SŁODKIE MAGNOLIE
TAJEMNICE
Gdzie porozmawiamy?
Może w salonie.
Musisz mi zaufać.
Ufam.
Wolałbym nie dopuścić do tej rozmowy.
Żałuję, że dałem się sprowokować jemu i Mary Vaughn.
- Wszystkiego żałuję. - Przestań.
Może w tym tkwi mój problem? Nie wiem, kiedy przestać.
- Mocno oberwał? - Jego ego oberwało najmocniej.
- Żałuję tego. - Wyręczyłeś nas.
Bałam się, że ma broń. Wezwałam pomoc ze strachu, że ucierpisz.
- Chroniłem Maddie. - Wiemy.
- To żadne usprawiedliwienie. - Nikt nie miałby ci tego za złe.
Nie oczekuję przebaczenia.
Nawaliłem.
Wycofam się z restauracji, ze wszystkiego.
Zrobię, co będzie trzeba.
- Sobie też musisz pomóc. - I nie musisz się wycofywać.
Rano porozmawiam z prokuratorem, a potem zobaczymy.
Wszyscy chcemy ci pomóc.
Muszę iść do domu.
- Już późno. - Odwiozę cię.
Daj mi chwilę.
Maddie, może pojedziesz ze mną?
Co za noc.
Tak.
Porozmawiamy jutro.
Chętnie pomogę z angielskim, zwłaszcza z Austen,
ale nie znam się na chemii.
Nauka nigdy nie była dla mnie.
Super, bo niewiele osób z trzeciej klasy na to chodzi.
Jestem dumny.
- Witaj w domu. - Nie sądziłam, że będziecie na nogach.
Nalegałem, żeby się kładła, ale pewnie mało przekonująco.
Chciałam się upewnić, co z trenerem Calem.
- Będzie dobrze. - A z Maddie?
W porządku.
Może porozmawiamy rano? To był długi dzień.
- Jasne. - Dobrze.
Dobranoc, mamo. Tato.
- Kocham cię. - Słodkich snów.
Gdzie jest Cal?
Helen go wypuściła, a Erik odwiózł go do domu.
Gdybym tam wtedy był…
Kiedy zamierzałeś powiedzieć, że Kathy wróciła?
- Nie wiedziałem. - Nie?
Wróciła bez dzwonienia i pisania do ciebie?
Nie rozmawiałem z nią od…
To co ona tu robi?
Co ty wyprawiasz?! Oddawaj!
Chodź tu! Oddaj telefon! Wracaj!
Nie mam pojęcia.
Wiesz, co zrobić, gdy się odezwie, prawda?
Jest głośno o zwolnieniu trenera Cala,
ale o bójce cisza.
- Zaraz się rozniesie. - Bójka nie pasuje do trenera.
- Chronił mnie. - Przed czym?
Dużo się działo.
Wszystko dziś wyjaśnimy. Nie martwcie się.
Mamy się nie martwić?
- Co możemy zrobić? - Cóż…
Nie pozwólcie swoim przyjaciołom,
nawet jeśli chcą dobrze, wciągnąć was w negatywne rozmowy.
Poza tym róbcie swoje i opiekujcie się Katie.
- Idę do niego. - Nie.
Nie teraz.
Proszę.
Królowo, przyrzekamy strzec księżniczki, odganiać smoki i bronić zamku.
I opróżniać zmywarkę.
I zmywarkę opróżniać!
Niewiarygodne. Wylali trenera Cala.
Co Gabe i reszta bez niego zrobią?
Trener Harlan nie przejmie sterów? Lubisz go.
Jest świetny, ale nie był zawodowcem.
Bójka to poważna sprawa i nie wróży nic dobrego.
Mama była szczęśliwa, a trener się angażował.
Słuchał nas i doceniał teatr.
- Nikt nie mówi, że się rozstają. - Nie, ale mogą.
- Cal to nie tata. - Nie wolałbyś spokojnych bliskich?
Ty chciałbyś mniej dramatów?
Chcę mniej niespodzianek.
Konkretnie żadnych.
Ale doktor Ashley mówi, żebym liczył się z zawodem.
Chcę pogadać z trenerem.
Mama odmówiła. Nie dokładaj jej teraz zmartwień.
- No tak. Jasne. - Skoro ciągniemy temat opornych mam…
- Tak? - Zaprosiłem Nellie na randkę.
Zgodziła się.
Wszystko szło świetnie przez jakieś 15 minut, a potem…
Jej mama mówi, że nie możemy się widywać.
Chodzi o zaszłości między nią a naszą mamą.
Przykro mi.
Zasługujesz na szczęście tak jak mama.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Masz dla mnie jakąś radę?
Nie. Pani Lewis zawsze mnie przerażała.
Pamiętasz, jak na paradzie 4 lipca wskoczyła na platformę harcerzy,
żeby uczesać Jacksona?
Trafiła na moją stopę,
a ja myślałem, że jej pięta przybije mnie na stałe do platformy.
Przez jej występ w sądzie dostałem prace społeczne.
Brakowało tylko światła reflektorów.
Na pewno zacznie terroryzować innych i zapomni o tobie.
A ty i Nellie będziecie mogli się widywać.
Prawda?
Wszystkie te zera.
Nie o to chodzi.
Jakim cudem zapomniałaś mi powiedzieć o tych zerach wczoraj?
Daj spokój.
Miałam dużo na głowie.
Sprawa z Calem, z Kathy,
z tym nierealnym czymś.
A to nie tak, że wahałaś się, czy mi powiedzieć?
Czyżbyś sobie żartował?
Myślisz, że zataiłabym to?
Czek, który może zmienić nasze życie, a nawet więcej?
No dobrze.
Mogłem to lepiej ubrać w słowa.
Ale wydaje mi się to dziwne.
Jesteśmy na dobrej drodze.
Dlatego…
przepraszam.
Mogłam wykazać się większym wyczuciem.
Mimo że tyle się wczoraj działo.
Ryan.
Miła niespodzianka.
Maddie.
Jeszcze raz dziękuję za piękne uczczenie pamięci cioci Frances.
To był dla nas zaszczyt.
W jej imieniu chcę ci wręczyć to pudełko.
Powinnam się obawiać?
Napisała, że to pamiątki z czasów, gdy spa było jej domem.
- Pomyślała, że mogą ci się spodobać. - Ale fajnie! Jakie pamiątki?
Nie przeglądałem zawartości. Było dużo pudełek z wieloma instrukcjami.
Niektóre są mocno złożone i wszystkie muszę ogarnąć.
Czyli zostajesz.
Myślałem o tym.
To na pewno ucieszy wielu ludzi.
Lubię uszczęśliwiać ludzi.
Neville, Grace, Collins, moja mama.
Spróbują cię zatrzymać, choć chcą dać jej odejść.
Dziękuję za paczkę.
Dam ci znać, czy w środku jest skarb.
Miłego dnia.
Cześć, Isaac.
Dzień dobry, Maddie.
Modliłam się za wielu zeszłej nocy. Za ciebie też.
Dziękuję.
Jeśli chodzi o Billa, to wiedz, że nie powiem o niczym nikomu,
nawet moim dzieciom, chyba że mnie o to poprosisz.
Dziękuję.
To skomplikowane. Wciąż zastanawiam się, czego chcę.
To najważniejsze.
Jeśli potrzebujesz pomocy, wsparcia lub czegokolwiek,
znajdziesz we mnie przyjaciela.
- Choć pewnie masz ich na pęczki. - Znajdzie się miejsce.
Dzień dobry. Isaac, powiedz, że masz już jogurtowe parfaity.
Waniliowe i wiśniowe.
Cudownie. Maddie? Mam sprawę, gdy już skończycie.
Śmiało. Muszę wracać.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
- Tobie też, Trotter. - Skoro nalegasz.
- To dobry dzieciak. - Tak.
Nie mów, że to kolejna prośba o zebranie rady miejskiej.
Lepiej.
Nie trzeba było.
To nie ja, ale teraz żałuję.
Nigdy nie pomyślałbym, że to okazja do wręczenia kwiatów.
Pisałem do niego z 15 razy.
W odpowiedzi dostałem tylko: „Później, proszę”.
Nie proszę o dzielenie się kwiatami. Staram się ciebie rozśmieszyć.
Nie żeby płacz był czymś złym, ale może przejdziemy tam?
Boże.
Nie potrzebuję szczegółów.
Słyszałem dość, by wiedzieć, jak dołujący był dla was zeszły wieczór.
Kocham was i chcę pomóc.
Skoro żadne z was tego nie ułatwia,
pozwól, że zaczniemy od uwolnienia napięcia.
Czuję, jak promieniuje na mój biceps, gdy cię obejmuję.
Możesz się wypłakać albo wylądujesz u mnie na jodze.
To twoja decyzja.
Zawsze wiesz, co powiedzieć.
To dar.
Nie jestem smutna, tylko wytrącona z równowagi.
Czuję, że Cal coś przede mną ukrywał i że nie dawało mu to spokoju.
Silni ludzie tak robią.
Zapominają, że dzielenie się nie jest słabością.
Tak. Prawda.
Wiem, co nam pomoże. Wracajmy do pracy.
Nie, szefowo. Jako twoja prawa ręka nie zgadzam się.
Ta cała ucieczka w pracę, by nie musieć myśleć?
To pułapka.
Zapomnij o pracy. Bierzesz wolne.
Nie mogę.
Świat będzie się dalej kręcił. Księżyc wzejdzie zgodnie z planem.
Jedyny szkopuł jest taki, że będę tęsknił za twoim uśmiechem.
Proszę.
I nie waż się wracać do domu, by zająć się rodziną.
Wybierz piękne i nieoczekiwane miejsce i zrób coś tylko dla siebie.
No dobrze.
Nawet nie wiesz, jak się za to zabrać.
Dzień dobry.
Dzień dobry, pastor June. Od kiedy ma pani tego psa?
To Samson.
Jest nowy. Został uratowany.
Co za skarb. Chodź tu.
Boże. Jak można takiego porzucić?
Uważam go za dar.
Szczerze mówiąc, szukałam psa do spacerów w ciągu dnia.
- Dla formy? - Raczej dla ciszy.
Oczywiście kocham wszystkich w naszej wspólnocie,
ale wielu członków oczekuje,
że będę dostępna 24 godziny na dobę.
To musi być trudne.
Żeby móc sprawować posługę, potrzebuję ciszy.
Żeby pomyśleć.
Moje ulubione wersety dotyczą czasów, gdy Jezus odszedł, by być sam.
Zamiast łowić ryby, ma pani psa.
Myślałam, że ludzie uszanują moje przerwy, jeśli będą z powodu psa.
Powinnam była wziąć owczarka dla jasności,
ale ten mały łajdak mnie urzekł i oboje uwielbiamy wspólne spacery.
Może też potrzebuję psa.
Podzielimy się?
Nie. Nie chcę przeszkadzać.
To nie jest pytanie od duchownej.
To przyjacielska sugestia.
Spędźmy razem trochę czasu.
Byłoby cudownie.
Nie powinienem był stracić panowania, ale czuję, że ostatnio ciągle je tracę.
Wiem, że Maddie martwi się o ciebie. Rozmawiałam z nią kilka razy.
Ale rozumiem, jak ważne jest okiełznanie emocji,
by nie podejmować decyzji pod wpływem strachu czy złości.
Albo adrenaliny.
Chcę, by było idealnie.
Nosisz straszne brzemię. To niemożliwe.
Nigdy nie chcę krzywdzić ludzi, jednak ostatecznie…
zawsze to robię.
Życie jest słodko-gorzkie.
Ale najważniejsze teraz jest to,
że prokurator okręgowy nie zajmie się sprawą.
Stu odmawia zeznawania
i ma wyrzuty sumienia, że cię prowokował.
- Mogę z nim pogadać? - Z prokuratorem?
- Ze Stu. - Okropny pomysł.
Podziwiam twój gest, ale mógłby zmienić zdanie.
- Chcę postąpić słusznie. - Zrób to inaczej.
Tak, otrzymałem odpowiedź.
Ale nie tę, której chciałem.
Nie, będzie dobrze.
Też cię kocham, tato, ale zostaję tutaj.
Pogadamy wkrótce.
W porządku?
Nie chcę węszyć, tylko się upewnić, że wszystko gra.
Czasem tęsknię za tatą.
Rozumiem. Założę się, że to wspaniały człowiek.
To prawda.
Położę Orzeszka i wezmę prysznic.
- Mógłbyś mieć na nią oko? - Mam lepszy pomysł.
Jesteś wspaniały, Isaac.
- Chcesz się przywitać? Cześć. - Cześć, skarbie.
Mogę cię tu zabrać?
Cześć, słoneczko.
Wiesz co?
Mamy tego samego biologicznego ojca.
Chciałem się tym z tobą podzielić, bo uważam, że jesteś super…
ale to pewnie zasługa mamy.
HOTEL HICKORY
Nawet nie wiesz, jak miło cię widzieć.
Kopę lat.
Nie wierzyłam, że się pojawisz.
Dobrze, że nadal mam twój numer.
Jillian, poproszę żytnią z lodem dla tego poczciwca.
A co, jeśli już tego nie pijam?
- Ronnie. - Kathy.
Dlaczego wróciłaś?
By oddać hołd pannie Frances.
Stara, dobra panna Frances.
Czyli nie zostajesz.
Jeszcze nie wiem.
Czego chcesz?
Czy nie mogę po prostu zatęsknić za moim starszym bratem?
Skończ te gierki.
Co tu robisz? Co to za akcja z oponą?
Błagam.
Oddam jej pieniądze, choć wiem, że ona by tego nie zrobiła.
Wiedziałam, że Dana Sue nie zechce się spotkać,
a chciałam jej przypomnieć, co o niej myślę.
I o tym, że odebrała mi Sullivan’s.
Nie chcę rozgrzebywać tego starego syfu.
Wracaj do Georgii. I to szybko.
Może jak tylko skończysz pić.
Widziałam Annie.
Po pogrzebie.
Wyrosła na uroczą dziewczynę.
Nie będę powtarzał.
Tym razem lepiej posłuchaj.
Trzymaj się z dala od mojej córki.
Ona cię nie zna.
Nie musi cię znać.
- Erik się oświadczył? - Ryan?
Wielkie nieba.
Dobra. Zaczekajcie chwilę.
Nie nosisz go.
Erik nic nie mówił w pracy.
Ryan nawet nie mrugnął.
Co odpowiedziałaś?
Powiedziałam Ryanowi, że muszę się zastanowić.
A Erikowi…
nic nie powiedziałam.
Czy to sprawiedliwe?
- Dla kogo? - Dla obu.
Czy brak decyzji nie mówi sam za siebie?
To nie jest łatwa decyzja. Zastanowienie się jest wskazane.
Nie, jeśli twoje serce wie.
Spójrz na jej twarz. Twoje serce chce ci coś powiedzieć.
Że musicie odpuścić. Oddaj mi ten pierścionek.
- Nie chcemy ci tego utrudniać. - Jak to możliwe?
Bardzo mi zależy na Eriku.
Bardziej niż oczekiwałam. O wiele bardziej niż byłam na to gotowa.
Ale Ryan…
był w moim sercu całe życie.
Rozumiem.
Dwóch dobrych facetów to sporo.
Czas podjąć decyzję.
Może właśnie nie czas.
Prawda?
Wyglądasz… Wyglądałaś na szczęśliwą z Erikiem.
I jeśli mam być szczera,
to czy byłaś kiedyś szczęśliwa z Ryanem przez dłuższy czas?
W San Francisco było dobrze. Zazwyczaj.
San Francisco było dawno temu.
Dlatego muszę się zastanowić.
Nie ważcie się choćby pomyśleć o tym w pobliżu Erika Whitleya,
dopóki wam nie pozwolę.
Tak jest.
Dana Sue. Może ty będziesz bardziej wylewna?
- Najpierw ty wylej resztę. - Nie. Nic więcej nie powiem.
No dobrze.
Powiedziałam Ronniemu o tajemniczym czeku.
Jest podekscytowany?
Nie. Trochę dziwnie zareagował.
- Zarzucił mi, że to zatajam. - Kiedy to było?
- Dziś rano. - No to rozumiem jego reakcję.
Wczoraj się tyle działo.
- Przepraszam. - Nie trzeba.
Po prostu nie wie, jak bardzo mu ufasz i ile ma do powiedzenia w waszym związku.
Nic dziwnego, że się boi.
Mówiłaś o tym, co zrobisz?
Priorytetem zawsze był fundusz na studia Annie,
ale nie ustaliliśmy innych rzeczy.
Wciąż nie wydaje się to prawdziwe.
Wiesz, dlaczego panna Frances ci go dała?
Nie, wciąż zachodzę w głowę.
A co myślisz o Kathy?
Przywitała się w bardziej odpowiedni sposób?
- Powinnyśmy to zgłosić Boldenowi. - Ronnie poszedł ją wyczuć.
Wolałabym wymienić oponę
i modlić się, żeby tornado wywiało ją jak w Czarnoksiężniku z krainy Oz.
- Tak kończą złe czarownice. - Raczej spadają na nie domy.
- Nie mam nic przeciwko. - Spokojnie.
Nie chcę już wyciągać nikogo z aresztu.
- Przykro mi, Maddie. - Nie bardziej niż mnie.
- Dopiero co powiedziałam June… - Poszłaś do June?
Nieoficjalnie. Poszłyśmy na spacer z Samsonem.
- Samsonem? - To jej pies.
O czym powiedziałaś June?
Wspomniałam jej, że jestem sfrustrowana.
Ale powiem wam szczerze, że też się boję i jestem zła.
Kiedy z jednego niestabilnego związku przeszłam do kolejnego?
Maddie, to zupełnie dwie różne sprawy.
Obawiam się, że to się łączy.
Muszę to rozgryźć. Dla mnie i dla dzieci.
Będziemy wspierać i ciebie, i twoje dzieci.
Dziękuję.
Dlaczego panna Frances dała ci fortunę?
Wciąż nad tym pracujemy.
To ważne, skarbie.
Możesz iść na studia, gdzie tylko zechcesz.
- Ale aż tyle? - Panna Frances poświęciła się edukacji.
Mam nadzieję, że zatańczy z Johnem Prine’em i aniołami,
wiedząc, że trafisz do wspaniałej uczelni.
- Możesz studiować na Zachodnim Wybrzeżu. - Nie szalejmy.
Albo świetna szkoła artystyczna.
Coś bardziej praktycznego? Z szacunku dla panny Frances.
To dość szalone, ale wydaje się, że jest tu wiele do przemyślenia.
Dzięki za info.
Dzięki za wszystko, co powiedziałaś w ośrodku adopcyjnym.
Mogłabym pół dnia przekonywać tę biedną kobietę,
że ty i Ashley jesteście wspaniali.
Kiedy dostaniecie zgodę?
Trudno powiedzieć. Cierpliwość będzie mottem tej podróży.
- Zająć się nim? - Nie trzeba.
- Bill. - Maddie.
Trotter, prawda?
Tak.
Miło cię poznać, Bill.
Przepraszam za najście, ale pomyślałem, że lepiej nie przychodzić do domu.
- O czym chcesz pomówić? - O Calu.
Przyznaję, że na początku miałem wątpliwości,
ale okazał się świetnym trenerem.
Szkoda, że szkoła tak go potraktowała.
Dziękuję.
Zważając na to, że dogaduję się z Mary Vaughn lepiej niż ty,
może mógłbym ją przekonać, żeby wróciła do sprawy zwolnienia Cala.
Choć to dla mnie bez znaczenia, skoro Tyler nie chce już grać.
Zaraz. Co?
- Czołem. - Cześć, Noreen.
Wiem, że macie kocioł. Isaac, znajdziesz sekundę?
Potrzebuję więcej niż sekundy.
Wejdź. Będzie cię lepiej słyszał.
- Jesteś pewna? - Oczywiście.
Chodź do mnie.
Zamówienie gotowe!
- W porządku? - Wziąłeś złe klucze.
Orzeszek cały ranek wybrzydzał i krzyczał, więc postanowiłam…
Pojechałam na przejażdżkę, żeby pomóc jej zasnąć, ale…
Może i dobrze. Jesteś zbyt zmęczona, by prowadzić.
Może i tak, ale muszę ją uśpić ze względu na mnie i Isaaca.
Nic mi nie jest. Poza myleniem kluczy.
Moja pielęgniarska część mnie wie, że to tylko faza rozwoju dziecka, ale…
ckliwa część mnie jako matki jest bezradna.
- A fotel bujany? - Wyżłobiłam podłogę.
- A powijaki? - Nie dzisiaj.
Oto co zrobimy.
Noreen, włóż Bex do wózka.
Bailey pospaceruje z nią 20 minut.
Potem Erik zrobi to samo.
Ja wezmę ją na końcu, a Isaac odprowadzi do domu,
w którym utniesz sobie co najmniej godzinną drzemkę.
Niewyspana mama i wybredne dziecko to kiepska kombinacja.
Nie mogę o to prosić.
Zgłosiliśmy się na ochotnika.
Będziemy pomagać ci odetchnąć, aż Bex minie ta faza.
- Wyściskałabym was. - Gdy odzyskasz siły.
Dziękuję. No dalej, Orzeszku.
Ciocia Frances odłożyła to dla ciebie.
To nasze zdjęcia z czasów nastoletnich.
Pamiątki z wieczorków i innych imprez w jej domu.
- Tego typu rzeczy. - Dzięki za fatygę.
I nie przyniosłem tego, by zmusić cię do odpowiedzi.
Kazałem ci czekać latami. Teraz moja kolej.
Przez lata mieliśmy wielkie plany.
Ale musimy porozmawiać o tym, jak te plany wyglądają teraz.
- Po tylu latach spędzonych osobno. - Rozumiem.
Zawsze różniła nas kwestia dzieci.
Teraz je chcesz?
Tak.
Przykro mi, że tyle czasu zajęło mi dostrzeżenie mądrości w tym.
Piękna.
Nie mówię ci tego, by cię zranić czy ukarać.
Ale muszę to powiedzieć.
Mieliśmy dziecko.
Krótko.
Poczęliśmy je, gdy tu ostatnio byłeś.
I poroniłam je, zanim zdążyłam ci powiedzieć.
Po stracie nie było cię przy mnie.
Znowu.
A skoro zerwałam z tobą,
nie było powodu, by zrzucać na ciebie ten ból.
- Nie powinnaś być z tym sama. Oto powód. - Nie byłam.
Otoczono mnie… współczuciem…
wsparciem…
i miłością.
Przyjechałbym. Byłbym przy tobie.
Nie byłam tego pewna.
Mówisz, że chcesz mieć dzieci.
Musisz coś zrozumieć.
Dowiedziałam się,
że moje szanse na poczęcie
i utrzymanie ciąży w jakikolwiek sposób…
są nikłe.
Dlatego…
jeśli to coś zmienia…
Znalazłeś mnie.
No to mów.
Bez ogródek. Jesteś bezpieczny.
Wszystko zostaje między nami.
Gdzie tego uczą?
Chodzę na spotkania grupy weteranów z zespołem stresu pourazowego.
Byłem kiedyś tam.
Nie sam z siebie. Moja koleżanka Jodie mnie tam zaciągnęła.
- To ciężka praca. - Nie podjąłem jej.
Ból jest inspiracją dla wielu niezdrowych decyzji.
Nawet nie uznałem, że to był ból.
Myślałem, że jestem sprytny i sprawny.
Zamknąłem ten gniew i zamęt za drzwiami i zaryglowałem bardzo mocno,
by nic się nie wydostało.
Musisz otworzyć te drzwi.
Żeby żyć i kochać.
To trudne,
bo demony mogą się wtedy uwolnić.
Stały się większe, brzydsze i wredniejsze, odkąd je tam zamknąłem.
Tak się dzieje, gdy się je hoduje w ciemności.
Jedyny sposób, by je okiełznać, to wyprowadzić je na światło dzienne.
Nazwij je.
Poznaj.
Opanuj.
- Powinienem mieć to za sobą. - Dlaczego?
Skąd przekonanie, że jest za późno na pomoc?
Na zrozumienie siebie?
- Na wsparcie? - Zraniłem tych, których chciałem chronić.
Ludzi, których kocham, a którzy przestali kochać mnie.
Nie doceniasz Maddie.
Nie doceniasz nas wszystkich.
I, co najważniejsze, nie doceniasz siebie.
Że też dałam się namówić na spotkanie na cmentarzu.
Sprawię, że będzie mniej straszny.
To nasze najlepsze miejsce spotkań,
dopóki nie przekonam matki, że jej zakaz to przesada.
- Jest uparta. - Masz to po niej?
Trochę to potrwa, zanim ją przekabacę.
Nie mogę tyle czekać na spotkania.
Albo pocałunki.
Jesteśmy bezpieczni?
Duchy na nas nie doniosą.
Nie chcę tego głupiego odwołania.
Ja też. Z wielu powodów.
Przykro mi. To pewnie okropne dla twojej rodziny.
Liczy się to, że ty i ja sobie poradzimy.
Po prostu musimy uważać i być sprytni do końca lata.
Potem wrócimy do szkoły z różnymi pretekstami do spotkań.
Nigdy tak nie czekałam na powrót do szkoły.
Obejrzyjmy to razem.
Przecież lubisz Johna Leguizamo.
Tak, ale filmy z Johnem Wickiem będą lepsze niż Romeo i Julia.
Teraz mama wyznaje miłość do Moulin Rouge.
Jest ziarno prawdy w plotce, że nie chcesz już grać?
Teraz zabieram się z naczyniami na zewnątrz.
Nie.
Możesz zostać. Nie jestem zła. Chcę tylko… usłyszeć prawdę.
Nie wiedziałem, że podjąłem tę decyzję aż do pożegnania panny Frances.
Od tamtej pory masz sporo na głowie.
- Nie było jak o tym porozmawiać. - Ojcu powiedziałeś.
- Tata ci powiedział? - Przyszedł do spa, żeby coś omówić.
No i wspomniał o tym.
Wybacz tę niezręczność.
Na uroczystości ciągle powtarzał, żebym się nie poddawał i nie zrażał.
Ale nagle wyrzuciłem to z siebie i zdałem sobie sprawę, że to prawda.
- Też jestem zdziwiony. - Od kiedy wiesz?
Od pogrzebu, ale to nie powinno wyjść ode mnie.
- Prawda? - Prawda.
Naprawdę skończyłeś z tym, Ty?
Chyba tak.
No dobrze.
- To duży krok. - Wiem.
Ale…
czuję, że to dobry krok.
To najważniejsze.
Obaj możecie odkrywać nowe możliwości i dokonywać nowych wyborów.
To naturalne w waszym wieku.
Dzięki, mamo.
Ale nie powinniście niczego zatajać.
- Nie chciałem. - Wiem.
Oczekuję jasnej i szczerej komunikacji.
- Od wszystkich. - Oczywiście.
Dziękuję.
Czyli wszystko gra?
Oczywiście. Jak zawsze.
Jest jeszcze jedna ważna sprawa.
Martwię się o jego kondycję po rzuceniu sportu.
Będę kontynuował fizjoterapię.
Dla pewności, że twoja ręka pracuje, sugeruję ci wycierać naczynia.
Wszystkie.
Sam, co wieczór.
Co wieczór.
- No dobrze. - Pokażę wam!
- Nie chciałem. - Lepiej uważaj.
- Oboje przeciwko mnie? - To było dobre.
Bill Townsend.
To naprawdę ty?
Zgadza się.
Miło cię widzieć.
Dziękuję za miłe przywitanie,
ale muszę prosić o wybaczenie i podpowiedź co do tego,
skąd się znamy.
Bez obaw, trochę się nie widzieliśmy.
Chodziliśmy razem do liceum.
To niemożliwe.
Wyglądasz zbyt młodo, by być wtedy w liceum Serenity.
Ty bajerancie.
Dzieliło nas parę lat.
Byłam wtedy nieśmiała.
Zdradź lepiej, jak tak dobrze wyglądać mimo upływu lat.
Cóż…
Jesteś bardzo miła.
Kathy.
- Kathy…? - Kathy Boseman.
Żyłaś w Serenity przez cały czas?
O nie.
Wyjechałam. Dużo podróżowałam.
Co cię sprowadziło z powrotem?
Zmarła moja droga przyjaciółka. Frances Wingate.
Wszyscy kochaliśmy pannę Frances.
Mogę postawić ci drinka na jej cześć?
Może nadrobimy zaległości?
Byłoby idealnie.
Dzieciaki w domu?
Nie. Mama zabrała ich do Wharton’s na shake’a.
Robiła tak, od kiedy byli mali, żebym mogła odetchnąć.
Ale i tak do nich dołączałam, bo robiła się z tego impreza.
Ty nauczył się od niej pić ze słomki, a za zachętę służył ich shake czekoladowy.
Doceniam, że twoja mama umożliwiła nam tę rozmowę.
Uważa się za twoją największą fankę.
Pozwoliłam jej na to.
Nadal tego chcesz?
Tak.
Ale mam tyle pytań.
Oczywiście.
Wciąż próbuję to rozgryźć.
Co się dzieje i jak się z tym czuję?
Ale to, co mnie najbardziej niepokoi, to uczucie, że coś przede mną ukrywałeś.
I to od początku.
A teraz to coś namieszało nam w życiu.
Ukrywałem coś.
To, kim byłem.
Odkąd cię poznałem,
chciałem być osobą, której potrzebujesz, ale nią nie byłem.
Jeszcze.
Ścigałem się sam ze sobą.
Próbowałem nadążyć za tym…
wizerunkiem, który sam stworzyłem…
i nie dałem rady.
Dlaczego tak robiłeś?
Instynktownie.
Nawykowo.
Jeszcze tego nie zdefiniowałem.
Sam nie wiem.
I co teraz?
Zajmę się tym.
Jeśli zechcesz być cierpliwa,
obiecuję, że odrobię pracę domową i wszystko naprawię.
Też mam pracę domową do zrobienia.
Nie musisz niczego przeze mnie zmieniać.
Nie, nie przez ciebie.
Dla siebie.
Spotkamy się w czytelni?
Możemy usiąść koło siebie. Odrobimy nasze prace domowe.
Po prostu powiedz.
Nie widziałem cię parę dni. Wiem, że coś jest nie tak.
Dużo się dzieje. Pomieszanie z poplątaniem.
Wybacz, że byłam niedostępna.
Helen.
Proszę, powiedz.
Możesz mi powiedzieć wszystko.
Ryan poprosił mnie o rękę.
No i?
I powiedziałam…
że muszę to przemyśleć.
Rozumiem.
To mi wystarczy.
Napisy: Krzysiek Igielski