatwi to twoje problemy finansowe,
a także, co ważniejsze, nie wymaga angażowania wiadomo kogo.
Chyba że chcesz go zaangażować.
Nie chcesz gadać o swoim, to ja nie muszę o moim.
- Potrzebujecie chwili dla siebie? - Chodź tutaj.
Wiem, że nie spodziewałaś się tego, ale proszę, przemyśl to.
Dzięki, Helen.
Jasne, przemyślę. Wybaczcie, po prostu…
O rany, co za dzień!
Cal, to bardzo hojne i nieoczekiwane.
Chętnie porozmawiałabym z tobą o tym, jak miałoby to wyglądać.
Ale?
Muszę lecieć.
Mam randkę.
Z…? Już wiem!
Jasne, leć! Baw się dobrze.
- Ale później… - Jasne. Idź już.
- Miłego. - Szykują się nowe relacje!
Dana Sue miała podesłać kolację, a chyba podesłała całą kuchnię.
Mamę może czasem ponieść. Zwłaszcza wobec osób, które kocha.
Dajcie znać, jeśli możemy zrobić coś jeszcze.
Dziękujemy.
Kyle pewnie chciałby się z tobą zobaczyć.
Jest w salonie.
Cześć, Kyle. Jak leci?
- Zacząłem czytać lektury zadane na lato. - Ja biorę się za to dopiero w sierpniu.
Masz co robić.
Mama podesłała wałówkę.
Smażony kurczak, ziemniaki, brownie i ciasto z orzechami pekan.
- Wszystko to, co uwielbiasz. - Dzięki.
Kiedy schodzisz z wózka? Wszyscy się pytają.
Wszyscy?
W szkole, restauracji, kościele. Ogólnie wszyscy.
Nie wiedziałem, że się o mnie gada.
Nie w tym sensie. Po prostu wszyscy się o ciebie martwią.
Podpiszę ci się na gipsie.
- Nie musisz. - Ale chcę.
- Po co? - Tak robią przyjaciele.
Nie musisz udawać, że jesteś moją przyjaciółką.
Nie udaję. Jesteśmy przyjaciółmi, Kyle.
No tak, przyjaciółmi.
Tylko przyjaciółmi.
Tak dobrymi, że olałaś mnie dla kogoś innego.
I w sumie dla każdego, bo nie jestem Tyem ani Simonem.
- Nieprawda. - Prawda!
Mam przyjaciół, którzy nic nie udają i którzy się o mnie troszczą.
Nie potrzebuję cię!
Dlaczego byłeś tak niemiły?
Nie wiesz, co zrobiła.
Zgadza się! Nie wiem.
- Powiedz w końcu, co zaszło między wami. - Chodźmy się przejść.
Kyle’u Walterze Townsend, to nie była dobra odpowiedź.
Skarbie! Maddie, poczekaj.
Co w niego wstąpiło?!
Nie wiem.
Ale żeby to przezwyciężyć, potrzebuje czasu i cierpliwości.
Dlaczego nic mi nie mówi?
Jestem jego matką. Muszę go wspierać.
Moja kochana. Gdyby tylko było to tak łatwe.
Chciałabym, abyśmy mogły zetrzeć każdą łzę,
oddalić ból pocałunkiem albo sprawić, by nasze dzieci nie miały wypadków.
Ale to niemożliwe, Maddie.
Dzieciom będą mieć wypadki i właśnie to spotkało Kyle’a.
Stało się.
A ty nie pomożesz mu, dopóki nie będzie na to gotowy,
choćbyś bardzo chciała.
A im mocniej próbujesz, tym bardziej pociągnie cię ze sobą.
Możesz tylko cierpliwie przy nim trwać, obdarzając go miłością i troską.
To on musi zdecydować, kiedy się z tego otrząsnąć.
To nie twoje zadanie.
Twoim zadaniem…
jest kochać go tak samo, jak ja kocham ciebie.
A ta?
To linia głowy.
Babcia od razu by wiedziała, że jesteś mądra.
- Chyba sama również taka była. - Tak.
A tutaj mamy linię serca.
Masz w sobie dużo miłości.
Czyżby?
A to linia, która mówi…
że może powinniśmy wrócić razem do mnie.
Dalszych wyjaśnień nie trzeba.
To prawda.
Nie chcę wiedzieć, co na to babcia.
Ale nie musimy, jeśli nie chcesz.
Chcę.
Ale mam teraz sporo na głowie.
Annie, restaurację, problemy finansowe,
ludzi, którzy myślą, że mi pomogą albo którzy niszczą mi życie.
Ale linia głowy o tym nie mówi.
Chodź.
Gdy już wrócę z tobą do domu…
chcę być w pełni skupiona na tobie.
A teraz tyle się u mnie dzieje,
że nie potrafiłabym się tak skupić, co byłoby nie w porządku.
Bycie szczerą zawsze jest w porządku.
Dziękuję.
Helen.
Cześć, Trotter.
Widzę, że pracujesz.
Wyglądasz na całkiem poważnego.
- Jak bardzo źle jest? - Po prostu musimy pogadać.
Pewnie powinienem się umówić. Mam zadzwonić?
Siadaj, bo zaczynasz mnie stresować.
O co chodzi?
Możemy pomówić o adopcji?
- Słucham? - Wiem, że brzmi to szalenie.
Ale myśleliśmy o tym z Ashley.
Od dawna. I chyba wreszcie jesteśmy na to gotowi.
Chętnie będę cię reprezentować w tak wspaniałej sprawie.
- Tę też zrobiłaś, prawda? - Skąd wiesz?
Charakterystycznie zakręcone „G”.
I twoje idzie odczytać.
Dzięki.
Fajnie wywołać u kogoś uśmiech, a nie wyśmiewanie mnie.
I dzięki za tamte słowa.
Ludzie, których tam nie było, nie powinni się wypowiadać.
Ani tym bardziej śmiać.
To przykre, że ludzie cię obgadują przeze mnie.
Ludzie bywają idiotami.
Ale mogą też się zmienić.
Cześć, piękna.
Gratulacje.
Za co?
Zakończenie pierwszego roku nauczania. Jak poszło?
Dobrze będzie, jeśli ocenię wszystkie prace bez oślepnięcia.
Gdy wrócisz z mistrzostw, skoczymy gdzieś to uczcić.
- Niezależnie od uczczenia wygranej. - Sporo tego.
Nie bez powodu.
To był dla ciebie ważny rok.
To prawda. Dla Tya też.
- Przykro mi, że nie pojedzie z nami. - Wiem.
Jest załamany, że tyle wysiłku poszło na marne.
- Weźmiesz je? - Jasne.
Przykro mi, że nie może być kapitanem. Widziałaś, co zrobił w meczu z Castlewood.
- To nasz lider, nawet jeśli nie gra. - Mówił mi co innego.
Może po prostu nie chciał okazywać przy mnie emocji.
Martwi się, że cię rozczarował.
Niepotrzebnie. Oby nie myślał, że na niego naciskałem.
Chciałem tylko zaznaczyć, jak wiele ma do zaoferowania dla zespołu.
Nie wątpię. Po prostu przytłoczyła go ta sytuacja.
Złamał rękę. Jego brat miał wypadek. Każdy jest zestresowany.
Nie chce opuszczać Serenity.
Rozumiem.
Wybacz, źle zrozumiałem tę sytuację.
Przykro mi.
Rozmawiałam z urzędnikiem z urzędu cywilnego
i znajomym prawnikiem zajmującym się prawem rodzinnym w Jackson.
Nie wiemy, czy uda nam się uzyskać dostęp do metryk urodzeń.
Adopcja została zakończona,
więc władze nie są zobowiązane do udzielania dodatkowych informacji.
Brakuje też oficjalnej zgody rodziców na inicjację kontaktu.
Ale bez obaw.
Po prostu musimy poszukać innych sposobów na pozyskanie tych informacji.
W porządku.
Ale zanim przejdziemy dalej, mam jedno pytanie.
Nie mówisz o rodzicach tak, jakbyś chciał wypełnić jakąś pustkę.
Nic z tych rzeczy.
No to jeśli mogę spytać… Dlaczego chcesz wiedzieć?
Osoby adoptowane piszą czasem na Reddicie, że chcą znać historię leczenia.
- Pewnego dnia może okazać się to ważne. - Masz 22 lata i całe życie przed sobą.
Miałem wspaniałe dzieciństwo. Nasza trójka…
Moi rodzice byli najlepsi.
Najlepsi.
Dzięki mamie tańczę i gram w kosza.
Pokazała mi Czarnoksiężnika z Oz o Peg Leg Bates.
Dzięki tacie uwielbiam kawę i filmy z Busterem Keatonem.
Mam po nim poczucie humoru.
Nauczył mnie sprawdzania finansów.
- Zarzekał się, że kiedyś się to przyda. - Lepiej go słuchaj.
Dzięki nim jestem asertywny.
Wiem, jak wygląda pasja i poświęcenie.
Wyrosłem na taką osobę nie dzięki DNA,
a ich wartościom.
Dzięki ich miłości.
Doskonale wiem, ile szczęścia miałem,
gdy trafiłem akurat do nich.
Znaleziono mi rodziców!
Z biologicznymi bym tak nie miał.
Mieli powód, by mnie oddać.
Nie chcę go znać.
Ale chcę wiedzieć, kim są.
Czyje oczy widzę…
gdy spoglądam w lustro?
Annie?
- Moja Annie? - Też byłam zaskoczona.
Kyle zaprosił ją randkę albo beznadziejnie się zauroczył?
Nie wiem.
- Słyszałam ich kłótnię, ale milczy. - Nie wierzę, że nic nie powiedziała.
Myślałam, że nie mamy już tajemnic.
My w jej wieku też sporo ukrywałyśmy przez matkami.
Kto mówi, że przestałyśmy?
Na przykład z wiadomo kim.
- Dana Sue. - Kiedy mu powiesz?
Chyba znamy jego zdanie na ten temat.
No niby tak,
ale mógłby je zmienić, gdyby dowiedział się, że będzie tatą.
I tego właśnie chcę.
Powiedz coś więcej!
Kochałam Ryana przez wiele lat.
Marzyłam o tym, by mieć z nim dzieci.
Ale on ich nie chce.
I w końcu to rozumiem i akceptuję.
Ale gdyby dowiedział się, że to jego dziecko…
Zająłby się nim z obowiązku, nie miłości.
Dzięki Isaacowi zrozumiałam,
że dziecko nie powinno mieć rodzica, który wychowuje je z obowiązku.
Rodzic powinien je kochać
i pragnąć go najbardziej ze wszystkich rzeczy.
Tak samo sądzę teraz.
- A Ryan nie. - Czyli mu nie powiesz?
Za jakiś czas.
Ale na razie nie jestem na to gotowa.
W porządku.
Kiedy ten dzień nadejdzie, staniemy za tobą murem.
Wcinajmy.
- A właśnie, coś nowego w sprawie Isaaca? - Nie.
Chciałabym poznać jego matkę.
Musiała być wyjątkową osobą. Jego ojciec też.
Maddy, skoro Helen nie znalazła nic oficjalnymi kanałami,
pora uruchomić podziemie.
Uwielbiasz to.
Spytaj mamę.
Może byłyśmy zbyt niewinne na jakieś plotki dla dorosłych.
Kiedy byłaś niewinna, wielkanocna złodziejko?
Dobra, zapytam.
Praktycznie u mnie mieszka, więc to bułka z masłem.
Jak tam dzieciaki?
Z Katie w porządku, ale Kyle…
Nie potrafię się z nim porozumieć. Jest zraniony i pogniewany.
Nie wiem, co robić.
Potrzebuje specjalisty?
- Masz na myśli terapeutę? - Tak.
Poradzę sobie z tym sama.
Potrafisz zdziałać naprawdę wiele, ale gdzieś jest granica.
- Nastawiłaś Tyowi rękę? - Nie.
To nie naprawiaj duszy Kyle’a.
To przez to, że wmawiano nam, że do psychologów chodzą wariaci.
Łapałyśmy też zapalenie płuc przez chodzenie z mokrymi włosami
i sadziłyśmy ziemniaki podczas pełni.
To prawda.
- Też tak myślę. - Rozumiem.
Jak sobie radzi z tym wszystkim Ty?
To silny chłopak. Znosi to lepiej niż ja.
Annie zasuwałaby jak wół,
żebym uwierzyła, że nad wszystkim panuje.
Helen dobrze mówi. Nie rozwiążesz wszystkiego sama.
- Nie to co ty i problem restauracji? - Touché.
- Zawsze chętnie ci pomożemy. - Dziękuję.
Ja po porodzie na pewno poproszę was o pomoc.
Was, Erika i pewnie nawet Cala.
Tylko dzięki wam nie oszaleję, mając po raz pierwszy dziecko.
- Po to tu jesteśmy. - Zwłaszcza z drinkami dla wszystkich.
Dana Sue!
Nie dla dziecka!
Mówiłam o nas, gdy Helen będzie spała, a my będziemy się zmieniać przy dziecku.
Nie wierzę, że pomyślałaś sobie, że dałabym dziecku drinka.
Nie zrobimy tego… aż do jego pierwszych urodzin.
- Nie dopuszczę cię do niego. - A właśnie.
Prosto od Pauli Vreeland.
NAJSŁODSZA MAGNOLIA
Dla Helen Decatur.
Rany boskie.
Babcie nie mówiły wam, że nie wolno doprowadzać ciężarnej do łez?
Mam dziecko!
Cholera.
- Pomóc ci? - Nie, poradzę sobie.
- Jesteś pewny? - Nie.
Poczekaj, pomogę ci.
- Ostrożnie. - Boli?
- Nie. - Gotowe.
Dzięki.
Wiem, że miałeś ciężki tydzień. Dzięki, że tak sobie poradziłeś.
A jaki miałem wybór?
Być wkurzonym. Kazać mi wyręczać cię we wszystkim.
Rozpłakać się tak bardzo, że babcia wzięłaby cię na spacer.
Zamiast tego nie byłeś bezczynny i pomagałeś z bratem.
Działałeś.
Dlaczego więc nie chciałeś jechać z drużyną?
Powiedziałeś, że to przeze mnie?
Miałaś sporo na głowie. Kyle’a i tatę.
Uznałem, że muszę zostać.
Siadaj.
Gdy tylko Gaynell suszy mi włosy, przez co nie mam jak się zmyć,
otwiera się i zaczyna mówić o rzeczach, które ma po swojej mamie.
Takich jak wysoki cholesterol, dobry gust do facetów, szerokie biodra.
- Boże. - Dobra, przepraszam.
Wiesz, o czym nigdy nie mówi ani ona, ani nikt inny?
O tym, czego nasze dzieci nie dziedziczą po nas.
Na przykład strachu.
Tyler…
Codziennie pokazujesz, że jesteś dzielny i nieustraszony.
A ja nie.
To jedna z wielu rzeczy, za które cię kocham.
I obym nigdy nie przyłapała cię…
jak robisz coś tylko po to, abym się nie bała.
Jasne?
Oczywiście.
A więc?
Chcę jechać.
Świetnie.
- Zadzwonisz do trenera? - A może ty do chłopaka?
- Dziękuję. - Za co?
- Za to, że poczułem się tu jak w domu. - No bo w nim jesteś.
Za przekonanie ludzi do mnie.
W życiu. Nie mam aż takich zdolności, choć bardzo bym chciała.
Owszem, masz. Może o tym nie wiesz, ale masz.
Helen pomaga mi dzięki tobie.
Nie i jeszcze raz nie.
Helen, Maddie, Erik, Annie, ja i wszyscy z tej restauracji
uwielbiamy cię za to, jaki jesteś.
Jesteś uroczy i oddany. I masz takie suche poczucie humoru.
Chyba że je zamarynuję.
Kochamy cię za to, że jesteś częścią tej społeczności.
- Postaraliście się, żeby… - Bo tak działa społeczność.
Mogą to być wypieki, wizyta albo pomoc w szukaniu biologicznych rodziców.
A może poranne przytulanko.
Obiecuję, że ich odnajdziemy.
To wasz rytuał przed otwarciem?
Tylko dla wybranych.
Mamy coś dla ciebie.
Teoretycznie mogliśmy przesadzić, ale to nie dotyczy jedzenia i nastolatków.
Ciasteczka, babeczki i brownie.
Na drogę do zwycięstwa.
Posypane dobrym szczęściem. Podzielcie się ładnie.
Wyglądają wspaniale.
- Chłopaki będą w niebie. Dzięki. - Nie ma sprawy.
Partnerze.
Naprawdę?
- Super! - Na pewno wiesz, w co się pakujesz?
To nie jest żaden pasywny dochód, który co tydzień da ci tyle samo kasy.
- Raz jest cienko, raz po grubości. - Nie mówi tylko o wołowinie.
Mój doradca finansowy ma całe portfolio moich inwestycji.
Są to wpisy w arkuszu.
Ale współpraca z tobą…
Rzadko robi się interesy z bliskimi osobami.
Nie mówiłyście tak Maddie, przekonując ją do otwarcia spa?
Skądś kojarzyłam te mądre słowa.
To ty wyznaczasz zasady.
Będę cichym wspólnikiem.
Miło cię tu mieć.
Jeśli chcesz nazwać po mnie jakieś danie,
to mi to pasuje.
„Żeberka Łapacza”.
Dobra, a teraz zmykaj stąd i wracaj z mistrzowskim tytułem.
Tak jest.
Do boju, Buldogi!
Nie wiedziałam, co zaszło między wami.
Musiało cię to zranić.
Ale nie poczujesz się lepiej, jeśli o tym nie pogadasz.
Umówię cię na wizytę i terapeuty.
Nie trzeba.
Musisz z kimś pogadać.
Jeśli nie ze mną…
to ze specjalistą.
Możemy pogadać?
SZCZĘŚLIWA, CZARNA I CIĘŻARNA
Napisy: Krzysiek Igielski