SŁODKIE MAGNOLIE
NA TYM FUNDAMENCIE
No dobrze.
Chyba wszystko gotowe na przyjęcie urodzinowe Annie.
- Teraz zaplanujmy naszą uroczystość. - Nasza niech będzie kameralna.
Sami swoi.
Tylko ty, ja i Annie.
I Helen i Maddie.
Oraz Ty, Kyle i Katie.
Cal, Erik i Isaac.
Jak wielka rodzina.
O rany, cała rodzina…
Tylko patrzeć, jak zginiemy w gąszczu gości.
Jakie menu wybierasz? Jaką muzykę?
Chcę tańczyć z tobą do świtu, skarbie.
Czyli trzeba zwiększyć budżet.
- Mamy pieniądze od panny Frances. - Nie.
Studia Annie to jedno, ale nie powinniśmy wydawać ich na siebie.
Dlaczego nie? Dała ci je, by cię uszczęśliwić.
Nie chcemy przez to wyrazić naszego szczęścia?
Nie chcę tłumić naszej radości, ale panna Frances zaufała i mnie,
i całej naszej rodzinie, że zrobimy coś dla społeczności.
Na przykład co?
Na przykład mówiła, że uwielbiała przychodzić do Sullivan’s
i obserwować, jak karmię Serenity.
A gdybyśmy mogli nakarmić sąsiadów na jeszcze więcej sposobów?
Ale na ostatnim roku spodziewałem się luźnego grafiku.
Jeśli pan Simms uważa, że twoje podanie na tym zyska,
posłuchaj go.
Nie wiem, co chcę wybrać.
Tym bardziej powinieneś poszerzyć swoje opcje.
- Co proponuje dodać w tym roku? - Statystykę.
- Widzisz? - Przyznaję się.
- Jestem noga z matmy. - Ja też.
Ale miałam statystykę, studiując marketing.
Trzeba nauczyć się analizować rynek, by sprzedawać.
Czyli na studiach.
Kiedy wszędzie jeździliśmy konno i studia były dostępniejsze.
Zamiast traktować to jako test wytrzymałościowy,
potraktuj ten ostatni rok jako okazję do odkrywania nowego
i bawienia się tym.
- Gdy tylko zdam statystykę. - Gdy tylko ją zdasz.
Rozmyślałem wczoraj po wyjściu. Ustalmy podstawowe zasady.
W związku z CeCe?
Ze wszystkim.
Moje nadzieje są bardzo wielkie,
więc może jestem nadmiernym optymistą.
Nie chcę ci tego odbierać.
A ja tobie. A co ważniejsze, nie chcę zakładać ani cię obrażać.
To zaczyna brzmieć jak negocjacje.
Proszę, nie traktuj mnie jak swojego projektu.
Zbyt długo robiłem swoje po swojemu.
Przyjazd, ocena, poprawa, wyjazd.
Nie, wyjazd nie wchodzi w grę.
Nie musisz niczego naprawiać.
Nie musisz ratować mnie ani nikogo innego.
Chcę, byś pragnął tu zostać tak samo mocno jak ja.
Zbudujmy tu dom.
Niech to…
Niech to nam wystarczy.
Cieszę się, że mogłam z roli klientki spa zamienić się w pracownika spa.
My również.
Będziesz wspaniałym członkiem naszego zespołu.
Obie będziecie.
Zaraz zaleję łzami te druczki.
Nie widzę tu rubryki na wyrażenie wdzięczności za to,
że mnie przyjęłaś.
Będzie fajnie.
Twoje stanowisko zabezpiecza potrzeby. To dla mnie najważniejsze.
Żeby nasi klienci wiedzieli, że staramy się ich wspierać.
Prawda? Tak.
Nic dziwnego, że wszyscy tak chwalą spa.
I ciebie.
Naprawdę?
Oczywiście.
Widocznie wyłapuję same negatywne głosy.
Ale nie ma co narzekać na zapas.
Chcę, by klienci wiedzieli, że są ważni. Martwię się, kiedy jest inaczej.
Ja i Trotter zgadzamy się,
że jestem tu po to, by pomóc ci przestać się martwić.
Nie wiem, czy to możliwe, ale przekonajmy się.
WITAMY W CASTLEWOOD
W tym roku musisz mieć odpowiedni laptop.
Nie tylko do nauki.
Zważywszy na waszą grę, potrzebne będą konkretne parametry.
Dlatego pójdziemy tam i wybierzemy coś odpowiedniego.
Dobrze, synu?
- Mary Vaughn. - Bill.
- Cześć, Nellie. - Cześć, Kyle.
Szczęśliwe z zakupów na rozpoczęcie roku?
Jeszcze jak.
Nellie zasługuje na nowe rzeczy do nowej szkoły.
- „Nowej”? - Mieszkamy teraz w Castlewood.
Moje dzieci pójdą tu do liceum. Tak jak ich kuzyni.
- Bardzo fajnie. - Trent i ja chcieliśmy nowego startu.
Też dlatego tu jestem.
Nowy dzień, nowe miasto, nowe zwycięstwa. I nowi przyjaciele.
Sam rozumiesz, Bill.
Zważywszy na to, jak traktowano moje dzieci w Serenity,
będę trzymała je z dala od tamtego miasta.
Wszyscy musimy chronić nasze dzieci.
Pełna zgoda. Miłego dnia.
Nie może wybaczyć ci tego wypadku.
Czasem trzeba dać kobietom więcej czasu.
SZKOŁA POLICEALNA
NOWE ZAJĘCIA MARKETING W EPOCE CYFROWEJ
Wybacz, że czekałaś.
Nasz nauczyciel sprostał pytaniu?
Mam spory problem z perspektywą.
Wiesz, jak nazywaliśmy takich w seminarium?
Pokusą?
Cudem boskiego stworzenia, który należy docenić.
Nie nadawaj mu statusu cudu, jeśli nie wiesz,
czy jest dobry dla matki i lubi tak ostre guacamole jak ty.
Nowe związki, doświadczenia i wyzwania są dobre dla duszy.
Dzięki nim krew płynie szybciej.
Zwłaszcza w towarzystwie ciach.
Powiedziała ta, która umawia się z ciachem.
Doceniam tylko cud boskiego stworzenia.
Amen.
- Chciałem pierwszy złożyć ci życzenia. - Przyjeżdżając aż z Castlewood?
I wręczyć ci ten wyjątkowy kij.
Pasuje do królowej golfa.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Już jedziesz?
Moi rodzice nie śpią tak twardo jak twoi. Muszę wracać.
Będę o tobie myślała.
Mój ojciec zrobił to biurko, gdy był tylko trochę starszy niż Ty.
Dziwnie myśleć o młodym dziadku.
Gdy byłam w liceum, miał nadzieję,
że to biurko zostanie w naszej rodzinie na pokolenia.
- Czyli u was. - I nie tylko.
Kiedyś stało w salonie babci, ale na początku było w tym domu.
Według babci to tutaj dziadek pisał do niej listy miłosne.
Miłosne? Chcę je przeczytać.
Może się z tobą tym podzieli.
Podpisywał je miłymi słówkami jak babcia kartki urodzinowe?
Możliwe.
Moja najdroższa… Nellie.
Jeremy. Miło, że wpadłeś.
Ale mogłeś mnie uprzedzić o fryzurze.
Moja najstarsza siostra powiedziała mi, że muszę coś zmienić.
Przynajmniej użyła nożyczek.
Cieszę się, że znów ty odbierasz towar. Bez urazy dla Erika.
Cóż, będzie na wolnym jakiś czas. Co to za zieleń?
Isaac powiedział, co się przyjęło, więc doniosłem tego więcej.
Przekonam cię do zupełnie zielonego dachu.
Może dodamy panele fotowoltaiczne.
Ale najpierw powiedz…
jak się miewasz.
Szczerze?
Fantastycznie.
- A ty? - Świetnie. Farma też działa świetnie.
- Wyglądasz na szczęśliwą. - Ty też.
- Dla szefowej. - Tak.
Muszę iść na imprezę, ale zostań i porozmawiaj z Isaakiem.
- Może nawet coś ci ugotuje. - Chętnie.
Poradzisz sobie ze wszystkim?
Tak jest. Miłej zabawy.
- Na co masz ochotę? - Zostało trochę brownie, które zabrała?
- Skąd wiedziałeś? - Artysta ufa swojemu instrumentowi.
- Auto spakowane. CeCe dała znać? - Pewnie już jedzie.
- Zostawić klucz pod wycieraczką? - Chcę ją przywitać.
Napiszemy do Dany Sue, że się spóźnimy? Batony cytrynowe też.
No tak, batony! Przyniosę je.
CeCe i jednoosobowa wyprawa.
- Wybaczcie spóźnienie. - Nie ma sprawy.
U mnie jest dom wariatów.
Rodzice biegali w 18 kierunkach przez tę wyprowadzkę.
- Gdzie to zanieść? - Pozwól, że… Jak najlepiej pomóc?
Możesz zanieść batony i całą resztę na imprezę?
- Pomogę CeCe i spotkamy się na miejscu. - Jasne.
- Dziękuję. Przeze mnie się spóźnisz? - Nic się nie stało.
Mam nadzieję, że wiesz, że możesz do nas dołączyć.
Dzięki, ale Annie i ja nie jesteśmy tak blisko.
Wskaż mi kierunek. Rozpakuję się.
Z przyjemnością.
Dziękuję.
- Wielkie nieba. Co tam jest? - Dużo rzeczy.
Witam burmistrza.
Pełniącego obowiązki burmistrza.
- Przynajmniej do czasu wyborów. - Mimo to dziękuję za gotowość do służby.
Widocznie Serenity potrzebowało starego sierżanta zaopatrzenia.
Wychodzisz?
Wkrótce przyjęcie urodzinowe Annie Sullivan.
- Nie chcę cię zatrzymywać. - To tuż obok. W czym mogę pomóc?
Jako że byłaś zaangażowana w akcję odwołania,
chciałem ci osobiście powiedzieć, że zaczęliśmy prostować rzeczy.
Tak szybko?
Te absurdalne zakazy parkowania? Nie ma po nich śladu.
Fantastycznie.
Przeprowadzamy wnikliwą inspekcję finansów miasta.
Dziękuję.
Ale jest jeszcze wiele do zrobienia.
I mam przeczucie, że coś o tym wiesz.
- Może trochę. - Jasne.
Po naszym zebraniu ludzie podrzucali swoje sugestie i obawy.
Dorzuciłam kilka własnych.
Imponujące. Albo raczej zniechęcające.
- Mogę trochę zabrać. - Nie.
Nie masz własnych pilnych spraw?
Spotkajmy się za tydzień i wyłońmy najpilniejsze.
Ale w międzyczasie… idź na imprezę.
Dziękuję, tymczasowy burmistrzu.
Nie ma za co, dynamiczna obywatelko.
Wykleję wnętrze mojej szafki zdjęciami z fotobudki.
Świetna impreza.
Rodzice cudownie się spisali.
Naprawdę wysłuchali moich próśb. Efekt jest wspaniały.
Słuchający rodzice to musi być coś. Dlatego jesteś taka urocza.
Kiedy się tu przeprowadziłam, ułatwiłaś mi pierwsze kroki.
Gdy rozśmieszyłaś pannę Cordovą, wiedziałam, że będziemy przyjaciółkami.
Cieszę się z tego, ale nie powinnam zabierać cię Jacksonowi.
Rany. Nie tęskniłam za nim całe 15 minut.
Nie ma go?
Wyjechał. Rodzinne wakacje.
Na wakacje przy tym całym…
Co mogę zrobić, żebyś nie tęskniła za nim 20 minut?
Mam ten komfort, że nie muszę się śpieszyć.
Znalezienie pracy to pestka.
- Chodzi o właściwą. - Właśnie.
Chcę móc się w pełni zaangażować i mieć wpływ na coś.
Warto poznać siebie jako jednostki, by świadomie budować związki.
Tylko rzetelnie.
Być może najwięksi z nas szczęściarze w tym mieście, kraju i na całym świecie.
Są inteligentne, empatyczne, hojnie dzielą się czasem i talentem.
I nigdy nie wychodzą z nich diablice?
Wybaczcie.
Ja tam cię rozumiem.
Chcę ją chronić przed trudnościami, ale ona chce walczyć z nimi z miłością.
To pouczające widzieć Helen wśród tych, którzy ją kochają i potrzebują.
To imponujące. Rzuciłeś wszystko, by z nią być.
Oddałbym cokolwiek. Wszystko.
Amen.
SZESNASTE URODZINY ANNIE
Nie mogę uwierzyć, że ten słodki aniołek
budzi mamę i tatę cztery razy w ciągu nocy.
Dlatego Carla poszła po słodką herbatę.
Znowu będziesz przesypiał noce przez trzy miesiące, gdy skończy 15 lat.
- Potem dostanie prawo jazdy. - Mamo.
Panno Paulo, osłabia mnie pani. Za szybko dorasta.
Za szybko dorosłam, mamusiu?
Na mój gust czy twój?
Dzieci zawsze za szybko dorastają.
Mamo.
- Noreen, wszystko w porządku? - Tak.
Trotter został z dziećmi, żebym mogła uściskać Annie.
Nie będę ujawniała imion,
ale nie chciałam zostawiać go zbyt długo z pewnym zjadaczem pasty.
- Mogę pomóc. - Nie!
Powinnaś się wyluzować, a nie martwić, pamiętasz?
Staram się.
- Harlan, mam popilnować Margaret? - Naprawdę?
- Będzie przeszczęśliwa. - A ktoś zapytał ją?
Może chciałaby zostać z ciocią Helen.
Ale jeśli pójdzie z Noreen, może spotkać się z ludźmi w jej wieku.
Tak jak jej rodzice i ciocia Helen.
Zgoda.
Pożegnaj się ze wspaniałymi dorosłymi, którzy pójdą się napić i odpocząć.
Mamo, mogę pomóc z dziećmi?
- Jeśli Noreen się zgodzi. - Brzmi świetnie.
- Uważaj, świecie, Annabelle ma 16 lat. - Jak słodko!
- Przedostatnia klasa! - Jesteś już spoko.
- A nie była? - Cześć, Annie.
Czekaj, młody. Ta rozmowa jest od 16 lat.
- Tylko fajni 16-latkowie i starsi. - Nie dla drugoklasistów.
Jestem już wystarczająco dorosły!
Myśli, że jest na drugim roku i wszystko mu wolno.
Wszyscy świetnie się bawią. Trudno poznać, czyja to impreza.
Nie byłaś chyba blisko Annie. Solenizantka promienieje radością.
Wiecie, co Annie chciała na urodziny?
Siostrę.
Taką, jaką wy jesteście dla mnie.
To jest warte celebrowania i modlenia się o to przez cały rok.
Ile dróg prowadzi do stoiska z lemoniadą?
Dlatego nie mogę przestać myśleć o pannie Frances i jej darze.
Chcę go wykorzystać w sposób, który uhonoruje ją i jej wizję nas.
Co podpowiada ci serce?
Chcę nakarmić Serenity.
I oferować pomoc sąsiadom, którzy przechodzą trudny czas
lub chcą realizować marzenia i potrzebują kogoś,
kto ich wesprze.
Jak panna Frances zwykła robić.
Chodzi ci o fundację, która zapewnia fundusze na kluczowe cele.
Możliwe. Jak by to wyglądało?
W wielkim skrócie?
Wnosisz kapitał, ustanawiasz zarząd,
by sprawnie zarządzać funduszami, ustalasz potrzeby, wybierasz beneficjentów
i zajmujesz się papierkową robotą, z którą mogę ci pomóc.
Tylko jeśli będziecie tego częścią.
- Z przyjemnością. - W rzeczy samej.
Od czego by tu zacząć?
Od szkółki biblijnej o kimś myślę.
Austin i jego dinozaurowe nuggetsy.
Chciałam odwiedzić radę międzywyznaniową i zapytać,
jak zabezpieczają ludzi żywnościowo, ale…
możemy pójść razem w imieniu twojej fundacji.
Naszej fundacji.
- Wchodzę w to. - Ja też.
Szefie.
- Tak? - Możesz wyjść na salę?
Stolik numer trzy cię wzywa.
Oto i on. Podobno dziś szefujesz.
Chciałyśmy pogratulować ci osobiście.
- To moja praca. - Doskonale wykonana.
Figi w prosciutto rozpływają się w ustach.
Krewetki i kasza są świetnie doprawione.
A brownie? Pyszne.
Obie oszalały, nawet Eileen, a trudno ją zadowolić.
Było świetne.
Powiedziałam im,
że muszą poznać tego młodzieńca, bo jest dla mnie wyjątkowy.
Poznajcie mojego przyjaciela, Isaaca Downeya.
Wschodzącą gwiazdę kuchni.
- Miło mi poznać. - Mnie też.
- Miło mi. - Dzięki.
- Dziękuję bardzo. - Wszystkiego najlepszego.
Gratuluję komunikacji z rodzicami w sprawie przyjęcia.
- Rozmowa z tobą pomogła. - Wiedziałaś, czego chcesz.
Czasem wystarczy wypowiedzieć to na głos.
Do kogoś, kto słucha i pomaga mi usłyszeć moje serce.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Chodź do mnie.
Miałam wizję delikatnego usypiania dziecka kołysaniem,
ale Margaret musi być w ruchu, żeby zasnąć.
Samochód czyni cuda, póki jedno z nas ma siłę.
Moje zawsze odpływały w spacerówce.
Połóżcie ją na suszarce.
- Nie do bębna, tylko na wierzchu. - Nie próbowałam tego.
Próbowałam z wózkiem, ale chodniki są okropnie nierówne.
To prawda. Korzenie drzew niszczą chodniki w całym mieście.
Prawie zaryłam twarzą na podchodach przez taki korzeń.
Co było zabawne, bo nic się nie stało.
Mów za siebie.
Witajcie!
Cześć.
Jesteśmy tu, by uczcić wyjątkową osobę.
Chciałbym ją zaprosić na scenę.
Chodź, Annie.
Mam coś dla ciebie.
Gotowa?
Zaśpiewajmy o Annie
Dzisiaj jest jej dzień
To jej szesnaste urodziny
I to jedno wiem
Jest zabawna i urocza
Jest mądra i miła
To najlepsza przyjaciółka
Jaka się na świecie zjawiła
Zaśpiewajmy o Annie
I życzmy jej szczęścia
Bo Annie jest super
I nikt nie ma podejścia
No dalej!
Zaśpiewajmy o Annie
I życzmy jej szczęścia
Bo Annie jest super
I nikt nie ma podejścia.
- Brawo! - Napisałeś te słowa?
Tak. I zalicz to jako prezent.
To najlepsza impreza!
Wszystkiego najlepszego, Annie!
- Kto to? - Zła siostra Ronniego.
- Co tutaj robisz? - Przepraszam za spóźnienie.
Nie znałam godziny, bo nie dostałam zaproszenia.
Nie chciałam przepuścić okazji, by wziąć udział w uroczystości rodzinnej.
Tyle ich mnie ominęło.
- Znasz powód. - To niesprawiedliwe.
- Nie rób tego. - Dlaczego zawsze musi tak być?
Ja tylko chciałam być twoją przyjaciółką i siostrą.
Ale nie!
Zamiast tego odebrałaś mi moją restaurację
i mojego brata.
I ty, sprawiedliwa i rozsądna Helen Decatur…
Nie mieszaj w to moich prawdziwych sióstr.
Połączyłaś siły z Ryanem?
Kolejny nadęty Wingate, nastawiający pannę Frances przeciwko mnie.
I panna napuszona, która nie może utrzymać mężczyzny.
Znaczą dla ciebie więcej niż ja?
- Ona też? - Kathleen Sullivan.
Twoja matka nie tak cię wychowała.
Mama nauczyła mnie, bym się broniła i to właśnie robię.
- Wystarczy tego. - Nie pij ich trucizny, Ronnie.
Nie jesteś jednym z nich. Jesteś jednym z nas.
Annie, zaczekaj!
Żaden się nie ostał. Uwielbiam twoje cytrynowe batoniki.
W lodówce jest cały talerz specjalnie dla ciebie.
- Wszystko w porządku? - Serce mi się kraje z powodu Annie.
Trzeba się pomodlić za Kathy.
- Chyba nie bronisz tej kobiety? - Nie bronię. Współczuję jej.
Współczucie Pana nie zawodzi. Ale moje jest aktualnie dość chwiejne.
Rozpaczliwie chce być tego częścią.
Nie tylko rodziny Ronniego,
ale całej tej społeczności bratnich dusz, którą zbudowaliście.
Pięknej i onieśmielającej.
Nie czujesz się mile widziany przez moich przyjaciół i rodzinę?
Czuję na sobie wiele oczu.
Jest różnica między zgodą na życie tu a zgodą na osądzanie przez Serenity.
Ty bronisz złej wiedźmy,
a ja przyjaciół, którzy chcą mojego szczęścia.
Też chcę, żebyś była szczęśliwa! Dlatego tu jestem!
A ty?
Dlaczego krzywdzi Annie? Nie ma pojęcia, jaka ona jest wspaniała.
- Mógłbym… - Oddychaj, kochanie.
…zionąć ogniem!
Dobrze, że Ty zabrał Annie na przejażdżkę. Nie musi tego oglądać.
Kathy taka jest. Dlatego trzymamy się od niej z daleka.
Robimy swoje, modlimy się i liczymy,
że się sfrustruje albo znudzi i odejdzie.
- Zrujnowała urodziny Annie. - Tylko ich końcówkę.
Pomożemy Annie zachować radość z reszty dnia.
Mogłem coś zrobić.
I zrobiłeś.
Broniłeś mnie i Annie.
I bardzo cię za to kocham.
Kathy tego nie zepsuje.
O proszę. Towsendowie nie potrafią trzymać się z dala od Castlewood.
- Dobry wieczór. - Co cię tu sprowadza?
Chciałem dać Jacksonowi sprzęt do baseballu.
- Wezmę go. - Jackson musi wybrać, co weźmie.
- Zawołam go. - Proszę pani…
Zachowałem się niegrzecznie.
Nie powinienem był przyjeżdżać bez zapowiedzi do Jacksona albo u pani.
To prawda. Ale skoro już jesteś, to wezmę ten sprzęt.
Nie chcę pogarszać sytuacji,
obciążając panią sprzętem, którego on może nie chce.
Mój błąd.
To prawda.
Bo na start w Castlewood dostanie nowy sprzęt.
Dobranoc.
I powiedz mamie, że są inne sposoby, by mnie szpiegować.
Dobry piesek.
Chodź.
To twoja ostatnia przejażdżka, Kopciuszku.
COKOLWIEK SIĘ STANIE, WIEDZ, ŻE JESTEŚ WSPANIAŁY.
Nellie.
Mam jedną zasadę.
Jeśli nie mamy tematów już przy przystawkach,
to ostatnia nasza randka.
Zapamiętam to sobie.
Trochę minie, zanim wrócę do tej gry.
Jako lekarz nadzorujący zalecam, byś dał sobie czas.
A ten czas w ogóle mija?
Zapętliłem się. Każda myśl prowadzi do Helen.
Nie robię postępów.
Jeśli dobrze pamiętam z fizyki, próbujesz osiągnąć prędkość ucieczki.
Potrzeba dużo energii, by opuścić orbitę potężnego i niebiańskiego ciała.
Nie jest to idealna metafora, ale rozumiesz.
Rozumiem, co ci się wydaje.
Nie tylko ty pokochałeś i straciłeś Helen Decatur.
Co?
Może nie pokochałem jej, ale byłem z nią na paru randkach.
I byłem oczarowany.
Że co?
Wiedziałem, jaka jest wspaniała.
Teraz łączy nas tenis i przyjaźń.
Przyjaźń.
To lata świetlne stąd. O ile to w ogóle możliwe.
Albo, jak mawiała moja mama:
„Niektórzy znikają w mgnieniu, ale zawsze w jakimś celu”.
Pozwól temu celowi wybrzmieć.
Mogłem się wystroić.
Masz czystą koszulę, prawda? To wystarczy.
Siadaj. Przyniosę słodką herbatę.
To z zajęć z nagimi ludźmi?
Jeszcze nie skończyłam.
To bez znaczenia. Liczy się to, że próbujesz czegoś nowego.
Ja też chętnie próbuję nowych rzeczy.
Może powinieneś dołączyć do nas.
Wolę uczyć się w cztery oczy.
Dasz mi ocenę?
Myślałam o tym, jaka jestem z ciebie dumna.
Tak ochoczo rozpocząłeś nowy rozdział
z determinacją i skupieniem.
Ty też.
No nie wiem.
Czasem czuję, że utknęłam na ostatnim rozdziale.
I nie wiem, gdzie się kończy, a gdzie zaczyna nowy.
Czy to jest częścią historii?
Po każdych zajęciach mama pyta, jaką historię kryje dany obraz.
Ale zaczynam myśleć, że historia skrywa się poza obrazem,
a obraz pomaga mi tylko tam dotrzeć.
Obym był w każdym rozdziale.
Jako dobry facet.
Nie zaraz w lśniącej zbroi, chociaż dobrze bym wyglądał na koniu.
Dzięki tobie zrozumiałam, że to mój środek wyrazu.
Bo wysłuchałeś mnie w sposób, w jaki nikt mnie nie wysłuchał.
Kocham cię za to.
Chcesz posłuchać o sequelu?
Twoje doświadczenie jako szefa kuchni i moja wizja Z’s
to idealny materiał na partnerstwo.
- Partnerstwo? - Tak.
Powinieneś dołączyć do Z’s na pełny etat.
Schlebiasz mi, ale mam tylko wolne w Sullivan’s.
- To dla mnie ważne miejsce. - To jak zerwanie z pierwszą miłością?
Ale pierwszą miłość najlepiej zostawić w przeszłości.
Wyobraź sobie, co mógłbyś tu zrobić, mając prawdziwą władzę.
Nigdy nie będziesz miał takiej wolności w restauracji z jej nazwiskiem w nazwie.
Przemyśl to.
Poproszę French 75.
Cześć.
Cześć?
Nie, nie znamy się. Próbuję to naprawić.
Jestem Genevieve.
Erik.
Nie jestem dziś dobrym towarzyszem.
Gorszym niż stolik dla jednej osoby? Bo to twoja jedyna konkurencja.
Co za śmiech. Ciężko go wywołać?
Ostatnio tak.
Zobaczę, czy dam radę.
Nie skończyłeś z baseballem?
Ich absolwenci pomagają ze sportowymi uczelniami.
To szkoła dla bogatych dzieciaków, która obiecuje, że cię weźmie na rok.
Niczego nie gwarantują.
Skąd ta zmiana?
Nie chciałem baseballu, bo on mnie nie chciał.
Chciałem odejść z tarczą.
Od samego patrzenia, jak Gabe trenuje, robiłem się…
Zazdrosny?
Zapalony.
Może…
Może zrezygnowałem za wcześnie z niewłaściwych powodów.
Wiesz, gdzie jest ta uczelnia. Musiałbyś tam mieszkać.
Tak.
- Co na to twoja mama? - Nie powiedziałem jej.
Chcę, żebyś mi pomógł.
- Robicie to co tydzień całą trójką? - Tak.
Wymieniamy się historiami, uśmiechami i wsparciem.
- Super. - Nie musisz wychodzić z ich powodu.
Możesz zostać, ale na górze.
Dzięki, ale wychodzę z przyjaciółmi. Jeśli to nie problem.
Dokąd idziesz?
Do Wharton’s. Podoba mi się, że jest tak blisko.
Świetnie. Widzimy się o godzinie policyjnej.
Daj znać, kiedy dotrzesz i wyjdziesz.
Obiecuję.
Puk, puk. Cześć.
Cześć. Na razie.
Na razie.
- Dopiero skończyła? - Mogłaby tu zamieszkać.
Właściwie to mieszka.
- Słucham? - Jej rodzina musiała się przeprowadzić.
Chciała zostać na ostatni rok, więc zamieszkała ze mną.
To zarazem zaskakujące i przewidywalne, zważywszy na twoją szczodrość.
Dziękuję.
- Wylewamy? - Wylewamy.
Rzuciłaś się na głęboką wodę, biorąc nastolatkę.
To absorbujące.
Ale też ekscytujące.
Cieszę się, że mogę ją wspierać.
Jej obecność dodaje energii.
Co na to Ryan?
Cóż…
Rozumie, dlaczego to dla mnie ważne, a ja to doceniam.
Ostatnio June powiedziała,
że nowe związki i wyzwania są dobre dla duszy.
Ten związek nie jest ani nowością, ani wyzwaniem.
Ryan w Serenity to nowość. Tylko o to mi chodziło.
Jeśli zechcę rady od June, sama ją odwiedzę.
- Dzięki. - Nikt tego nie sugerował.
Chociaż daję jej pięć gwiazdek za doradztwo.
Tak tylko mówię.
Przykro mi z powodu Kathy. Oby Annie miała się dobrze.
Chyba ma. Nuciła „On Top of Old Smokey” dziś rano.
Wpada w ucho.
Niech Bóg mi wybaczy moje sugestie o tym,
co powinno spotkać Kathy przy najbliższej okazji.
- Ronnie odzywał się do niej? - Nie od czasu jej powrotu.
Nie wierzę w ani jedno jej słowo.
Robi tak, gdy potrzebuje pieniędzy.
Znajduję pracę u jednej z dwóch osób, które ją pamiętają,
robi zamieszanie i wyjeżdża.
Nie dogadam się z nią, bo nie znam żmijowego.
Może dodamy pozbycie się Kathy
do bardzo długiej listy projektów naprawczych Maddie.
Oddałam ją wczoraj Vernonowi.
- Dzięki. - Gratuluję delegowania zadania.
Czy to nie miłe uczucie?
Musiała mieć tę listę, bo Trent tak wiele zaniedbał.
Jacy byliby z nas mieszkańcy, gdybyśmy nie dbali o miasto?
Po to właśnie jest fundacja.
Rozmawiałam z panią Westmore w banku. Przygotowuje dla nas dokumenty.
- Świetnie. - To wspaniale.
Możemy włożyć w fundację całą naszą energię.
Chyba że…
jest jakiś większy problem, którego nie widzę.
Nie ma tu większego problemu.
- Powinnyśmy… - Nie powinnam pytać o Ryana?
Maddie.
Zadałam pytanie, bo interesuje mnie, jak sobie radzicie z Ryanem.
Kiedy związałam się z Calem, miałyście mnóstwo pytań.
Nie obraziłam się za żadne z nich.
- Ja się nie obraziłam. - Czyżby?
- Może ten chłód to przez przeciąg. - Przestańcie natychmiast.
- Albo ktoś powie… - Jesteś szczęśliwa?
…o dwa słowa za dużo.
Dlaczego nie mogę zadać tego pytania?
Wylewałam przed wami całe serce
w najgorszych chwilach mojego życia.
Słuchałam waszych pytań i czerpałam z nich.
Byłam za to wdzięczna. Dlaczego więc nie mogę pytać?
Bo Helen nie chce o tym mówić. Czy nie o to chodzi?
Nie jestem pewna, co się dzieje.
Myślałam, że wiecie, że kocham Ryana całe życie.
Całe życie!
Związek z nim to moje marzenie. Jest tutaj i się stara.
Czy to cię uszczęśliwia? Tylko o to pytam.
To przestań pytać, bo odpowiedź jest jasna.
Czyżby?
Helen…
Próbuję tylko pomóc.
Po podwójnej randce i… tej sytuacji…
sprawa jest jasna.
Helen, kochamy cię.
- Chcemy ci pomóc i cię wesprzeć. - Sama zdecyduję, co mnie uszczęśliwia.
Nie potrzebuję doradców od tego, kogo mam kochać!
Jeśli nie podoba się wam, to co robię, możecie trzymać się z dala!
Możecie…
Idźcie już.
Natychmiast.
Napisy: Krzysiek Igielski