SŁODKIE MAGNOLIE
POSZUKIWACZE
Całkiem tu cicho.
Mogę sprawić, że będzie głośno.
Nie! Przegapiłeś plamę.
- Ty też. - Nie minęły dwa tygodnie.
Pomagam tylko przyjaciółce myć podjazd.
Zgadza się, a ja pomagam przyjacielowi umyć samochód.
Ale nie było mowy o wspólnym prysznicu.
A jeśli ten przyjaciel
wszedłby z tobą pod prysznic i pomógłby ci z listą rzeczy do naprawy?
Nie skupiałbym się na liście.
Dobra, poważna mina. Jak idzie z listą?
Nie wiem, od czego zacząć.
Bardziej cię widzę w jeepie.
- Od dziecka chciałem pikapa. - Chłopcy i ich auta.
Gdy dorastałem, mój sąsiad miał wielką błyszczącą GMC sierrę.
Pozwolił mi usiąść za kierownicą w wieku sześciu lat i to było…
Można to opisać tylko tak, że zmieniło to moje życie.
- Wiem, że to żałosne. - Nie, to urocze.
Kiedy podpisałem pierwszy kontrakt z Braves,
kupiłem takiego.
Jako nagrodę za spełnienie marzenia.
Nie wiedziałam, że pomagam myć maszynę marzeń.
Cóż…
Teraz mam inne marzenia.
Nie.
- Tak chcesz to rozegrać? - Nie!
O rany.
Wyglądasz cholernie seksownie.
Zawsze, skarbie.
Co cię tak rozbrykało?
Odrobiłem pracę domową.
Czyżbym mówił twoim językiem miłości?
Chyba chcesz, żebym odpaliła silniki.
Może dotyk to język miłości, którym będę przemawiał.
Podoba mi się to, ale…
Dobra.
Zaliczymy to zadanie z języków miłości i pokażemy pastor June,
że jesteśmy najmocniejszym małżeństwem, jakie widziała.
Daj mi tylko umyć naczynia, żebyśmy oboje mogli się skupić na zadaniu.
Chcesz powiedzieć, że dotyk to nie jest twój kluczowy język miłości?
Może jest, a może nie jest.
Może są to przysługi, podarunki albo miłe słowa.
To może być nawet wspólny czas.
Chcę powiedzieć,
że nie dowiem się tego, póki nie spróbujemy ich wszystkich.
Masz rację.
Chcę w najlepszy możliwy sposób okazywać ci miłość.
Ja również.
Na tę chwilę pozwólmy, by dotyk był naszym językiem.
Nigdy dość komunikacji.
Wiedziałaś, że przyjdę i upiekłaś tort.
Uwielbiałam, gdy moja babcia śpiewała tę piosenkę.
Jak się czują twoi kuzyni w Houston?
- Zadowoleni z szafy i lampy. - To miłe, że im to zawiozłeś.
- I nie zajechałeś do Nowego Orleanu? - Chcę tam pojechać z tobą.
Brzmi fajnie.
Ale co w międzyczasie będziemy robić w Serenity?
Pójdziemy na pierwszą randkę.
- Pierwsza już hen za nami. - Nie taka.
Na pierwszą randkę w ramach nowego rozdziału.
Chcę, żeby było romantycznie, radośnie i magicznie.
Adekwatnie do twojego piękna.
To brzmi tak idealnie.
Możesz zlizać ciasto.
- Czy to ślady wodnej bitwy? - Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Miałaś pracować, a nie się bawić. Mnie by się oberwało.
Wcale nie. I nie pracowaliśmy, tylko zacieśnialiśmy więzy.
Dobrze się bawiłaś, zacieśniając więzy?
Widzisz? To była praca, bo przy niej nie można się dobrze bawić.
Nie, to nieprawda. To kwestia odpowiedniego nastawienia.
Za późno. Czytałem już Tomka Sawyera.
Jeśli chcecie zacieśniać więzy, nie powinniście zrobić czegoś fajnego?
Czegoś, czego my nie robimy, gdy mamy szlaban?
Dziękuję za dokładną analizę, doktorze Kyle.
Co proponujesz?
Powinniście zrobić coś w grupie, żeby było fajnie i na luzie.
- Bez presji. - W grupie?
Takiej jak na przykład Amanda i Andy,
ale oni idą z grupą na Festiwal Zbieraczy, żeby wyluzować.
Dobra.
To niezły pomysł.
A ty, zanim pójdziesz na festiwal, zacieśnij więzy z kosiarką.
I baw się dobrze.
- Co tam? Jak się macie z Bex? - Dobrze.
Nie mogłam się doczekać, więc poszłyśmy z Bex na spacer.
Doczekać na co?
By dać ci to.
DZIĘKI ZA POMAGANIE NEEN.
Twój brat mi to przysłał?
Martwi się o mnie, odkąd tu wróciłam,
ale mówię mu, żeby się nie bał, bo mam wspaniałych przyjaciół.
- Wysłał też coś dla mnie i Orzeszka. - Bardzo ładne.
Jest tam na wakacjach?
Za dzieciaka chcieliśmy odwiedzić Nowy Jork,
żeby przejechać się metrem, zobaczyć Empire State Building
i wytropić Spider-Mana.
Czy wyrzutnia sieci jest na spodzie, czy…
- Wiem, brzmi żenująco. - Wcale nie.
Osiągnięcie celu zawsze jest super. Bez względu na kaliber.
Nikt z mieściny nie był poza Tennessee, nie mówiąc już o Times Square.
Mieliśmy być pierwsi, a teraz on to zrobił.
Fajnie byłoby z nim pojechać.
Ale w Serenity mam swoje dorosłe sprawy i jestem bardzo szczęśliwa.
Dorosłość nie oznacza braku życia.
Powinniśmy się zabawić.
- Na dzisiejszym Festiwalu Zbieraczy. - Będą podchody?
Dana Sue tylko tym żyje.
No nie wiem. Nie zostawiałam Bex dłużej niż na godzinę.
I nie chcę psuć wam wieczoru.
Czy Em z biura Howiego nie oferowała się z opieką nad Bex?
Tak, ale nie znienacka.
Podejdźmy ją.
Poproszę…
to, co zwykle.
Dzień dobry.
Erik Whitley, prawda?
Przepraszam za śmiałość. Chciałam się przedstawić.
Kathy, nowa zastępczyni menadżera w restauracji Z’s.
- Znasz ją? - Tak.
Świetnie.
To nie może być przypadek, że na ciebie wpadłam.
Ostatnio głośno jest o Sullivan’s i o tym, komu zawdzięcza tę jakość.
To restauracja Dany Sue.
Z dobrych źródeł wiem, że jesteś tajną bronią w jej kuchni.
To zasługa całego zespołu.
Uwielbiam tę pokorę.
Mogłabym cię schrupać ze smażonymi zielonymi pomidorami.
Ale nie zrobię tego, ponieważ…
chcę cię zatrudnić.
- Po co? - Zostaniesz szefem kuchni w Z’s.
Tchniemy nowe życie w to miejsce. Chcę wyeksponować twoje talenty.
Doceniam komplement, ale dobrze mi w Sullivan’s.
Gdybyś zmienił zdanie…
Miłego dnia.
Pani Paula!
Skarbie.
Wygląda na to, że ktoś zaczyna nowy projekt.
Oglądam za dużo programów wnętrzarskich.
Jak się masz?
Jak wam się układa z Ryanem?
Jeszcze trochę i chyba się rozdwoję, żeby udźwignąć tyle szczęścia.
- To wspaniale! - Wiem.
- Powinnyśmy nadrobić zaległości. - Właśnie.
Mogę teraz wyskoczyć na lunch.
Chyba że pilnie musisz użyć tej farby.
Wspaniale.
Do Sullivan’s?
- Do Wharton’s? - Tak.
Chodźmy.
- Rozumiem, skarbie. - Musimy to obgadać.
Chciałbym urządzić ogródek ziołowy na dachu.
Zacznijmy od bazylii, oregano, szczypiorku.
Doczyść dno garnka. Annie, co ty wyprawiasz?
- Pytam Jacksona, jak tam w Wirginii. - Może też trawa cytrynowa.
Bailey, czego nie rozumiesz w zdaniu: „Zamykamy wcześniej”? Zagęść ruchy.
- Tak jest. - Pomóc?
Nie.
Daj mi kwadrans, a potem wrócimy do domu i zagrzejemy się do walki.
Jeremy obiecał nam z tym pomóc…
Teraz liczą się dla mnie tylko dwie rzeczy.
Sprzątanie i zrobienie miejsca na trofeum Festiwalu Zbieraczy,
które przyniosę jutro rano.
Buck przywlókł go w jednym kawałku.
Oby nie nabawił się przepukliny.
Przywiózł je swoim autem.
Ale dlaczego?
Robiłam wiosenne porządki i twoja mama chciała je mieć.
Wiosenne porządki? Za tydzień zaczynamy szkołę.
Czas jest względny.
- Dlaczego go chciała? - Może dlatego, że twój dziadek je zrobił.
Własnymi rękami?
Wykonał stół w jadalni.
Oraz dwa łóżka w pokoju gościnnym.
Mój kochany Walter mógł zrobić wszystko, jeśli tak postanowił.
Mama zawsze mówiła o nim, że to typ mola książkowego.
Czy jest lepsze miejsce na czytanie niż biurko?
Czy ja wiem?
Twój dziadek miał wiele talentów i pasji.
Niektóre dzielił ze wszystkimi, inne nie.
Nigdy nie pozwolił się zdefiniować
przez jedną rzecz.
Zawsze był kimś więcej, niż się wydawało.
Cześć, kochanie.
Jak leci?
Będzie lepiej, gdy znajdę termometr.
Niech Dana Sue coś prześle. Zamawiam, gdy nie chcę gotować.
Czyli zawsze.
Poza tym Sullivan’s jest zamknięte z powodu festiwalu.
No tak, festiwal.
Skoro Katie jest na obozie naukowym, a chłopcy idą na podchody,
może zrobimy sobie damski wieczór filmowy.
Chętnie, ale też jadę zapolować w podchodach z Calem.
Zapolować z Calem? Czy zapolować na Cala?
Skoro tylko się przyjaźnimy, chcemy aktywnie spędzić czas w grupie.
No dobrze.
Gdzie jest ten termometr?
Dowiaduję się o nim nowych rzeczy. Ma alergię na mango.
Kto ma alergię na mango?
Ale…
Ale i tak ciągle bym go całowała.
Staramy się budować przyjaźń, żeby nie opierać się tylko na chemii.
Jeśli martwicie się, że może się zrobić za gorąco,
może warto zabrać ze sobą przyzwoitkę, która zadba o temperaturę.
Ciekawe, gdzie ją znaleźć?
Tak. Ja!
Dano Sue Sullivan, koronuję cię na królową podchodów.
Uwielbiam koronę zwycięstwa.
To rola Trenta i organizatorów, by mianować przyszłą królową.
Może warto ją włożyć, by od początku pokazać swoją przewagę?
Testuję kolejny język miłości — podarki.
Dziękuję. To był doskonały pomysł.
Muszę iść do Maddie. Do zobaczenia na miejscu.
Pokażesz Helen i Maddie koronę?
Wielkie dzięki, panie.
Jesteś cholernie cichy.
Ciężki dzień.
Od razu po tobie widać.
Jeśli nie chcesz o tym mówić, możemy pomilczeć.
Albo mogę ci pokazać coś głupiego w Internecie.
Prawie straciłem dziś pacjenta.
Mała dziewczynka w wieku mojej córki.
Wstrząs anafilaktyczny.
Nie mogła oddychać. Zrobiła się sina.
Przez chwilę była na skraju.
Ale uratowałeś ją.
Gdyby jej rodzice przyjechali kilka minut później…
Ale to ty ją uratowałeś.
Kolejnego?
Zniżka dla bohaterów.
Jeden wystarczy.
Do czasu kolacji.
Może dołączysz?
Zrobiona z 24-karatowego plastiku.
- To naprawdę słodkie. - Tak.
Dlaczego pastor June kazała mu kupić koronę?
Żeby ustalić, czy podarunki są moim językiem miłości.
A są?
Nie słyszę.
Podarunki to na pewno nie mój język, ale może jego już tak.
Jeśli tak, to dzisiejszej nocy
zamierzam dać mu największy prezent.
Tak to się teraz nazywa?
Trofeum Festiwalu Zbieraczy.
Ktoś tu jest pewny siebie.
Po raz pierwszy od wieków Annie, ja i Ronnie zjednoczymy siły.
A co rymuje się z „zakwalifikowani”?
„Niezmordowani”.
- Czyżby? - Błagam!
Jedynym powodem, dla którego może wygrasz,
jest to, że głośny łowca zostaje w domu z Ryanem.
- Pammy Anton cię tak nazwała. - Tak.
Dlatego, że biłaś w dzwon na otwarciu, a nie, że było o tobie głośno.
- Nieprawda. - Nie.
Wiecie, co się rymuje z „zakwalifikowana”? „Niedoceniana”.
Jako że nie doceniacie moich zdolności do wygrania podchodów.
- Co? Nie. - Maddie.
- Wracam do gry. - Nie!
- Jesteście gotowe? - Nie!
Po szkieletowej porażce?
Tylko dzięki moim umiejętnościom prawniczym
nie dostałaś dożywotniego zakazu wstępu na festiwal.
To było dawno temu. I nie zrobiłyśmy nic złego.
Szkielet zaginął kilka godzin
po naszej wizycie w starym szpitalu.
To nie nasza wina, że inni nie mogli go znaleźć.
To nie o nas napisała matka Peggy.
Nie pamiętam tego.
- No raczej. - Wygodnie.
- Jak to szło? Pamiętasz? - Jasne, że pamiętam.
Chyba mam to w telefonie.
- „Co przystoi kobiecie w ciąży”. - Błagam.
Matematyka po margaricie to zło, ale gdzie była wtedy Katie?
Cal i ja uznaliśmy, że dobrze nam zrobi poeksperymentowanie
z pocieszaniem przegrywów, to znaczy przyjaciół, kiedy wygramy.
Czyli…
oboje zamierzacie wziąć udział?
Tak.
- Popilnujesz mi margarity? - Z przyjemnością.
Dokąd idziesz?
Skompletować ekipę zbieraczy.
Co?
Zeruj i idziemy.
FESTIWAL ZBIERACZY TRADYCJA SERENITY
- Kogo jeszcze macie? - Jesteśmy w dwójkę.
Nie przejdzie. Muszą być trzy osoby.
Nie wiedzieliśmy. Co teraz zrobimy?
Przegracie. Oto co zrobicie.
- Mamo! - Posłuchajcie.
Cieszcie się, że od początku wiecie, że pisana jest wam porażka.
Wszyscy ci durnie spędzą wieczór na mrzonkach o wygranej,
żeby na końcu poznać smutną prawdę,
że los wspiera drużynę Sullivanów, a teraz wybaczcie…
- Jeden Sullivan to zło, a dwoje… - Jest nie do zatrzymania.
Nie chcemy wygrać, tylko się zabawić.
To idź poczytać książkę albo popuszczaj samolociki.
Bo jesteśmy tu, by podbijać.
I paplać bez końca.
- Co? - Dawaj.
- Dołączę do was. - A to mała zdrajczyni!
Co za pech.
Isaac, ile osób według Kyle’a musi być w drużynie?
Zobaczmy.
Zdążycie wypolerować tę koronę dla dzisiejszego zwycięzcy.
Drużyna Vreetownaddox!
- Co? - Tak się nazywamy?
O rety!
Wolę myśleć, że to festiwal milczenia.
No dobrze.
Zapomnijcie o Vreetownaddox.
Dziś jesteśmy Drużyną Czerwonych!
O nie. Znowu nazywa się Czerwoną.
Idź do bankomatu i wypłać pieniądze na kaucję.
Nie może być aż tak źle. Prawda?
Nawet profesjonalni sportowcy nie rywalizują tak jak Magnolie.
Helen?
- Dołącz do nas. - Nie, dziękuję. Ryan już jedzie.
Pomyśl, jak fajnie będzie wypatroszyć Maddie.
Co? Chwileczkę.
Kuszące, ale już czas, byście zajęły należne wam miejsce w moim cieniu!
Kto chce być w drużynie Helen i Ryana?
Żartujesz?
Wszystko gra?
Jako przyjaciel zrozumiesz, że są ważniejsze rzeczy niż wygrana.
Gabrielu Weatherspoon! Uważaj sobie.
Bez urazy, pani Sullivan. Wezmę udział.
Cassie Lithgow szuka trzeciej osoby. To jak uśmiech losu.
Rozumiem, leć.
Lubię wspierać romanse, ale zostaliśmy na lodzie.
Jeden z was powinien dołączyć do zespołu Decatur.
Wiecie, z czym rymuje się „Decatur”?
„Zwycięstwo”!
Śmiało, dołączcie do niej.
Jeśli chcecie przegrać.
Dołączcie do nas, jeśli chcecie żyć.
Kyle, Ty, pozwólcie, że powitam jednego z was w naszym zespole.
I wyślę kasę.
Nie tak ich wychowałam.
Ciociu Helen, takiego talentu nie kupisz.
Zgadza się, nie kupi.
Ale dla nas jesteś bratnią duszą.
Dziś jesteś Sullivanem.
O tak!
- Ty. - Ciociu.
Założę się, że to zwycięstwo przyda ci się do podania na studia.
Chwila.
Może zadzwonię do Em.
Bex nigdy nie miała opiekunki. Może dawać jej w kość.
Bex świetnie się bawi. Ty też możesz, jeśli sobie pozwolisz.
- Dlaczego nie jesteś z Jacksonem? - Wyjechał z mamą i Nellie.
Gdybym wiedziała, że Gabe ucieknie, byłabym w waszej drużynie.
- Oby było lepiej niż ostatnio. - Gdy prawie spadłam z drzewa.
Na szczęście cię złapałem.
Gotowi?
Jeszcze jak.
- Jak się macie? - Wszystko dobrze.
Dobrze cię widzieć.
- Jak się masz? - Wyśmienicie.
Panie burmistrzu.
Zostawiłam wiadomości Henrietcie, ale skoro się widzimy,
dam panu możliwość ustosunkowania się do sprawy odwołania.
Muszę rozpocząć podchody.
Cześć. Dobrze się macie? No dobra.
Panie i panowie z Serenity. Ty też, Moose.
Dziękuję za przybycie.
Wszyscy znacie zasady, więc pokrótce.
W każdej drużynie musi być trzech graczy.
Gdy zabije dzwon, możecie otworzyć kopertę z listą rzeczy.
Macie trzy godziny, by wytropić jak najwięcej.
Zróbcie zdjęcie lub wideo.
Zanim zaczniemy, chcę podziękować naszym sponsorom.
Jak zawsze…
To nie Times Square, braciszku, ale zapowiada się…
- Cześć, Garth! - Cześć!
FESTIWAL ZBIERACZY
- Wybacz spóźnienie. - Jest jeszcze czas.
Chciałem kupić ci shake’a, ale Wharton’s było zamknięte.
Jak wszystko podczas festiwalu.
Poza tym prawdziwy łowca nie potrzebuje wspomagania.
- Kyle, widzisz to? Tam? - Co?
Mam cię! Myślisz, że wygrasz?
Nie wiedziałam, że w Parku Pamięci nie ma koszy do segregacji śmieci.
Dodajmy to do listy.
Załatwione.
Mam dla ciebie proste oświadczenie.
Wygrasz to.
To nie oświadczenie. To prawda.
Jak to, że jesteś piękna.
Takie są fakty.
Ronnie Sullivan.
Jesteś miłością mojego życia.
Za rzadko ci to mówię.
Zamierzam robić to częściej.
Gotowi? Zaczynamy!
Dalej!
Przepraszam.
Zapamiętaj, że dzisiaj ta kobieta nie jest twoją matką.
To nie jest twoja babcia, a to nie jest twój brat.
Ryan i ja jesteśmy teraz twoją rodziną. Oni są naszymi wrogami.
Gdy będą konać w rowie, idziesz dalej.
Dzwonisz na pogotowie i kontynuujesz, by uniknąć pozwu.
- Mama by mnie nie pozwała. - Oczywiście, że nie. Ja to zrobię.
- Gotów? Do roboty. - Oczywiście.
- Pierwsza zdobycz odhaczona. - Dokąd teraz?
„Stara kaplica/stara szkoła”.
- „Kaplica/szkoła”. - Do dzieła.
- Podoba mi się pomysł na ogród ziołowy. - Nie to, co twojej mamie.
Odmówiła? Czy była zbyt rozkojarzona wszystkim?
Chyba była zbyt rozkojarzona.
Musisz poszukać lepszego sposobu na upolowanie jej uwagi.
Jesteś ekspertem.
By wytłumaczyć jej moje podejście do urodzin,
stanęłam dokładnie na wprost niej.
Mówiłam jasno i zwięźle.
Potem dużo się uśmiechałam i nawet uroniłam łzę.
- Udało się. - Dzięki. Wypróbuję tego.
No może nie wszystkiego.
Wiesz już, jakiej imprezy chcesz?
Prawie.
- Co mnie ominęło? - Co u Bex?
Wszystko gra. Em tak powiedziała. Obiecuję, że już nie będę.
Mamy pozwolenie na zabawę.
Nie. Może ten?
Ty będzie tak zdominowany przeze mnie, że chyba zamieszka z babcią.
Tak bardzo zdominujemy twoją mamę i ciotkę Helen,
że dla formalności będą musiały zmienić nazwiska
na „Przyjaciółka Dany Sue” i „Druga Przyjaciółka Dany Sue”.
Wóz strażacki pewnie ułatwiał dzwonienie.
Może wujek każe Annie przynosić śniadanie do łóżka przez miesiąc po przegranej.
Żeby przegrała, musimy wygrać. Żeby wygrać, musimy uderzyć w dzwon.
Obrzucanie błotem i zabawa też się liczą.
Dobra.
Z satysfakcją będę przyjmował śniadanie do łóżka od mojej córci
przez następny rok, a nasze trofeum będzie biło ja po oczach!
- I to rozumiem. - To jeszcze nic.
Też będziesz miał prawo do przechwałek, gdy bohatersko uderzysz w ten dzwon,
by moja piękna żona mogła nosić koronę z dumą.
Mam być jeszcze bardziej bohaterski?
Jestem bohaterem!
Dajcie spokój.
Muszę uzupełnić płyny. Przynieść wam też?
- Nie, dzięki. - Nie, dziękuję.
SCENA TEATRU LETNIEGO
Dlaczego tego nie rozebrali po pożarze?
- Zwłaszcza że wybudowano nowy ośrodek. - Znasz Serenity.
Zdarza nam się mocno trzymać historii.
Poza tym gdy twoja ciocia i inne panie
zaczęły nazywać to „teatrem letnim”, wiedzieliśmy, że zostanie.
Nie pamiętam, czy było tu coś przed ośrodkiem kultury.
Zanim zamknięto młyn, była tu siedziba związku zawodowego.
Urządzali tu przyjęcia świąteczne.
Czasem wyprawiali wykwintną kolację dla przywódców związkowych.
Miałam osiem lat,
kiedy tata został przewodniczącym.
Złaziłam z mamą każdy sklep w dwóch hrabstwach,
żeby znaleźć idealną suknię.
W końcu się poddała i uszyła własną.
Gdy tamtej nocy wyszła z sypialni, ubrana w ręcznie uszytą zieloną suknię…
tata spojrzał na nią i padł na kolano.
Powiedział, że klęczał z szacunku dla jej urody.
W pokornym podziękowaniu Bogu za to, że dał mu najlepszą żonę na świecie.
Dajcie spokój!
Nie znałem tego miejsca.
Znam różne sekrety. Ale jedzenie mogło być lepsze.
- Przykro mi. - Towarzystwo wynagrodziło to z nawiązką.
Następnym razem znajdziemy lepsze miejsce.
Tak. Następnym razem.
- Nie chcę niczego zakładać. - Ależ śmiało zakładaj.
Nie lubię skracać naszych spotkań, ale muszę się tym zająć.
- Skarbie. - Jesteś cała?
Wystający korzeń. To niebezpieczne. Dodaj to do listy.
„Listy”? Chcę wiedzieć?
Masz niesamowitą córkę.
Sporządza listę zagrożeń w mieście.
- Gdzie to jest? - Nie, pod spodem. Wejdź tam.
- Już tam sprawdzałem. - Co zrobiłaś tym razem, Czerwona?
Co masz na myśli?
- Gdzie to jest? - Ty mów!
- Co? - Od pięciu minut szukamy tej bestii.
Jego dom powinien być pod schodami.
- Jak szkielet w holu starego szpitala? - Może źle się do tego zabieramy.
„Na północ od niegdysiejszego domu nauki”.
- Kaplica nie była kiedyś szkołą, babciu? - Sto lat przed moją erą.
Wielkie dzięki.
A jej maskotką był zawsze niebieski lis.
Północ! Żerujący lis!
A pudełko, w którym żyje, znajduje się pod schodami.
- Dopóki go nie ukryłaś. - Nie tknęłam go!
Co powiedziałaś Trentowi, gdy ostatnio nabroiłaś?
„Przypadkiem przeniosłam Kostka”.
- To był twój pomysł! - Uważaj sobie.
- Chyba potrzebują pomocy. - Nie.
- Masz tam wódkę? - Nie.
Jestem niewinna.
- Byłam… w łazience. - Chcesz?
Dowiedziałam się dopiero na przesłuchaniu u szeryfa.
- Może… - Ale to był twój pomysł!
Miałaś stać na straży, a twój pęcherz nas zdradził.
- Chcesz się bić? - Chwila! Weźcie głęboki oddech!
Widziałaś dzisiaj Północ?
Nie wierzę…
Nic nie sugeruję, tylko pytam.
- Nie widziałam. - Ciociu?
Byłam z tobą cały czas!
- A ciocia Dana Sue? - Nie!
Ktoś zabrał Północ.
To sabotaż.
Co oznacza, że inne drużyny też go nie znajdą i nie zdobędą punktów.
Masz rację, skarbie.
- Czerwoni, wciąż możemy wygrać! Ruszamy! - Idziemy!
Dalej!
Idziemy!
A miał być wieczór filmowy.
Który koleżka głosi prawdziwego ducha Serenity?
Tu chodzi o poznanie historii miasta, a nie wciskanie jej na siłę.
Nie uczono nas o dinozaurach w tym jeziorze.
Mamy tu sporo ptaków, ale papugi i pawie?
Już wiem, tu chodzi o kolor.
Liceum jest niebiesko-złote. Niebieski paw.
A czerwony symbolizuje krew, pot i łzy, którymi okupione jest miasto.
Nie dam rady.
Zielony.
Ponieważ założyciele miasta wierzyli, że duch Serenity zawsze będzie…
Zielony!
Ustawcie się tam.
Mamy to. Chodźcie.
Nie ociągajcie się.
Potrzebujemy jeszcze tylko zdjęcia z popiersiem czterech Johnów w bibliotece.
Zdążymy wrócić do Parku Weteranów, zanim znów zabije dzwon
i będzie po wszystkim, a my wygramy.
Przemyślała to.
Poradziłeś sobie z tamtą nawalanką bardzo dyplomatycznie.
- Chciałem, żebyśmy przeżyli. - Doceniam to.
Gdy pracowałem za granicą,
widziałem różne spory o ziemię, broń, bydło.
- To, co zrobiłeś, było imponujące. - Dzięki.
Takie opanowanie sytuacji i rozwiązanie sporu to cenna umiejętność.
Naprawdę?
Wykazałeś się większą intuicją niż moi pracownicy.
- Ludzie dostają za to pieniądze? - Za mediację? Owszem.
Pakowanie się w bójki to mój konik. Musiałem nauczyć się z nich wychodzić.
Nie wiem, jakie masz plany, ale ta ścieżka wydaje się naturalna.
Jestem wdzięczny.
- Uran! - Neptun.
Pluton też się liczy. Pluton!
Dziękuję.
Jestem z nas dumny, że znamy planety i ich kolejność,
ale co to ma wspólnego z Serenity?
Fergus Ericsson utworzył w liceum filię Stowarzyszenia Astronomów Amatorów.
Teraz pracuje w Centrum Kosmicznym Kennedy’ego.
Przyjechał z wizytą kilka lat temu. Na rynku była impreza z teleskopami.
Doradził nam,
by spojrzeć na Księżyc, gdy marzenia wydają się nierealne.
I skumać, że ludzie dotarli tam, bo wierzyli w siebie nawzajem.
Cóż, jeszcze nie wzeszedł, ale już niedługo.
Dziękuję, że mnie namówiłeś. Za wyciągnięcie mnie z domu.
Pomogłeś mi oderwać się od ziemi.
Dzisiaj robiłam niedorzeczne rzeczy i znów cieszyłam się jak dziecko.
Chcę tego nauczyć Bex.
Dziękuję wam za to.
No tak! Mam brakujący element moich urodzin.
- Czyli? - Słowa Noreen będą motywem przewodnim.
Uczczę dziewczynę, jaką byłam do mojej szesnastki.
Myślałem, że chodzi ci o księżycowe buty.
Dziękuję za spotkanie.
- Cieszę się, że zmieniłeś zdanie. - Nie zmieniłem.
Ale wysłucham cię.
Czemu mam pracować dla ciebie?
Chcę, by Z’s stało się celem turystów. Jednym z najlepszych południowych lokali.
Wielkie ambicje.
Codziennie podajemy marzenia na talerzu i serwujemy je ludziom.
Nasze marzenia realnie sycą ludzi.
- To ujmujące, ale… - Miałam tu pierwszą pracę.
Wtedy to był Courthouse Grill.
Nie wiedziałem, że jesteś stąd.
Zaczęłam tu pracować w liceum.
Włożyłam w to miejsce wszystko, co miałam, z nadzieją, że może kiedyś będzie moje.
Zamiast tego właściciel sprzedał go komuś, kto miał inne marzenie, więc odeszłam.
Ale teraz wszechświat znów mnie tu sprowadził.
W końcu jestem gotowa, by moje marzenie nabierało kształtu w Z’s.
Potrzebuję tylko najlepszego kucharza w Serenity.
Dołącz do mnie, Erik.
Zostały tylko trzy minuty! Musi tu być coś jeszcze.
Może pójdę to zanieść, żebyśmy się nie spóźnili z terminem?
- Ale może jeszcze… - Zrobiliśmy już dość, skarbie.
Zjadłabym ciacho.
Mógłbym cię zanieść, ale bez dotykania będzie ciężko.
To głupie, nie sądzisz? Całe to niedotykanie?
Nie. To dobry pomysł.
Gdybym mógł trzymać cię za rękę całą noc albo całować w świetle księżyca,
nie znaleźlibyśmy niczego.
I nie zauważyłbym, że trzeba pomalować krawężniki.
Wszędzie widzę dowody niespełnionych obietnic Trenta.
Naprawimy to.
Jedno po drugim. Jeśli mogę pomóc.
Chciałabym to zrobić z tobą.
Skoro mowa o dzieleniu się czymś…
Chyba muszę ci jeszcze coś powiedzieć o moim samochodzie.
- Pikapie marzeń. - Tak.
Najpierw pojechałem do domu, żeby pochwalić się tacie.
Wyszedł z przyczepy, obszedł wóz raz i powiedział…
że ma nadzieję, że będę mógł ją zwrócić, gdy wypadnę z głównej ligi.
I wrócił do siebie.
Tak mi przykro.
Cały sezon próbowałem udowodnić, że zasługuję na to auto,
żebym mógł je zatrzymać.
Tuż przed play-offami…
doznał rozległego zawału.
To był koniec. Nigdy się nie pogodziliśmy.
Dziękuję, że się tym ze mną podzieliłeś.
Kochanie, jestem wykończony.
Nie mów, że jesteś na to za stary.
Nigdy.
Gdziekolwiek będziesz polować, tam i ja będę.
Kogokolwiek zdziesiątkujesz, tego i ja zdziesiątkuję.
Twoje trofeum będzie moim trofeum.
A twoja wygrana – moją wygraną.
Nie sądzę, by June ucieszyła się z tego parafrazowania,
ale nic jej nie powiem.
Zamiast tego będę się chwalić tym, jak dobrze mówimy językiem miłości.
Tak długo, jak jestem z królową,
jestem najszczęśliwszy na świecie.
Dzięki tobie od dawna tak się nie bawiłam na podchodach.
Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, co planujesz na pierwszą randkę.
To się nie liczy?
Obiecałem ci,
że będzie romantycznie, radośnie,
magicznie…
i pięknie.
Mieliśmy to wszystko dziś w Serenity, gdzie jesteś najszczęśliwsza.
Jesteś wspaniały.
I nie miała problemów z zaśnięciem?
Jak wam poszło?
Kto wie? Ale świetnie się bawiliśmy.
Nie jest za późno, by się poddać.
Śmiało, Czerwona.
Chyba go wykończyłaś.
Dobrze się bawiliśmy.
Muszę ci powiedzieć, że Kyle jest taki zabawny.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Ponoć do wychowania dziecka potrzeba całej wioski.
Serinity wykonało zadanie.
- Za co to? - Wiesz, jak bardzo jestem z ciebie dumna?
Dzięki?
- O Boże. - Przepraszam.
Tak. Isaac!
Chodźmy.
- A piąteczka? - Jasne.
Chodź. Świetna robota.
Dobrze się bawiłeś na pierwszym polowaniu?
Nie mogło być inaczej z tobą i twoją córką?
Od teraz jesteś pełnoprawnym obywatelem Serenity.
I tak sobie pomyślałam,
że zasługujesz na pamiątkę.
Czy to…?
- Czy to ten lis? - Tak.
Pomyśl tylko, jak będzie zabawnie,
gdy po paru tygodniach ta bestia nagle pojawi się w kuchni w domu Maddie.
Lubisz mnie czy chcesz mnie zabić?
Proszę o uwagę.
Mam zaszczyt ogłosić, że zwycięzcą tegorocznego Festiwalu Zbieraczy jest…
drużyna w składzie: Downey, Fitzgibbons i Sullivan.
Udało się!
- Było blisko. - I to bardzo.
- Do zobaczenia za rok! - O rety!
- Gratuluję. - Liczę, że było fajnie.
To ekscytujące, że całe miasto miło wspólnie spędza czas.
Dlatego zapoczątkowałem to dekadę temu, gdy zostałem burmistrzem.
By uczcić wspaniałych ludzi tej społeczności.
Cieszę się, że zostawiam was z tym podarunkiem.
Ustępuję z funkcji burmistrza.
Co?
Ze skutkiem natychmiastowym.
Napisy: Krzysiek Igielski