SŁODKIE MAGNOLIE
KTOŚ, ZA KIM TĘSKNIĘ
Nie dam rady.
Nie mów tak.
- To nie potrwa długo. - To dziwne.
I przerażające. Nigdy nie leciałam samolotem.
Ani nikt z mojej rodziny.
Jesteś utalentowaną młodą kobietą.
Na twojej drodze pojawią się wyzwania, których twoja rodzina nie miała.
Nie bój się być pierwszą.
Bądź dumna.
Twoja mama czeka w Louisville, by cię wyściskać.
Wiem.
Dzięki, że je założyłaś.
Dostałam je wtedy na szczęście, więc może pomogą.
Wiesz, co jest fajnego w szczęściu? Nigdy go za wiele.
Pasuje.
Dziękuję.
Lepiej załóż go w taksówce. Już jest. Idziemy?
- Jak długi mam lot? - Jakieś 90 minut.
- Tyle samo zajmie mi dotarcie do Tampy. - I obie będziemy się świetnie bawić.
Jeszcze jak.
PLAC ZABAW JESIONOWY GAJ
Nie odbija się.
- Wszystko jest zepsute. - Przynajmniej huśtawki działają.
To nie koniec świata.
Wrzuć je do pralki, gdy wrócisz. Nic im nie będzie.
Katie, napisałam do mamy Melanie, by potwierdzić, czy to tutaj.
Może spotkamy się w Wharton’s?
Nienawidzi pizzy. Idźcie sami, a ja tu zaczekam.
Wcale nie, panienko.
- Dzieci się tu bawią? - Nie sądzę.
Rozmawiałaś o tym z burmistrzem?
- Zrobię to, gdy się z nim spotkam. - Zamiast czekać, naprawmy to.
- Kto? - Ty, ja, nasi przyjaciele, ktokolwiek.
- Pomogę! - Możemy się uwinąć w dzień lub dwa.
- Trochę farby, drewna, ciężkiej pracy. - To nie takie proste.
Upewnij się, że zjesz to, co kładziesz na talerzu.
A więc kiedyś talerz miał być czysty, a teraz ma być zbilansowany?
Dzielę się tym, czego się uczę. Ty też możesz.
- Mówiłaś, że mam czas na odkrywanie. - Tak tylko mówię.
Balansuję między byciem matką helikopterem a ignorowaniem cię.
A ja między tym, co myślałem, że wiem, a tym, o czym nigdy nie myślałem.
To jest samo życie, skarbie.
I wszystko, co pomiędzy.
Może huśtanie pomoże,
ale nie sądzę, żebyś umiał tak wysoko jak ja.
- To wyzwanie? - Teraz już tak.
Masz błotnistą stronę, bo ubrudziłeś buty!
Poczekaj, masz przewagę!
Mamo.
- Udało mi się! - Gratulacje.
Wróciła tu w sposób perfekcyjny.
Dobra robota, skarbie. Jazda defensywna jest kluczowa.
I trzymaj telefon w schowku, żeby cię nie kusiło nawet spojrzeć.
- Dobrze, mamo. - I żadnych pasażerów poza nami.
- Jasne? - Tak, mamo.
Odpowiadasz za paliwo i ubezpieczenie.
Dobrze, mamo.
Ale ciesz się tym. Prawko to wielka sprawa.
Wolność, odwiedzanie przyjaciół i fajnych miejsc…
W promieniu 50 kilometrów. Najdalej do Egret Falls czy Castlewood.
Mogę jeździć do Castlewood?
Tam jest wielki odzieżowy, a ja potrzebuję nowych ubrań do szkoły.
Co tutaj robisz?
Moje dziecko.
Testowałam, pytając, gdzie woli mieć stopy.
Na stoliku czy nadal połączone z nogami.
Nawet nie wyobrażam sobie randkowania. Odsiewanie szaleństwa i głupoty.
Nie śpiesz się.
A kiedy wrócisz do gry, bądź cierpliwa.
Będziesz musiała kopnąć wiele żab.
- A nie pocałować? - Jesteś milsza.
Ale książęta istnieją. Zaufaj mi.
Spotykasz się z kimś?
- Możliwe. - Opowiedz mi więcej.
Noreen?
I Rebecca.
- Nie sądziłem, że was tu zobaczę. - Bill.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
- Chciałem tylko… - Pracuję tu.
Szefowa wspiera pracujące matki.
No to świetnie.
Pomożesz mi z Bex urządzić mój pokój?
Muszę rozpakować całe pudło wypchanych żab.
Chętnie.
Dołączę do ciebie, gdy tylko obsłużę tego pana.
W czym mogę panu pomóc?
Chcę kupić bon podarunkowy dla wyjątkowej przyjaciółki.
Jak miło.
To miejsce pełne jest wyjątkowych kobiet. Pańska przyjaciółce będzie zadowolona.
Cieszymy się, że Noreen tu jest.
Jestem małą owieczką, zagubioną w lesie
Wiem, że dobro zawsze mnie poniesie
- Mamo. - Co?
Narobiłaś zamieszania.
Pogoniłaś rodzinę, zostałyśmy z garami, a teraz nie chcesz mówić?
Wypełniam tę ciszę, póki nie będziesz gotowa.
Ale mogę zacząć zgadywać, dlaczego zaskoczyłaś nas wizytą w domu.
Mówienie bratu, że tęsknisz za jego ryżem, to kłamstwo.
Tęsknię za tym.
By opiekować się…
Rozstałam się z Ryanem.
Przykro mi.
Mieliście wyboistą drogę.
Ta droga się skończyła. Na dobre.
Nie chcę lekceważyć twojego smutku, ale to świetna decyzja.
Przez lata Ryan przyniósł ci tyle samo bólu, co radości,
a ty zasługujesz na samą radość.
Brudny ryż Zeke’a ukoi twoje serce?
Muszę teraz być wśród ludzi, którzy mnie rozumieją.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ale mówisz, że nikt w Serenity cię nie rozumie?
Nie tak jak ty.
I tylko o to chodzi?
I może nie jest takim mężczyzną
Za nim łańcuszek kobiet
Ale on do mego serca nosi klucz
Nadal jesteś w formie.
WITAMY
- Maddie? - Tutaj!
O ważnych sprawach dowiaduję się ostatnia?
Nie wiem, o czym mówisz.
- Ryan i Helen! - Co z nimi?
- Nie wiesz? - Mamo!
Ryan i Helen zerwali, a Ryan znów wyjechał.
Co?
„Droga pani Paulo, nie trzeba wołać cioci, by pogoniła mnie do diabła.
Złamałem wielkie serce i sam się tam zaciągnę.
Ze skruchą i żalem, Ryan Wingate”.
Helen.
Poszłam ją wesprzeć.
A jej urocza sąsiadka, Ginger Zimmerman,
powiedziała, że Helen i CeCe wyjechały na weekend.
Naprawdę nie wiedziałaś?
Nie. Helen nie chce ze mną rozmawiać.
- Co? - Nie odbiera, nie pisze. Dana Sue też.
Nagle zupełnie nie wiem, co dzieje się u moich przyjaciółek.
O Boże.
Wybacz, że nie było koszulki z napisem: „Tęsknię za moim chłopakiem”.
Chyba będziemy musieli tu wrócić, bo pomiędzy zakupami a ćwiczeniem jazdy
mogę wpadać, kiedy będziemy wolni.
„O ile zapłacisz za paliwo, mała”.
Świetnie.
Mam tu zbyt dużą rodzinę. Uważajmy, by nie doszło coś do mamy.
Liczę, że do zjazdu absolwentów odpuści
i pójdziemy razem na bal.
O nie! Muszę znowu iść na zakupy.
Wracaj szybko.
DZIEŁA SZEKSPIRA
Wielkie dzięki.
- Przepraszam, tato. - Kochanie, nic się nie stało.
Nic ci nie jest. Tylko to się liczy.
- Ale twoje auto… - Auto?
- Annabelle. - Mamo.
- Jesteś ranna? - Nic jej nie jest.
Dzięki Bogu Wszechmogącemu. Powiedz mi, co się stało.
Jackson?
Co?
Jackson!
Obyś miał dobrą wymówkę albo silnego anioła stróża.
- Nie brałem w tym udziału. - Dobra.
Nie jechałem z nią. Chciałem się upewnić, że jest cała.
To dlaczego się ukrywasz?
By nas widziano.
- Nie chcesz być widziany z moją córką? - Nie. Tak.
Mama zabrania mi widywać Annie.
Nie mogę być z nią widziany, zwłaszcza w takich okolicznościach.
Od kiedy możesz się z nią widywać?
Od lipca.
- I tak bardzo się o siebie troszczycie… - Tak!
…że uznaliście za ważniejsze dalej się spotykać…
- Tak, proszę pani! - …i okłamywać twoją matkę i mnie.
Idź do domu, Jackson.
Dobrze.
Co tu robił Jackson?
Czy kiedykolwiek nie wyrażałam się jasno,
co myślę o ludziach, którzy mnie okłamują?
Telefon!
Kluczyki.
- Kto odstawi moje auto? - Załatw to z Calem.
Ona ma szlaban na wszystko!
Tylko praca, szkoła i kościół. Aż do mojego pogrzebu!
- Kochanie, to tylko stłuczka. - Okłamała nas.
Idź do służbowego auta.
Ty jesteś Jeremy, prawda?
Tak. Co złego to nie ja.
Jestem Noreen Fitzgibbons. Isaac przysłał mnie do ciebie.
Noreen i Rebecca, zabawne współlokatorki, o których ciągle mówi.
To urocze. Jest bardzo tolerancyjny w stosunku do tego małego krzykacza.
Aniołki nie hałasują. One się radują.
Ten aniołek może być powodem mojej wizyty. Mam problemy z żołądkiem.
Nie wiem, czy to ona, stres czy stres o nią,
ale moja znajoma Genevieve mówi, żebym odstawiła krowie mleko.
Isaac zasugerował kozie i odesłał mnie do ciebie.
Mam takie i jestem jego fanem. Hodowla bydła to wyzwanie dla środowiska.
A kozie mleko ma bogatszy smak.
Dodatkowo mleko migdałowe lub kokosowe mogłoby uczulić Bex.
Kozie mleko to świetny wybór na początek.
Jestem pod wrażeniem.
Cztery siostry i ich siedmioro dzieci.
Jestem pielęgniarką i świeżą mamą, a teraz piję kozie mleko.
Już cię obsługuję.
Dam ci wskazówkę dla wtajemniczonych.
Kawa, odrobina koziego mleka, kropla miodu.
Jeśli nie byłam przekonana, to teraz jestem.
Dziękuję.
- O co chodzi? - Olivia, prawda?
Olivia Harris. Tyler Townsend. Jak mogę ci pomóc?
Chodzimy razem na statystykę. Mogłabyś ją wykładać…
Trzeci raz robisz podchody. Mogę ci w czymś pomóc?
- Dobra, włączam muzykę. - Dostałaś zadanie siódme do odrobienia?
Dostałam.
Możesz mi z nim pomóc? Nie łapię tego.
Wreszcie. Jasne. Siadaj.
- Weź gumkę. - Jasne.
- Jeremy. - Witaj, bracie.
Dziękuję bardzo.
Mogę to podrzucić, żeby cię wyręczyć.
Doceniam, ale zamierzam wyzerować jedną, jak tylko dotrę do kuchni.
Jesteś ostatnio zajęty.
Poznałem twoje współlokatorki. Urocze dziewuchy.
Jesteś drugi w kuchni, gdy Erik jest u Kathy.
- Kathy? - Kierowniczki w Z’s.
- Siostry Ronniego Sullivana. - Co?
Nie wspomniał o tym?
Mój kumpel ze spółdzielni jest dostawcą wina dla Z’s.
Mówił o niej, że to tornado w szpilkach, ale jeśli ktoś ma dać radę, to Erik.
Mam taką nadzieję.
Bailey mnie tu wpuścił.
- Annie dostała prawo jazdy. - Nie tylko to.
- Co jeszcze? - Czego chcesz, Maddie?
Dokumenty fundacji z banku. Już je podpisałam.
Twoja kolej.
- To wszystko? - Helen i Ryan się rozstali.
- Przykre. - Helen wyjechała.
Też chciałabym się wyrwać i oczyścić umysł.
- To co teraz zrobimy? - Posprzątamy własny bałagan.
Chodziło mi o Helen. Pewnie cierpi.
Gdyby chciała do nas przyjść, to by to zrobiła.
Uszanuję ten wybór,
bo mam dosyć napierania i tego, że wysysamy z siebie tylko energię.
Walczę o ludzi, których kocham.
Nie o nich, tylko z nimi.
Trochę w tę stronę. Dobra.
Tak. Idealnie.
Dobrze. Teraz musimy wymyślić, gdzie ustawimy mały stolik.
- Jest w szafie, prawda? - Przyniosę go, mamo.
Pójdę po więcej obrusów.
Wszystko przez kota.
O czym ty mówisz?
O nowy kocie cioci Rachel, Purrym Sledge’u.
- „Gdy kot kocha kobietę”. - „Gdy kobieta kocha kota”.
Pamiętasz pannę Albertę?
Przyjaciółkę cioci Rachel?
Wielki, donośny śmiech. Zawsze miała chustę i przypinkę.
- Zmarła rok temu. - Tak.
I tydzień po pogrzebie ciotka Rachel
wydała grube pieniądze na kupę futra z ostrymi zębami.
- Nowy przyjaciel. - Teraz Dzień Pracy wyprawia ciocia Naomi.
Ale ani ona, ani jej psy nie mogą znieść tego kota.
A ciocia Rachel nie ruszy się bez niego. Zadzwoniła więc zapłakana w czwartek.
Nie chciała ze mną gadać. To w końcu mój dom.
Wezwała mamę do telefonu i nakazała jej wyprawić święto.
I z uśmiechem zrobicie to z miłości do Purry’ego i cioci Rachel.
Widzisz tu uśmiech?
Połowa rodziny dostanie pokrzywkę, a druga połowa pchły.
Reszta się obrazi.
- Wszystko przez mściwego futrzaka. - Ten kot nie może być taki okropny.
Powiem ci, jaki jest okropny.
Rachel była moją ulubienicą, ale teraz ze mną nie gada,
bo zaprotestowałem, gdy kot obsikał mi kapcie.
Pogodzi się z tym.
Kocha cię bardziej niż my wszyscy razem wzięci.
Wierz, w co chcesz, ale się grubo mylisz.
Helen.
Powiedziałem coś nie tak?
Przepraszam.
- Wszystko gra? - Nie!
Odebrałeś mi rok życia.
Dlatego nagle wyglądasz tak…
Przemyśl, co powiesz.
Skończyłem.
Katie mnie wpuściła. Wybacz.
Wybaczam.
Zwłaszcza że wiesz, kiedy przestać.
Udzielasz lekcji?
- Co się stało? - Chodzi o mnie, Helen i Danę Sue.
Próbuję pomóc, ale jest coraz gorzej.
Helen nie powiedziała o rozstaniu z Ryanem.
To musi boleć.
Może potrzebuje trochę czasu, zanim o tym z tobą porozmawia.
Tak bardzo, że wyjechała z miasta.
Jestem aż tak zła?
Chcemy pomagać tym, których kochamy.
Ale czasami ta pomoc nie jest pomocna.
Ludzie muszą tego chcieć. Nie każdy sprosta twoim oczekiwaniom.
Czyli ja ich odpycham?
Wiem, że tego nie chcesz.
Wiem, że chcesz naprawiać rzeczy.
Ale jak można naprawić coś, kiedy ktoś tego nie chce?
Chodzi o równowagę.
Czasem im pomagasz.
A czasem pozwalasz im pomóc sobie.
Ja i Ty dopiero mieliśmy rozmowę i balansie.
Wiem z dobrego źródła, że łatwiej jest dawać rady innym,
niż przyjąć je samemu.
Tak, ale słyszałem od więcej niż jednej osoby,
że Ty ma mądrą mamę.
Posłuchaj jej.
Noreen.
Możemy porozmawiać?
Gdy zobaczyłem ciebie i Rebeccę w spa,
uświadomiłem sobie, jak bardzo tęskniłem.
- Chcę być częścią jej życia. - Jesteś.
Nie tylko pod kątem technicznym.
Wszystko w porządku?
- Cześć, Isaac. Wpadłem… - Na chwilę.
Akceptuję to…
że nie widnieję jej akcie urodzenia.
Naprawdę.
Ale nie chcę przegapić ważnych chwil.
Nie chcę wypełniać luk między zdjęciami.
Chcę mieć możliwość ją poznać i pozwolić jej poznać mnie.
Żałuję pewnych decyzji związanych z tobą, ale nie tej konkretnej.
Jeśli nie chcesz szanować byłej narzeczonej, dobrze.
Ale uszanuj mnie jako jej matkę.
Gdy dorośnie na tyle, by zdecydować, czy chce cię w swoim życiu,
nic mi do tego.
Ale ona i jej potrzeby zawsze będą dla mnie priorytetem.
- Nie ty i to, czego chcesz. - Ale…
Przestań.
Nie rozumiesz, ile osób skrzywdziłeś?
Noreen.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj. Bądź lepszy.
Jeśli nie dla siebie, to dla swoich wszystkich dzieci.
To dla małej.
Dobranoc.
- Pani Paula. - Dana Sue.
Pomyślałam, że pomogę.
Dziękuję, ale poradzę sobie z ciastkami i lemoniadą.
Nie z tym chciałam pomóc.
Chyba wiesz.
- Pani Paulo… - Moja droga.
Świat sprowadza na nas niejedno brzemię.
Ale nie musimy ich wszystkich nosić.
Bóg umożliwia nam pozbycie się tych najcięższych.
Złości.
Żalu.
Smutku.
Szkoda nie skorzystać z tej łaski.
Maddie! Chciałam cię spotkać.
Muszę skoczyć do kuchni po więcej ciasteczek.
Pomożesz Danie Sue przez chwilę?
- Mogę… - To żadne problem.
Boża łaska dla nas wszystkich.
Jak mam ci pomóc?
Chciałbym wiedzieć.
Może tu poczekam? Zobaczymy, czy coś przyjdzie ci do głowy.
- Chciałybyście ciastko? - Tak.
Proszę bardzo.
Ostrożnie. Może szlaban jest zaraźliwy.
Co się stało?
Rodzice odkryli, że nie powinnam widywać się z Jacksonem.
Co masz na myśli?
- Jego mama była przeciwko. - I nie zerwaliście?
- To takie niesprawiedliwe! - Wobec kogo?
Przepraszam.
Wszystko gra?
Tak.
Nie. Jestem głupcem!
- To nieprawda. - Prawda.
Cały ten czas mogłem…
Mogę pomóc?
Masz prawo jazdy?
Nie skupiasz się.
- Dawaj. - Przynajmniej się nie poparzyłem.
No dobrze.
Co jest grane?
Dobrze znasz tych, z którymi trzymasz?
Przestań.
Koniec tematu.
- Chcę tylko… - Wiem.
Ale plotkami nie sprawisz, że wrócę.
To nie plotki. To informacje.
To rzadko spotykane w tym mieście.
Jesteś moim przyjacielem.
Porozmawiajmy więc o czymś innym niż praca i miłość.
Wybacz, że się wtrącam.
Wiele bliskich mi osób ucierpiało przez zadawanie się z fałszywymi ludźmi.
I źle mi z tym, że jesteś jedną z nich.
Siema.
- Wszystko u niego w porządku? - Nie. Martwi się niepotrzebnie.
- O ciebie? - Tak.
Jest młody. Podziwia cię.
- Nie musi się mną opiekować. - To przystosowanie.
Zwłaszcza jeśli czuje, że go porzuciłeś. Jego i całą ekipę, odchodząc z Sullivan’s.
Mogę napisać do reszty, żeby nie przychodzili.
Nie trzeba.
Albo do Isaaca, żeby wrócił.
Zostaw go.
Chce dobrze.
Może nie powinienem być taki ostry, ale nie odpowiada za mnie i mój bałagan.
Przyjaźń bywa kłopotliwa, co nie?
Może wyrzucajmy to z siebie, jak radziłeś?
Albo wylewajmy jak dziewczyny.
Choć one mają własne problemy.
Przykro mi to słyszeć.
Nie dogadują się między sobą.
A Helen i Ryan zerwali.
Przykro mi to słyszeć.
Pamiętasz rozmowę o demonach?
Obyś nie uciekał przed żadnym.
Mam nadzieję, że biegniesz w stronę szczęścia.
Twój brat się martwi.
Jakby nigdy nie widział, jak płaczę.
Być może odpowiada za więcej moich łez niż ktokolwiek.
Odpowiadał za wczorajsze?
Nie.
A kto?
Widocznie jeszcze nie opłakałam Ryana do końca.
Chodzi o Ryana czy o mnie?
Chodzi o to, że wybierasz się aż do Tampy, by płakać.
- Dana Sue, Maddie i ja się pokłóciłyśmy. - O co?
O Ryana.
- Martwiły się, że nie jestem szczęśliwa. - A potem zerwaliście. No proszę.
Nigdy nie słuchałaś rad.
Byłaś taka, gdy zrozumieliśmy z tatą, że musimy stosować odwróconą psychologię,
bo cokolwiek ci kazaliśmy,
twoja duma pchała cię do czegoś przeciwnego.
Wszystkie rady ekspertów, cała psychologia, odwrócona czy nie…
tym razem nie pomogą, mamo.
Koniec związku z Ryanem to jedno, ale…
zniszczenie relacji z Daną Sue i Maddie to…
Dziecko…
Wszystko da się naprawić.
Kiedy skończysz sałatkę,
twój brat zakradnie się tutaj i doda trochę kwaśnej śmietany.
Będę musiała się zakraść i zrównoważyć smak przyprawami.
Ale śmiało zostań w Tampie, płacz i obwieszczaj, że wszystko stracone.
Mam tu stać i pilnować sałatki ziemniaczanej?
Tylko jeśli wierzysz, że tylko ty możesz ją zrobić.
Czysto. Ani śladu Lewisów.
Zaraz wracam.
Jesteś super.
Dla miłości wszystko.
Wejdź.
Doktorze Townsend.
- Dziękuję, że znalazłeś czas. - Z przyjemnością.
Mam dyżur w razie nagłych wypadków. Na szczęście jeszcze ich nie było.
- Cieszę się, że zadzwoniłeś. - Nie chciałem wpadać bez uprzedzenia.
To jak przyjście do czyjegoś domu bez zaproszenia.
- Isaac, chcę… - Nie przychodź do mnie nieproszony.
Nie przekraczaj granic Noreen.
I nie udawaj, że jesteś dla nich kimś, kim nie jesteś.
Jestem ojcem Rebekki.
Będziesz patrzył mi w oczy i mówił o byciu ojcem?
Dałeś Bex trochę genotypu. To wszystko.
A teraz dasz jej przestrzeń.
Noreen też na nią zasługuje.
Ja również.
Dziękuję za poświęcony czas, doktorze.
Skoro już nie ma mosiądzu, to czas na piaskowanie i wykończenie.
Czemu prace ręczne są takie relaksujące?
Czyli nie zapytasz,
dlaczego coś nie pasuje albo jak coś poskręcać?
Nie. Czy to konieczne?
To bardzo pouczające, ale jasne, skup się na przyjemności tworzenia.
Tworzenia czegoś, co przetrwa.
Mecz się kończy, a ty co masz?
Może ból pleców. Może pierścień mistrzowski.
Ale nie coś, o czym twój wnuk mógłby kiedyś powiedzieć…
„Mój dziadek zrobił to dla mnie,
gdy nie było mnie na świecie”.
Przepraszam. Poniosło mnie. Dramatyzuję jak Kyle.
Wcale nie. Jesteś sobą. Przemawia przez ciebie pasja.
Może cię nakieruje?
Przepraszam za tamten płacz.
- Szkoda, że nie mogłem pomóc. - Nie, ale i tak ci to wynagrodzę.
Chodź ze mną.
- Proszę. - Nie musisz mi niczego wynagradzać.
- Możemy się przyłączyć? - Proszę!
Ciociu Rachel.
Zeke. Dziękuję za gościnę. Twoje dzieci wyglądają dobrze.
Dziękuję.
Luke wystrzelił o pięć centymetrów od Dnia Niepodległości.
Tak.
- Jak twoje futrzane dziecko, ciociu? - Fantastycznie!
Purry wygląda… puszysto.
Nie oszukasz mnie, Zeke. Nigdy nie lubiłeś Purry’ego.
Ciociu Rachel, myślę, że się mylisz.
Zeke siedział przy stole i mówił o Purrym Sledge’u.
- Pewnie okropne rzeczy. - Nie.
Poprosił mnie o przysługę, a ja się zgodziłam.
Wiem, że to święto, ale czy mogę zahaczyć o sprawy zawodowe?
Jasne.
- Nie pozywasz cioci? - Nie wiem, co się dzieje.
Zeke mówił, że twój artretyzm się pogarsza.
- Zgadza się. - Masz plan dla Purry’ego?
Nawet nie chcę o tym myśleć.
- Nikt nie kocha Purry’ego tak jak ja. - Ale Zeke wybaczył Purry’emu,
I wie, jak to jest martwić się o swoich bliskich
i zastanawiać się, jak im pomóc.
Zeke to dobry chłopak.
- Ciociu Rachel? - Tak?
Powinna ciocia zostawić część lub całość majątku…
swojemu kotu.
Jeśli Bóg da, przeżyjesz nas wszystkich, ale to pewnie okropny ciężar
zamartwiać się losem Purry’ego Sledge’a, gdyby coś ci się stało.
Mogę to zrobić?
- Zostawić majątek Purry’emu? - Pośrednio.
Założymy fundusz powierniczy, gdzie będą pieniądze i instrukcje opieki.
A potem wyznaczasz opiekuna,
kto będzie cenił Purry’ego tak samo jak ty.
Kogoś, kto zadba o to, by pieszczochowi niczego nie zabrakło.
Być może kogoś,
kto już zademonstrował swoją chęć odnowienia relacji z Purrym.
Troskliwy z ciebie człowiek, Zeke. Jestem z ciebie dumna.
- Dziękuję, Helen. - Zawsze do usług.
Zeke.
Dobry z ciebie chłopiec.
Zawsze byłeś moim ulubieńcem.
Chodźmy, jeśli chcemy zastać moich znajomych.
Jeśli chcesz, mogę pójść pierwsza.
Pogram na czas. Wykonam jakieś sztuczki karciane.
Nie. Jestem gotowy.
- Dasz to Kathy, gdy przyjdzie? - Jasne.
Miło się współpracowało.
- Idziemy? - Tak.
Dobrze zrobiłaś dla Rachel i Zeke’a.
- Zasługujesz na pochwałę. - Co?
Za to, że urodziłam genialną córkę? chętnie przyjmę ten komplement.
Chciałam przypomnieć cioci, że ludzie, którzy ją kochają,
cenią to samo, co ona, nawet gdy trudno to okazać.
Zwłaszcza gdy trudno to okazać.
U ciebie tak nie było. Byłaś uprzejma i delikatna.
Pokazałaś jej prawdę z miłością i uczciwością,
a to, skarbie, jest darem.
Możesz oferować to krewnym, ale też swojej nowej rodzinie.
Lubię tę rodzinę.
Masz taki ozdobny długopis jak babcia?
Jeśli chcesz poćwiczyć kursywę, użyj ołówka.
Nie, chcę napisać list.
- Do kogo? - Do Kyle’a.
Wczoraj na niego nakrzyczałam i chcę go za to przeprosić.
I napisać, ile dla mnie znaczy.
Chodź do mnie.
Potrzebuję tylko jednego.
Wiem, skarbie.
Ale podsunęłaś mi świetny pomysł.
Też chcę komuś coś napisać.
DROGA HELEN…
Kim jest Trish, do diabła?
Napisy: Krzysiek Igielski