SERIAL NETFLIX
ZAPIEKANKI I OFIARY
Nic nie oddzieli nas od miłości Chrystusa.
- Ani życie, ani śmierć… - Kyle.
Nie trać nadziei, Maddie.
Wiem, kim pan jest i nie mogę pana wpuścić.
- Jeśli pogadam z Howiem… - Doktorze Townsend, rozumiem.
Nie mam żadnych informacji, które mogę przekazać.
- Cześć. Co ze stanem Kyle’a? - Czego się dowiedziałeś?
Howie przy nim jest.
Nie ma lepszego lekarza w tym hrabstwie, wliczając mnie.
Boże.
Annie, proszę, oddzwoń!
- Mamo? - Annie!
- Tyler!
Przepraszam!
Dobrze, że jesteś cały.
Szukaliśmy go, a potem zauważyliśmy auto. Kyle jest cały?
Czekamy na wieści.
- Nic mi nie jest. - Boże!
Nie odbierałaś telefonu!
- Zostawiłam go u Jacksona. - Dlaczego?
Czekamy na wieści o stanie Kyle’a i twojej siostry.
- Dam znać rodzicom. - Już wiedzą.
Wiesz, gdzie jest CeCe?
Simon zabrał ją do domu.
- Chcieliśmy znaleźć Kyle’a i Nellie… - Co się stało?
Tyler, co się stało?
Jak twój brat i Nellie znaleźli się w twoim samochodzie?
Nie wiem, jak to wytłumaczyć.
Wszystko się posypało.
Helen. Jesteś cała?
Nie wiem, co się dzieje. Czekamy na wieści od lekarzy.
- Dobrze się czujesz? - Niby tak.
A ty?
- Co jest z twoim synem? - Grzeczniej, Lewis.
- Nie masz. - Bill, proszę…
Gadałem z Bodenem. Dzwonię do prawnika.
Zanim poznasz prawdę?
Bill, Trent, nie kłóćcie się tutaj.
Co tu robisz, Ronnie?
Zajmuję się rodziną.
Jak my wszyscy.
- Mamo. - Co zrobiłeś swojej siostrze?
Próbował powstrzymać Nellie. To nie jego wina.
Zaprosiłam cię do rozmowy, młoda damo?
Nie mów tak do niej.
Mów.
Co narobiłeś?
Dajcie dać znać pielęgniarce, że tu jesteście.
Mam czekać na fakty? Niech ktoś zacznie gadać.
Lekarze dadzą nam znać, jeśli będą mieć jakieś wieści.
A ty co powiesz?
- Pozwoliłeś mi zaprosić znajomych. - I to wszystko?
Doszło do kłótni i parę osób chciało wyjść.
Kłótni o co?
- O nic. - Wiele rzeczy.
- Gdzie pozostali? - Są cali. Tylko Kyle i Nellie wyszli.
Skąd miał twoje auto?
Zostawiłem w nim kluczyki.
Nellie też się zabrała.
Dlaczego Kyle to zrobił? Pił?
Nie, pił tylko Jackson.
- Powiesz to komendantowi Bodenowi? - Synu?
- Przepraszam. - Daruj sobie. On to zaczął.
- Picie? - Kłótnię.
Nie ja, tylko ty i twój tępy brat.
Co?
Howie?
- Co z nią? - Nellie się wyliże.
Ma trochę zadrapań i otarć, a także siniak od pasów.
Dobrze, że je zapięła.
A Kyle?
Jego obrażenia są poważniejsze, ale nie zagrażają życiu.
Dzięki Bogu.
- Jest u ortopedy. - Co takiego?
Manal Ahmed. Zaraz do was przyjdzie. Oboje mieli sporo szczęścia.
- Kiedy możemy zobaczyć Nellie? - Jest opatrywana.
- Claudia, zaprowadź ich do córki. - Proszę za mną.
Dziękujemy.
Poczekajcie na doktor Ahmed. Proszę o jeszcze trochę cierpliwości.
Kyle nie mógł trafić na lepszego specjalistę.
Doktor Ahmed za chwilę omówi z wami sytuację.
- „Sytuację”. - Bill, proszę.
Ty twoja wina, ty bezwartościowy…
- Odpowiadam za wyskok twojej laski? - Jeszcze ci mało?
- Serio? - Słabo udajesz.
CeCe znowu cię skopie!
Dość tego!
Spokojnie.
Wstawaj, Ty.
- Nic mu nie jest. - Odsuń się!
Nie chciałem.
Bill, odsuń się!
Nie narobiłeś wystarczająco szkód? I jeszcze to auto?
Po prostu idź sobie!
- Wezwę wózek. - Nie trzeba. Na trzy.
Trzy, dwa, jeden.
Trzymam cię. Chodź.
Poczekam na wieści i znajdę was.
Musimy porozmawiać.
Wygląda na to, że to ty doprowadziłeś do tego wszystkiego.
Bill! Uspokójmy się wszyscy.
Ronnie, jesteś ostatnią osobą, z którą chcę gadać.
Próbuje powstrzymać cię przed pogorszeniem sprawy!
Możemy spróbować się opanować?
Doktorze Townsend?
Doktor Ahmed.
Co z nim?
Pyta o mamę.
Jest z…
Zaraz tu będzie.
Co może mi pani powiedzieć?
Głównym urazem jest pełne zwichnięcie prawej rzepki.
Więzadło krzyżowe przednie jest zerwane, ale tylko częściowo.
No to dobrze.
- Zróbmy rezonans. - Coś panią martwi?
Dla pewności. Nic nie wskazuje na paraliż ani osłabienie,
ale kręgosłup lędźwiowy jest mocno podrażniony.
Chcę zatrzymać go na noc, bo wiele wskazuje na wstrząśnienie.
Jasne.
- Mogę się z nim zobaczyć? - Oczywiście.
- Zrobiło mi się niedobrze. - To przez stres.
- Potrzymam ci włosy jak za dawnych lat. - To nie pora na żarty.
Musimy śmiać się, krzyczeć i płakać. Inaczej wybuchniemy.
Annie, chodź do mnie.
Czeka nas długa i poważna rozmowa,
ale pamiętaj, że cię kocham.
Cieszę się, że jesteś cała.
- Próbowałam. - Słucham?
Chciałam postępować i mówić słusznie.
Ale wszystko i tak się posypało.
Czasem tak bywa, skarbie.
Jestem z ciebie dumny. Zrobiłaś, co tylko mogłaś.
To niejako „dobre” złamanie.
Zrośnie się do sześciu tygodni.
Co?
Co takiego?
Rozumiem, co czujesz, ale musisz być cierpliwy.
Co teraz, trenerze?
Zrobimy, co każe lekarz.
Nie chcę jej słuchać! Ani was wszystkich! Po prostu sobie idźcie!
- Tyler. - Wyjdźcie!
Dajcie mi z nim chwilę.
Tutaj. Dziękuję.
Maddie, daj znać, czy mogę coś dla was zrobić.
Dzięki, Erik.
Pójdę już. Będę się za was modlił.
Dziękuję.
Dzięki za wieści.
Nie musiałeś wracać. Mówiłem, że mogę zamknąć.
Nie wygląda, jakbyś zamykał.
Nie, czekam na tartę z orzechami pekan.
Pieczesz o takiej porze?
Mówiłeś, że warto to robić, gdy nic nie ma sensu.
Nic im nie będzie.
Wiem. Nie o to chodzi.
Dane Sue nie jest moją matką.
Moment.
- Zapytałeś ją o to? - Tak.
Odwiedził ją dawny chłopak.
Domyśliłem się, jaka jest prawda.
Zawsze była wspaniała i chciałem, by była moją mamą.
Rozumiem.
To wyjątkowa kobieta.
Podoba mi się tutaj, ale jeśli powinienem odejść…
- Tarty z orzechami pekan? - Tak.
Moja babcia je uwielbiała.
I co powiedziała ci Dana Sue?
Było jej miło.
Wraz z przyjaciółkami pomoże mi odnaleźć biologiczną matkę.
Widzisz? Nic złego się nie stało.
Ze strony tej trójki spotka cię tylko miłość i łaska.
Pewnie potrafią odkryć niejedną tajemnicę, gdy się wczują.
To wyjątkowe kobiety.
Święta prawda.
- Chyba gotowe. - Spoko.
Mamo.
Cześć, skarbie.
- Nawaliłem. - Potem o tym porozmawiamy.
Przepraszam za samochód.
Nie myśl o tym. Ważne, jesteś cały.
Wszystko zepsułem.
Jest pod wpływem leków.
- Kyle, możemy z tym poczekać. - Ty, odezwij się.
Twoja ręka to też moja sprawka?
- Nie chciałem. - Nie wstawaj.
Akurat nie twoja, więc spoko.
Czyli z mistrzostw stanu nici?
Lipa.
Maddie, zabierz Tylera do domu.
Nie, nie zostawię Kyle’a.
Może…
Jego ciało potrzebuje snu.
Zabierz Tylera i zajrzyj do Katie i mamy. Ja zostanę w szpitalu.
Przynajmniej tyle mogę dla was zrobić.
Jeśli coś się zmieni, dzwońcie.
Wrócę z samego rana.
Postaraj się wyspać, synu.
JAK SIĘ TRZYMASZ?
ISTNY OBŁĘD, ALE DAJĘ RADĘ. ZARAZ ZASNĘ. ODEZWĘ SIĘ PÓŹNIEJ.
- Gorąca czekolada. - Tak.
Dodałem też trochę mięty. Mam nadzieję, że nadal będzie smakować.
Dzięki, tato.
Za czekoladę, podwózkę do domu i brak ochrzanu.
Nie zrobiłaś niczego złego.
Po prostu czuję, że powinnam była ich powstrzymać.
Albo nakłonić ich do uspokojenia się i tak dalej.
Nie wiem.
Nigdy nie chcemy, by nasi bliscy cierpieli.
Staramy się ze wszystkich sił, by nie spotkało ich nic złego.
To, że nie chciałaś, aby do tego doszło, nie sprawia, że jest to twoja wina.
Rozumiesz?
Kocham cię.
Idź już spać. Poczekam na twoją mamę.
Nie zasnę. Jestem zbyt rozemocjonowana.
- W porządku. - No co?
Wspominam tę małą dziewczynkę, która mawiała:
„Tato, nigdy nie pójdę spać”.
Ale wtedy zaczynałem czytać jej książkę i po chwili padała jak zabita.
Mam magiczny głos.
Albo nudny.
Wcale nie. Uwielbiałam go.
Zawsze czułam się bezpiecznie, leżąc na kanapie i słuchając cię.
Miło to słyszeć.
Co my tu mamy?
„Prawda to powszechnie znana,
że samotnemu, lecz bogatemu mężczyźnie
brak do szczęścia jedynie żony”.
Że co?
Nie musisz się zgadzać. Czytaj.
Tak się tylko zastanawiałem. Ale to ty jesteś moim szczęściem.
„Jakkolwiek niewiele wiadomo o każdym dżentelmenie,
co pierwszy raz odwiedza dane sąsiedztwo,
ów fakt jest tak oczywisty dla wszystkich okolicznych rodzin,
że traktowany jest za własność tej czy innej córki”.
W takich chwilach tęsknię za mamą.
Spojrzałabym jej w oczy i…
przeprosiła za każdy raz, gdy się przeze mnie martwiła.
Byłaś dobrą córką.
A teraz sama masz dobrą córkę.
Co za noc!
Ale zbliża się poranek i wszyscy w końcu się pogodzą.
Wiem, ale…
ciągle myślę o mojej córce i…
- I nie potrafię… - Uwolnij się od tych złych emocji.
Ale wtedy…
O rany.
Zapytałabym, co jeszcze się schrzaniło, ale chyba nie chcę wiedzieć.
A ty trzymasz się świetnie, kochana.
Nienawidzę tej ciszy w domu.
Nawet gdy dzieci śpią, to jest inaczej.
A gdy jest tu tylko Tyler, brzmi to dziwnie.
Może włączę muzykę?
Możemy śpiewać i recytować poezję.
Warto rozważyć kalambury albo pokera.
Chyba nie potrafiłabym ot tak o wszystkim zapomnieć.
Idź spać.
Noc nie sprzyja dobrym decyzjom.
Będziemy cały czas cię wspierać.
Na zawsze?
Da się załatwić.
Cześć. Co z Maddie i chłopakami?
Trzeba dać im trochę czasu.
Annie również.
Chodź.
Annie coś mówiła?
Tak. Z jakiegoś powodu czuje się za to odpowiedzialna.
To wina tych chłopaków.
Chciała pokazać, że jest sfrustrowana, nie mogąc komuś pomóc.
Nie chciałem cię stresować. Uznałem tylko, że ci o tym powiem.
Nic się nie stało. Dzięki, że mi powiedziałeś.
Zatroszczymy się o nią oboje. Niezależnie od tego, na czym stoimy.
A właściwie na czym stoimy?
Rany boskie, Ronnie!
Nie będziemy rozmawiać o tym dziś w nocy.
Czy tam rano, czy jaka to pora.
Masz tyle powodów do stresu, a cały czas dodajesz sobie nowe.
Może zostanę w mieście i ci pomogę?
Szanując każdą granicę, jaką nakreślisz.
Poza tym wraz z Annie mamy przed sobą jeszcze wiele stron.
Muszę upewnić się, że Lizzie Bennet podejmuje dobre decyzje.
Babunia dała mi swoje długopisy. I sprawdziła pisownię.
Nie miała problemów po zmianie „rekonwalescencji” na „zdrowienie”.
Wygląda to wspaniale.
Bardzo wam dziękuję. Spodobają się twoim braciom.
Mam też dla ciebie.
Dziękuję, kochanie. Ale nic mi nie jest.
Nie, jesteś smutna i nie chcę, abyś taka była.
Choć czasami jest to w porządku.
- Skarbie. - Mogę odwiedzić Tya?
Tak, ale musisz być cicho. Nie budź go, jeśli będzie spał.
Czym sobie zasłużyłam na tak wspaniałą córkę?
Sama codziennie się o to pytam.
Mogłam to przewidzieć, mamo.
Nie będę wysłuchiwać takich bzdur.
I to w niedzielę?
Nawet najlepsza matka na świecie nie ochroni dziecka przed wszystkim.
Może jedynie pomóc mi przezwyciężyć przykre rzeczy.
I robi to raz za razem.
Kyle nie może dziś narzekać na brak gości.
Chciałam do niego zajrzeć przed wizytą w kościele.
Nie wiem, czy jestem gotowa na kościół.
Raczej na pytania i nastawienie ludzi z kościoła?
Nie martw się.
Rozgłoszę dobrą nowinę
i spróbuję ograniczyć czekający was zalew zapiekanek.
Dzięki.
- Pójdę do niego. - Jasne.
Wszystko gra?
To ja powinnam pytać o to ciebie.
Chyba przeszkodziłam ci w rozmowie z Howiem.
Mówiłam mu, jakie mamy szczęście, mając go za lekarza i przyjaciela.
Idź do Kyle’a.
Ja skoczę się pomodlić i zajrzę do niego później.
I do ciebie.
I Tya.
- Dzięki za wszystko. - Jasne.
Dzień dobry.
Zawsze możesz zrobić dwa kursy albo dać mi znać.
Już to biorę.
Mogłem zadzwonić i upewnić się, że ktoś dziś pracuje.
Siedzieli do późnej nocy. Albo wczesnego ranka.
Pozwoliłam im przyjść później.
- Wszyscy cali? - Nie do końca.
Ale wyliżą się. Bogu dzięki.
Ale nie chcę o tym gadać ani myśleć.
- Pokaż, co tu masz. - Wszystko, co potrzeba.
Lubię twarde.
Przede wszystkim są słodkie.
Dzień dobry!
- A jakże. - Nie chcieliśmy przeszkadzać.
- Możecie wejść. - Mogą?
Dzień dobry. Wybacz, Jeremy.
- Tak, a ty idź, bo nic dziś nie zrobię. - A myślałem, że dobrze nam się pracuje.
Ale twoja kuchnia, twoje zasady.
- Panowie. - Jeremy.
Nie spodziewaliśmy się tu ciebie.
Ronnie jest z Annie.
Odsypia zeszłą noc, a to czasem najlepszy sposób.
Będzie tak cały dzień?
- Może do końca brunchu. - Gdzie twoje ambicje? Do obiadu.
W porządku. No to bawcie się dobrze.
Uwierzcie, warto.
Za pierwszy żart o nektarynce czyszczenie grilla szczoteczką.
Może być warto.
Dzięki za kartkę.
Będę je robić codziennie, aż wyjdziesz.
- Wiemy, kiedy go wypiszą? - Jeszcze nie.
Kyle, rozumiem już, co stało się zeszłej nocy,
ale nie pojmuję, dlaczego to zrobiłeś.
Mama mówiła, że pogadamy potem. Boli mnie noga. Co z kolejną tabletką?
Dzień dobry. Można?
Pastor June! Cudownie panią widzieć.
Dzięki za wizytę.
Wezmę je. Dziękujemy.
- Przepraszamy za nieobecność w kościele. - W pełni usprawiedliwioną.
Gdy ludzie nie mogą przyjść do mnie, chętnie przychodzę do nich.
Dzień dobry, Kyle.
Helen powiedziała mi o was, więc postanowiłam wpaść.
Miło, że jest z tobą rodzina.
Niebawem wrócą do formy.
Nie musiała się pani fatygować.
Jestem tu co niedzielę, by spotykać się z parafianami.
Gladys McLean dostała endoprotezę biodra i czeka na mnie.
Myślałem, że powie pani, że Bóg wybacza i takie tam.
Liczyłam, że znasz już wszystkie „takie tam”.
Ja znam!
Może dziś trudniejszym zadaniem
będzie wybaczenie sobie lub komuś innemu.
- Wybaczmy sobie. - To tak nie działa, Katie.
Na pewno nie?
Zbierzmy się tutaj jako rodzina.
Zrzućmy z siebie nasze brzemienia, strach, żale i złość.
Otwórzmy nasze serca, przyjmując przebaczenie i miłość.
Co się dzieje, Maddie?
Wracaj tam, Bill.
To nie odpowiedź.
Bo nie mam żadnej.
A jeśli nie mogę albo nie chcę ci wybaczyć?
Skupmy się na razie na chłopcach.
Skupiam się na nich.
I gdy tylko zastanawiam się, kiedy wszystko zaczęło się sypać…
Bóg może i ci wybaczy, ale ja nie potrafię.
Może kiedyś to zrobię, bo tak należy postępować, ale…
nawet wtedy musisz mieć świadomość,
że nigdy już do mnie nie wrócisz.
To koniec.
Definitywnie i na zawsze.
Mogłem z tobą zostać.
Nie przejmuj się. Ale przykro mi, że tak skończył się ten wieczór.
- Wcześniej świetnie się bawiłem. - Ja też.
Szkoda, że niedługo wybieram się do stolicy.
- Ale kuzyn zaczyna staż wcześniej… - Nie przepraszaj. Cieszę się.
Praca na Kapitolu? Czad!
Sporo doświadczeń i zabawy.
- Będę za tobą tęsknił. - Wcale nie.
Będziesz pisał i opowiadał o fajnych sprawach.
Ładnie proszę.
Obiecuję.
Jakże się cieszę, że wpadłeś!
Cudownie cię widzieć, Cal.
I znam kogoś jeszcze, kto z pewnością się ucieszy.
Nie wiedziałam, że potrafisz piec zapiekanki.
No cóż.
Czyżbym miała przywidzenia, czy to kwadratowa pizza z Wharton’s?
Inaczej by się nie zmieściła.
Z podwójnym pepperoni?
Droga do nieba wybrukowana jest pepperoni.
Trotter i Harlan mówili, że tradycyjnie przynosi się zapiekankę,
ale uznałem, że Katie zechce coś innego niż pieczenie i zapiekanki z kurczakiem.
Zapunktowałeś u mnie.
Dam znać Katie, a wy sobie pogadajcie.
Ty jest na górze.
Jak się trzyma?
Próbuje pogodzić się z tym, że nici z mistrzostw.
Pewnie jest załamany.
Możesz do niego pójść.
Ciężko go ściągnąć na dół, choć pizza może pomóc.
Chcę z nim pogadać,
ale najpierw chciałem zapytać, jak się czujesz.
Tylko jako przyjaciel, jeśli tak teraz wyglądają nasze relacje.
Wiem, że średnio sobie poradziłam z kwestią rekrutacji.
Nie do tego zmierzałem.
Wiem, że nie żądasz przeprosin,
ale zasługujesz na nie.
- Mogłam rozwiązać to lepiej. - Rozumiem.
Ale posłuchaj.
Przez twoje zachowanie wróciły złe wspomnienia związane z Billem.
Nie mogłeś o tym wiedzieć. Mogłam być bardziej otwarta i cierpliwa.
Grać bardziej zespołowo.
Broniłaś syna.
W pełni to szanuję.
Przede mną i moim synem sporo wyzwań.
Chętnie widziałabym na tej drodze towarzysza.
Jeśli nadal tego chcesz.
Myślę, że to będzie piękna droga.
Wiesz, co jest najlepsze w byciu nauczycielem?
- Że możesz mnie czegoś nauczyć? - Pewnie.
Mam gdzieś listę.
I mam całe lato, by pokazać ci, co jest dla mnie ważne.
W tym ty.
Dziękuję.
A inne rzeczy?
Mogę ci pomóc przy spa i dzieciakach.
Twoja mama nie trafiła na listę, bo jest przerażająco samowystarczalna.
Naprawdę to doceniam.
Cieszę się, że spędzimy ze sobą więcej czasu.
Ale niestety ja nie mam wakacji.
Racja.
Wybacz, sam nigdy wcześniej nie miałem wolnego całego lata.
Obiecuję, że wymyślę nam coś fajnego.
Nie o to mi chodziło.
Nie rób tego dla mnie, tylko dla siebie.
Zrobię to dla nas.
Lepiej się ogarnijcie.
Za chwilę otworzę drzwi. Nie wiadomo, kogo licho niesie.
Miło, że niektórzy są w pełni zdrowi.
Miło, że wszystko jest na dobrej drodze.
Co to za zapiekanka, Helen?
- Batoniki cytrynowe. - Kocham je!
Idealne na takie sytuacje.
Mama nauczyła mnie przynosić batoniki, bo inni mają obfite posiłki i warzywa.
Albo pizzę!
Kto przyniósł…
Uważała, że nic nie koi duszy równie skutecznie co słodycze.
Mamy wiedzą wszystko.
CORNER SPA
To prawda, że biedak może już nigdy nie chodzić?
Nie wątpię, że te szczegółowe pytania płyną prosto z serca.
Przekażę wasze miłe słowa Maddie i jej rodzinie.
Miłego treningu!
Dziękujemy!
Helen! Proszę, wybaw mnie od tych plotkarskich diabłów.
- Długie języki i bujna wyobraźnia? - Tak.
Chyba umieszczę tu znak:
„Maddie potrzebuje modlitwy, nie plotek”.
Ciekawe, co za jakiś czas wypluje tutejszy głuchy telefon.
Dobrze, że o nich dbam.
Inaczej byłbym pod wrażeniem, jak szybko tworzą się tutaj mity.
Bezczynność prowadzi do złego, choć nie tak szybko jak głupota.
No to szykuj się na sporo zła zmierzającego do studia jogi.
Dzięki za ostrzeżenie, ale wychodzę.
Dasz sobie znowu radę sam?
Zaczynam się do tego przyzwyczajać.
Dziękuję za zaufanie.
Zrobię, co tylko trzeba. Daj tylko znać.
Dziękuję, Trotter.
Chętnie odpowiem na pytania związane ze spa.
Cześć, Helen!
Dzień dobry.
Masz czas, by chwilę porozmawiać?
Nie, nic się nie stało.
Nie wyczuwasz niczego w moim głosie poza tym…
jak bardzo tęsknię…
mamo.
Jeśli naprawdę uważasz, że coś wyczuwasz,
może powinnam przestać mówić, a ty opowiesz, jak ci minął tydzień.
Ja też nie zaufałabym kobiecie,
która dodaje rodzynki do sałatki ziemniaczanej.
BULDOGI WYRUSZAJĄ NA MISTRZOSTWA
Nie śpię, pani doktor.
Nellie. Cześć.
Chciałam mieć pewność, że jesteś tu sam.
Mogę tu wejść?
Ty mi powiedz.
Jesteś cała?
- Bardziej niż ty. - No to dobrze.
Dla ciebie, nie dla mnie.
Rodzice nic mi nie mówią.
A w kościele słychać zwariowane rzeczy.
Dlatego musiałam cię odwiedzić.
Rodzice poszli na lunch do Cleggów. Muszę wrócić przed nimi.
Nie mogę długo zostać.
Mam dla ciebie prezent.
Śmiało, otwórz.
To Ghost: In the Smoke and Din.
O zabójczyni, która nie pamięta, kim jest, ale potrafi tak dobrze się ukrywać,
że wierzy, że jest duchem, którego widzą różni ludzie.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Brzmi super. Dzięki.
Nic się nie stało, Kyle.
Stało się, Nellie. To wszystko przeze mnie.
- Chciałam ci pomóc. - Dzięki.
Ale potem się odwróciłem i…
Mogłem ci coś zrobić.
Ale nie zrobiłeś.
Chcę, żebyś wiedział, że nie gniewam się na ciebie.
Nie to co moi rodzice.
Ale nie ja.
Wybaczam ci.
Wracaj do zdrowia.
Isaac, ogarniesz golenie jagnięce, a ja przygotuję gardłosza?
- Jasne. - Cześć.
- Dzień dobry. - Wzajemnie.
-Szefowa jest u Annie. Niedługo wróci. - Dzięki.
Cóż za miła niespodzianka.
Nie potrzebujemy pomocy.
Właśnie rozmawiałam z matką.
Chcę coś ugotować i nikt mi tego nie odbierze.
Dlatego czekam na polecenia.
Z tęsknoty za babcią upiekłem wczoraj tarty.
Gdy stosuję przepisy babci,
czuję, jakbym ją przyzwał i słyszał, że za mało doprawiam.
Chyba nie masz takiego problemu.
Pomogę w czymś pomóc? Czy rozmowa z mamą załatwiła sprawę?
Na razie nie trzeba.
Ale miło wiedzieć, że mogę zadzwonić,
jeśli jednak będę potrzebować pomocy.
Nie ma innej opcji.
Co przyrządzamy?
MAM NADZIEJĘ, ŻE JEST CORAZ LEPIEJ. MOGĘ DO CIEBIE WPAŚĆ?
MOŻE JUTRO?
- Wylewamy. - Niech Bóg ma nad nami opiekę.
A jak czuje się Ty?
Nadal dochodzi do niego, że ominą go mistrzostwa.
A Kyle?
Nadal dochodzi do niego, że mogło być o wiele gorzej.
- Amen. - Ciągle to trawię.
Nie wiem, co robić.
A jeśli Vaughnowie nas pozwą…
Nie dodawaj sobie kolejnych zmartwień.
Ja zajmę się Trentem.
Choć według mnie były to pogróżki bez pokrycia.
Dzięki. Chętnie przyjmę tę pomoc.
Doktor Ahmed powiedziała, że Kyle wróci do domu na wózku.
Oprócz kolana ma też uraz pleców.
Potrzebujesz podjazdu? Skeeter może przysłać tu ekipę.
Zapytam lekarza po tym, jak pogadam z dyrektor Puckett.
I zostaje Ty.
Wiecie co? Koniec tego.
A co u was? Chcę dla odmiany posłuchać o życiu innych osób.
No to już mówię. Isaac Downey chce, bym była jego matką.
Co?
Wczoraj, tuż przed wypadkiem,
powiedział mi, że jest adoptowany i szuka biologicznej matki.
- Myślał, że to ja. - Czemu?
- Bez urazy. - Ma doskonały gust.
Biedak. Wie tylko tyle, że jego matka pochodzi z Serenity.
Obiecałam mu, że pomożemy ją namierzyć.
Pewnie. Ile on ma lat?
Dwadzieścia dwa.
Były wtedy jakieś nieudane małżeństwa?
Może nie doszło do romansu, tylko była to samotna matka?
Myślałam nad tym, ale nikt nie przychodzi mi do głowy.
Czasem komuś udaje się dotrzymać tajemnicy.
Ale możemy do niej dotrzeć.
Chciałabym mu pomóc.
To dobry, młody facet.
Nie wiem, co bym zrobiła bez niego i Erika.
- A skąd Erik wiedział o wypadku? - Był ze mną.
Przestańcie!
Przywiózł mi trochę brownie, bo ktoś…
powiedział mu o odejściu Ryana.
Słyszałam o podrywie na czekoladę, ale brownie to już wyższa szkoła jazdy.
Nie ma żadnego podrywania. To tylko przyjaciel.
To, że wy sobie romansujecie, nie znaczy, że mam tak samo.
- O czym ty mówisz? - Może o tobie i Calu?
A może o niej i całej zgrai facetów?
Czyli najpiękniejsza para w Serenity znów jest ze sobą?
A ty i Jeremy nie macie tego tytułu?
Albo ty i Ronnie?
Nie, Ronnie to sprawa praktyczna.
A Jeremy… zapewne niepraktyczna.
Sama nie wiem. Muszę to jeszcze przemyśleć.
Ale miło patrzeć, jak Ronnie…
pomaga Annie…
A co u niej? Musiała to wszystko obserwować.
Bez wątpienia.
Dana Sue?
Możemy dziś o tym nie gadać?
Chyba jednak musimy.
Nie, bo ostatnio myślę tylko o tym.
Gdy tylko zamykam oczy, wyobrażam sobie,
że moje dziecko mogło być w tym samochodzie.
- Ale macie własne… - Po prostu to powiedz.
Wiem, że same macie sporo na głowie,
ale mam tylko ją.
Tylko ją.
Przeszła już tak wiele i zawsze wspierała tych chłopców.
Dlaczego więc zawsze najwierniejsza przyjaciółka
ma z uśmiechem chłonąć wszystkie złe rzeczy,
kiedy zasługuje na uwagę?
I na czyjąś troskę,
bo bycie silną jest wyczerpujące!
- Dana Sue… - Nikt tego nie rozumie!
Pogadajmy na spokojnie. To były ciężkie dni…
Chyba już wrócę do córki.
- Zaskoczyła mnie. - Kiedy ostatnio ktoś olał nasz wieczór?
Dawno temu.
Idziemy po nią?
Lepiej nie.
Przecież Kyle nigdy by nikogo nie skrzywdził.
Na pewno nie umyślnie. Ja też nie.
- Chcę to wszystko… - Weź głęboki oddech i łyka.
- Ty też się napij. - Ja podziękuję.
- Czyli źle postępuję? - Nie.
Jestem w ciąży.
Napisy: Krzysiek Igielski