SŁODKIE MAGNOLIE
NIE BÓJCIE SIĘ
Cześć, piękna.
To przeze mnie? No to chyba lepiej je zjem.
Kradnij tak dalej,
a na zimowy festiwal będę musiała zabrać kupne.
A to z kolei zhańbi legendarne ciastka Vreelandów.
Nie wieszasz światełek na drzewach?
Skończyłem.
Jesteś niesamowity. Czemu tak się nie wyrabiam?
Nic z tych rzeczy. Ale być może jesteś rozkojarzona.
Milionem rzeczy do ogarnięcia na tydzień przed Świętami?
Tą świetną ofertą pracy.
Maddie.
Zasługujesz na tak dobrą pracę. Byłabyś w tym świetna.
Tak, jest idealna.
Łączy marketing i książki.
Czasami wolę promowanie Księżniczki Katie niż samo jej pisanie.
Fajnie byłoby pomagać innym autorom w wypromowaniu ich książek.
Byłabym w tym dobra.
- To w czym problem? - Jakoś nie widzę się w Nowym Jorku.
W pełni to rozumiem. To straszne miejsce dla naszej rodziny.
- Urodziłaś muzyka, aktora i tancerkę. - Tancerkę, która jest też paleontologiem.
No to musi odwiedzić Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej.
- A moja matka? - Wiem. I rozumiem twoje zmartwienia.
W końcu to taka potulna domatorka.
A jej partner podróżuje do Nowego Jorku raz w miesiącu?
Dwa razy. Jimmy pewnie zna wszystkie knajpy.
- A co z tobą? - I tu mamy poważny problem.
Yankees odrzucili mnie.
Ta rana długo się jątrzyła.
Ale to przeszłość, a z Erikiem uzgodnię, że będę tu wpadał co jakiś czas.
Ale to nadal byłaby poważna zmiana.
Nie odbyliśmy jeszcze podróży poślubnej. To niewłaściwy czas.
Nigdy nie ma tego właściwego.
Podejmujemy jak najlepsze decyzje, licząc, że czas będzie odpowiedni.
Przemyślę to.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI ŚWIĄT, CHANUKI I KWANZY
Najnowszy kandydat wypadł lepiej?
Żaden nie spełnia wszystkich wymagań, ale na pewno znajdziemy odpowiednią osobę.
Gdzieś tam jest.
Ale nie możemy jej zatrudnić, dopóki sama nie złoży podania.
Henrietta?
Prosicie, żebym się zgłosiła?
Nie tyle prosimy, co błagamy.
Przez cały ten trudny okres wspierałaś nas bezcennymi radami i innowacjami.
Byłaś...
Jesteś kluczem do naszego sukcesu.
Byłabyś świetnym zarządcą miasta.
Nigdy o tym nie myślałam. A pracuję tutaj od tak wielu lat.
- Złóż papiery i zrobimy rozmowę. - A po dziesięciu minutach cię zatrudnimy.
A kto zastąpi mnie na stanowisku asystenta?
Nie wiem.
A rozważycie Zolę z zagospodarowania przestrzennego?
- To wspaniała osoba. Idealnie się nada. - Zaraz wrzucimy ogłoszenie.
- Mamo. - Jakoś sobie poradzimy.
Wiem, że to droższa uczelnia. Ale ogarnę sobie pracę i stypendium.
Nie, nie. To łzy szczęścia.
Martwiłam się i stresowałam.
Ale teraz, gdy to się dzieje, rozpiera mnie duma.
Coś wymyślimy.
Bo się kochamy i wierzymy w swoje marzenia.
Właśnie.
Od codziennych wspólnych kolacji ważniejsze jest twoje szczęście.
Dziękuję wam obojgu. Kocham was.
A my ciebie, Annie.
Żurawina i rozmaryn nie wystarczą, by potrawy stały się świąteczne.
To może mięta i tymianek?
Nasz pierwszy klient chce złożyć skargę w sprawie zamówienia na wynos.
Nie było żadnych.
Stąd moja konsternacja.
Ma pan problem z zamówieniem na wynos?
Tak, bo zamówiłem randkę i nadal jej nie otrzymałem.
Gdybyś powiedział mi, że dziś wracasz, nie byłoby reklamacji.
Chciałem być spontaniczny.
To dla mnie nowość.
Tak spora, że siedziałem nad tym żartem godzinę i 45 minut w dwugodzinnej podróży.
Zawsze coś.
Jakoś to naprawimy.
Sprawę randki, nie żart.
Żart był całkiem spoko.
Nie spadnę.
Większość ludzi tego nie planuje, a i tak spada.
Ty każdego ranka spadasz mi z nieba.
I oby te ranki nigdy się nie skończyły.
- Ktoś czeka. - Może to być nawet Święty Mikołaj.
- Niech przeciska się przez komin. - Postrącałby świeczki.
A jeśli to kolędnicy albo przesyłka?
No tak, przesyłka. Dobra.
- A może elf? - Nie dbam o to.
- Renifer. - Może zostawić list.
- Troll! - Niech idzie dalej.
A może to nawet...
- Mama? - Niespodzianka!
- Mówiłam, że będzie zaskoczona. - Raczej zszokowana.
Erik!
Uknuliście to razem?
To prezent dla mnie?
Nie wierzę!
Trzeba było też przekonać Zeke’a, ale Erik dopiął swego.
Rozmawiałeś też z moim bratem?
Musimy wpaść do Tampy na sylwestra, ale było warto.
Lepiej na niego uważaj. Potrafi być bardzo przekonujący.
To będą wyjątkowe Święta.
Usiądź pośrodku.
Dobrze.
Mamy dla ciebie prezentację.
Kyle ją poskładał, ale wszyscy coś dodaliśmy.
No dobrze.
Oto prezentacja zatytułowana: „Czemu Maddie powinna przyjąć tę pracę”.
Mamo, zawsze zachęcałaś nas wszystkich, by korzystać z nadarzających się okazji.
Szkoda zmarnować tak wspaniałą, która jest dla ciebie idealna.
WIARA
Wychowałam cię w wierze.
A my mamy wiarę w ciebie.
Odwdzięcz się w tym samym i uwierz, że będziemy w stanie zadbać o siebie.
Bez względu na miasto.
Uświadomiłaś Beatriz, że szkoda marnować własny talent.
Z talentów trzeba korzystać.
Nie tylko dla siebie, ale też dla innych.
Wielokrotnie to robiłaś wobec rodziny i przyjaciół.
Teraz zrób to dla siebie.
INSPIRACJA
Jesteś moją inspiracją, mamo.
Gdy dorosnę, chcę przeżyć wspaniałe przygody.
Czy to w nowojorskich wydawnictwach, czy też na wykopaliskach w Argentynie.
Wiem, że będę odważna, bo ty zawsze taka byłaś.
Przy odejściu taty, odwołaniu burmistrza, a teraz z okazji tej nowej pracy.
I co ty na to?
Bardzo się zmartwiłam.
Nie! Powinnaś poczuć się lepiej.
To był kawał dobrej marketingowej roboty.
To wy powinniście wziąć tę robotę.
Dałem się nabrać, mamo.
Bardzo wam dziękuję
za te pełne troskliwości i miłości starania.
No to się zgodzę.
Życzymy ci wesołych Świąt
I szczęśliwego nowego roku
Wesołych Świąt, Annie!
Masz pięć minut na przytulaski, pocałunki i komplementy.
Potem zabieram go do matki. Zaczekam w aucie.
Dzięki, Olivia.
- Witaj w domu. - Dziękuję.
Zajechałeś najpierw do mnie? To naprawdę miłe.
Miałeś wrócić dopiero jutro.
- Mogę wyjść. - Nie.
Uznaliśmy, że wyruszymy nocą i zaskoczymy wszystkich z rana.
Jestem zaskoczona i przeszczęśliwa. Czekam na wszystkie opowieści.
Pisałem ci.
- Ale chcę usłyszeć wszystko od ciebie. - Mam ci sporo do powiedzenia.
- Mam srogie wieści! - Ja też.
Ale leć już.
- Nie, dopiero co wpadłem. - Olivia czeka.
Lepiej zaskocz też mamę, nim ktoś cię zobaczy i da jej znać.
W końcu to Serenity.
Skoro jesteś w domu, to czasu nam nie zabraknie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Coś wspaniałego. To początek naszej mobilnej kliniki.
Dzięki za wiarę w ten projekt.
Zarówno jako przyjaciółki, jak i fundacja.
Fundacja będzie dumna.
Ja muszę tu coś dodać.
Dziękuję waszej czwórce za pomoc w zrealizowaniu marzeń,
z jakimi tu przybyłam.
Bardzo się cieszymy, Noreen.
To dotyczy też ciebie.
Ogromne dzięki.
I bez obaw, znajdę kogoś na zastępstwo w spa,
zwłaszcza że Carla dzięki wam może niebawem wrócić do biblioteki.
Doceniamy twoją pomoc.
I cieszymy się, że nadal będziesz tu na pół etatu.
Dzięki i do usłyszenia.
- Pa. - Pa.
Mamy taki dar do wydobywania talentów, że skończymy z brakami kadrowymi.
Zwłaszcza że dostałam ofertę pracy.
Co?
W wydawnictwie.
- Co? - Co?
Ale to Manhattan.
Manhattan w Karolinie Południowej?
- Nie ma takiego miasta w naszym stanie. - Wiem, ale łudziłam się.
Jak długo cię nie będzie?
Trudno powiedzieć.
Wyjeżdżasz z całą rodziną?
Nie wiem.
Kwestia przeprowadzki stała się nieco przytłaczająca,
no i chciałam osobiście z wami pogadać na temat spa i innych rzeczy.
Pewnie nie powinnam się zgadzać.
Ale miło było dostać taką ofertę.
O nie.
- Powinnaś się zgodzić. - A czym tam będziesz się zajmować?
- Marketingiem. - Zgodnie z wykształceniem?
- Tak. - Idealnie.
Nie pracuję już w ratuszu,
więc mogę podziałać tutaj, póki nie ogarniemy zastępstwa.
Nie. Ja to zrobię.
Rozmawiałam ostatnio z Ronniem o spełnianiu swoich marzeń.
Nie dotyczy to tylko mojej rodziny.
Marzenia ukochanych osób powinny być tak samo ważne jak własne.
Ale szykuj się na połowę dnia na telefonie w pracy
i połowę na telefonie z nami.
Bo będziemy musiały usłyszeć o każdym szczególe każdej rzeczy...
która tam się wydarzy.
Będziemy bardzo tęsknić.
Niech Bóg wam błogosławi.
SULLIVAN’S I PRZYJACIELE
Cześć, kochana.
Nie siadaj naprzeciwko, bo zasłonisz mi widok na kuchnię.
A ja sądziłam, że chciałaś zobaczyć nowy wystrój
i spróbować nowego menu.
Jako twoja matka muszę wyczuć, co to za człowiek.
Mamo, zapewniam cię, że sprawdziłam Erika naprawdę dokładnie.
Mógłby zostać prześwietlony nawet przez NSA.
Matka musi być czujna, gdy stawką jest szczęście jej dziecka.
Oczywiście to byłoby mieszanie się w cudze sprawy,
gdyby okazało się, że matka się myliła, ale kiedy ostatnio tak było?
Archiwa Serenity nie sięgają tak daleko wstecz.
Punktuje coraz bardziej.
Mamo!
Przepraszam, Iris. Byłam przekonana, że mamy jajka w lodówce.
Mam nadzieję, że ciasto...
Cześć, mamo!
Dobrze, że mamy jajka.
Ty pewnie tego nie posprząta?
- Tak się cieszę, że wróciłeś! - Ja również.
- Skoro mamy to za sobą... - Katie, daj im chwilę.
Musisz dokończyć świąteczną wioskę.
Gdzie go dać?
- Tam, gdzie rok temu. - Ty może coś zmienić, jeśli chce.
Ale rok temu było idealnie.
- W samym sercu wioski. - Katie!
Gorące kakao gotowe.
Jestem z ciebie tak bardzo dumna.
Twoja pierwsza trasa.
I miło, że wracasz zdrowy i szczęśliwy.
- Bo jesteś szczęśliwy? - Bardzo. I mam wam sporo do opowiedzenia.
Ale muszę zająć się domkiem, by nie nagrabić sobie u księżniczki Katie.
W sercu miasta nie ma aż tyle miejsca.
Wszystko się zmienia.
W tym historie.
Życie toczyło się tu pod twoją nieobecność.
Musisz do tego przywyknąć, jeśli marzą ci się kolejne trasy.
Marzą. I to bardzo.
- Tak? - I jest coś, w co ciężko mi uwierzyć.
Ale dostaliśmy propozycję od zespołu, z którym koncertowaliśmy w Nashville.
Zapraszają nas w trasę jako support.
To cudowne wieści!
W trasę po Europie.
Liczyłam, że powiesz, że po Nowym Jorku.
Dlaczego?
Bo możliwe, że podejmę tam pracę.
Brawo, mamo! Opowiadaj!
Jak już zjemy.
Ale pamiętaj, że to w porządku, jeśli nasze życie się zmienia.
Liczy się tylko to, że możemy polegać na najbliższych.
Reszta to tylko szczegóły.
Pokój na świecie i życzliwość nie brzmią ogólnikowo?
Ja już mam ogniwo z życzeniem.
Żeby wspólny wypad na miasto w wykonaniu mamy, Pauli, Iris i Grace
nie zakończył się telefonem z prośbą o kaucję.
- Tak! - No proszę.
- Wylewamy. - Tak jest.
Coś pięknego.
- Na zdrowie. - Zdrówko.
Kolejnym ogniwem z życzeniem jest to,
by twoje zajęcia z gotowania okazały się sukcesem.
I aby nowojorska oferta pracy dla Maddie okazała się naprawdę intratna.
Uważaj, czego komu życzysz.
Podesłali szczegóły parę godzin temu.
- Fantastycznie. - Tak bym tego nie nazwała.
Nie jest aż tak różowo, jak sądziłam.
Nie wiem, czy ta praca jest warta takich zmian.
Jakim cudem po tylu latach przyjaźni nadal nie znasz potęgi negocjacji?
Mogę zobaczyć tę ofertę?
Nie. Nie chcę, by sprawy służbowe przeszkodziły w wylewaniu i ozdabianiu.
- Jest aż tak źle? - Dawaj.
Kochanie moje, znaj swoją wartość. I niech oni też ją poznają.
Zacznij im odpisywać.
Nie „bardzo dziękuję”, tylko „dziękuję”.
Nikt szczęśliwy nie pisze, że pensja jest za mała.
To małe wydawnictwo.
Oferują ci 20% mniej, niż mogą, wiedząc, że zażądamy 40% więcej.
- Wtedy zejście o 20% będzie jak wygrana. - A Nowy Jork to drogie miasto.
Właśnie. Znaj swoją wartość.
Poprosimy także o jeden długi weekend co kwartał,
abyś mogła zaprosić przyjaciółki na noc margarity na Manhattanie.
Byłoby cudownie.
Epicko.
Zobacz, co naprawdę napisałam.
Fajnie jest żądać czegoś, na co się zasługuje.
Tak. A wiesz dlaczego?
- Bo za rzadko to robimy. - Wspaniale napisane, Helen.
Wysyłaj.
Źle zabieram się za te zajęcia?
Próbuję znaleźć dobre miejsce dla nich. A przy okazji dla siebie.
Może powinnam zadomowić się na rynku, aby wszyscy zrozumieli,
jaką wartość może to przynieść miastu.
- Tak zrób. - Może pora zbudować siedzibę fundacji?
I tam byłaby kuchnia.
Ronnie rozmawiał z...
Ronnie zapytał Alexandra,
czy ten mógłby wrócić do miasta, żeby przy tym pomóc.
By pomóc.
- Tylko po to. - Dana Sue.
Helen.
- Mogę tylko coś zaznaczyć? - Tak.
Wiesz, jakie to uprzejme,
że nie chcesz na wszelki wypadek wymawiać przy mnie jego imienia?
Przegapiłaś reklamę w Głosie Serenity, w której wyznaję miłość Erikowi?
To w sumie świetny pomysł.
Ja nadal nie wiem, co kupić Calowi.
Chcę, żebyśmy wraz z naszymi ukochanymi partnerami
weszli w te Święta jak dzieci.
Z otwartymi sercami i oczami.
Wierząc, że wszystko jest możliwe.
Że zasługujemy na każdą dobrą rzecz, o której sobie zamarzymy.
Koniec z unikaniem wielkich oczekiwań
tylko dlatego, że się ich boimy.
Wypijmy za wiarę w ambitne marzenia, możliwą za sprawą wiary w siebie nawzajem.
Zdrówko.
- Sama go zrobiłaś? - Ze wskazówkami od taty.
Jest piękny.
Naprawdę piękny. Dziękuję.
- Może nada się do zapisywania tekstów? - Tekstów?
Ty...
Jest przepiękny.
Gdy byliśmy w Knoxville, odwiedziłem sklep z antykami.
Polecono mi tak dobry aparat na klisze, bo sam nie wiedziałem...
To wspaniałe.
Ale nie tak jak to, że tak mocno wspierasz mnie i moją sztukę.
Tak jak ty mnie i moją muzykę.
I dlatego z radością mogę ci powiedzieć...
że dostałam się na Instytut Sztuki w Monterey.
Choć nigdy nie sądziłam, że trafię na tak prestiżową uczelnię.
Jest o wiele droższa niż inne miejsca, które rozważałam, ale rodzice mi pomogą.
Będę rzadziej w domu, ale mógłbyś przyjechać do Kalifornii.
Moglibyście tam zrobić trasę koncertową. Nie byłoby super?
Wiem, że to sporo do przetrawienia, ale chciałam ci to powiedzieć osobiście.
Na pewno damy sobie radę.
Jestem z ciebie taki dumny.
I kocham cię...
tak mocno.
Jakoś to ogarniemy.
Też cię kocham.
URATUJ SERENITY – ZDOBYWAJ NAGRODY!
ZIMOWY FESTIWAL
SZCZĘŚLIWOŚCI
ZIELONA NAPRAWA
POGŁĘBIANIE RZEKI
Uśmiech. Dzięki.
Latkesy prosto z grilla!
Ciasteczka! Gorąca czekolada! Nalewka wiśniowa!
- Wymiatasz. - Dzięki!
- Zamówienie gotowe. - Dziękuję.
Ciasteczka!
- Nie mogę się zdecydować! - Edukacja to klucz.
Może to ją warto wesprzeć?
Lubię trekking, więc walczę o rzekę.
Można napełnić go po brzegi,
ale nadal nikt nie posprząta parków za takie grosze.
To nie rozmowa na dziś, CJ.
- Jesteś synem Claytona Campa? - Tak.
Poznałam po zniesmaczonej minie.
Mamo.
- Rozmawiacie o parkach? - Poniekąd.
Nasza grupa myśli o tym, by zacząć robić to zawodowo.
Daj znać burmistrz Peggy, że złożymy ofertę w granicy zbiórki.
To bardzo hojne.
Proszę.
Dzięki, Bev!
Dziękuję.
Tak się robi interesy, młodzieńcze. Słuchając serca.
No dobrze, już prawie jesteśmy. Świetnie ci idzie.
Dobra.
KOCHAM CIĘ, LILY!
Usiądź na ławce. Jest tuż za tobą.
- Zaufaj mi. - Ufam.
A raczej... ufałam.
Dopóki nie zacząłeś ciągać mnie po mieście w ramach uroczych i głupich podchodów.
I miło, że pamiętasz, gdzie pierwszy raz się pocałowaliśmy,
gdzie pierwszy raz podziwialiśmy razem Księżyc
albo gdzie obiecałam zniszczyć cię w D&D,
ale najlepszym prezentem dla mnie byłby wspólny czas tylko z tobą.
Dlaczego tak wydziwiasz? Powiedz, o co chodzi.
Było kupić jej skarpety.
Przepraszam, że przesadziłem.
Dobra drama nie jest zła, ale czuję, że chodzi o coś innego.
No tak.
Bo chodzi.
Stresuję się.
Dlaczego?
Jesteś dla mnie ważna.
Chcę przeżyć z tobą wspaniałe chwile,
abyś wyjechała jesienią na studia z tysiącem pięknych wspomnień.
Może zacznijmy od tysiąca pocałunków?
„Smok odrzekł: »Też chce być dla ciebie ważny«.
Wtedy Katie zrozumiała.
»Może moglibyśmy zaoferować ci coś, co zadowoli wszystkich«.
Smok odpowiedział:
»Najbardziej pragnę mieć przyjaciół i łączące nas historie«”.
- Nie kończmy na tym! - Musimy, Abigail.
Książka nie jest gotowa.
Ale jeśli zamówicie ją dzisiaj, po premierze zyski trafią do biblioteki.
- A pomyślałaś życzenie? - Co?
Tylko takie, by nie narobić sobie siary rzutem.
Tata zawsze mówił mi, że chodzi o życzenie i dobry rzut.
I potem sprawdzenie, czy się spełniło.
Coś jak świeczki na torcie?
Coś jak życie.
Oto świąteczne oblicze Serenity.
Coś pięknego.
Jest takie autentyczne i serdeczne.
To iście urokliwe miasto.
Chciałem cię o coś zapytać.
Gotujesz może?
To pewnie podchwytliwe pytanie?
Ależ skąd.
Chciałem płynnie zmienić temat.
Gdzie jesteś na skali od „umiem zagotować wodę”
do „robię Pieczoną Alaskę z pamięci”?
- Tak wygląda skala? - Na razie tak.
No dobra. Pełna szczerość.
Mam szczęście być na poziomie „umiem zagotować wodę”.
To nic złego.
A podoba ci się to?
Tak, gdy woda już zaczyna bulgotać.
Co jest?
To spontaniczność w moim wydaniu.
Zagotujmy wodę.
I co myślisz, Erik?
Co z nimi nie gra?
Pycha. Co jest?
- Muszą być... - Słodsze.
I że niby jestem tu z ekspertami? Są bardzo słodkie.
- Tylko nieco bardziej. - Wiem, jak to naprawić.
Lód!
Tego nam trzeba.
- Lodu? - Przyniosę go z jadalni.
Nie no, zaraz.
Nie dodaje się lodu do ciasteczek.
Racja.
Lód trafia na dłonie danej osoby.
Ale tylko gdy zgodzi się spędzić wspólnie resztę życia
na udoskonalaniu przepisu na miłość, radość i wzajemny szacunek.
Wiem.
To szybkie.
Może nawet nieco szalone.
Ale nie mogę dłużej czekać, by wyrazić, jak bardzo pragnę, abyś została moją żoną.
Moją partnerką.
Moją bratnią duszą.
Na zawsze.
Strasznie trzęsą mi się ręce. Nie chcę go upuścić.
Jest zimny.
Helen.
- Wyjdziesz... - Tak.
Tak!
Tak.
Tak!
Tak.
- Zadzwoń do Maddie i Dany Sue. - Nie mogę.
Boję się, że wybuchnę, jeśli uwolnię z siebie tyle radości.
Poczekaj.
Powiem im później, ale teraz...
otwórz to.
Wazon, który nierozważnie zbiłam.
Naomi Webster mówiła mi o deptaniu po szkle na jej ślubie z Priyą.
Obiecały sobie,
że to ostatnie, co między sobą zniszczą.
Posklejałaś go?
To kintsugi.
Japońska technika, którą zna jubiler z Egret Falls.
Złote przeżylenia przypominają nam,
że nawet po pęknięciu dana rzecz może być jeszcze piękniejsza.
Przeżyliśmy trudne chwile.
Wspólnie i oddzielnie.
Wierzę, że możemy wzajemnie uczynić się silniejszymi osobami.
Na tysiąclecia.
Bo jesteś na to otwarty.
- Wróciłam za szybko? - Od jak dawna wiedziałaś, mamo?
Myślałaś, że wpadłam na zwykłe Święta?
Ten wspaniały mężczyzna spytał mnie, czy może wpaść do Tampy,
żebym mogła z nim pogadać i udzielić mu błogosławieństwa.
Jakbym nadal nie miała szpiegów w Serenity,
którzy na bieżąco mnie informują.
- Co? - Co?
Wystarczyła mi rozmowa przez telefon, ale musiałam przy tym być.
Posłuchajcie.
Wiem, jak cenna jest miłość i jak szybko może zostać odebrana.
Cieszę się, że powierzyliście sobie swoje serca.
Coś pięknego.
Moja stylówka?
Życie.
Co kombinujecie?
TATA
Wiem, że dzwoniłem wczoraj wieczorem.
Nie, nie rozmyśliła się.
Chciałem życzyć udanej Wigilii przed pójściem do kościoła.
Tak, kościoła.
Z Helen i jej matką.
Wkrótce, mamo.
Obiecuję.
Dzięki, tato.
Kocham was.
Prawdziwy dar.
Pójdę na nabożeństwo bez niego.
Nie chcę przyćmić June.
- I to w Wigilię. - Na pewno to doceni.
- Możemy iść? - Jeszcze jedno.
Radość ogarnia świat
I jesteśmy gotowe.
Ja na pewno.
To moje ulubione nabożeństwo w całym roku.
I ulubiony wieczór.
Wieczór, który symbolizuje nowe początki.
Wieczór oparty o wiarę i nadzieję.
Wieczór zakorzeniony w miłości.
Zazwyczaj jest to także moje ulubione kazanie w całym roku.
Ale dziś...
nie będzie dane mi go wygłosić.
June?
Wszystko gra?
Myślałam, że doczekam końca nabożeństwa, ale skurcze są już w trzyminuto...
Pomogę jej.
W Ewangelii Łukasza anioły mówią nam: „Nie bójcie się.
Albowiem zwiastuję wam radość wielką,
która spotka cały lud”.
Może dokończę nabożeństwo, jeśli pominę kazanie.
June, Bóg podziwia twoje oddanie, ale ma mocniejsze nerwy niż ja.
Proszę, możemy już jechać?
Ale to Wigilia.
June, dzięki tobie wiemy, co robić.
Jedź z Davidem i Erikiem.
- Proszę. - Ale...
Nie minęły trzy minuty.
Nie liczę, odkąd zaczęłam się modlić.
To nie prośba. Jedziemy.
- Ale... - Teraz.
Chodź.
Przybądźcie dziś
Wszyscy wierni
Tak rozradowani
Tak zwycięscy dziś
Przybądźcie
Do Betlejem dziś
Przybywajcie – adoracji nadszedł czas
Zrodził się król aniołów
Przybywajmy adorować Pana naszego
Przybywajmy
Adorować Pana naszego
Oto Chrystus
Nasz Pan
Oto Chrystus, nasz Pan
Nasz Panie
Dziś witamy Cię u naszych bram
Tyś zrodzony w ten radosny poranek
Niech Jezus kroczy pośród was
Pozostańcie skąpani
W Jego chwale
Zapowiedziany słowem Ojca
Przybywa dziś na nasz świat
DAVID: NOC POKÓJ NIESIE
Pora na rodzinne zdjęcie!
Nie bez ciebie, kochana!
Ustawiam samowyzwalacz.
„Wesołych Świąt” za trzy, dwa, jeden.
Wesołych Świąt!
Cieszę się, że Jimmy i jego znajomi chcą zainwestować w Serenity.
Ważne, że będzie bliżej domu.
- Mam pomysł, który omawiam z Alexandrem. - My też!
To wczesny etap. A co ci się widzi, Jimmy?
Pensjonat.
Super. Gdy wpada moja siostra, zatrzymuje się w Castlewood.
Fajnie, gdyby nocowała bliżej.
Przykro mi, że Kathy nie wpadła.
Jest u Bonnie i Trippa. Potrzebowali jej bardziej.
Ronnie, a co do tych rowerów elektrycznych.
Jedno z moich dzieci interesuje się ekoturystyką
i może okazać się idealnym inwestorem, jeśli zdecydujesz się na to z Jeremym.
Mogę was umówić zaraz po Nowym Roku?
Byłoby cudownie.
Zgłodniałam.
Ktoś także?
- Prowadź do klopsików. - Tak jest.
Kto by pomyślał, że Święty Mikołaj to miliarder z Charleston?
- To może być wspaniała okazja. - Moglibyśmy spełnić marzenia wszystkich.
Wycałujmy się pod jakąś jemiołą.
Po co komuś jakieś dziwne roślinki?
Właśnie spoglądam na całą moją miłość i szczęście.
Kocham cię, Dano Sue.
A ja ciebie.
Coś nie tak?
Mam nową trasę z Olivią i Roxanne. Jako support świetnego zespołu.
- Gratuluję... - W Europie.
To spełnienie marzeń.
A wiesz, co byłoby jeszcze większym?
Kontrakt płytowy?
Dzielenie się tym z tobą.
Taka szansa trafia się raz w życiu.
Chcę, byśmy doświadczyli tego razem.
Robiłabyś przepiękne zdjęcia. To będą wspaniałe chwile.
Ale kiedy?
Tego lata.
I aż do jesieni.
Idę na studia.
Może to odroczysz?
- Annie, proszę cię. - Nie mogę zrezygnować z takiego programu.
Jesteś artystką, a taka trasa wzmocni twoją artystyczną duszę.
To idealne rozwiązanie.
Chcę, byśmy przeszli przez to razem.
Nie, Ty.
Nie odroczę swojego marzenia, by spełniać twoje.
Też nie mogę odpuścić.
Nie będziemy się widywać...
Czekaliśmy na siebie 17 lat.
To na nic, jeśli nie wytrzymamy roku.
- Spójrz. Który najbardziej ci się podoba? - Nie przeszkadzamy?
- Katie ma coś dla Bex. - To bardzo miłe.
Pani Kathy przywiozła to, gdy przyjechała na pogrzeb taty.
To prezent świąteczny od niego dla Bex.
Na to liczyłam!
Teraz wszyscy chłopcy mają scyzoryki, a wszystkie dziewczyny bransoletki.
Dziękuję, Katie.
- Dziękuję. - To prezent od Billa.
Mogę zabrać Bex na ciasteczka?
Byłoby miło, Katie.
- Pora na ciasteczka. - Śmigaj, Bex.
Wspaniała rodzina.
Dzięki.
A właśnie.
„Chciałbym, aby Noreen i Bex zamieszkały ze mną, otoczone miłością”.
- Dobrze. - Naprawdę?
Proszę bardzo.
Wyjdź na chwilę.
Ty.
Nie skojarzyłbym Świąt z szampanem, ale pasuje mi takie połączenie.
Nie chodzi o Święta.
Powiem ci coś jako przyjacielowi.
Bliskiemu i zaufanemu przyjacielowi. Tylko nie reaguj.
Nawet tak.
Zaręczyłem się z Helen.
Maddie i Dana Sue mają usłyszeć pierwsze. Szykujemy się do świętowania.
Powinienem cię wyściskać i krzyknąć coś w stylu: „O w mordę!”.
Jesteście zbyt uprzejmi. Jedzcie i pijcie!
Do środka.
Chodź do mnie, kochana.
Wy nie. Poczekajcie tam.
Co jest?
Wszystko gra u Annie?
Typowe ostatnie Święta przed wyfrunięciem z gniazda.
Da radę.
Niech myśli o pięknych chwilach, które przeżyje na uczelni.
Wznieśmy toast przed przybyciem przyjaciół i sąsiadów.
Jezusie kochany.
To gwiazda czy diament?
Chcemy usłyszeć o każdym szczególe.
Zgodziłam się.
- I co? - To znaczy?
- Termin już uzgodniony? - Jeszcze nie.
To stało się szybko. Z resztą będziemy działać powoli.
I weźmiemy pod uwagę to, byś mogła wrócić z Nowego Jorku.
Zgodzili się na twoje warunki?
Mail przyszedł wczoraj wieczorem. Skąd wiedziałaś?
Inaczej byliby głupi.
- Czyli zgodzisz się? - Inaczej byłabym głupia.
Boże, dopomóż. Wszystko dzieje się tak szybko.
Już kręci mi się w głowie, a upiłam dopiero dwa łyki.
O rety.
I wiecie co? Przygotowałam go wcześniej.
Nasze imiona są na trzech ogniwach, służąc za przypomnienie o tym,
że cokolwiek przyniesie nowy rok
i jak daleko od siebie byśmy nie były,
nasza trójka zawsze będzie pełna siły.
Pełna miłości.
To będzie nasz dom.
Tak bardzo was kocham.
- Ja was też. - Mogę tylko rzec to samo.
Ale nam się trafiły cudowne Święta. Ciekawe, co przyniesie nowy rok.
Nie sądziłam, że kiedyś to powiem, ale darujmy sobie margaritę.
Potrzebny nam szampan.
Da się załatwić.
Teraz, Erik!
Co?
- Erik! - Gratulacje.
Na zdrowie.
Spójrzcie na nich.
Czysta radość.
Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt!
Napisy: Krzysiek Igielski